Posted On 12 Ιουλίου 2017 By In URBAN TALES, Προτεινόμενα With 757 Views

12η Ιουλίου: Το Belfast ξανά στις φλόγες

Κάθε 12η Ιουλίου ένας «πόλεμος» λαμβάνει χώρα στους δρόμους του Belfast.

Η ημέρα του Αγίου Πατρικίου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 17 Μαρτίου, είναι μια βαθιά θρησκευτική γιορτή που όμως έχει κι ένα ιδιαίτερο χρώμα όσον αφορά το πολιτιστικό της κομμάτι και γι αυτό γιορτάζεται σε όλον τον κόσμο, όπου υπάρχουν φίλοι και λάτρες της Ιρλανδικής Κουλτούρας. Ανάμεσα σε άφθονη μπυροποσία και παραδοσιακή μουσική, οι εκδηλώσεις κορυφώνονται κάθε χρόνο το τετραήμερο ανάμεσα στις 13 με 17 του Μάρτη με αποκορύφωμα φυσικά το τεράστιο πάρτι που στήνεται στις παρυφές του ποταμού Liffey, στην πλατεία του πασίγνωστου Temple Bar, σημείου αναφοράς των κατοίκων του Δουβλίνου.

Υπάρχουν πολύ περισσότερες σημαδιακές ημερομηνίες για την εν λόγω χώρα που έχουν να κάνουν με κάποιες πολύ μαύρες αν όχι αμφιλεγόμενες στιγμές στην ιστορία της. Παρά τον αφοπλισμό του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού το καλοκαίρι του 2005 και την παύση οποιασδήποτε ένοπλης δραστηριότητας, οι διαμάχες μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών δε λένε να πάψουν, το ζήτημα της αυτονομίας της Βόρειας Ιρλανδίας σε σχέση με τη Μεγάλη Βρετανία παραμένει για πολλούς ανοιχτό, ενώ η πρωτεύουσα της χώρας, Belfast, αυτή η πανέμορφη πόλη, παρά την αλματώδη πρόοδο και εξέλιξη που έχει σημειώσει όλα αυτά τα χρόνια, παραμένει μια πόλη ταλαιπωρημένη από συγκρούσεις και εμφυλιακό πνεύμα.

Κάθε 12η Ιουλίου το Τάγμα της Οράγγης, Τάγμα που πήρε το όνομα του από το Γουλιέλμο της Οράγγης, προτεστάντη βασιλιά Ολλανδικής καταγωγής, διοργανώνει παρέλαση στο Belfast αλλά και σε άλλες πόλεις, όπου πολίτες προτεσταντικής ηθικής από διάφορα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα εκφράζουν την προτίμηση τους στην προσήλωση στη Μεγάλη Βρετανία και στο στέμμα, ενώ ταυτόχρονα δείχνουν την απέχθεια τους προς τον Καθολικισμό αλλά και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας (Eire), καίγοντας σημαίες της χώρας, λάβαρα του γνωστού κόμματος Sinn Fein αλλά και ομοιώματα του Πάπα.

Με τα πολλά δόθηκε και πολυποίκιλος πολιτικός αλλά και ταξικός χαρακτήρας στο όλο θέμα καθώς μπορεί να ξεκίνησε εν μέρει ως πρόκληση της εργατικής τάξης της περιοχής ως προς τους μεγαλοαστούς που πλήθαιναν σιγά-σιγά, παρόλα αυτά με τα χρόνια εξελίχθηκε σε ένα κρεσέντο εθνικισμού και εθνολαϊκισμού.

Γίνεται φανερό πως παρόλη την πρόοδο που έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια γύρω από τις εμφύλιες διαμάχες στη χώρα, μετά την ταραχώδη περίοδο των Troubles (Na Trioblóidí), τα χρόνια 1968 – 1998, μετά φυσικά από το θάνατο λόγω απεργίας πείνας του Bobby Sands, η έχθρα σε μεγάλο ποσοστό δε λέει να κοπάσει. Το θέμα φυσικά είναι βαθιά πολιτικό όσο και θρησκευτικό και η ανάλυση του ξεφεύγει τους σκοπούς αυτού του άρθρου. Ωστόσο ήταν απαραίτητος ο πρόλογος για το ζουμί της υπόθεσης. Ότι μέσα από όλη αυτή την κοινωνικοπολιτική αναταραχή, η Ιρλανδική μουσική μας έδωσε κάποια διαμάντια, που ανάμεσα στις εκπληκτικές μελωδίες του και τον προκλητικό και απαγορευμένο σε πολλές περιπτώσεις στίχο, απέκτησε φανατικούς οπαδούς σε όλον τον κόσμο, που ευαισθητοποιήθηκαν για το θέμα της Βόρειας Ιρλανδίας μέσω της τέχνης. Μιλάμε για ίσως για την πλέον χαρακτηριστική μορφή στρατευμένης τέχνης, της οποίας η ποιότητα δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.

