ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Τα album των Opeth με σειρά προτεραιότητας

Με αφορμή τις επερχόμενες εμφανίσεις των Opeth σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις 20 και 21 Μαρτίου αντίστοιχα, το rockyourlife.gr σκιαγραφεί την δισκογραφία του κορυφαίου συγκροτήματος και βάζει τα albums των Σουηδών από το λιγότερο καλό σε αυτό που δε θα πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη. Orchid – 1995…

Με αφορμή τις επερχόμενες εμφανίσεις των Opeth σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις 20 και 21 Μαρτίου αντίστοιχα, το rockyourlife.gr σκιαγραφεί την δισκογραφία του κορυφαίου συγκροτήματος και βάζει τα albums των Σουηδών από το λιγότερο καλό σε αυτό που δε θα πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη.

orchidOrchid – 1995
Πρώτο album… οι πρώτοι σπόροι. Όχι, το «Orchid» παρόλο που μπαίνει στην χαμηλότερη θέση των προτιμήσεών μου δεν είναι κακό album (δεν υπάρχει άλλωστε τέτοιο στη δισκογραφία των Σουηδών). Είναι ωμό και έχει όλες εκείνες τις παιδικές αφέλειες-ασθένειες, ειδικά στον στιχουργικό τομέα με τις μάλλον άστοχες αποκρυφιστικές αναφορές, αλλά σίγουρα δε το λες κακό. Ο Mikael Åkerfeldt είχε πει κάποτε πως η Σουηδική σκηνή θεωρούσε τους Opeth στην αρχή της καριέρας τους ως «μπάντα ανέκδοτο». Βλέπετε στα μέσα των 90s το death metal της Σκανδιναβικής χώρας ήταν πολύ ακραίο, τραχύ, ευθύ και επιθετικό και οι Opeth τόλμησαν να φέρουν μια νέα ματιά, αλλά κυρίως μια νέα προοπτική. Μια προοπτική που λίγα χρόνια αργότερα θα γινόταν το ξεκάθαρο όραμα που θα τους έφερνε στην κορυφή. Το ντεμπούτο των Opeth χαρακτηρίζεται από μακροσκελείς progressive/death metal συνθέσεις αλλά ακόμα και κάποια jazz περάσματα, με το εναρκτήριο «In The Mist She Was Standing» και το «Forest Of October» να ξεχωρίζουν.

myarmsyourhearseMy Arms, Your Hearse – 1998
Η διαφορετική πορεία των Opeth έγινε ολοένα και ξεκάθαρη στο τρίτο τους album, με τις μελωδίες, την καθαρή παραγωγή και τα ακουστικά μέρη να γίνονται ξαφνικά περισσότερα. Η αρχή της νέας εποχής για την μπάντα από την Στοκχόλμη είχε μόλις ξεκινήσει και αυτό φαίνεται τόσο από τα 3 instrumental tracks («Prologue», «Madrigal» και «Epilogue») όσο και από το μνημειώδες «Demons Of The Fall», το κατά τη γνώμη μου κορυφαίο κομμάτι των πρώτων ημερών των Opeth. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως κανένα από τα κομμάτια του δίσκου δεν υπερβαίνει τα δέκα λεπτά, πράγμα σπάνιο για δίσκο των Opeth.

morningriseMorningrise – 1996
Το δεύτερο – και τελευταίο – studio album του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο Dan Swanö. Κυκλοφορεί έναν χρόνο μετά το «Orchid» και πιστοποιεί πως ο Åkerfeldt έχει ξεκάθαρο πλάνο και ιδέες για το συγκρότημα του. Το όνομα των Opeth γίνεται ολοένα και γνωστότερο και αρκετοί πλέον έχουν αρχίσει να παίρνουν στα σοβαρά τον ασυμβίβαστο και ρισκαδόρο Σουηδό με τις death/black καταβολές, την αγάπη του για την ψυχεδέλεια και τις jazz προσμίξεις. Ήταν μονάχα η αρχή…

stilllifeStill Life – 1999
Το πρώτο μεγάλο σοκ! Η κυκλοφορία του «Still Life» στα τέλη της δεκαετίας του 90 ξεχώρισε την ήρα από το σιτάρι. Αρκετοί οπαδοί του σκληρού death metal ήχου μπορεί γύρισαν την πλάτη στους Opeth, το group όμως κέρδισε νέο κόσμο που έδειξε να αγαπά αυτό που γίνεται από την μπάντα. Το δεύτερο concept album των Σκανδιναβών είναι γεμάτο εμπνεύσεις με τα «Face Of Melinda», «The Moor» και «Benighted» να ξεχωρίζουν. Ειδικά στο τελευταίο, οι blues και progressive επιρροές είναι ξεκάθαρες με τους πιο υποψιασμένους να ψελλίζουν πως το μέλλον της μπάντας βρίσκεται πιο κοντά στην progressive πλευρά του metal. Το πόσο δίκιο είχαν θα φανεί μερικά χρόνια αργότερα.

