10 λιγότερο γνωστά AOR albums για να συνοδεύσουμε το καλοκαίρι

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Posted on Ιούνιος 19, 2018, 7:00 πμ
2 mins

Κάθε άκουσμα έχει και την ώρα του. Και για να είμαι πιο ακριβής, κάποια ακούσματα ταιριάζουν καλύτερα με συγκεκριμένες εποχές. Το καλοκαίρι ενδείκνυται για μελωδικότερα και πιο «ανάλαφρα» ακούσματα, και εδώ μπορείτε να βρείτε 10 δροσιστικές προτάσεις AOR albums, ενός είδους που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει πάλι άνθιση στην Ευρώπη. Σημαντική σημείωση… Απέφυγα κάποια πολύ SOS του είδους, καθώς μπάντες όπως οι Journey, Foreigner, Toto, Boston και άλλοι πασίγνωστοι του είδους αποτελούν συχνότερα ακούσματα και δεν χρειάζονται υπενθύμιση.

Streets – Crimes In Mind (1985)
Η δεύτερη κυκλοφορία του Steve Walsh με τη νέα μπάντα του μετά την προσωρινή διάλυση των Kansas στα 80s, είναι γεμάτη με πιο straight forward μελωδίες από ότι μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε. Όπως και στο «1st» που είναι η πρώτη δουλειά τους, οι πιο εμπορικές και ανάλαφρες μελωδίες έχουν την τιμητική τους, ενώ με συνοδοιπόρο τον εκπληκτικό Mike Slammer, ο Walsh δείχνει ότι μπορεί να διαπρέψει και σε αυτό το είδος. Οι περισσότεροι ίσως να διάλεγαν το ντεμπούτο τους, και δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό. Όμως εδώ έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ δυο πραγματικά κορυφαίων κυκλοφοριών για το είδος, και αφού ο γράφων κρατάει την πέννα…

Drive, She Said – Drive, She Said (1989)
Δύο μουσικοί/συνθέτες/τραγουδιστές, ενώνουν τις δυνάμεις τους, και το αποτέλεσμα είναι αποστομωτικό. Η μελωδικότητα σπάει τα κοντέρ, και οι φωνές των Al Fritsch και Mark Mangold δίνουν ρεσιτάλ. Πιστοί σε αυτόν τον ήχο, κυκλοφόρησαν συνολικά επτά albums μέχρι το 2016, ενώ το 2017 ο Fritsch απεβίωσε. Αν και όλες οι δουλειές τους είναι αξιόλογες, καμία δεν μπορεί να συγκριθεί με το μεγαλείο του ντεμπούτου τους. Από το hard rock του «Hard Way Home» μέχρι το cheesy «Love Has No Pride» και το hi-tech «I Close My Eyes», όλα είναι δομημένα με μαεστρία.

Joe Lynn Turner – Rescue You (1985)
Έχοντας παρέχει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στον Blackmore και τους Rainbow, και μετά την προσωρινή διάλυσή τους, ο Turner αποφασίζει να κάνει την πρώτη προσωπική δισκογραφική προσπάθειά του. Όλοι φυσικά γνωρίζουν ήδη την τάση του προς την εμπορική μελωδικότητα, αλλά το «Rescue You» ήταν σχετική έκπληξη ακόμα και για αυτούς που τον παρακολουθούσαν. Το album τα πήγε αρκετά καλά εμπορικά, λόγω του ονόματος που είχε κάνει ο Turner από τους Rainbow, της προώθησης που έτυχε το «Endlessly» αλλά και του συνολικού επιπέδου του δίσκου, με κομμάτια όπως το ομώνυμο αλλά και τα «Losing You», «Eyes Of Love» και «On The Run». Ένα album που δεν κάνει κοιλιά πουθενά.

Survivor – Vital Signs (1984)
Και πάλι δεκτές οι ενστάσεις, αλλά ας μην επαναλαμβανόμαστε… το ξεκαθάρισα παραπάνω ότι εδώ οι προσωπικές επιλογές θα έχουν τον πρώτο λόγο. Το πέμπτο album των Survivor, και το πρώτο με τον τεράστιο Jimi Jamison στο μικρόφωνο, είναι ένα διαμάντι του AOR, το οποίο περιέχει και την προσωπική αγαπημένη μου σύνθεσή τους, το «First Night». Από κοντά και το «It’s The Singer, Not The Song», ενώ τα «I Can’t Hold Back», «High On You» και «Broken Promises» θα αποτελούσαν κοσμήματα σε οποιαδήποτε κυκλοφορία του είδους.

Alien – Alien (1988, Reissue 1989)
Περίεργη η περίπτωση των Σουηδών. Πολλές αλλαγές μελών, επανακυκλοφορίες, δύο albums με τον ίδιο τίτλο… Όπως και να έχει, εδώ έχουμε να κάνουμε με το ντεμπούτο τους (και την επανακυκλοφορία του με τα bonus κομμάτια), το οποίο είναι ένα αψεγάδιαστο δείγμα ατόφιου AOR. Ατμοσφαιρικά keyboards, μελωδικές κιθάρες, κολλητικές φωνητικές γραμμές και μεσαίες κυρίως ταχύτητες, αποτελούν τα υλικά που συνθέτουν αυτό το αριστούργημα του συγκεκριμένου ήχου. Θέλετε ακόμα ένα παράδοξο της κυκλοφορίας; Το κομμάτι που τους έκανε τότε γνωστούς είναι διασκευή («Only A Woman»), και παρόλο που έχει γίνει εξαιρετική δουλειά, μάλλον δεν συγκαταλέγεται στις καλύτερες στιγμές του album.

