Μπορεί η παρουσίαση που έκανα στο album των Dream Theater να ήταν από τις πιο δύσκολες που έχω κάνει μέχρι σήμερα αλλά η συνέντευξη με τον Jordan Rudess αποδείχθηκε ότι θα ήταν πολύ δυσκολότερη.Για πρώτη φορά στην «συντακτική μου καριέρα» (τρομάρα μου) χρειάστηκε να πω άσχημα λόγια για ένα album που δεν με ικανοποίησε όσο περίμενα και μάλιστα σε ένα γλυκύτατο άνθρωπο που τον θεωρώ φίλο. Οι σχέσεις μου με τον Jordan ήταν πάντα άριστες μιας και είναι από τους πιο φιλικούς και ακομπλεξάριστους μουσικούς που έχω γνωρίσει ενώ ταυτόχρονα έχει κατακτήσει πάρα πολλά. Δεν μου αρνήθηκε ποτέ τίποτα γι’ αυτό και όταν τον βοήθησα στις αρχές καλοκαιριού να μεταφράσω στα ελληνικά τη νέα του εφαρμογή για iphone και ipad προσφέρθηκε να μου δώσει μια αποκλειστική συνέντευξη για το album 2 μήνες πριν την κυκλοφορία του.

Αρνήθηκα ευγενικά μιας και νομίζω ότι δεν θα είχε κανένα νόημα. Ήθελα να ξέρω για τι μιλάω και οι ερωτήσεις μου να διαλευκάνουν όσο καλύτερα μπορούν το παρόν των Dream Theater. Δυστυχώς, ήταν η πρώτη φορά που τελείωσα μια συνέντευξη στεναχωρημένος. Στο σημείο που του αποκάλυψα την άποψη μου για το album ο Jordan μου ζήτησε συγνώμη και μου ζήτησε να διακόψουμε για τρία λεπτά. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο. Μετά από λίγο με κάλεσε ξανά μέσω skype, από το studio του σπιτιού του αυτή τη φορά, και φαινόταν φανερά απογοητευμένος. Είναι σίγουρα η πρώτη φορά που μιλάω με τον Jordan Rudess και υπάρχει σε αρκετές στιγμές αμηχανία. Σκέφτομαι ότι ίσως ήταν καλύτερα να έκανα τη συνέντευξη τότε…

(Special Thanks στον μέντορα μου Σάκη Φράγκο καθώς και στον Νίκο Τολίκα και Μιχάλη Μανιάτη. Ξέρουν αυτοί…)

Jordan, προσωπικά πιστεύω ότι η δουλειά που έχεις κάνει σ’ αυτό το album είναι μοναδική. Εκτός από τις εκτελεστικές σου ικανότητες αυτή τη φορά αναδεικνύεις και τις συνθετικές ίσως περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Αυτό προέκυψε λόγω των κομματιών ή ήταν δική σου ανάγκη;
Κοίταξε πως έχουν τα πράγματα. Τώρα υπάρχει πολύ χώρος και χρόνος για σύνθεση. Μερικές φορές στο παρελθόν με τους Dream Theater και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο δουλεύαμε στο studio αισθανόμουν αρκετά πιεσμένος. Ερχόταν στο μυαλό μου μια ιδέα, την έπαιζα, όλοι την άρεσαν και προχωρούσαμε. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πήραμε όσο χρόνο θέλαμε για να κάνουμε αυτό που πρέπει. Δεν σου κρύβω ότι γι’ αυτό το album μετά από πολύ καιρό έβγαλα και έγραψα τις συνθέσεις με μολύβι και χαρτί, κάτι που μου είχε λείψει. Δεν έπαιζα απλώς ιδέες στα keyboards. Γι’ αυτό και πχ στο “illumination Theory” μπορεί να ακούσεις και πράγματα που σου θυμίζουν Bach. Είναι ο παλιός κλασικός τρόπος σύνθεσης.

