Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;
Πιτσιρικάς, μου είχαν αγοράσει αρκετούς δίσκους προτού αγοράσω εγώ με δικά μου χρήματα. Το “Metal health” των QUIET RIOT, το “Pyromania” των DEF LEPPARD και διάφορα άλλα. Με δικά μου όμως χρήματα, αν θυμάμαι καλά, αγόρασα τρεις μαζεμένους δίσκους (για τους οποίους δεν νιώθω και ιδιαίτερη τιμή που τους έχω στη δισκοθήκη μου τώρα, βέβαια), το “Live… in the raw” των W.A.S.P., το “Hungry years” των ACCEPT και το “We want Moore” του Gary Moore. Όπως καταλαβαίνεις, μιλάμε για best of ή live άλμπουμ, καθώς ήθελα να έχω μία πιο αντιπροσωπευτική εικόνα των συγκροτημάτων… Βέβαια, λίγα χρόνια αργότερα, σαπίζουν στη δισκοθήκη μου… Η πλάκα είναι ότι το live του Gary Moore, είχε δώρο ένα 45’’, το οποίο, πιτσιρικάς ων, δεν ήξερα ότι έπρεπε να βάλω το πικάπ στις 45 στροφές και για αρκετούς μήνες μου είχε δημιουργηθεί η απορία, γιατί το “Empty rooms” ακούγεται σαν χαλασμένη κασέτα… Μέχρι που ένας θείος μου το εξήγησε…

Ποιος είναι ο δίσκος που είσαι πιο συναισθηματικά δεμένος μαζί του και γιατί;
Υπάρχουν πολλοί δίσκοι που είμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί τους. Θα επέλεγα είτε το “Awake” είτε το “Scenes from a memory” των DREAM THEATER, όχι μόνο επειδή είναι από τους αγαπημένους μου όλων των εποχών, αλλά επειδή όταν τους πρωτοέπιασα στα χέρια μου να τους ακούσω, ξέχασα να κοιμηθώ το βράδυ, αφού το repeat πατήθηκε πάνω από 10-15 φορές… Στην ίδια κατηγορία θα έβαζα και το “Images and words”, το οποίο μάλλον είναι το πιο πολυπαιγμένο CD που έχω στην κατοχή μου…

Υπάρχει κάποιος δίσκος που αγόρασες με μεγάλες προσδοκίες αλλά μόλις τον άκουσες ξεχάστηκε κάπου στη δισκοθήκη σου;
Χαχαχαχα! Ανέκδοτο ακούγεται… Είναι τόσοι πολλοί, που δεν τολμώ να μπω στη διαδικασία να ξεσκονίσω τη μνήμη μου. Κυρίως μιλάμε για δίσκους που τους αγόρασα με «κλειστά μάτια», βασικά λόγω των ονομάτων που συμμετείχαν και έκλαιγα τα λεφτά μου… Δηλαδή supergroup ή άλμπουμ με φανταχτερά stickers στο εξώφυλλο.

Υπάρχουν album στη δισκοθήκη σου που δεν έχεις ακούσει ποτέ;
Ένα και δύο; Εκατοντάδες, μην σου πω και χιλιάδες. Δυστυχώς, η φύση της δουλειάς μου, έχει να κάνει και με την αθρόα «εισβολή» CD στο σπίτι, συγκροτημάτων που ούτε κατά διάνοια δεν θα άκουγα. Αυτό που με στενοχωρεί, είναι ότι υπάρχουν πολλοί δίσκοι που θα ήθελα να τους είχα ακούσει πολύ περισσότερο, αλλά η επικαιρότητα και το ότι χρειάζεται να ακούω όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα για να ενημερώνομαι τόσα χρόνια για τα περιοδικά μου, το ραδιόφωνο κτλ, δεν με άφησαν να τους χαρώ όσο θέλω. Επίσης, υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες σφραγισμένων CD, τα οποία τα είχα σε promo δείγματα από τις εταιρίες και μετά πήγα και τα αγόρασα κανονικά, αλλά τα κρατάω σφραγισμένα, αφού το περιεχόμενο είναι ακριβώς ίδιο με αυτό του δείγματος που είχα ήδη στα χέρια μου δύο μήνες πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Μην με ρωτήσει κανείς γιατί το κάνω και κυρίως μην το πει στη γυναίκα μου…

Ποια περίοδο της ζωής σου απόκτησες το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής σου;
Θα έλεγα από το 1995 μέχρι το 2005. Κυρίως επειδή απέκτησα και απίστευτη σαβούρα τότε… Έκτοτε είμαι πιο «εκλεκτικός». Εκείνη την περίοδο, πολλοί ακόμα φίλοι μου απέκτησαν μεγαλύτερη δισκοθήκη είτε «δανειζόμενοι» CD από εμένα (τα οποία ποτέ δεν επέστρεψαν), είτε χαρίζοντάς τους πολλά πράγματα.

