Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι ακριβώς. Αν μιλάς για album ίσως είναι ένα του Joe Dassin, το “Le costume blanc” του 1975, που περιείχε τις μεγάλες επιτυχίες της εποχής: “Et si tu n’existais pas”, “Salut” και δυο διασκευές: το “Carolina” (“Sad Sweet Dreamer” των Sweet Sensation) και το “Ma Musique”, που δεν είναι άλλο από το περίφημο “Sailing” του Rod Stewart. Ήδη οι αναγνώστες σου πρέπει να έχουν ανατριχιάσει από συγκίνηση… 😉 Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ pop μικρός. Ανήκα στους «καρεκλάδες» της εποχής και όχι στους «ροκάδες». Ήταν μεγάλη η κόντρα ανάμεσα στα δυο αυτά στρατόπεδα τότε. Οι μεν ήταν για τους δε, δακτυλοδεικτούμενοι και αντικείμενο ειρωνείας και χλευασμού. Όσο μεγάλωνα και κυρίως στο γυμνάσιο, άρχισα να ανακαλύπτω και να ακούω κρυφά (εννοείται) από τους φίλους μου κάποια μεγάλα ονόματα της rock: Pink Floyd, The Doors, Led Zeppelin, Deep Purple, Queen, The Moody Blues, King Crimson και άλλους. Συνειδητοποίησα ότι μου άρεσε εξίσου και η rock, αλλά ντρεπόμουν να τους πω ότι έβρισκα ενδιαφέρον και σε πράγματα που άκουγαν οι «ορκισμένοι εχθροί», μέχρι που κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. Αυτά εφ΄ όσον εννοείς ως πρώτο δίσκο κάποιο album, γιατί αν μιλάς για singles (45άρια τότε), ακόμη φυλάω όπως ο Σκρουτζ την τυχερή του πρώτη δεκάρα, τα πρώτα έξι 45άρια που είχα ζητήσει από τη μητέρα μου να φέρει μετά από ένα ταξίδι της στο Λονδίνο. Είχα κρατήσει μάλιστα μέχρι πρόσφατα τη σακούλα του δισκοπωλείου. Ήταν κάποιο της γνωστής τότε βρετανικής αλυσίδας “Our Price”. Για να μην το «πολυκουράζω» και για να καταλάβεις πως είχαν διαμορφωθεί τα γούστα μου στις αρχές του 1980, τα συγκεκριμένα δισκάκια ήταν τα εξής: “Can’t Stop The Music” – The Village People, “Xanadu” – E.L.O. & Olivia Newton-John, “Upside Down” – Diana Ross, “Another One Bites The Dust” – Queen, “Emotional Rescue” – The Rolling Stones και “Ashes To Ashes” – David Bowie.

Ποιος είναι ο δίσκος που είσαι πιο συναισθηματικά δεμένος μαζί του και γιατί;
Δύσκολη ερώτηση ετούτη εδώ… Ίσως να είναι ένας δίσκος ηλεκτρονικής μουσικής, που δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα και έτυχε να τον φέρει δώρο στον καλύτερό μου φίλο, ο αδερφός του, που τότε σπούδαζε στο Παρίσι. Πρόκειται για το “Automat” των Automat, που αποτελούνταν από δύο «μάγους» των συνθεσάϊζερ, των Ιταλών: Claudio Gizzi και Romano Musumarra. Αν και αρχικά ήταν παραγωγοί του progressive rock, το 1978 κυκλοφόρησαν αυτό το disco-concept album στην ετικέτα της Pathé Marconi EMI. Πιστεύω ότι είναι ένα album που θα έπρεπε να ακούσει κάθε φίλος της ξένης τουλάχιστον μουσικής, αφού έχει όντως concept. Ειδικά η πρώτη πλευρά αποτελείται από ένα και μόνο track, που διηγείται μουσικά την πορεία της ανθρωπότητας πάνω στη γη, από τη δημιουργία ως το τέλος. Πέρα από αυτό, το track “Droid” της δεύτερης πλευράς διασκευάστηκε σε χορευτικό ρυθμό κι έγινε μεγάλη επιτυχία στις ντισκοτέκ το 1982. Μπορεί όμως να είναι κι ο δίσκος που θεωρώ έναν από τους καλύτερους όλων των εποχών. Αν και αρκετοί θεωρούν ως αριστούργημα των Pink Floyd το περίφημο “The Dark Side Of The Moon”, εγώ θεωρώ ίσως ακόμη καλύτερο το “The Wall”. Είναι ακόμη πιο στιβαρό, τόσο συνθετικά, όσο και ως σύλληψη με όλα αυτά τα μηνύματα που περνάει. Θυμάμαι ότι την ημέρα της κυκλοφορίας του, ο Τρύφωνας, που είχε το δισκοπωλείο της γειτονιάς μου (ναι, υπήρχαν ακόμη και δισκοπωλεία της γειτονιάς τότε), είχε πει ότι θα παραλάβει το album νωρίς το απόγευμα κατευθείαν από το φορτηγό της ΕΜΙ, από το εργοστάσιο στη Ριζούπολη, που ήταν κοντά. Σαν χθες θυμάμαι ότι περίμενα όρθιος έξω από το δισκοπωλείο – πριν ακόμη ανοίξει – μαζί με άλλους στη σειρά…