Έχω την εντύπωση ότι αυτή τη φορά όμως τα keyboards δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο album. Ακούγονται επιβλητικά αλλά νομίζω ότι έχουν περιοριστεί αρκετά. Κάνω λάθος;
Νομίζω ότι εξαρτάται από το τραγούδι. Στους Dream Theater τα keyboards έπαιζαν πάντα το κομμάτι της υποστήριξης αλλά αυτό που λες είναι ίσως θέμα της τελικής μίξης. Όταν παίζεις σε μια μπάντα που παίζει metal και το βασικό όργανο που πρέπει να ακούγεται είναι η κιθάρα, οπότε πρέπει να ξέρεις να κάνεις πέρα τον εγωισμό σου αν παίζεις πλήκτρα. Πριν λίγες μέρες έβαλα σε ένα φίλο να ακούσει το “The Enemy Inside”. Μετά από τριάντα δευτερόλεπτα με ρώτησε εγώ πότε ξεκινάω και του απάντησα ότι παίζω από την αρχή του τραγουδιού. Πολλές φορές ο ήχος μου δεν ακούγεται σαν πλήκτρα γι’ αυτό και ίσως να μη γίνομαι αντιληπτός.

Ο John θέλει πάρα πολύ να κάνει την παραγωγή στα albums του συγκροτήματος και ίσως να έμενε λίγο πίσω όταν μοιραζόταν τον ρόλο με τον Mike Portnoy. Μπορεί αυτός ο ρόλος να μην κάνει για μένα και για να σου πω την αλήθεια ίσως να μην τον θέλω. Όλοι του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη μιας και ξέρει πολύ καλά πώς να μας κρατά ικανοποιημένους.

Θα πρέπει να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Αυτή τη φορά το νέο σας album δεν με ενθουσίασε. Νομίζω ότι η μαγεία που χαρακτήριζε τα κομμάτια της μπάντας έχει εξαφανιστεί. Ο ακροατής μπορεί να καταλάβει αμέσως τις συνθέσεις σας πράγμα που στο παρελθόν γινόταν μετά από αμέτρητες ακροάσεις. Δεν ξέρω αν φταίει ότι οι συνθέσεις είναι αρκετά mainstream αλλά είναι εμφανές ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.
Έχω μείνει άφωνος. Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω, δεν το περίμενα. Λυπάμαι που το ακούω. Ξέρεις, έχω βάλει τόση ενέργεια σε κάθε album των Dream Theater που τα αισθάνομαι σαν παιδιά μου. Μπορεί σε αρκετά σημεία να έχουμε απαλές μελωδίες και όχι τόσο σκληρά περάσματα όσο στο παρελθόν, σημεία σχεδόν γλυκά θα έλεγα αλλά από την άλλη πιστεύω ότι είναι ένα αρκετά ισορροπημένο album. Ίσως, να κυριαρχεί η πλευρά των Dream Theater “Into the point” ή ακόμα και του “easy listening” αλλά έτσι είναι οι Dream Theater εν έτη 2013.

Υπάρχει περίπτωση να σας επηρέασε η πρόταση για βραβείο Grammy που έγινε πριν λίγο καιρό με το “On the Backs of the Angels”;
Ξέρουμε ποιοι είμαστε και το τι κάνουμε. Πάντα ήμασταν ειλικρινείς με τους οπαδούς μας σ’ αυτό που θέλαμε να παίξουμε. Ποτέ δεν καθίσαμε με σκοπό να γράψουμε ένα εμπορικό κομμάτι μόνο και μόνο για να έχουμε radio airplay. Όλοι στην μπάντα ακούμε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δεν αισθανόμαστε τύψεις όταν ακούμε και μας αρέσει ένα κομμάτι της Disney ή ένα pop τραγούδι. Θέλουμε να συνθέτουμε τη μουσική που μας αρέσει και τίποτα παραπάνω.

