Posted On 6 Ιουλίου 2017 By In ΒΙΒΛΙΟ, Προτεινόμενα With 5179 Views

10+1 Βιβλία τρόμου που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις

Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς μέσα από τα αναρίθμητα βιβλία που έχει διαβάσει μονάχα μια δεκάδα για να προτείνει σε άλλους ανθρώπους που σίγουρα από μία συγγραφέα θα περιμένουν να υπάρχει κάτι διαφορετικό στη λίστα. Διάλεξα τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό επειδή τα λάτρεψα ή επειδή τα θεωρώ σπουδαία ή επειδή άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ιστορία της λογοτεχνίας και της τέχνης.

The Mist by Stephen King
Βρίσκεται στην κορυφή της προσωπικής μου λογοτεχνικής πυραμίδας τρόμου. Ναι, λάτρεψα το «It» αλλά αυτό είναι κατ΄ εμέ το πιο τρομακτικό βιβλίο του Βασιλιά και πιστέψτε με τα έχω διαβάσει σχεδόν όλα. Το έχω πει σε συνεντεύξεις, σε παρέες… κινδυνεύω να γίνω γραφική όμως όταν προσπαθείς να τρομάξεις τον αναγνώστη το κυρίαρχο συστατικό είναι η ατμόσφαιρα˙ μια ομίχλη που έρχεται απειλητική να καλύψει τα πάντα ενώ τερατόμορφα πλάσματα και σαρκοβόρα γιγάντια έντομα πετάγονται από μέσα της καταβροχθίζοντας ανθρώπους χωρίς να το περιμένουν. Ήμουν δεκαεννέα ετών όταν το διάβασα. Το τελείωσα σε μια νύχτα. Η αίσθηση του πυκνού κινδύνου της Συντέλειας που αναδυόταν από κάθε σελίδα με στοιχειώνει ακόμη. Φυσικά, υπάρχει κι η αντίστοιχη ταινία που είναι από τις ελάχιστες που έχουν αποδώσει σωστά το συγγραφικό τοπίο του Βασιλιά καθώς επίσης μόλις κυκλοφόρησε και σειρά με τον ομώνυμο τίτλο. Για εμάς τους άρρωστους… παρατεταμένη παραμονή περικυκλωμένοι από την ομίχλη. Παράδεισος!

Τhe Exorcist by William Peter Blatty (1971)
Το βιβλίο που δημιουργεί τρόμο με το που θα αντικρίσεις τον τίτλο με τα μαύρα γράμματα. Δεν έχω να πω κάτι για την υπόθεση. Ίσως είναι η μόνη ταινία που έχει δει ολόκληρος ο πλανήτης και η μοναδική που ακολουθεί πιστά και με επιτυχία κάθε σελίδα και κάθε αράδα του βιβλίου. Ο Blatty πριν φύγει από τη ζωή πρόλαβε να το δει να γίνεται και σειρά. Το έχω διαβάσει έξι φορές. Μια εποχή έβγαινα με κάποιον. Είχε την έκδοση του 1975. Με δασείες και περισπωμένες. Τη δανείστηκα. Δεν μας ξαναείδε ποτέ. Τα ίχνη μας χάθηκαν στην ομίχλη.

Τhe king in Yellow by Robert W. Chambers (1890)
Θα παραθέσω ακριβώς τα λόγια του Lovecraft για το βιβλίο στην πραγματεία του “O υπερφυσικός τρόμος στη λογοτεχνία”: «“Ο Βασιλιάς με τα κίτρινα” είναι μια σειρά από αόριστα συνδεδεμένες μικρές ιστορίες, έχοντας ως υπόβαθρο ένα τερατώδες και απαγορευμένο βιβλίο του οποίου το διάβασμα φέρνει φόβο, τρέλα και τραγωδίες με φαντάσματα, φτάνοντας σε αξιοσημείωτα ύψη κοσμικού φόβου». Τάδε έφη ο συγγραφέας που δημιούργησε και έχτισε τη μυθολογία του πάνω στο Νεκρονομικόν, το βιβλίο ενός ανύπαρκτου τρελού Άραβα, του Αμπντούλ Αλχαζρέντ. Εγώ τι να πω… είμαι περιττή.

The House of the Seven Gables by Nathaniel Hawthorne (1851)
Μυθιστόρημα με φαντάσματα για διανοούμενους. Intellectual Horror, δηλαδή. Για μένα ο Nathaniel Hawthorne και ο Herman Melville είναι οι μεγαλύτεροι αμερικανοί συγγραφείς. Ειλικρινά δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω ως προς τη συγγραφική τους δεινότητα. Αυτή τη στιγμή που έχω πάρει το βιβλίο στα χέρια μου και διαβάζω ξανά κομμάτια του αισθάνομαι ανείπωτο δέος για τη γραφή του. Δεν ξέρω πώς να εκφράσω το πόσα πολλά λέει με κάθε του λέξη και κυρίως με τις σιωπές του. Το «Σπίτι με τα Εφτά Αετώματα» αφουγκράζεται την καρδιά των ανθρώπων που έχουν παγιδεύσει τη ζωή τους μέσα στους τοίχους του, ανακαλύπτει τα κρυμμένα μυστικά του μίσους, του εγκλήματος και της τρέλας, και σκοτεινιάζει το πνεύμα. Ο Α.Κ. Χριστοδούλου που το προλογίζει -ο μόνος έλληνας συγγραφέας που μπήκε στο Melville’s Club- λέει πως ο Hawthorne έφτασε στο Σπίτι αφού έγραψε «τα πιο αλλόκοτα κι αινιγματικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνικής παραγωγής». Διαβάστε τον!