Υπήρξε στιγμή που έμεινες από λεφτά για να αποκτήσεις ένα album;
Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές βούτηξα με δόλιο τρόπο χρήματα από τους γονείς μου για να συμπληρώσω τα χρήματα να πάρω ένα δίσκο και μετά να τον κρύψω στην είσοδο του σπιτιού, να μην το πάρουν χαμπάρι μέχρι να τον βάλω στο ράφι… Εννοείται ότι μέχρι τα 18-19 χρόνια, όλα τα χρήματα που είχα, πήγαιναν σε δίσκους και συναυλίες. Όλα όμως…

Ποιο είναι το μεγαλύτερο πόσο που έχεις ξοδέψει για ένα album;
Ειλικρινά, δεν έχω ξοδέψει πολλά χρήματα για ένα και μόνο άλμπουμ. Πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, είχα δώσει σ’ ένα παζάρι στη Γερμανία τα τελευταία 20 χιλιάρικα (δραχμές πάντα) που είχα πάνω μου, για να πάρω ένα bootleg των DREAM THEATER και να ακούσω την πρώτη ever εκτέλεση του “A change of seasons”. Βέβαια, μετά δανείστηκα χρήματα από τους θείους μου που έμενα σπίτι τους στο Μόναχο, για να μπορέσω να επιστρέψω στην Αθήνα. Έκτοτε, είμαι εξαιρετικά φειδωλός στα ποσά που διαθέτω για αγορά δίσκων. Έχω βάλει ένα πλαφόν στα χρήματα που διαθέτω και υπάρχουν και κατηγορίες CD (όπως οι promo εκδόσεις για παράδειγμα), που δεν πληρώνω ποτέ και για κανέναν λόγο, όσο σπάνιο και «ποθητό» μπορεί να είναι ένα κομμάτι για τη συλλογή μου. Είμαι πολύ χαρούμενος που αυτές τις αρχές μου τις έχω κρατήσει στο ακέραιο, γιατί θα είχα κλάψει πάρα πολλά χρήματα.

Αν έμενες από χρήματα θα πουλούσες κομμάτια τις δισκοθήκης σου;
Στο παρελθόν, έχω χαρίσει αφειδώς πολλές εκατοντάδες CD, τα οποία μου ήταν «βάρος» και δεν είχα χώρο στο σπίτι. Από τη στιγμή που δεν θα τα άκουγα ποτέ, δεν υπήρχε λόγος να σαπίζουν μέσα σε ντουλάπες… Τα τελευταία χρόνια έχω πουλήσει και πάρα πολλά CD, πάντα όμως πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν πλέον ιδιαίτερα ή τα είχα για κάποιο λόγο διπλά ή τριπλά…

Ποια είναι κατά τη γνώμη σου τα 5 album που δεν πρέπει να λείπουν από καμία rock/metal δισκοθήκη;
Αδυνατώ να προτείνω πέντε δίσκους. Αυτό που θα αντέτασσα στην ερώτηση, είναι ότι για κάθε άτομο είναι οι πέντε δίσκοι που τους έχουν προσφέρει τις μεγαλύτερες ανατριχίλες και –για να γίνω γραφικός- θα έπαιρνε μαζί του σ’ ένα έρημο νησί. Αυτό που μπορώ να πω είναι ποιοι είναι οι πέντε αγαπημένοι μου δίσκοι όλων των εποχών, αλλά δεν είναι απαραίτητα και οι πέντε που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη. Από τη δική μου πάντως, αποκλείεται να λείψουν!

Αν σου ζητούσα να πετάξεις ένα album από τη συλλογή σου ποιο θα σου ερχόταν πρώτα στο μυαλό;
Έχω μία λίστα με τα τρία χειρότερα CD μου όλων των εποχών. Το “This is Satanik” των ROK (ενός side project του τραγουδιστή των SADISTIK EXEKUTION), το “Nattens madrigal” των ULVER και το “Unorthodox steps of ritual” των VIKING CROWN, ενός project του Phil Anselmo. Τα θεωρώ τέτοια μνημεία κακογουστιάς όμως, που δεν θα τα αποχωριζόμουν με τίποτα!!! Έχω πετάξει κατά καιρούς από το μπαλκόνι του σπιτιού μου διάφορα CD σε μορφή φρίσμπυ, κάποια στιγμή όμως είχα περιλούσει με οινόπνευμα και είχα κάψει το βινύλιο του “Nevermind” των NIRVANA… Δεν θα ξαναέκανα κάτι παρόμοιο, μετάνιωσα, αλλά δεν πήγα ποτέ να το ξαναγοράσω!!!

sacrec sakisrec2sakisrec3 sakisrec5 sakisrec6sakisrec7
ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.

Leave a Reply

  • (not be published)