deliveranceDeliverance – 2002
Δύσκολο album… ο διάδοχος του «Blackwater Park» έπρεπε να σηκώσει στις πλάτες του την τεράστια επιτυχία του προκατόχου του. Μεγάλη υπόθεση και ένα στοίχημα το οποίο όμως τελικά κέρδισε η μπάντα. Ο Åkerfeldt έχοντας πάρει τα μηνύματα βούτηξε περισσότερο στα 70s χωρίς όμως να βγάλει από πάνω του – ακόμα – την ταμπέλα του metal και δημιούργησε ένα ακόμα αριστούργημα. Το «Deliverance» περιλαμβάνει μερικές απο τις πιο heavy στιγμές των Opeth και ταυτόχρονα αποτίει φόρο τιμής τόσο στους Αυστραλούς progressive rockers Masters Apprentices (με το κομμάτι «Master’s Apprentice») όσο και στους τεράστιους Genesis με το instrumental «For Absent Friends».

palecommunionPale Communion – 2014
Η τελευταία δισκογραφική δουλειά που έχει ήδη αγαπηθεί αρκετά από το κοινό του συγκροτήματος. Τα κομμάτια είναι πιο μελωδικά σε σχέση με το «Heritage» με τους fans να έχουν πλέον αποδεχτεί την στροφή της μπάντας στον προοδευτικό rock ήχο και τον Åkerfeldt να αισθάνεται δικαιωμένος για τα ρίσκα που πήρε, απελευθερωμένος και ήρεμος. Κομμάτια όπως το «Eternal Rains Will Come» (το παίξιμο του οποίου ανέδειξε τον Martin Axenrot καλύτερο drummer του 2014 σε δημοψήφισμα του περιοδικού Rhythm), το «Cusp Of Eternity» και το επιλογικό «Faith In Others» δε γράφονται κάθε μέρα. Το «Pale Communion» είναι από τις πλέον ώριμες προοδευτικές κυκλοφορίες των τελευταίων ετών. Τόσο απλά.

ghostreveriesGhost Reveries – 2005
Το 2005 οι Opeth κυκλοφορούν το πιο επιτυχημένο από πλευράς πωλήσεων album τους και πρώτο με την Roadrunner Records. Ο δίσκος γίνεται σχεδόν αμέσως αγαπητός από κοινό και κριτικούς, με τους τελευταίους να τον τοποθετούν ανάμεσα στις κορυφαίες progressive κυκλοφορίες της περασμένης δεκαετίας. Και δεν έχουν άδικο καθώς με κομμάτια όπως το μαγικό «Ghost Of Perdition» αλλά και τα «The Baying Of The Hounds» και «The Great Conjuration» οι Opeth ανέβασαν πολύ τον πήχη και δημιούργησαν σχολή. Ήταν η περίοδος που αρκετές μπάντες, κυρίως στην Ευρώπη, άρχισαν να αντιγράφουν τον ήχο τους, επιχειρώντας να κλέψουν λίγη από τη λάμψη τους. Η διασκευή δε στο «Soldier Of Fortune» των Deep Purple ήταν το κερασάκι μιας άκρως χορταστικής κυκλοφορίας. Οι Opeth βρισκόντουσαν στην κορυφή του Ολύμπου και δύσκολα κάποιος θα τους κουνούσε από εκεί.