Aviator – Aviator (1986, Reissue 1997)
Λίγες κυκλοφορίες έχουν αποκτήσει τέτοιο cult status. Οι πληροφορίες για την μπάντα είναι δυσεύρετες, και το μοναδικό της album ακόμα περισσότερο. Αυτό όμως δεν αφαιρεί τίποτα από αυτό το διαμάντι, που έχει μεγάλη απήχηση μεταξύ των οπαδών. Η επανέκδοση του 1997, περιέχει δυο bonus κομμάτια που προφανώς δεν συμπεριλήφθηκαν στο αρχικό album λόγω περιορισμών του βινυλίου. «Frontline», «Back On The Street», «Can’t Stop», «Through The Night» και το ονειρικό «Holding On», μιλούν από μόνα τους για το αν η μπάντα θα έπρεπε να έχει περισσότερες ευκαιρίες να δείξει τι πραγματικά άξιζε.

FM – Indiscreet (1986)
Καταλαβαίνω πως ο κίνδυνος να χαρακτηριστώ πρωτοδισκάκιας είναι παραπάνω από ορατός, αλλά ας εξηγήσω. Οι FM έχουν κυκλοφορήσει πολλές αξιόλογες δουλειές, με τις δύο πρώτες να ευθύνονται περισσότερο για την εκτίμηση που χαίρει η μπάντα από τους οπαδούς. Το «Tough It Out» (1989) περιέχει την αγαπημένη μου σύνθεση από την μπάντα («Bad Luck»), όμως το ντεμπούτο τους είναι πιο πλήρες σαν album. Ποιος άλλωστε μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι το «That Girl» διασκευάστηκε από τους Iron Maiden σαν b-side στο single του «Stranger In A Strange Land»;

Mark Free – Long Way From Love (1993)
O Mark (Marcie πλέον) Free, έχει κοσμήσει με την φωνή του (της) μερικά albums που άνετα θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτήν την λίστα. King Cobra, Signal και (κυρίως) Unruly Child, έχουν κυκλοφορήσει εξαιρετικές δουλειές. Σε αυτήν την καθαρά προσωπική κυκλοφορία του όμως, ο Mark (Marcie) Free επιδεικνύει την ερμηνευτική δεινότητά του με έναν αξεπέραστο τρόπο. «Someday You’ll Come Running» (το οποίο έχουν πει και οι FM), «Stranger Among Us», «The Last Time» και «Never Be A Next Time», είναι μόνο μερικά κομμάτια που θα πείσουν και τους πιο απαιτητικούς. Το γεγονός ότι η παραγωγή είναι κάπως φτωχή, μιας και στην ουσία εδώ έχουμε μια συλλογή από demos που είχε ηχογραφήσει η καλλιτέχνης, δεν αφαιρεί τίποτα από τη αξία της.

Atlantic – Power (1994)
Το μοναδικό album των Βρετανών, ήρθε σε μια πολύ κακή εποχή για το AOR. Χωρίς καμία ελπίδα επιβίωσης, η μπάντα παρουσίασε την δουλειά της, η οποία τότε πέρασε απαρατήρητη από όλους. Μέχρι σήμερα πάντως, έχει εκτιμηθεί δεόντως από τους φίλους του είδους, καθώς αποτελεί ίσως ένα από τα καλύτερα δείγματα του συγκεκριμένου ήχου, και κομμάτια όπως τα «Every Beat Of My Heart», «Nothing To Lose» και «Dangerous Games» δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Εξαιρετικό σε όλη τη διάρκειά του, το «Power» είναι από τα album που προτείνεις σε κάποιον που ρωτάει τι ακριβώς σημαίνει AOR.

Strangeways – Native Sons (1987)
Με ένα σερί τριών καλών κυκλοφοριών (μέχρι την επανασύνδεσή τους αρκετά χρόνια αργότερα), οι Σκωτσέζοι πρόλαβαν την χρυσή εποχή του ιδιώματος, όμως δεν μπόρεσαν να αντέξουν τα 90s. Παρόλα αυτά έχουν κοινό στον χώρο, με το δεύτερο album τους να θεωρείται από πολλούς ένα υποτιμημένο διαμάντι. Για να είμαι αντικειμενικός, αν και η μπάντα γενικά αποτελεί αδυναμία μου, καταλαβαίνω ότι με μια τάση προς την pop αισθητική («Shake The Seven», «So Far Away» και άλλα), η επιλογή του «Native Sons» ίσως ξενίσει σε αρκετούς. Σε αυτούς θα πρότεινα το εξίσου εξαιρετικό «Walk In Fire» (1989) το οποίο είναι προσανατολισμένο σε ελαφρώς πιο hard rock φόρμες. Σαν επιχειρήματα όμως για την επιλογή μου θα χρησιμοποιήσω τα «Only A Fool», «Where Do We Go From Here», «Goodnight L.A.» καθώς και το λατρεμένο «Face To Face»!

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Αλλεργικός στους εγωκεντρικούς τύπους, τους ξερόλες και τους δήθεν, κοιτάζει μόνο τη δουλειά του, την οποία και επιθυμεί να κάνει όσο καλύτερα μπορεί. Προσέχει να μένει όσο μπορεί μακριά από οποιουδήποτε είδους φανατισμένους ανθρώπους, καθώς πιστεύει ότι αποτελεί σοβαρότατη ένδειξη έλλειψης ευφυΐας αλλά και ανασφάλειας του ατόμου. Η σχέση του με τη μουσική μπορεί να χαρακτηριστεί εθιστική, μιας και η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει στερητικό σύνδρομο.