Οι άνθρωποι που πέρασαν εκατοντάδες ώρες της ζωής τους στο Ρόδον απαντούν στο rockyourlife.gr ποια ήταν η καλύτερη συναυλία που είδαν εκεί.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΒΛΑΣΣΗ-DJ, ραδιοφωνικός παραγωγός
Ένα από τα πρώτα και πιο σπουδαία πράγματα που έκανα καταφτάνοντας για τη φοιτητική μου ζωή στην Αθήνα το 1997, ήταν να πάω στο Ρόδον. Πριν από τότε, το Ρόδον αποτελούσε παραπομπή της εκάστοτε συναυλίας στο Zoo ή στα φανζίν που κατόρθωνα να προμηθευτώ στην επαρχία, και βέβαια πόθο που άκμαζε με ανυπομονησία. Φτάνοντας, ξεχύθηκα στις μουσικές μου αναζητήσεις μιας και η Αθήνα φάνταζε για εμένα τότε μεγάλο χωνευτήρι, και σύντομα ξεκίνησα να κάνω ραδιόφωνο από το οποίο έλαβα ένα πάσο ελευθέρας εισόδου, και έτσι για τα επόμενα χρόνια δεν έχασα συναυλία για συναυλία στο Ρόδον. Από τις πιο indie μουσικές και τα πιο άκυρα συγκροτήματα που μεσουράνησαν για κάνα χρόνο και μετά εξαφανίστηκαν δια παντός, μέχρι τα πιο μεγάλα ή τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα για τα οποία ακόμη πάλλεται η καρδούλα μου, μπορούσα να είμαι εκεί και να σκανδαλίζω το μυαλό μου αχόρταγα. Η αλήθεια πάντως είναι, πως με κανένα άλλο, μεταγενέστερο σημείο δεν αισθάνθηκα αυτήν τη θέρμη, τη γλύκα και βέβαια την οικειότητα που είχα για το Ρόδον. Ίσως να οφείλεται στο μικρό της ηλικίας και τον ενθουσιασμό της ή στις πρώτες κατακτήσεις που νιώθει ένας άγνωστος μιας πόλης σα μικρές δικές του νίκες που και τον εκφράζουν μετά έντονα συναισθηματικά. Όπως και να έχει, ακόμη θυμάμαι πως ήταν να απογειώνομαι με τα θεάματά του και βέβαια θυμάμαι πολύ καλά πως η πρώτη μου συναυλία ήταν αυτή της Μarianne Faithfull. Η Μάριαν ήταν και είναι από τις πιο ρομαντικές φιγούρες της εφηβικής μου ηλικίας και καθόλου δε σάστισα που στο χώρο ήταν άνθρωποι πολύ μεγαλύτεροί μου ηλικιακά και ήμουν μάλλον η πιο μικρή ακροάτρια εκεί μέσα. Ωστόσο, το 2000 είχα την τύχη να παραστώ στους Waterboys και είναι αυτή νομίζω η συναυλία που με κάνει να θυμάμαι πιο έντονα την εποχή του Ρόδον των χρόνων που το έζησα εγώ. O Mike Skott άπλωσε την περσόνα του στο χώρο αυτό πολύ ταιριαστά, σα να τον περίμενε ένιωσα. Θυμάμαι τις μελωδίες σε κορύφωση, τα όργανα σε παροξυσμό: μπουζούκι και μαντολίνο γέμισαν την Μάρνη με ήχους γνώριμους. Θυμάμαι το κοινό να είναι σε μεγάλη μέθη. Και έπειτα θυμάμαι τα φώτα να ανάβουν και εμένα να προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Βγαίνοντας από το Ρόδον, ερχόσουν πάντα απότομα σε επαφή με τον κόσμο που συνέχιζε τη ζωή του έξω από αυτό και έτσι έπαιρνες βαθιές ιδρωμένες ανάσες να συνεχίσεις κι εσύ. Θυμάμαι να φεύγω από τους Waterboys φουσκωμένη από ευχαρίστηση και πιο γεμάτη, πιο πλούσια και χορτάτη. Αν το έχεις νιώσει σε συναυλία, καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάω.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΛΑΜΑΣ-FRAGILE VASTNESS
«Μερικές από τις πιο όμορφες, γεμάτες συναισθήματα και συγκινήσεις συναυλίες που έχω παρακολουθήσει έχουν λάβει χώρα στο θρυλικό πια ΡΟΔΟΝ με αυτές των Skyclad, Blind Guardian, Virgin Steele, Fates Warning να ξεχωρίζουν. Ομως αυτή που σίγουρα εχει χαρακτεί ως η πιο ιδιαίτερη είναι των τιτανοτεράστιων Savatage τον Iανουάριο του 1996. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα δάκρυα συγκίνησης του Jon Oliva στο τραγούδι Alone you Breathe, το stage diving του Chris Caffery στο κοινό, τις άψογες ερμηνείες του Zak Stevens, το χειρόγραφο playlist του Jon Oliva που κατέληξε στα χέρια μου με το που έκλεισε η κουρτίνα της αυλαίας… Θα μπορούσα να γράφω για πολλή ωρα για αυτη τη συναυλία σε ένα χώρο που αποτελεί άλμπουμ ζωής γεμάτο μουσικές αναμνήσεις!»

ΤΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΣ-ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Επειδή η απόσταση από το σπίτι μου ήταν κάτι λιγότερο από ένα χιλιόμετρο, το Ρόδον ήταν για μένα κάτι σαν στέκι. Πήγαινα όποτε είχε live και καμιά φορά χωρίς να ξέρω καν ποιοι παίζουν. Οι αναμνήσεις λοιπόν είναι πολλές. Τα live που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω είναι αυτά των Wipers, Dream Syndicate, Go Betweens, Cramps, Gun Club, Triffids, Screamin’ Jay Hawkins, Ramones. Τον Μάη του 1989 όμως έμελλε να δω τον καλύτερο Nick Cave ever… Με full Bad Seeds μπάντα και με μια τρομακτική ισορροπία ανάμεσα στην έμπνευση και στην οδύνη. Αισθάνθηκα ότι ξεκίναγε η περίοδος όπου οι «παραισθήσεις» θα έδιναν τη θέση τους στη δημιουργία. Σα να μου φάνηκε μάλιστα ότι στο Mercy Seat, που δεν έχω ξανακούσει καλύτερη εκτέλεση, κράτησε τα μάτια του σφιχτά. Σα να μην ήθελε να βγουν τα δάκρυά του…

ΤΑΤΙΑΝΑ ΓΙΟΜΠΑΖΟΛΙΑ-DJ
Αθήνα, Μάρτιος 1992. Οδός Μάρνη, Ρόδον, Ramones. Θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα άλλο. Αυτές οι λέξεις αρκούν. Ήμουν μόνο 16 χρονών και βρισκόμουν σε ενα απο τα καλύτερα live της ζωής μου. Φυσικά, τότε δεν συνειδητοποιούσα την ιστορική σημασία αυτής της συναυλίας. Είχα την αθωότητα και τον ενθουσιασμό των 16 χρόνων μου, θυμάμαι τα Doc Martens του εφηβικού μου έρωτα να κρέμονται απο τον εξώστη και το πως εξφενδονιστήκαμε με την κολλητή μου μπροστά στη σκηνή απο τον παροξυσμό του πλήθους στο πρώτο 1,2,3,4…και θυμάμαι να ουρλιάζουμε τους στίχους των τραγουδιών και να χορεύουμε ξέφρενα. > Τους τελευταίους μήνες ζω στη Νέα Υόρκη και κάθε φορά που περνάω έξω απο το πρώην CBGB’s, νιώθω ένα τσίμπημα στην καρδιά που δεν πρόλαβα να τους ζήςω στο σπίτι τους. Τους έζησα όμως στο αγαπημένο Ρόδον το Μάρτιο του 1992. Το δικό μου σπίτι. Και είμαι τυχερή.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΟΥΒΙΤΣΑΣ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ, ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡ “ΡΙΝΟΚΕΡΩΣ” ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΠ & ΡΟΚ
Δυσκολότατη επιλογή ως προς το «καλύτερο» (κλίνω στους Sonic Youth το 1998), οπότε επιλέγω το πιο φορτισμένο συναισθηματικά. Το 1986-87 που μυήθηκα στην αυστραλέζικη σκηνή, μου φαινόταν αδιανόητο ότι θα έβλεπα κάτι από αυτήν στην Αθήνα, πέρα από τα ονόματα που είχαν μεταναστεύσει στην Ευρώπη. Κι όμως το Ρόδον άνοιξε με Triffids και το πρώτο διάστημα, που είχε μέχρι και 5 live την εβδομάδα, είδα τους Died Pretty, για την έλευση των οποίων είχα εκλιπαρήσει κάποιον στη συναυλία των Wipers στο Club 22. Ήταν μια καθημερινή, χειμώνας του ’87-’88, δεν θυμάμαι ημερομηνία (το απόκομμα δεν βοηθάει). Δεν πρέπει να ήμασταν πάνω από 200 άτομα στο κοινό και τότε συνειδητοποίησα τα όρια του «χώρου» και της «σκηνής». Ο κοντούλης Ron Peno (φωνή) χοροπηδούσε ασταμάτητα στη σκηνή, πέρα δώθε, ο πανύψηλος Brett Myers (κιθάρα) ήταν μια cool guitar machine κι εκεί είδα διά ζώσης τι ήταν το ξεχωριστό στα τύμπανα του Chris Welsh: το ντέφι στο hi-hat. O Peno –κι εμείς μαζί του– πρέπει να έχασε 5 κιλά εκείνο το βράδυ από το χορό.

