ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

Ο Βασιλιάς που άλλαξε την ιστορία της μουσικής

Η εναλλακτική ιστορία –ή όπως αλλιώς μεταφράζουμε στα ελληνικά τον όρο alternate history- είναι ένα από αυτά τα είδη λογοτεχνίας που αποτυπώνουν στο χαρτί χιλιάδες ώρες διασκεδαστικών συζητήσεων μεταξύ φίλων για το πως θα άλλαζε ο κόσμος αν κάποια, συχνά ασήμαντα, γεγονότα εξελίσσονταν με διαφορετικό τρόπο. Το θέμα με το…

Η εναλλακτική ιστορία –ή όπως αλλιώς μεταφράζουμε στα ελληνικά τον όρο alternate history- είναι ένα από αυτά τα είδη λογοτεχνίας που αποτυπώνουν στο χαρτί χιλιάδες ώρες διασκεδαστικών συζητήσεων μεταξύ φίλων για το πως θα άλλαζε ο κόσμος αν κάποια, συχνά ασήμαντα, γεγονότα εξελίσσονταν με διαφορετικό τρόπο. Το θέμα με το οποίο καταπιάνονται οι περισσότεροι συγγραφείς είναι το τι θα γινόταν αν οι Ναζί κέρδιζαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δεύτερο δημοφιλέστερο θέμα είναι μάλλον ο Elvis Presley.

Δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο Elvis ζει ακόμα, δίνοντας έμπνευση για πολλές ιστορίες. Δεν είναι ούτε ότι η σύντομη ζωή του ήταν μια ασύλληπτη σειρά εμπειριών, γεγονότων και αντιφάσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν οπουδήποτε. Η πιθανότητα ο Elvis να γινόταν γερουσιαστής των ΗΠΑ, όπως την περιγράφει ο Howard Waldrop στο Ike At The Mike, δεν φαίνεται καθόλου παράξενη για όποιον γνωρίζει το βίο και την πολιτεία του. Είναι ότι χωρίς τον Elvis, του οποίου τα ογδοηκοστά γενέθλια γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, κανένας δεν μπορεί να φανταστεί για ποιο rock θα μιλάγαμε σήμερα.

Θα είναι λάθος να υποστηρίξει κάποιος ότι ο Elvis γέννησε το Rock ‘n’ Roll. Ιστορικά, αυτό είχε συμβεί μερικά χρόνια νωρίτερα, είτε μιλάμε για το Rock The Joint του Jimmy Preston είτε για το Rocket 88 του Jackie Brenston είτε για όποιο άλλο τραγούδι των late 40’s και early 50’s διεκδικεί τον τίτλο του «πρώτου». Είναι επίσης, λάθος, να υποστηρίξει ότι ο Elvis ήταν αυτός που προκάλεσε πρώτος τη Rock ‘n’ Roll τρέλλα σε όλη την Αμερική. Τον τίτλο κέρδισε ο Bill Haley και οι Κομήτες του, όταν το Rock Around The Clock ακούστηκε στην πρώτη σκηνή της ταινίας H Ζούγκλα του Μαυροπίνακα. Κακά τα ψέματα όμως. Με τον Bill Haley δεν θα υπήρχε συνέχεια και πιθανότατα το Rock ‘n’ Roll θα γινόταν άλλη μια παροδική χορευτική μόδα. Τα νιάτα, η ομορφιά και ο πρωτόγονος αισθησιασμός του εικοσάχρονου Elvis ήταν αυτό που χρειαζόταν η νέα μουσική.
elvisin
Δεν είναι λίγοι αυτοί που θυμούνται τις πάμπολλες κακές ταινίες και τα ακόμα περισσότερα αδιάφορα τραγούδια που ηχογράφησε ο «Βασιλιάς» μετά την επιστροφή του από το στρατό και τον συγκρίνουν αρνητικά με τον Chuck Berry, τον Little Richard, τον Jerry Lee Lewis και τους υπόλοιπους γίγαντες της εποχής. Θα πρέπει να γνωρίζουν ότι αφ’ ενός η τεράστια επιτυχία του Elvis ήταν αυτή που βοήθησε και τους υπόλοιπους να αναδειχθούν και αφ’ ετέρου τα –έστω υπερσυντηρητικά- κοινωνικά δεδομένα της εποχής δεν θα επέτρεπαν σε κάποιον άλλον να παίξει τον ίδιο ρόλο τόσο αποτελεσματικά.

