Posted On 10 Φεβρουαρίου 2015 By In ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ With 718 Views

Ο Γιάννης Πετρίδης εξηγεί όλα όσα δεν καταλαβαίνουμε για το Hall of Fame

Πριν από μερικούς μήνες διάβαζα το βιβλίο του Simon Reynolds “Retromania: Pop Culture’s Addiction To Its Own Past” στο οποίο ο συγγραφέας επιχειρεί, αρκετά πειστικά ομολογουμένως, να αποδομήσει τη λατρεία του μουσικού παρελθόντος Το ζουμί για τον Reynolds είναι ότι οι παλιομοδίτικες μπάντες, οι επανεκδόσεις ξεχασμένων άλμπουμ και τα reunions συγκροτημάτων του παρελθόντος υπονομεύουν, έστω και ακούσια, την πραγματική μουσική του μέλλοντος. Η ποπ κουλτούρα γενικά, και το rock συγκεκριμένα, μετατρέπονται σε μουσειακό είδος

Υποθέτω ότι όσοι ασπάζονται την άποψη του Reynolds θεωρούν ότι το Rock And Roll Hall Of Fame, το οποίο επιβραβεύει τα κατορθώματα του παρελθόντος και παράλληλα είναι ένα εντυπωσιακό μουσείο, αντιπροσωπεύει όλα όσα είναι συντηρητικά και ξεπερασμένα. Άλλοι, όχι τόσο θεωρητικοί, απλά διαμαρτύρονται κάθε χρόνο για το ποιος μπαίνει στο Hall Of Fame και ποιος μένει έξω.

Όταν έγινε η ανακοίνωση των inductees του 2015 το debate άρχισε ξανά. Οι Smiths, οι Kraftwerk και οι Chic δεν τα κατάφεραν. Αντίθετα, ψηφίστηκαν οι Green Day και η Joan Jett, οι οποίοι αποτελούν την Τάξη του 2015 μαζί με τον Bill Withers, τον Stevie Ray Vaughan, τον Lou Reed, τον Ringo Starr, τους 5 Royales και τους Paul Butterfield Blues Band. Δεν κρύβω ότι η επιλογή μου φάνηκε περίεργη. Οι Green Day ανήκουν στο Hall Of Fame, αλλά θεωρώ ότι κάποιοι άλλοι έχουν προτεραιότητα. Και ποιο είναι το προσωπικό αποτύπωμα της Joan Jett για να μπει στο Hall Of Fame με τους Blackhearts, δηλαδή ουσιαστικά μόνη της, και όχι με τις Runaways;

Για να βρω απαντήσεις, κοίταξα τη λίστα με όλους τους καλλιτέχνες που μπήκαν στο Hall Of Fame από το 1986 μέχρι σήμερα ( http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Rock_and_Roll_Hall_of_Fame_inductees) και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Όση κακή διάθεση κι αν έχει κάποιος, θα δυσκολευτεί να σβήσει ένα όνομα για να προσθέσει αυτό του αγαπημένου του συγκροτήματος. Παρά τις όποιες επιμέρους γκρίνιες, η λίστα είναι το Who Is Who της μουσικής. Για τα υπόλοιπα, αντί να το φιλοσοφώ, αποφάσισα να ρωτήσω το μόνο Έλληνα που έχει τις απαντήσεις. Ο Γιάννης Πετρίδης είναι ένας από τους 600 ανθρώπους που ψηφίζουν κάθε χρόνο και γνωρίζει καλύτερα από όλους τη νοοτροπία και το σκεπτικό των εκλεκτόρων.

Υπάρχουν κάποια είδη που θεωρούνται υποδεέστερα από τους εκλέκτορες. Το heavy metal είναι ένα από αυτά. Είναι όπως και με τα Oscar που αγνοούν κάποια είδη κινηματογράφου ή δημιουργούς όπως ο Hitchcock.

Το πρώτο πράγμα που ξεκαθαρίζει είναι ότι το Hall Of Fame είναι θεσμός των ΗΠΑ και ως τέτοιος αντικατοπτρίζει τις αμερικάνικες ευαισθησίες και γούστα. “Το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξηγήσουμε είναι ότι μόνο 50 από τους ανθρώπους που ψηφίζουμε είμαστε από την Ευρώπη και οι 40 είναι από τη Μεγάλη Βρετανία. Με λίγα λόγια οι Ευρωπαίοι είναι ελάχιστοι. Είναι λογικό το Hall Of Fame να είναι πιο αμερικανοκεντρικό” λέει στο rockyourlife.gr. Όπως εξηγεί, το παράδειγμα των Smiths είναι απολύτως ενδεικτικό. “Ήταν πολύ σημαντικό ότι οι Smiths ήταν υποψήφιοι γιατί πρόκειται για ένα σπουδαίο συγκρότημα. Πρέπει όμως να πούμε ότι στην Αμερική δεν είχαν ποτέ τον αντίκτυπο που είχαν στην Ευρώπη. Επιτυχία είχαν μόνο σε πολύ συγκεκριμένη μερίδα κόσμου. Το Hall Of Fame έχει ως κριτήριο και τον αντίκτυπο που έχει ένας καλλιτέχνης. Αν ρωτήσεις στην Αμερική για τους Smiths 100 ανθρώπους θα τους ξέρουν οι τέσσερις».