ΕΥΘΥΜΗΣ ΚΑΡΑΔΗΜΑΣ-NIGHTFALL
Συναυλίες που θυμάμαι σαν fan πολλές. Kreator στην περιοδεία του Extreme Aggression, όπου γύρισαν και το βίντεο κλιπ για το Betrayer στην Ακρόπολη, Candlemass στα πλαίσια του Tales of Creation, οπου έκανα και stage diving απο τη λύσσα μου σε slow motion, Sepultura στο Arise με κάθε πόρο του σώματος να εκκρίνει μια θάλασσα ιδρώτα, DRI στο φοβερό Thrash Zone, Running Wild στο μοναδικό Port Royal που ήταν και η πρώτη μου, και άλλες. Η ποιο συγκλονιστική όμως όλων για εμένα ήταν αυτή των Destruction της εποχής του Live Without Sense, τον Οκτώβριο του 1989. Η μπάντα είχε διαλυθεί λόγω εσωτερικής διαφωνίας των μελών αλλά υπήρχε η φήμη ότι μπορεί και να κάνει μια εξαίρεση για το Ελληνικό κοινό. Αυτή η αναμονή κορύφωσε την αγωνία και όταν τελικά ανακοινώθηκε ότι θα έρθουν έγινε ο κακός χαμός. Την ώρα της συναυλίας πρέπει να ήρθαν γύρω στα 3-4 ασθενοφόρα για μικροτραυματισμούς. Ο κόσμος πηδούσε από τη σκηνή ασταμάτητα ενώ η πλατεία είχε μετατραπεί σε ένα ατελείωτο ανεμοστρόβιλο κορμιών που γύριζαν με τόση μανία που σε έπαιρνε και σε σήκωνε. Δεν υπήρχε άτομο που να μην ήταν σε έκσταση. Τέτοιο πράγμα δε ξανάζησα κι ας ήταν μικρή σε διάρκεια. Αν παίζανε περισσότερο θα είχαμε καρδιακά ακόμα και στη τρυφερή ηλικία των 16-17 ετών. Αυτό ήταν το ΡΟΔΟΝ μου.

ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ- DJ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ PEPPER 96,6 (8-10 πμ), ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
Νομίζω ήταν Μάιος, νομίζω ήταν το 1993. Ηταν σίγουρα οι Ramones και το Ρόδον -που τότε σιχτιρίζαμε και σήμερα δοξάζουμε- κόντευε να σκάσει από τον κόσμο. Δεν ήξερα καν πως δύο χρόνια μετά θα βρισκόμουν στο καλλιτεχνικό τμήμα της Ελευθεροτυπίας και μέχρι το κλείσιμο του κλαμπ, θα περνούσα ατελείωτα βράδια κρυμμένη σε μια γωνιά να σημειώνω στο μπλοκάκι αυτά που ακούω και βλέπω. Γι’ αυτό η συναυλία των Ramones είναι η πιο αγαπημένη που είδα εκεί μέσα. Γιατί δεν υπήρχε μπλοκάκι, ούτε κινητό, μόνο κάτι χιλιοκουνημένες φωτογραφίες σαν μουτζούρες (κάπου πρέπει να τις έχω στο πατρικό). Αυτές μαζί με τις συγκλονιστικές αναμνήσεις από τον παλμό του γκρουπ, το κοινό που χόρευε σαν μανιασμένο, την παρέα που χάσαμε μέσα στον χαμό και βρήκαμε δυο μέρες μετά την συναυλία.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΝΟΥΝΟΣ – ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Εν αρχή ην το Ρόδον! Νομίζω κάπως έτσι αισθανόμαστε όλοι εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι που προλάβαμε και ζήσαμε όλη την αντίστοιχη εποχή. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 και μέχρι και τα μέσα και βάλε του ‘90, νομίζω πρέπει να πέρασα αυτή την σιδερένια είσοδο πάνω από 50 φορές, βλέποντας πολλά ονόματα που τότε ακούγαμε φανατικά από τους dj’s στον Στάβλο και στο Βooze, μερικά πάνω από δύο φορές. Αλλά παρ’ όλη την παρέλαση ονομάτων ,νομίζω πως τον Νοέμβριο του ’91, όταν στη σκηνή του Ρόδον ανέβηκαν οι Cramps είναι που έμεινα άφωνος. Άκουγα τους δίσκους ,είχα μια σχετική εικόνα. Αλλά αυτό δεν το περίμενα. Ο Lux Interior είχε εμφανιστεί με την κλασική αγαπημένη του περιβολή, για την οποία δεν είχα ιδέα, με κόκκινο βινιλέ μπουστάκι, κόκκινο βινιλέ κολλητό παντελονάκι και μαύρη γόβα στιλέτο. Αριστερά και δεξιά του δυο «γκόμενες» με γόβες στιλέτα, δικτυωτά καλσόν και μπλούζες που δεν έκρυβαν τίποτα. Ο ίδιος άρπαξε το μικρόφωνο το χτύπησε στο πάτωμα και αφού ούρλιαξε «I wanna get in your paaants” κατέβασε το παντελόνι του όσο χρειαζόταν για να φαίνονται τα κάλλη του. Αργότερα ”τσακωνόταν” με το μικρόφωνο δαγκώνοντας το ,βάζοντας το όλο μέσα στο στόμα, ματώνοντας τα χείλη του. Όλο το live κάπως έτσι κύλησε και εμείς με γουρλωμένα μάτια γουστάραμε τρελά, και χοροπηδούσαμε σαν μωρά. Μα τι λέω… μωρά ήμασταν τότε και όλα ήταν όμορφα. Και τώρα καλά είναι, αλλά τότε στο Ρόδον…καλύτερα.!

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΗΝΑΣ-ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
The Jon Spencer Blues Explosion, Φεβρουάριος 1997: Στο πάλκο τρεις τύποι. Rock ‘n’ roll trio, σφιχτοδεμένο, με στέρεα δυναμική. Δίχως μπάσο, τύμπανα και δυο κιθάρες, μαζί με το theremin που ξύνει. Ήχος ξερός, ακατέργαστος, παίξιμο δαιμονισμένο. Blues απ’ τα λασπόνερα του Mississippi, φιλτραρισμένο μέσα από την αλητεία του rockabilly και του “Exile On Main Street” των Stones. Νεοϋορκέζος θόρυβος, punk attitude και funky ρυθμός. Στο κέντρο της σκηνής ένας αεικίνητος screamer. Στροβιλίζεται, λικνίζει τους γοφούς, το κορμί του γεμίζει ιδρώτα (και το δικό μας μαζί του). Επίκληση στον Elvis the Pelvis. Η εμπειρία του rock n’ roll ιδωμένη ως αρχέγονη ιεροτελεστία. Ηλεκτρική μουσική για την ψυχή και το σώμα.

ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ-ΜΟΥΣΙΚΟΚΡΙΤΙΚΟΣ
Ανάμεσα στις δεκάδες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει στο club Ρόδον, ορισμένες έχουν σαφώς μείνει σφηνωμένες στη μνήμη μου. Μια απ’ αυτές είναι εκείνη των Αυστραλών στην καταγωγή, μα με βάση στο Λονδίνο κατά κύριο λόγο, Go-Betweens. Στις αποσκευές τους κρατούσαν ένα ολόφρεσκο άλμπουμ, κατά πολλούς το καλύτερο της καριέρας τους, το 16 Lovers Lane, αλλά κι ένα απόλυτα ζηλευτό και θαυμάσιο ανθολόγιο ποπ τραγουδιών που πολλοί θα ήθελαν να έχουν γράψει. Η έκπληξη δεν ήταν ασφαλώς ότι επάνω στη σκηνή απέδιδαν περίφημα τα ούτως ή άλλως μαγευτικά τους τραγούδια, κάτι τέτοιο ήταν απόλυτα αναμενόμενο αφού το κουιντέτο είχε ήδη διανύσει μια αξιόλογη πορεία που μετρούσε μια δεκαετία. Αυτό που άφησε άναυδο το κοινό ήταν η δύναμη και το πάθος με το οποίο τα ερμήνευσαν, μια ορμή που θα ταίριαζε περισσότερο σε συγκρότημα με διαφορετικές ηχητικές προδιαγραφές. Βραδιές σαν κι εκείνη μου λείπουν πολύ.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Νύχτα Παρασκευής, 10 Νοεμβρίου 1995. Τα θυμάμαι όλα. Τα φώτα στη σκηνή του “Ρόδον” χαμηλώνουν, ακούγονται οι πρώτες νότες από το “To Bring you my Love”. Η πρώτη ανατριχίλα. Η PJ Harvey, ντυμένη στα μαύρα, χτυπάει στο δάπεδο το σκήπτρο που κρατάει στο δεξί της χέρι. Η φωνή της, βαριά, απόκοσμη σαν μοιρολόι: I was born in the desert / I’ve been down for years / Jesus, come closer / I think my time is near. Τα θυμάμαι όλα. Η Πόλι χορεύει, λυγίζει τη μέση της, χτυπάει το ντέφι. Ο κιθαρίστας σέρνει τον αναπτήρα του πάνω-κάτω στις χορδές. Ο μπασίστας σχεδόν ακίνητος, ο ντράμερ σπάει την μπαγκέτα, παίρνει καινούργια, τη σπάει κι αυτή. Δίπλα μου, η Μαριάννα τραγουδάει, βουρκώνει, ανατριχιάζει. Πόσο κράτησε; Μιάμιση ώρα, δύο ώρες; Όλα τα θυμάμαι, όλα. Είκοσι χρόνια μετά, και τα θυμάμαι όλα. Και πάνω απ’ όλα, την ανατριχίλα.

ORIGIN K (ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΤΩΝ FREEDOM OF SPEECH)
Πίσω στο 2004. Λίγο μετά την εποχή που αν πετύχαινες στους δρόμους της Αθήνας άνθρωπο να φοράει φαρδιά γνωρίζατε ο ένας τον άλλον. Το live των Delinquent Habits στο Ρόδον ήταν ίσως το πρώτο «μεγάλο» gig ξένου σχήματος της σκηνής στην Αθήνα που καταλάβαινες ότι έδωσε το έναυσμα. Κατάμεστο Ρόδον – οι Delinquent σα να μην το πιστεύουν – F.F.C. & Deadlock support, 2 ώρες hardcore “latino” rap μέσα από γλυκιές μελωδίες, τεκίλες & ..τσιγάρα on stage, ο Ives να βουτά & να ραπάρει μέσα από το κοινό, με μια φωνή «Return of the Tres». Ένα Ρόδον «Tres Deliquentes».

ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ-MEMORAIN
Αν υπάρχει κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω από το ΡΟΔΟΝ είναι η πρώτη συναυλία που παρακολούθησα ποτέ! 28 Φεβρουαρίου 1991, σε ηλικία 15 ετών εγώ τότε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι Καναδοί Annihilator! Ενθουσιασμός, ανυπομονησία, μεγάλη αγωνία και πολλά ακόμα έντονα συναισθήματα που ένας οπαδός μιας μπάντας που αισθάνεται περιμένοντας να δει από κοντά μία από τις μεγαλύτερες αγάπες του! Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια το ΡΟΔΟΝ μου χάρισε όλα αυτά τα έντονα συναίσθημα τόσο απλόχερα που δεν πρόκειται ποτέ να τα ξεχάσω! Πάντα θα είναι ένα μεγάλο κομμάτι της εφηβείας μου όχι μόνο! Μετά από τόσα χρόνια αφήνω πίσω την λύπη που ένιωσα όταν άκουσα ότι δεν θα λειτουργήσει ξανά, κρατάω μόνο τις όμορφες και δυνατές συγκινήσεις που μου χάρισε!