Το νέο σας album είναι το μικρότερο σε διάρκεια μετά το “Images & Words”.
Σοβαρά; Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω συγκρίνει με οτιδήποτε στο παρελθόν. (σ.σ. Ψάχνει να δει στον υπολογιστή του τη διάρκεια του CD). Σχεδόν 68 λεπτά. Δε νομίζω ότι είναι μικρό.

dreamtheaterin1

Jordan, η επιλογή του να ονομάσετε το album σας με το όνομα της μπάντας μου φάνηκε λίγο περίεργη. Δυο χρόνια σχεδόν μετά τη φυγή του Mike Portnoy αποφασίζεται να κάνετε μια τέτοια κίνηση χωρίς ένα από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος. Δε νομίζεις ότι μπορεί να θεωρηθεί ως έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπο του;
Δε νομίζω ότι έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με τον Mike και νομίζω ότι δεν πρέπει να το συγχέουμε. Είμαστε αληθινοί σε αυτό που κάνουμε και ξέρουμε πολύ καλά αυτό που κάνουμε. Αισθανόμαστε πιο δυνατοί και ενωμένοι από ποτέ. Νομίζω ότι ήταν ακριβώς η ώρα για κάτι τέτοιο. Δεν είπαμε από την αρχή ότι θα κάνουμε ένα album που θα λέγεται Dream Theater. Μόλις είδαμε όμως τι συμβαίνει σκεφτήκαμε ότι αυτοί ακριβώς είμαστε οπότε δεν υπάρχει καλύτερος τίτλος.

Αν κάποιος μετά από 20 χρόνια χωρίς να γνωρίζει πολλά για σας και πάρει το ομότιτλο album του συγκροτήματος θα περιμένει να ακούσει την «ταυτότητα» σας. Λοιπόν, αυτή είναι η ταυτότητα των Dream Theater;
Νομίζω πως ναι. Είναι το ιδανικό μείγμα της μουσικής που ακούμε όλοι. Από την εμπειρία μου με το συγκρότημα μπορώ να σου πω ότι είναι το πιο ειλικρινές album που έχουμε κάνει. Αυτοί είμαστε.

Αυτοί είστε τώρα ή αυτοί είναι οι Dream Theater γενικά;
Καλή ερώτηση. Πριν γράψουμε το album καθίσαμε και συζητήσαμε. Είπαμε πως το όραμα της μουσικής μας παρέκλινε σε κάποια σημεία. Μιλήσαμε για το τι είδος μουσική θέλουμε να γράψουμε αλλά και το τι μουσική μας αρέσει να ακούμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να γράψουμε κάτι άγριο και σκληρό. Κανένας στο συγκρότημα δεν ακούει τέτοια πράγματα οπότε δεν υπήρχε λόγος. Μπορεί στο παρελθόν να γράψαμε σκληρές συνθέσεις ίσως γιατί ο Mike Portnoy ενδιαφερόταν αλλά εγώ και ο John μου είμαστε κατά κύριο λόγο υπεύθυνοι για τη μουσική δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση. Για δεκαπέντε χρόνια βάζαμε πράγματα πάνω από κάποια άλλα που στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν.

Ας πάμε λίγο στο εξώφυλλο. Δε νομίζεις ότι είναι πολύ απλό ίσως και πρόχειρο, ειδικά για τη μουσική των Dream Theater;
Με το εξώφυλλο θέλαμε να δείξουμε κάτι ξεκάθαρο. Το σύμβολο των Dream Theater τα έλεγε μόνο του οπότε το θεωρήσαμε ιδανική ιδέα για να δώσει σε εικόνα τη μουσική του ομότιτλου μας album. Δεν έχουμε κάνει κάτι τόσο απλό στο παρελθόν και μάλλον ήταν η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο.