Ο DJ και ραδιοφωνικός παραγωγός Τάσος Καρατζής, ο οποίος γνωρίζει εξαιρετικά καλά τη μουσική των 50’s λέει στο rockyourlife.gr ότι «εάν υπάρχει μια κάποια ιεραρχία, αυτή είναι κατά κύριο λόγο τιμητική και προέρχεται όχι τόσο κατ’ ανάγκην από τη δημοφιλία, αλλά από την αποδοχή των υπόλοιπων καλλιτεχνών, τη σημαντικότητα και το πόσο επηρέασε ο Elvis την πορεία του Rock n’ Roll. Στη δική μου «ιεραρχία» πάντως, ναι, είναι ξεκάθαρα ο πιο σημαντικός. Μέσα από το μικρό στούντιο της SUN γνωρίσαμε μερικούς από τους μεγαλύτερους μουσικούς των 50’s, αλλά χωρίς την τεράστια δημοτικότητα μέσω του Presley, τις πωλήσεις αλλά και τα χρήματα που έβαλε στο ταμείο του ο Sam Philips από την πώληση του Elvis στην RCA, δεν ξέρω αν θα είχε την άνεση να προωθήσει τους μετέπειτα μουσικούς γίγαντες Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Carl Perkins και άλλους. Ο Little Richard είναι μία κατηγορία από μόνος του και μαζί με τον πρωτοπόρο κιθαρίστα , συνθέτη και τραγουδιστή Chuck Berry αλλά και τον μεγάλο Bill Haley, νομίζω ότι ανήκουν στο ίδιο επίπεδο σημαντικότητας με τον –πρώτο μεταξύ ίσων- Elvis».

Τελικά, ξαναγυρίζουμε στην εναλλακτική ιστορία. Τι θα είχε συμβεί αν ο Elvis παρέμενε οδηγός φορτηγού ή αν είχε γεννηθεί αυτός νεκρός και είχε επιζήσει ο δίδυμος αδερφός του; Προσωπικά, ανατριχιάζω με τη σκέψη. Θεωρώ ότι θα έσπαγε ο πρώτος κρίκος και η αλυσίδα θα έπεφτε στο χώμα. Το Rock θα είχε την ίδια εξέλιξη αν έλειπαν κάποιοι από τους άλλους μεγάλους της εποχής του. Χωρίς τον Elvis ο βράχος δεν θα κατρακυλούσε ποτέ ή η εξέλιξη της μουσικής θα γινόταν με κάποιο τρόπο που αδυνατώ να φανταστώ. Ο Τάσος Καρατζής μου φαίνεται ένα κλικ –μόνο- πιο αισιόδοξος. «Εδώ πια μιλάμε για μία χαοτική θεωρία. Από τη μία πλευρά θα μπορούσαμε να πούμε πως η μουσική, όπως και η φύση, αργά η γρήγορα βρίσκει τον τρόπο να εξελιχθεί, από την άλλη πλευρά όμως Rockabilly, Rock n’ Roll και κατά συνέπεια Rock, δε νομίζω να ήταν τα ίδια χωρίς τον Elvis. Ας μην ξεχνάμε τον πολύ σπάνιο συνδυασμό ταλέντου, εμφάνισης, ταμπεραμέντου και φυσικά timing, που συνετέλεσαν στο να γίνει παγκόσμιο και μοναδικό φαινόμενο ο ίδιος αλλά και οι μουσικές που πρέσβευε και επηρέασε. Δε νομίζω να υπάρχει άλλος τραγουδιστής με θαυμαστές σε τόσο διαφορετικά μουσικά, εθνικά και κοινωνικά επίπεδα. Πιστεύω ότι χωρίς τον Elvis Presley τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο στη μουσική αλλά και το “Rock Attitude” από τη δεκαετία του 50 μέχρι σήμερα αλλά και το μέλλον» λέει.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from IN FOCUS

Go to Top