Ποιο ήταν το πρώτο album που αγόρασες και σε ποια ηλικία;
Ήμουν έντεκα χρονών παιδάκι και με τον συνομήλικο & παλαιότερό μου φίλο Δημήτρη Γάζελα μπήκαμε Καλοκαιράκι του 1977-όπως άλλωστε συνηθίζαμε από τα εννιά μας- στο συνοικιακό δισκάδικο εποχής στην Πλατεία του Αγίου Νικολάου (Λεωφόρος Αχαρνών) και ζητήσαμε στον ιδιοκτήτη να μας βάλει να ακούσουμε πάλι πολλά και διάφορα στο πικ-απ ώστε να επιλέξουμε. Με το χαρτζιλίκι μου αγόρασα το “Cerrone 3 /Supernature”. Γάλλος μουσικοσυνθέτης, παραγωγός και ντράμερ που υπήρξε πρωτεργάτης της “Intellectual Orchestrated Disco” στήνοντας ζωντανά audio visual υπερθεάματα σε όλη την Υφήλιο. Πλέον μετρά τριάντα εκατομμύρια πωλήσεις παρακαλώ! Καμία σχέση με τα μέχρι τότε ακούσματά μου μες το σπιτικό μας, αφού ο πραγματικός μέντοράς μου στα Μουσικά ήταν ο κατά δέκα και μισό χρόνια μεγαλύτερος αδελφός μου Βύρων Κισατζεκιάν. Αντιλαμβάνεσαι…Όταν αυτός ήταν π.χ. δεκαεπτά χρονών, εγώ ήμουν εξήμιση κ.ο.κ. Αποτέλεσμα; Από τότε που απέκτησα συνείδηση του εγώ, γέμισε το είναι μου από ακούσματα αιχμής, αφρόκρεμα θα έλεγα: The Beatles, The Rolling Stones, Cream, Hendrix, Santana, Simon & Garfunkel, Jethro Tull, Grand Funk Railroad, Joan Baez, έως και τη rock opera “Jesus Christ Superstar”! Επίσης Σαββόπουλο, Μαρκόπουλο, Θεωδωράκη, Χατζιδάκι, Τσιτσάνη & Λοϊζο από τα δικά μας. Και θα ήταν απόλυτα άδικο να μην αναφέρω εδώ τα σημαίνοντα δώρα που μου έκανε ο Βύρωνας όταν λίγους μήνες αργότερα, τα Χριστούγεννα του ’77, με πήρε από το χέρι, κατεβήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και μου αγόρασε δώρο τα εξής: “Help” (The Beatles), “Rockin’ Days” (Elvis Presley), “Gimme Shelter” (The Rolling Stones), “Best Of Jimi Hendrix”, “Best of Wilson Picket”. Κάτσε καλά. Κληρονομιάς ολάκερης Ζωής!!!

cerronein statuskisain

Πρώτο rock album που αγόρασα εγώ ο ίδιος ήταν το “Whatever You Want” των Status Quo που υπήρξαν το πρώτο μου μεγάλο «κόλλημα». Τέλος, άλλη μια κρίσιμη στιγμή για τη διαμόρφωση της από τότε ανοιχτόμυαλης προσέγγισης μου στις επιλογές μου ήταν σίγουρα η αντίστοιχη βόλτα μας με τον Δημήτρη και τον άλλο παιδικό μας φίλο, τον Φωκίωνα Τσικούρα. Μέντορας νούμερο δύο (λέω δύο αναφερόμενος στο ημερολογιακό του θέματος μα και στη διάρκεια νουθεσίας του καθενός). Η επιρροή του Φωκ στα γούστα μου ήταν εξίσου δραματική με κείνη του Βύρωνα, αφού αυτός με/μας έβαλε βαθιά στο progressive rock & στο fusion-και όχι μόνο. Κείνα τα Χριστούγεννα λοιπόν ο Δημήτρης επέλεξε να μου κάνει δώρο δυο από τις προτάσεις του κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερου φίλου μας (σημ: ειδοποιός διαφορά στην άγουρη εφηβεία!) που καταχαράκωσαν εκ νέου τα γούστα μου: “Camel” (Camel) & “We Sold Our Soul for Rock’n’Roll” (Black Sabbath)”. Μάλιστα κράτησε για κείνον τα “Rising” (Rainbow) & “A New World Record” (E.L.O.) Και οι δυο μπάντες άνοιξαν τεράστιους μουσικούς ορίζοντες για μένα και έγιναν από τότε από τις πιο αγαπημένες μου ever…