petridisin1

Ο Γιάννης Πετρίδης λέει ότι τα επιτεύγματα των Green Day και της Joan Jett είναι πολύ πιο σημαντικά από όσο μπορούμε να φανταστούμε στην Ευρώπη και, επομένως, η διάκριση είναι απολύτως δίκαιη. «Οι Green Day είναι ένα συγκρότημα που ξεκίνησε μαζί με τους Offspring και άλλους ως μέρος της punk αναζωπύρωσης στα 90’s και ξεπέρασε τον εαυτό του της πρώτης εποχής. Στην πορεία έκανε ένα πολύ δυναμικό comeback με το American Idiot, ενώ αποδείχθηκε ότι ο Billy Joe Armstrong είναι πολύ ψαγμένος καλλιτέχνης που ανέβασε ακόμα και μιούζικαλ στο Broadway. Οι Αμερικάνοι τα εκτιμούν αυτά. Όσο για τη Joan Jett, αρκεί να πω ότι ήταν πρωτοπόρος, μια γυναίκα που έπαιζε ροκ και έγραφε η ίδια τα τραγούδια της. Για τη Joan Jett ισχύει ότι και για τη Bonnie Raitt. Πόσοι την ξέρουν στην Ελλάδα; Βρίσκεται, όμως, δίκαια στο Hall Of Fame. Την ίδια κουβέντα θα κάνουμε και σε μερικά χρόνια όταν θα ψηφιστεί και ο John Mayer, τον οποίο επίσης δεν ξέρουμε εδώ».

Πρόσφατα μπήκαν οι Kiss και οι Metallica, ενώ κάποια στιγμή θα μπουν και οι Deep Purple. Δε νομίζω ότι υπάρχουν λόγοι για διαμαρτυρίες.

Οι πιο γκρινιάρηδες όλων τα τελευταία χρόνια είναι οι οπαδοί των Deep Purple. Το συγκρότημα ήταν υποψήφιο το 2012 και το 2013 αλλά δε βρήκε ποτέ το δρόμο για το Hall. Οι οπαδοί τους αγρίεψαν, το ίδιο και αρκετοί μουσικοί ενώ ο Ian Gillan και ο Roger Glover δεν έκρυψαν την πικρία τους. Ο Γιάννης Πετρίδης πιστεύει ότι η ώρα τους θα έρθει. «Υπάρχουν κάποια είδη που θεωρούνται υποδεέστερα από τους εκλέκτορες. Το heavy metal είναι ένα από αυτά. Είναι όπως και με τα Oscar που αγνοούν κάποια είδη κινηματογράφου ή δημιουργούς όπως ο Hitchcock. Όμως, αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει. Πρόσφατα μπήκαν οι Kiss και οι Metallica, ενώ κάποια στιγμή θα μπουν και οι Deep Purple. Δε νομίζω ότι υπάρχουν λόγοι για διαμαρτυρίες. Άλλωστε οι Led Zeppelin και οι Black Sabbath, που είναι και οι δύο στο Hall Of Fame, είναι πιο σημαντικοί».

Ένας θεσμός όπως το Rock And Roll Hall Of Fame αποτελεί μέρος της πολιτιστικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. Το rock and roll, λέει ο Γιάννης Πετρίδης, είναι δικό τους και το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. «Τα πράγματα είναι απλά. Το rock and roll είναι αμερικάνικη εφεύρεση. Οι Βρετανοί ξύπνησαν πολύ αργότερα, από τους Beatles και μετά. Δεν μπορούμε να τους κατηγορούμε για κάτι που είναι δικό τους. Αν κάποιος μπει στο μουσείο θα δει πόσο καλά έχουν προστατεύσει την κληρονομιά τους. Για ότι αφορά τη χώρα μας, ας είχαμε φτιάξει και εμείς το ελληνικό Hall Of Fame για να προστατεύσουμε τη μουσική του Τσιτσάνη και μετά ας μιλάγαμε».

Tags : ,

Στέλιος Βογιατζάκης

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.