watershedWatershed – 2008
Περίοδος αλλαγών ήταν το 2007 και 2008 για τους Opeth με τους Peter Lindgren και Martin Lopez να αποχωρούν μετά απο μεγάλο διάστημα και στη θέση τους να έρχονται οι Fredrik Åkesson και Martin Axenrot. Ε και; Οι Opeth δείχνουν τρομερή συνέπεια και στο «Watershed» σοκάρουν για ακόμα μια φορά τους fans τους. Είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η progressive πλευρά των Opeth βγαίνει ξεκάθαρα νικήτρια απέναντι στις metal καταβολές τους. Απο το εναρκτήριο ακουστικό «Coil» οι Σουηδοί δείχνουν τις προθέσεις τους με τη συνέχεια να είναι εξίσου εντυπωσιακή. «Burden», «Hex Omega» και «Porcelain Heart» σέρνουν τον χορό και στο τέλος σου αφήνουν έναν κόμπο στον λαιμό. Ο Mikael Åkerfeldt φαντάζει ανεξάντλητος και εμείς αντιλαμβανόμαστε πως βρισκόμαστε στην αρχή της πιο παραγωγικής του περιόδου. Αριστούργημα!

heritageHeritage – 2011
Η οριστική αποχώρηση των γρυλισμάτων του Åkerfeldt είναι πλέον γεγονός, όπως και η στροφή της μπάντας στο progressive rock. Το εγχείρημα πέτυχε στο έπακρο και το «Heritage» θριάμβευσε τόσο εμπορικά όσο και δημιουργικά. Ήταν η περίοδος που ο εγκέφαλος των Opeth δήλωνε πως τον είχε κουράσει πολύ η στενομυαλιά των metal fans με τα 12 – μαζί με τα bonus tracks – κομμάτια του album να αποτελούν το διαβατήριο για ένα ταξίδι στα 70s. Όσο και αν ψάξεις δε μπορείς να βρεις μια αδύναμη στιγμή σε αυτό εδώ το album. Η χρονομηχανή των Σουηδών σε ταξιδεύει με εισιτήριο χωρίς επιστροφή και εσύ μένεις αποσβολωμένος να αποθεώνεις το μεγαλείο της τεράστιας αυτής μπάντας.

damnationDamnation – 2003
Αλήθεια έχετε σκεφτεί πόσα αγαπημένα σας συγκροτήματα έκαναν τέτοια στροφή στον ήχο τους και παρόλα αυτά το κοινό εξακολούθησε να στηρίζει με τόση ευλάβεια; Οι Opeth – για ακόμα μια φορά – τόλμησαν και το 2003 κυκλοφόρησαν το «Damnation». Ένα «απογυμνωμένο» αριστούργημα με ακουστικές και χωρίς παραμόρφωση κιθάρες, πλήκτρα και mellotron και αποκλειστικά «καθαρά» φωνητικά. Το album απογείωσε τη δημοτικότητα της μπάντας, την έφερε πιο κοντά στα 70s και αποτέλεσε ουσιαστικά το δημιούργημα που ώθησε τον Åkerfeldt να σκεφτεί πολύ σοβαρά την ολοκληρωτική στροφή στο 70s progressive rock. Η κυκλοφορία – λίγους μήνες μετά – του live DVD «Lamentations» ήταν το επιστέγασμα της επιτυχίας αυτού του δίσκου.

blackwaterparkBlackwater Park – 2001
Χωρίς αμφιβολία το κορυφαίο album των Opeth. Τα πάντα εδώ μοιάζουν ιδανικά και στην σωστή ποσότητα. Η τέλεια ισορροπία τραχύτητας και μελωδίας. Ένας δίσκος που ακούγεται ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ χωρίς ούτε μια παύση και σε καθηλώνει με το μεγαλείο του. Ο Steven Wilson είναι αλήθεια πως έχει αναμιχθεί πολύ σε αυτή την κυκλοφορία, όμως αυτό δε μειώνει καθόλου τη δεξιοτεχνία το μυαλό και την ευφυΐα του Åkerfeldt που κατάφερε να συλλάβει αυτά τα απίστευτα κομμάτια. Όχι, δε θα αναφέρω ξεχωριστές αγαπημένες στιγμές. Θα ήταν ιεροσυλία να ξεχωρίσεις και να «ξεριζώσεις» κάτι απο αυτό το album. Ακόμα και σήμερα οι οπαδοί του συγκροτήματος δεν τολμούν να συγκρίνουν το «Blackwater Park» με καμία άλλη δουλειά των Opeth και αυτό είναι κάτι που μάλλον έχει αναγνωρίσει και ο ίδιος ο Åkerfeldt.

 

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from CRISIS POINT

We Are All… Disturbed

Ακούμε ξανά τα albums των Disturbed λίγο πριν την πρώτη τους εμφάνιση…

Go to Top