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΙΛΙΔΗΣ-ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ ΣΤΟ METAL HAMMER
Καλύτερο live που είδα στο Ρόδον; Τι πρωτοδιαλέγουν τώρα; Την πρώτη εμπειρία, αρχές του ‘90, με τους Rage ως support να κλέβουν την παράσταση από τους Running Wild; Τον Dio σε μισοάδειο χώρο το ’93 να δίνει ρέστα και μετά να υπογράφει αυτόγραφα και στον τελευταίο οπαδό που τον περίμενε; Το live των Accept νωρίτερα την ίδια χρονιά, με πάνω από 2.000 χέρια σε “V” όταν ακούστηκε ο στίχος “show me the sign of victory”; To πακέτο Metal Church & Vicious Rumors το ’94; Τους Savatage τον Γενάρη του ’96, σε ταξίδι αστραπή από το φανταρικό; To πακετάκι-ονείρωξη Angra – Time Machine, αρχές του ’99 ή τους Iced Earth στα ντουζένια τους, ηχογραφώντας το “Alive In Athens” λίγες μέρες αργότερα; Τον Halford το Δεκέμβρη του 2000 (με μπλουζάκι Rotting Christ), να μην χρειάζεται να τραγουδήσει ούτε νότα του “Breaking The Law” στο encore γιατί το είχαν αναλάβει 1.200 άτομα; Nevermore με Annihilator το 2002, μήπως; Τους Dream Theater να παίζουν όλο το “Number of the Beast” το δεύτερό τους βράδυ, το Νοέμβρη του 2002; Τους σαρωτικούς Overkill το 2003 που έκαναν κοτζάμ Destruction να φαντάζουν λίγοι; Στα κομμάτια, δε διαλέγω τίποτα, με συγκινήσατε, παλιόπαιδα…

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΡΗΓΑΣ-(ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΣΤΟ indieground.gr ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, ΠΡΩΗΝ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ – ΟΜΑΔΑ ARTE FIASCO)
Όλοι κάνουμε κάτι κι η διαδρομή κρατάει τα δικά της . Η πρώτη μου συνειδητή μουσική ταυτότητα κερδήθηκε στο ημίφως του Ρόδον live . Πριν από τους Στέρεο Νόβα, θυμάμαι τους Ramones . Όμως εκεί , κάτω από τα αναιμικά φώτα του γαλάζιου , στέκοντας όρθιος ,νέος , ερωτικός , λικνιζόμενος εντατικά στη μελωδία , τον επαναληπτικό παλμό της ηχητικής γεωμετρίας του χάους και νιώθοντας την νοσταλγική φυγή των λέξεων που με χτυπούσαν και με φίλαγαν ταυτόχρονα , ανακαλύπτοντας πως δεν είναι το μυστήριο να χάνεσαι αλλά να σε γνωρίζεις , ισορροπώντας στο ροκ καταπίστευμα του χώρου με τη ρομαντική κληρονομιά των ηδονών , κοιτώντας το τρίο των Στέρεο Νόβα σχεδόν ακίνητο , σχεδόν ακοινώνητο πίσω από τα keyboards αλλά τόσο άμεσο γεύτηκα το τριπ του νέου ήχου. Οι συναυλίες της εποχής πριν τα κινητά και τους προσωπικούς υπολογιστές ήταν πάντα μια άμεση σχέση . Χωρίς παρεμβολές. Χωρίς το επικοινωνιακό δέλεαρ μιας βολικής friendly like φωτογραφίας. Χωρίς δεύτερη ανάγνωση αλλά μονάχα ολοκληρωτική συμμετοχή και συνειδητοποίηση , μια βρώμικη συνουσία με τον ήχο και με τους στίχους να ανατινάζουν τα ανήθικα τείχη της επαρχιακής μου συντήρησης. Με τους Στέρεο Νόβα είχα αρχίσει μια σχέση εξάρτησης από τον πρώτο δίσκο και θα πάει νερό μέχρι την Αγρια Χλόη , τον τελευταίο δίσκο του Κωνσταντίνου που αγόρασα . Τον Μάιο του 2005 , με το άκοπο εισιτήριο πρόσκληση από τον bestradio 92,6 θα δω τη συναυλία από τον Εξώστη. Ο ήρωας μου είναι αλλιώς , χορεύει ασταμάτητα τον οικείο του χορό , είναι σταρ , έχει πετάξει πάνω από τις λέξεις , έχει κοινό κι όχι πια εμένα κι εσένα προσωπικούς συντρόφους στη φαντασίωση του πόθου. Καμιά λέξη δεν με μαγεύει πια παρόλο το υπέροχο της ενσωμάτωσης στο κοσμικό παραλήρημα κάτω από τα πόδια μου. Φεύγω χαϊδεύοντας τα κάγκελα της εισόδου και περνάω απέναντι που έχω αφήσει το Rover μου , ‘’οριστικά μόνος στη μέση του δρόμου ‘’. Γεια σου Μάρνη 24

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Leave a Reply

  • (not be published)