Υπάρχει κάποιος δίσκος που αγόρασες με μεγάλες προσδοκίες, αλλά μόλις τον άκουσες, ξεχάστηκε κάπου στη δισκοθήκη σου;
Κι αυτή είναι δύσκολη ερώτηση… Ίσως πάλι να είναι ένας δίσκος που μάντεψα ότι μπορεί να ήταν αυτός που περιείχε ένα funk/soul τραγούδι, που ήταν από τα αγαπημένα μου. Ήταν το 1980 κι έψαχνα για κάτι που ανέφερε στο ρεφρέν κάτι για banana. Υπέθεσα ότι μπορεί να ήταν το “Banana Split” κάποιας Lio. Βλέπεις, τότε δεν υπήρχε ούτε YouTube, ούτε Shazam, ούτε Internet καν… και το μόνο που μπορούσες να κάνεις, ήταν να μαντέψεις. Δυστυχώς μου προέκυψε γαλλική σαχλοποπ. Πολλά χρόνια αργότερα ανακάλυψα τελικά ποιο ήταν το τραγούδι που έψαχνα. Ευτυχώς, γιατί θα τρελαινόμουν!

Υπάρχουν album στη δισκοθήκη σου, που δεν έχεις ακούσει ποτέ;
Φυσικά! Παρότι υπάρχουν και μεγαλύτερες από τη δική μου συλλογές στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για αρκετές δεκάδες χιλιάδες βινυλίων και CD (τα downloads δεν τα υπολογίζω), θα ήταν εξόφθαλμο ψέμα να πω ότι τα έχω ακούσει όλα. Αν κάνεις τον πολλαπλασιασμό, μπορείς εύκολα να φανταστείς για τι αριθμό ωρών ακρόασης μπορεί να μιλάμε… Τουλάχιστον όμως έχω ακούσει ολόκληρα τα album καλλιτεχνών που εκτιμώ ιδιαίτερα, αλλά και τουλάχιστον κάποια τραγούδια από πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες, ώστε να διαμορφώνω άποψη και να εντάσσω στις εκπομπές μου.

Ποια περίοδο της ζωής σου απέκτησες το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής σου;
Παρ’ ότι άρχισα να συλλέγω δίσκους από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής μου το απέκτησα λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως και το «θάνατο» του βινυλίου κάπου στα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Βέβαια, το βινύλιο δεν έχει πεθάνει ακριβώς. Υπάρχει ακόμη – ευτυχώς – και μάλιστα οι πωλήσεις του σημειώνουν κάθε χρόνο αύξηση! Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τις πωλήσεις που έκανε (και στη χώρα μας) στις «χρυσές» δεκαετίες των seventies και των eighties… Αν εννοείς και τα CD, παρ’ ότι και αυτά μας «τελείωσαν» εδώ και αρκετά χρόνια ουσιαστικά, αποτελούν επίσης ένα μεγάλο μέρος της συλλογής μου. Εξακολουθώ μάλιστα να αγοράζω, τόσο βινύλια, όσο και CD από το Internet, αλλά όχι στο βαθμό που θα ήθελα. Άλλωστε, δεν είναι και πολλά πλέον τα πράγματα που ψάχνω. Πάντως, κάθε συλλογή, όσο και μεγάλη αν είναι μπορεί να έχει ελλείψεις και μάλιστα σε κομμάτια που κάποιοι μπορεί να θεωρούν απαραίτητα, ή αυτονόητα.