Galilee by Clive Barker (1998)
Περίμενα στην ουρά περίπου δύο ώρες, καλοκαίρι με καύσωνα χωρίς air condition σε ξεπούλημα γνωστού βιβλιοπωλείου. Βρήκα την αγγλική έκδοση στο ράφι και δεν θα την εγκατέλειπα για κανέναν λόγο. Θα μπορούσα να γράψω πραγματεία για τα Βιβλία του Αίματος που έτυχε να είναι το πρώτο βιβλίο του Barker που έπεσε στα χέρια μου αλλά θα είμαι αηδιαστικά κοινότοπη. Ποιος δεν τα έχει διαβάσει και ποιος δεν στιγματίστηκε από τις εικόνες; Τα Ευαγγέλια της Κολάσεως επίσης θα αναρωτηθείτε για ποιο λόγο λείπει από την λίστα όμως διάβασα ένα ολόκληρο βιβλίο μόνο και μόνο για μια εικόνα, την οποία δεν μπορώ να αναφέρω διότι είναι spoiler. Για να μην παρεξηγηθώ… έχω σε αφίσα τον Pinhead στο γραφείο μου. Απλώς, είμαι αντικειμενική. Το Galilee είναι ένα βιβλίο μουλιασμένο στους βάλτους της North Carolina και μυρίζει βούρκο και χυμένο αίμα σε τελετές βουντού από την πρώτη σελίδα. Όποιος έχει παίξει νύχτα και με τέρμα τον ήχο το Undying… θα με καταλάβει απολύτως. (O Υφαντόκοσμος δεν μου άρεσε. Μα καθόλου όμως. Ελάτε και κάτω από το σπίτι μου με πέτρες. Καθόλου!)

Tα Άπαντα – Howard Phillips Lovecraft
Κοιμάμαι με τους τέσσερις τόμους δίπλα στο κρεβάτι μου. Με κοροϊδεύετε; Αν θέλετε να σας πω ποιες είναι οι αγαπημένες μου από τις ιστορίες του να γράψω πολύ ευχαρίστως ένα άρθρο είκοσι σελίδες μόνο επί του έργου του κι αυτό ως μια εισαγωγή στον υπερφυσικό τρόμο… και δεν φτάνει.

Η Αποκάλυψη Του Ιωάννη Του Θεολόγου (96 μ.Χ. – Πάτμος)
Θα ήθελα να την είχα γράψει εγώ. Συμπεριλαμβάνεται στην Καινή Διαθήκη και δεν είναι ούτε τριάντα σελίδες αλλά έχει γεννήσει και γεννάει τον μεγαλύτερο τρόμο του ανθρώπινου γένους με τις ακαθόριστες προφητείες της για το επερχόμενο τέλους του κόσμου και την έννοια του Θηρίου που φοβίζει τους πιστούς αλλά είναι αντικείμενο συζήτησης και για τους άπιστους. Οι νεκροί που θα σηκωθούν από τους τάφους τους είναι η πρώτη αναφορά σε zombie, μάγκες. H Αρπαγή κι ο Αρμαγεδδών. Εσχατολογία, αίμα και καταστροφή. Great job, Revelator John!

Commedia Divina by Dante Alighieri (1308-1321)
Άλλο ένα βιβλίο που έχω στο προσκεφάλι μου. Το μελετώ δέκα χρόνια τώρα. Στην είσοδο της Κόλασης γράφει “όποιος εισέρχεται εδώ εγκαταλείπει την ελπίδα”. Τι πιο τρομακτικό από αυτό; Ίσως και να μην το έβαζα στη λίστα όμως έτυχε προσφάτως να συναντήσω ανθρώπους –και μάλιστα ιδιαιτέρως καλλιεργημένους- που δεν το γνώριζαν καν πράγμα που μου έκανε τεράστια εντύπωση διότι το θεωρούσα το εκ των ων ουκ άνευ βιβλίο όμως δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο, τελικά. Οι κύκλοι του Άδη, το Καθαρτήριο, τα θανάσιμα αμαρτήματα (που δεν είναι επτά αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), ο Εωσφόρος, και η κόλαση που βρίσκεται έξω από την Κόλαση… το Limbo. Όλα όσα χρησιμοποιούμε στην τέχνη του τρόμου και όχι μόνο είναι αντλημένα από το τεράστιο πηγάδι της Κόλασης του Dante.