Μιας και ήταν η πρώτη φορά που συνεργαστήκατε από την αρχή στο studio με τον Mike Mangini μπορείς να μου πεις πως είναι να δουλεύεις με αυτόν σε σχέση με τον Mike Portnoy;
Οι ρόλοι στο συγκρότημα είναι πολύ διαφορετικοί. Ο Mike (Portnoy) ήταν πάντα παραγωγός μαζί με τον John Petrucci οπότε είχε σημαντικό λόγο η άποψη του για το τι θα παίξω και το τι όχι. Η αλήθεια είναι ότι πριν μπούμε στο studio είχα αρκετό άγχος. Ο Mike Mangini είναι ένας άνθρωπος με πολύ ενέργεια και δυνατός χαρακτήρας. Εγώ στο studio χρειάζομαι ηρεμία για να συγκεντρωθώ και να γράψω με την ησυχία μου. Τελικά με εξέπληξε. Ήξερε πότε να μιλήσει και πότε έπρεπε να περιμένει. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι ότι έχει κυριολεκτικά τον ρυθμό μέσα του. Το μυαλό του είναι εντελώς μαθηματικό πράγμα που δεν έχω ξανασυναντήσει σε μουσικό σε τόσο έντονο βαθμό. Μας έλεγε πως αν η κιθάρα παίζει σε αυτό το μέτρο και τα keyboards σε ένα άλλο, σε τόση ώρα και σε αυτό το σημείο οι ρυθμοί θα ενωθούν και όλα αυτά χωρίς καν να αρχίσουμε να παίζουμε. Πιστεύω ότι όλοι στο συγκρότημα γνωρίζουμε από μουσική αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Επίσης, η θετική του ενέργεια ήταν πολύ σημαντική. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντικό είναι να είσαι στο studio και να υπάρχουν θετικοί και αισιόδοξοι άνθρωποι.

Για ακόμα μια φορά ο John Petrucci έχει αναλάβει την παραγωγή. Δεν σκέφτηκες να προσθέσεις το όνομα σου δίπλα στο δικό του;
Η αλήθεια είναι ότι αρχικά έπεσε στο τραπέζι η ιδέα αλλά δε νομίζω ότι τελικά θα δούλευε. Ούτε για μένα αλλά ούτε και για το υπόλοιπο συγκρότημα. Ο John θέλει πάρα πολύ να κάνει την παραγωγή στα albums του συγκροτήματος και ίσως να έμενε λίγο πίσω όταν μοιραζόταν τον ρόλο με τον Mike Portnoy. Μπορεί αυτός ο ρόλος να μην κάνει για μένα και για να σου πω την αλήθεια ίσως να μην τον θέλω. Όλοι του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη μιας και ξέρει πολύ καλά πώς να μας κρατά ικανοποιημένους.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα στα σχόλια του John Petrucci για το album και έλεγε πως κάποια σημεία μοιάζουν χαρακτηριστικά με Rush και με Metallica, πράγμα που μου θύμισε όταν ο Mike Portnoy παρομοίαζε τα κομμάτια με Metallica, Muse και Yes. Είχα την εντύπωση ότι μετά τη φυγή του Mike αυτό θα περιοριζόταν αρκετά.
Δε νομίζω ότι ζούμε μέσα σε ένα κουτί. Το να γράψουμε μουσική χωρίς καθόλου επιρροές είναι αδύνατο. Αν δεις την ιστορία των Dream Theater ποτέ δεν έκαναν κάτι χωρίς επιρροές. Απλά ήταν από τους πρώτους που πήραν το metal και το έσμιξαν με το progressive rock. Οι επιρροές ακόμα και πολύ πριν μπω εγώ στο συγκρότημα ήταν εκεί απλά άλλαζαν από album σε album.