sabbathinkisa

Ποιο είναι το αγαπημένο album της δισκοθήκης σου;
…Είναι σα να μου ζητάς να σου πω ποιο παιδί μου αγαπώ παραπάνω (αν είχα). Δύσκολη ερώτηση, δύσκολη απάντηση. Διότι δε διευκρινίζεται αν εννοείς από αυτά που αγόρασα ο ίδιος ή από αυτά που άκουσα ως πιτσιρικάς από τον αδελφό μου (βλέπε πιο πάνω). Απαντώντας πάντως στο δεύτερο, διαλέγω ξεκάθαρα τη θεατρική version του “Jesus Chris Superstar” (1970) με τον Ian Gillan στο ρόλο του Ιησού. Όσο για αυτά που αγόρασα… Κοίτα, θα το πω αλλιώς. 99% το album που έχω ακούσει περισσότερο στα 37 χρόνια που αγοράζω δίσκους νομίζω είναι το “Nightingales and Bombers” των Manfred Mann’s Earth Band που λατρεύω. Όταν καταφέραμε να ανοίξουμε με τους What’s The Buzz? (των οποίων υπήρξα ιδρυτικό μέλος και μπασίστας) το show τους στην Αθήνα το 2003, εκπληρώθηκε μια τεράστια «φιλοδοξία» μου, ένα ονειράκι μου παντοτινό.

Ποια χρονική περίοδο απέκτησες το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής σου;
Θα έλεγα από την ώρα που αυτονομήθηκα οικονομικά. Λογικό. Και πίστεψε με, δεν άργησα καθόλου! Πρώτη Αυγούστου του 1983, ενάμιση μόλις μήνα μετά τις Πανελλήνιες εξετάσεις, κατακαλόκαιρο, έπιασα δουλειά ως μαθητευόμενος Φωτορεπόρτερ στην τότε πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα της χώρας μας, το «Έθνος». Έκτοτε μάλιστα, δεν έχω κάνει άλλη δουλειά ούτε μια μέρα… Όμως ειδικά με το που απολύθηκα από το Στρατό και έγινα υπεύθυνος του φωτογραφικού τμήματος του Α.Π.Ε. το 1989 (Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ένα μεγάλο μέρος του εισοδήματός μου πήγαινε στους δίσκους. Άρα θα έλεγα 1983-2004. Όμως υπήρξαν και κάποια «εποχιακά σαρώματα» μετέπειτα, όταν π.χ. έκλεινε κάποιο δισκάδικο (βλέπε Ρεγκούκος στην Κηφισιά) ή όταν έκανε εκκαθάριση κάποιο πολυκατάστημα (βλέπε Hondos Center όταν κατάργησε το μουσικό τμήμα). Τέλος, όποτε πήγαινα να καλύψω φωτογραφικά κάποιο Ευρωπαϊκό Rock Festival, γυρνούσα Ελλάδα με σακούλες από τα γύρω δισκοπάζαρα!

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχεις δώσει για να προσθέσεις ένα κομμάτι στη συλλογή σου;
Ανέκαθεν κυνηγούσα κυρίως τις ευκαιρίες. Οπότε πολύ δύσκολα διέθετα μεγάλο ποσό για κάποιο «συλλεκτικό» album… Να. Θυμήθηκα μια φορά. Ήταν να φωτογραφίσω από κοντά τον θρυλικό περκασιονίστα Tito Puente το 1997 για τις ανάγκες συνέντευξης του περιοδικού «Δίφωνο» που ήμουν συνεργάτης μια δεκαετία. Αγόρασα από τη Σόλωνος λοιπόν το “Cuban Carnibal”, πρώτη έκδοση 1956 ώστε να μου το υπογράψει.