Chants de Maldoror de Lautreamont (1868-1869)
Πεζοποίηση τρόμου. Αδιαφορώ πλήρως για τη γνώμη οποιουδήποτε δεν συμφωνεί με τον όρο που δίνω. Ο Isidore Lucien Ducasse έγραψε με το ψευδώνυμο Κόμης Λωτρεαμόν και δεν είχε τη χαρά να δει το έργο του να εκδίδεται όσο ήταν εν ζωή διότι οι εκδότες του φοβόντουσαν πως θα διωχθούν ποινικά. Τόσο βλάσφημο! Πέθανε μόλις είκοσι τριών ετών, το 1870, ίσως από κάποια μολυσματική ασθένεια. Όλη του η ζωή αλλά ακόμη κι η εικόνα του η ίδια τυλίγονται από θρύλους και μυστήριο. Σπανίως, προτείνω σε άνθρωπο να το διαβάσει. Δεν θέλω να έχω αυτή την ευθύνη. Παραθέτω το πιο light κομμάτι που έχω υπογραμμίσει: «Τον πλάστη πάντα τον δόξαζα και τον δοξάζω, όμως, αν μετά τον θάνατό μας παύουμε να ζούμε, τότε, γιατί να βλέπω τις περισσότερες νύχτες, τους τάφους ν’ ανοίγουν κι οι κάτοικοί τους ν’ ανασηκώνουν με προσοχή τα μολυβένια σκέπαστρα, για να βγουν να πάρουν δροσερόν αέρα;». Όποιος διαβάσει το βιβλίο, φτάνοντας στη σελίδα ενενήντα έξι ας πάρει βαθιά ανάσα κι ας σφίξει γερά το στομάχι του για να υποδεχθεί το χτύπημα που τον περιμένει.

Psycho by Robert Bloch (1959)
Η περίφημη και περιβόητη φράση «έχω το μυαλό μικρού παιδιού… σε ένα βαζάκι πάνω στο γραφείο μου» που εσφαλμένα είχε αποδοθεί στον Stephen King επειδή την είχε χρησιμοποιήσει –αν και νομίζω ότι την έχει ανοικειοποιηθεί- ανήκει στον συγγραφέα Robert Bloch. Είναι αρκετός ο κόσμος που δεν γνωρίζει ότι η ομότιτλη ταινία του Hitchcock είναι βασισμένη στο βιβλίο, το οποίο λάτρεψε ο σκηνοθέτης, κι ότι το βιβλίο είναι επίσης βασισμένο στη ζωή του serial killer με το όνομα Εd Gein. Η αστυνομία τον συνέλαβε για τη δολοφονία δύο γυναικών. Στο σπίτι του κατά την έρευνα βρέθηκαν κομμένα ανθρώπινα μέλη και κομμάτια δέρματος με τα οποία προσπαθούσε συναρμολογώντας και ράβοντάς τα, να δημιουργήσει ένα σώμα-προσομοίωση της νεκρής του μητέρας. Ως σινεφίλ να σημειώσω ότι το Texas Chainsaw έχει πάρει στοιχεία από τον Ed Gein κυρίως ως προς την κατάσταση που βρισκόταν το σπίτι όταν εισέβαλλαν σε αυτό οι αστυνομικοί αλλά κι ότι ο κατά συρροή δολοφόνος της ταινίας “Silence of the Lambs” φτιάχνει ένα παρόμοιο κοστούμι.

The girl next door by Jack Ketchum (1989)
Και αυτό αλλά και το προηγούμενο βιβλίο είναι στη λίστα όχι επειδή οι συγγραφείς τους είναι σπουδαιότεροι από τους υπόλοιπους αλλά γιατί είναι βασισμένα σε αληθινά γεγονότα και αποδεικνύουν πως το τρομακτικότερο ον όλων των όντων είναι ο άνθρωπος και η θηριωδία του δεν έχει κανένα όριο. Το βιβλίο που έγινε και ταινία είναι βασισμένο στην επί τρεις μήνες μαρτυρική και μέχρι θανάτου κακοποίηση της Sylvia Likens από την Gertrude Baniszewski -που τη φιλοξενούσε επί πληρωμή μαζί με την αδερφή της- την κόρη της, τον γιο της και δύο αγόρια της γειτονιάς. Δεμένο στο υπόγειο του σπιτιού το κορίτσι βιαζόταν σωματικά και ψυχικά ενώ εξανάγκαζαν την μικρότερη αδερφή της να παρακολουθεί. Μοναδική αιτία των βασανισμών ο μισογυνισμός.

Happy reading!

ΦΡΑΝΣΗ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Η Φράνση Παπουτσάκη γεννήθηκε το 1976 στη Νεάπολη Εξαρχείων, κάτω από τον αστερισμό του Σκορπιού. Ως φύση αντικοινωνική σπούδασε Κοινωνιολογία. Όταν δεν γράφει, αρθρογραφεί. Όταν δεν αρθρογραφεί, μεταφράζει την γραφή της Francine Queen. Τα μεγάλα της πάθη εκτός από την πένα της είναι η κιθάρα της, η blues μουσική, ο βωβός, ο retro και ο cult κινηματογράφος, οι πολεμικές τέχνες και η yoga πρακτική την οποία βιώνει και διδάσκει κι έτσι σώζεται ο κόσμος από την οργή της.