O James συνεργάζεται με τον Peter Wildoer στο προσωπικό του project. Πρόσφατα εσύ συνεργάστηκες μαζί με τον Marco Minnemann σ’ ένα project μαζί με τον Tony Levin. Ήταν κάτι που προέκυψε από την οντισιόν των Dream Theater για τον νέο drummer ή κάπως αλλιώς;
Είχα ανακαλύψει τον Marco πριν μερικά χρόνια και η ιδέα να έρθει για οντισιόν στους Dream Theater ήταν δική μου. Ήξερα ότι ήταν ένας σπουδαίος drummer αλλά όταν ήρθε για τις οντισιόν ένιωσα ότι συνδεόμαστε εξαιρετικά πάνω στη μουσική. Ο James ήξερε τον Peter και τον κάλεσε για οντισιόν αλλά η αλήθεια είναι πως αν δεν υπήρχε η συμμετοχή του Marco στις οντισιόν ίσως να μην είχε γίνει ποτέ αυτή η συνεργασία.

Παρόλο που είσαι ο μεγαλύτερος σε ηλικία στο συγκρότημα η σχέση σου με την τεχνολογία είναι μοναδική και μάλλον πολύ καλύτερη από τους υπόλοιπους. Ασχολείσαι συνεχώς με νέες εφαρμογές, νέους ήχους, κινητά και ταμπλέτες. Πως το εξηγείς;
Είναι η σχέση που έχουν τα keyboards με την τεχνολογία. Η τεχνολογία είναι το πάθος μου και πάντα ψάχνω νέους τρόπους για να ελέγχω τη μουσική και τους ήχους. Οι εταιρίες που συνεργάζομαι πολλές φορές με καλούν να δοκιμάσω νέα πράγματα οπότε έρχομαι πολλές φορές αναγκαστικά σε επαφή με μουσικές και τεχνολογικές προκλήσεις. Η εταιρία Wizdom Music είναι δική μου και στο site της μπορεί κανείς εύκολα της μουσικές εφαρμογές που φτιάχνουμε για ταμπλέτες και κινητά τηλέφωνα.

Μέχρι σήμερα όσες φορές επιχειρήσατε να συνεργαστείτε με συμφωνική ορχήστρα το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να κάνετε ένα ολόκληρο studio album με συμφωνική ορχήστρα;
Πίστεψε με ότι το μόνο πράγμα που μας εμποδίζει μέχρι σήμερα να κάνουμε κάτι τέτοιο είναι το κόστος. Πίστεψε με ξέρω πολύ καλά το κόστος μιας και προσπαθώ εδώ και αρκετό καιρό μέσα από το pledgemusic.com να ηχογραφήσω ένα προσωπικό album με συμφωνική ορχήστρα στην Πολωνία. Πάντως είναι μια πολύ καλή ιδέα αλλά θέλει να πείσουμε αρκετούς ανθρώπους για να το καταφέρουμε.

dreamtheaterin2

Πόσο συχνά δέχεσαι μηνύματα από οπαδούς για να συνεργαστείτε ξανά με τον Mike Portnoy;
Στην εποχή του internet είναι κάτι που γίνεται πολύ και είναι συνηθισμένο. Διαβάζεις σχόλια «φέρτε πίσω τον Portnoy» (γέλια). Ξέρεις, είναι από ανθρώπους που δεν μπορούν να δεχτούν την πραγματικότητα των Dream Theater και την απόφαση που έχουμε πάρει. «Η μπάντα δεν είναι η ίδια χωρίς τον Portnoy». Όλοι μέσω του internet έχουν την ευκαιρία να πουν τη γνώμη τους.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο τραγούδι στο album;
Αδιαμφισβήτητα το “Illumination Theory”. Πάντως αν χρειαζόταν να παίξω ένα τραγούδι σε κάποιον που δεν ξέρει τη μουσική παίζουμε για να καταλάβει τον ήχο μας σίγουρα θα διάλεγα το “Enemy Inside”. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά των Dream Theater.

Jordan, αυτές ήταν οι ερωτήσεις μου.
Πάντως αισθάνομαι στεναχωρημένος που δεν σου άρεσε πολύ το album.

Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε. Απλά νομίζω ότι για έναν παλιό οπαδό των Dream Theater το album φαίνεται κάπως «εύκολο».
Ας ξεκινήσουμε με το ότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θα ακούσει το album μια φορά και θα μπορέσει να καταλάβει τι παίζουμε. Εμένα μου πήρε πολύ καιρό για να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται και πως παίζονται όλα αυτά τα πράγματα. Πάντως καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις. Το album είναι αρκετά πιασάρικο σε σχέση με κάποια άλλα του παρελθόντος. Πολλές φορές σε κάποια σημεία σου δίνεται η εντύπωση ότι μπορεί να πρόκειται και για ένα pop κομμάτι και ξέρω ότι πως πολλοί παραδοσιακοί φίλοι των Dream Theater είναι αντίθετοι με αυτό το είδος των συνθέσεων. Αν θες όμως την προσωπική μου άποψη, νομίζω ότι το album έχει πολύ βάθος. Χρειάζεται να του δώσεις περισσότερες από μια ευκαιρίες για να το αισθανθείς και να το κάνεις δικό σου. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό όσο σου φαίνεται στην αρχή.

Ξέρεις, εκατοντάδες άτομα μου στέλνουν demos και albums από όλα τα μέρη του κόσμου. Τα περισσότερα είναι progressive metal άσχετα αν δεν είναι πολύ το είδος που θα κάτσω να ακούσω στο σπίτι μου. Το 90% των μουσικών βασίζεται πάνω στις ακαδημαϊκές του γνώσεις και προσπαθούν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν με τα μουσικά τους όργανα ή πόσο πολύπλοκες συνθέσεις μπορούν να γράψουν. Οι περισσότεροι ξεχνάνε ότι η ομορφιά της μουσικής ξεκινά και βασίζεται στην απλότητα. Θέλουν να αποδείξουν ότι μπορούν να παίξουν πάνω σε ένα εκατομμύριο χορδές και να ενώσουν πολλά διαφορετικά θέματα. Και εμάς μας αρέσει να παίζουμε μπερδεμένα, πίστεψε με και να ανεβοκατεβαίνουμε στις ταστιέρες με ιλιγγιώδεις ταχύτητες αλλά θα το κάνουμε όταν πρέπει και στο σημείο που χρειάζεται. Δεν φοβόμαστε να παίξουμε κάτι ήσυχο και απλό και αυτό πιστεύω το καταφέρνεις όσο ωριμάζεις σαν μουσικός. Υπάρχουν κάποιες μπάντες που ονομάζονται τεχνικές. Μπορώ να σου αποδείξω ότι μπορούμε να παίξουμε τα πάντα και σε οποιοδήποτε βαθμό δυσκολίας αλλά όχι μόνο δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα αλλά δεν έχουμε και αυτή την επιθυμία. Σ’ ένα album των Dream Theater πρέπει να υπάρχει ισορροπία.

Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε στην Ελλάδα;
Πάντα παίζουμε στην Ελλαδα. Και απ’ ότι νομίζω μάλλον θα έρθουμε στο δεύτερο σκέλος της Ευρωπαϊκής μας περιοδείας.

Απ’ ότι ξέρω το “False Awakening Suite” γράφτηκε για να ανοίγει τις συναυλίες σας. Πως ήταν η διαδικασία της σύνθεσης;
Ο John Petrucci έριξε την ιδέα και είπα γιατί όχι. Μπήκα στο studio και το κομμάτι ήταν έτοιμο μέσα σε τρεις ώρες. Θέλαμε να το κάνουμε ιδιαίτερα κινηματογραφικό λες και είναι βγαλμένο από ταινία. Έχω ένα φίλο στη Νέα Υόρκη που κατασκευάζει ήχους για keyboards οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ηχητικών εφέ σε κινηματογραφικές παραγωγές. Μπορεί εσύ να ακούς κάτι τρομακτικά πομπώδες και εγώ να πατάω μόνο ένα πλήκτρο (γέλια). Πάντως το κομμάτι έχει και κανονικές κιθάρες.

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.

Leave a Reply

  • (not be published)