Υπάρχει κάποιο album που αγόρασες με μεγάλες προσδοκίες αλλά μετά το πρώτο άκουσμα το παράτησες στη δισκοθήκη σου χωρίς να το ξανακούσεις;
Δεν είναι λίγα θα έλεγα, δυστυχώς. Λογικό και αναμενόμενο όμως σε σύνολο 16.040 albums της δισκοθήκης μου. Θα ξεχωρίσω ένα όμως, αφού η άποψη μου για αυτό έχει άλλωστε καταχωρηθεί στις δισκοπαρουσιάσεις του περιοδικού Metal Hammer στου οποίου την οικογένεια ανήκω εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια (γεγονός που με θέλει τον παλαιότερο στις τάξεις του μετά τον φίλτατο Χάρη Καραολίδη που όμως γράφει ως Guest Star- by all means!!!). Μιλώ για το απεχθές “A Different Beat” (1999) του αείμνηστου Gary Moore το οποίο βαθμολόγησα με μηδέν στα δέκα!!! Δικαίως. Ακούστε το και θα συμφωνήστε. Μάλιστα όταν αργότερα μίλησα στον παιδικό μου ήρωα δυο φορές (τηλεφωνικές συνεντεύξεις), του αποκάλυψα τη γνώμη μου και, ευτυχώς, όχι μόνο δεν θίχτηκε, μα συνυπέγραψε! «Ήταν ένα πείραμα εις το όνομα της εξέλιξης που όμως απέτυχε παταγωδώς» παραδέχθηκε.

Έχεις σκεφτεί να πουλήσεις album από τη συλλογή σου;
Οι εποχές που διανύουμε με ώθησαν κάποια στιγμή να σκεφτώ σοβαρά να αθετήσω τον «όρκο» μου και να πουλήσω κάποια κομμάτια που θα πιάσουν τόπο (στην τσέπη μου) μα δεν θα μου λείψουν ως καθημερινές μουσικές επιλογές. Κωμικοτραγικό, όμως το “Cuban Carnibal” ανέβηκε (ψιτ, υπογεγραμμένο) στα E-Bay & Discogs, αλλά (ευτυχώς;) δεν έφυγε ποτέ στην τιμή που το διέθετα…

Αν σου ζητούσα να περιγράψεις το ύφος της δισκοθήκης σου αναφέροντας μου μόνο 5 albums ποια θα μου έλεγες;
Ωχ. Άλλο παν-δύσκολο θέμα… Με το πιστόλι στον κρόταφο (που συνηθίζω να λέω άλλωστε σε τέτοιου είδους διλλήματα) θα πω κάποια που όμως-πρόσεξε με-αύριο μπορεί να είναι άλλα.
Πάμε: THE BEATLES “Abbey Road”
AC/DC “Back In Black”
PINK FLOYD “Atom Heart Mother”
STEVIE RAY VAUGHAN “Couldn’t Stand the Weather”
BILLY COBHAM “Spectrum”

Με ποιο album της δισκοθήκης σου έχεις περάσει περισσότερο χρόνο χαζεύοντας τους στίχους και το εξώφυλλο;
Εδώ ρωτάς δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα, συμπάθα με… Να ξεκινήσω με τους στίχους. Με τεράστια διαφορά από κάθε άλλο, έχω «λιώσει» με το βιβλιαράκι του λιμπρέτου του θεατρικού “Jesus Christ Superstar” (1970). Όσο για εξώφυλλο, ΟΤΙ έχει σχεδιάσει η θρυλική Hipgnosis με ήθελε να χαζεύω ώρες… Αλλά ας ξεχωρίσω (με το ζόρι) το “Wish You Were Here” των Floyd.