Υπήρξε στιγμή που έμεινες από λεφτά, για να αποκτήσεις ένα album;
Μέχρι να αρχίσω να εργάζομαι, ήταν αρκετές οι φορές που ξόδευα όλο μου το χαρτζιλίκι σε δίσκους. Ευτυχώς για μένα έμενα ακόμη με τους γονείς μου, οπότε ένα πιάτο φαγητό θα υπήρχε… Δυστυχώς για μένα – από την άλλη μεριά – οι γονείς μου ήταν αυστηροί, οπότε το χαρτζιλίκι ήταν περιορισμένο. Το κατέθετα όμως «ηρωικά» στα καταστήματα που έφερναν δίσκους εισαγωγής στην Αθήνα. Κάθε εβδομάδα, που με έχανες, που με έβρισκες; Στην Ακαδημίας, στη στοά Φέξη, στην Κάνιγγος, στην Ομήρου και στη Βουκουρεστίου.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχεις ξοδέψει για ένα album;
Έχω την εντύπωση ότι το μεγαλύτερο ποσό που έχω ξοδέψει για ένα δίσκο, δεν είναι για album, αλλά για maxi single. Ήταν κάτι που έψαχνα από το 1980 και όταν κάποια στιγμή βεβαιώθηκα ότι ήταν το συγκεκριμένο, είπα σε ένα φίλο μου που είχε λογαριασμό στο eBay να το «χτυπήσει». Όταν με ρώτησε μέχρι ποιο ποσό να το «κυνηγήσει» (γιατί ήταν σε πλειστηριασμό), πάγωσε όταν του απάντησα: «Μέχρι όποιο ποσό!» Τελικά το απέκτησα για 80 μόλις ευρώ, χωρίς τα ταχυδρομικά, που μπορεί να είναι αρκετά χρήματα για ένα maxi single, αλλά σαφώς λιγότερα από περιουσίες που έχουν ξοδέψει κάποιοι άλλοι φανατικοί συλλέκτες παγκοσμίως…

Αν έμενες από χρήματα, θα πουλούσες κομμάτια της συλλογής σου;
Ο.Κ. Μια ακόμη δύσκολη ερώτηση λοιπόν… Επειδή η μουσική υπάρχει για να κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη, η απάντηση είναι απλή: Δεν θα πούλαγα δίσκους της συλλογής μου, παρά μόνο αν δεν μπορούσα πλέον να εξασφαλίσω ούτε τα προς το ζην. Μην νομίζεις πάντως ότι «βγάζοντας στο σφυρί» τη δισκοθήκη σου θα ζήσεις ζωή χαρισάμενη για πολλά πολλά χρόνια. Ακόμη κι αν «βγάλεις» στο eBay κομμάτια που εσύ θεωρείς σπάνια και είναι μάλιστα σε πολύ καλή κατάσταση, δεν πιάνουν καλές τιμές. Η αξία των συλλογών μας είναι κυρίως συναισθηματική.

Για ποιο album της δισκοθήκης σου είσαι περήφανος που έχεις;
Ίσως να είναι το “Automat” των Automat, που ανέφερα νωρίτερα, ίσως να είναι κάποιο άλλο. Με αιφνιδιάζεις και πάλι… Ξέρεις, έχω όλους τους δίσκους μου σαν παιδιά μου και γι’ αυτό μάλιστα τους πρόσεχα ιδιαίτερα. Κάποιοι που βλέπουν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, με ρωτάνε: «Συγγνώμη Γιάννη, τον έπαιζες αυτό τον δίσκο; Δείχνει σαν να μην έχει παίξει ποτέ!» Ξέφυγα όμως και πάλι… Περίμενε! Θυμήθηκα κάποιον που μάλλον δεν έχουν πολλοί στον κόσμο. Είναι ένα white label (promotional copy) ηχογράφησης bootleg του Iggy Pop από τη δισκογραφική του εταιρεία, που δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο εμπόριο. Μάλιστα τον έχει υπογράψει ο Iggy όταν του πήρα συνέντευξη στις αρχές του 1989 στο roof garden του αθηναϊκού Ledra Marriott.

Αν σου ζητούσα να πετάξεις ένα album από τη συλλογή σου, ποιο θα σου ερχόταν πρώτα στο μυαλό;
Ίσως κάποιο ελληνικού ρεπερτορίου, από αυτά που μου έστελναν οι δισκογραφικές εταιρείες, μπας και αποφασίσω να κάνω κάποια στιγμή στην καριέρα μου στροφή στο ελληνικό ρεπερτόριο. Αν δεις τι έχω στριμωγμένα σε κάποια γωνιά της δισκοθήκης μου, δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου! Πόσο μάλλον στ’ αυτιά σου…

moutsopoulos1moutsopoulos2 moutsopoulos4 moutsopoulos5 moutsopoulos6moutsopoulos8moutsopoulos7
ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.

Leave a Reply

  • (not be published)