Υπάρχει κάποιος δίσκος που πάντα ήθελες να αποκτήσεις αλλά μέχρι σήμερα δεν το έχεις καταφέρει; 
Χμμμ… Μου αρέσει που δεν λέω κατευθείαν έναν, αφού αυτό σημαίνει πως επί τω πλείστων έχω κάνει τα γούστα μου… Α! Ωραία. Θα κάνω τρίπλα και θα πω «ότι σκατά έχει ηχογραφήσει ο άσβεστος Steven Wilson και μου έχει διαφύγει- με τον «κούνελο» που έχουμε μπλέξει!!! Δηλώνω βαμμένος οπαδός του μάστορα και έχω την τύχη και την τιμή να μιλώ πλέον μαζί του σε ετήσια βάση (δείτε ερώτηση νούμερο έντεκα).

Συνεχίζεις ακόμα και σήμερα, την εποχή των mp3 να συλλέγεις;
Εννοείται! Και δε θα σταματήσω ΟΣΟ στέκομαι στα πόδια μου (by all means). Απλά ο ρυθμός εκ των πραγμάτων έχει μειωθεί δραματικά («Κρίση» το ονομάσανε και ας είναι καθοδηγούμενη!!!)… Όμως να τα λέμε όλα. Το Internet και η απίστευτα εύκολη πρόσβαση στο ατέρμονο Σύμπαν της καταγεγραμμένης Μουσικής έχει και την καλή του πλευρά: άμεση & αστείρευτη ενημέρωση. Από εκεί και πέρα όμως, είμαι από αυτούς που, όταν μέσα από τούτο το ψάξιμο ανακαλύψω κάτι που αγγίζει ευαίσθητες χορδές μου, θα το αποκτήσω εν καιρώ πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων το ωχρό, κίτρινο φακελάκι μαζί με τα υπόλοιπα που κρίνω περαστικά!

Υπάρχει κάποιο album που είσαι περήφανος που έχεις στη συλλογή σου;
Πολλά. Αν είναι δυνατόν. Όμως οκ, επιλέγω (ναι, με το πιστόλι στον κρόταφο) το “Spiral Circus” των λατρεμένων μου Porcupine Tree (βλέπε Steven Wilson) για πολλούς και βαρυσήμαντους λόγους. Καταρχήν για το περιεχόμενο του αυτό καθαυτό, αφού παρότι «πρώιμο», παραμένει βιωματικό. Δεύτερον για την τεράστια σπανιότητα του. Εκδόθηκε το 1996 σε 500(!!!) και μόνο κομμάτια Παγκοσμίως από την πρώτη δισκογραφική εταιρία της μπάντας, την Delirium Records και έως και σήμερα, δεν έχει επανεκδοθεί από όσο γνωρίζω. Το Discogs το θέλει το ακριβότερο κομμάτι της συλλογής που έχω προλάβει να καταχωρήσω μέχρι σήμερα. Είναι και υπογεγραμμένο από όλα τα (τότε) μέλη. Όμως το πιο σημαντικό;;; Η φωτογραφία του εξωφύλλου ανήκει σε μένα και ήταν η πρώτη μου διεθνής δισκογραφική συνεργασία με μπάντα του εξωτερικού… Και ας έχω πλέον ξεπεράσει αισίως τις είκοσι. Από τότε οι Porcupine Tree είναι το Τυχερό μου Αστέρι, και ναι, έχω «κερδίσει» τον επίτιμο τίτλο του Greek Connection από τον Steven. Επίσης μετρώ τέσσερεις κυκλοφορίες της μπάντας με δικό μου photo credit, αφού κι εγώ -κατ’ εξαίρεση- του υποσχέθηκα πως μπορεί να χρησιμοποιεί τις εικόνες μου κατά βούληση, εσαεί, δίχως κόστος.

ptkisain kisain4 kisain2kisin7 kisin6kisin8 kisain1
kisaacdc

Ίσως το πιο όμορφο δώρο που μου έχουν κάνει ποτέ φίλοι, αδελφοί & συνοδοιπόροι. Συλλεκτικό Promo Pack AC/DC αριθμημένο (10.000 αντίτυπα) μονάχα για δημοσιογράφους. Δωρητής;;; ο Αδελφός του Βορρά, Στάθης Παναγιωτόπολος!

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.

Leave a Reply

  • (not be published)