Πάμε να δούμε την ιστορία μερικών από τα (πάρα) πολλά τραγούδια του είδους που σχετίζονται με το θέμα μας.

«A Nation Once Again»
Γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1840 από τον Thomas Davis, ιδρυτή της οργάνωσης «Νεαρή Ιρλανδία», από τις πρώτες οργανώσεις που απαίτησαν την ανεξαρτησία της Βόρειας Ιρλανδίας από το στέμμα. Ο ίδιος ο Davis ήταν οπαδός του δόγματος ότι «ένα τραγούδι είναι απείρως πιο ισχυρό από ένα μακρόσυρτο λόγο» και προσπάθησε μέσω των στίχων του να εμψυχώσει τους ομοϊδεάτες του που τότε οργάνωναν το κίνημα ανεξαρτησίας που θα γιγαντώνονταν τις επόμενες δεκαετίες. Αναφορά και στην Ελλάδα, καθώς ο στιχουργός αναφέρει ότι εμπνέονταν από ελεύθερους λαούς όπως οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, το τραγούδι έχει καταφέρει να ανακηρυχτεί ως το πιο δημοφιλές «λαϊκό» τραγούδι σε αντίστοιχη ψηφοφορία του BBC.
Played By: Clancy Brothers, John Mc Cormack, The Dubliners, The Wolfe Tones


«You’ll Never Beat The Irish»
Ξεκάθαρος ο τίτλος και ακόμα πιο ξεκάθαρο το στιχουργικό κομμάτι που επιτίθεται στον Αγγλικό ιμπεριαλισμό και το πως αυτός ξεκίνησε πολλούς αιώνες πριν. Καθιερώθηκε ως ένα από τα πλέον δημοφιλή τραγούδια του I.R.A. καθώς είχε ένα ιδιαίτερα κολλητικό refrain και επιτίθετο σε διάφορα Βρετανικά σύμβολα όπως ο King Henry και η Βασίλισσα Ελισάβετ με χιουμοριστικό όσο και ξεκάθαρο τρόπο. Η μουσική παραπέμπει κατευθείαν σε κλασικά χορευτικά μοτίβα που έγιναν παγκοσμίως γνωστά από καλλιτέχνες όπως ο Michael Flatley. Χαρακτηριστικό είναι ότι το τραγούδι πωλείται μαζί με άλλα από το επίσημο merchandise του Sinn Fein
Played By: The Wolfe Tones


«Follow Me up to Carlow»
Το εν λόγω τραγούδι μιλάει για την ηρωική μάχη του 16ου αιώνα και την ήττα 3.000 Άγγλων στρατιωτών στα Wicklow Mountains, τη μεγαλύτερη οροσειρά της χώρας. Τα Τάγματα των Καθολικών πέρασαν από το Carlow και την εν λόγω οροσειρά, καθοδηγούμενοι από το στρατάρχη Fiach MacHugh O’Byrne, σε μια από τις πιο αιματηρές συγκρούσεις των δύο πλευρών κατά την πρώιμη περίοδο των εχθροπραξιών. Το τραγούδι έχει ιδιαίτερο ρυθμό που παραπέμπει σε κάποιες γνωστές ή μη στιγμές των Thin Lizzy, κάτι που το έκανε ιδιαίτερα αγαπητό προς διασκευή από διάφορους καλλιτέχνες που είχαν διαφορετικές μεταξύ τους μουσικές καταβολές. Η έκδοση του μεγάλου Paddy Reilly ωστόσο στέκει ένα σκαλί παραπάνω.
Played By: Paddy Reilly, Blood Or Whiskey, Cruachan, The High Kings, The Wolfe Tones


«Go Home British Soldiers»
Γραμμένο από τον Tommy Skelly με ξεκάθαρο μήνυμα, ξεκάθαρο στιχουργικό περιεχόμενο, από τους πλέον γνωστούς ύμνους του IRA. Στο εν λόγω τραγούδι γίνεται αναφορά και στην πόλη του Derry (ή αλλιώς Londonderry), τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Ιρλανδίας με εξίσου ταραχώδεις περιόδους και σκηνικά όπως και το Belfast. Up tempo το άσμα όσο και μελωδικό, προσαρμόζεται άνετα ως folk τραγούδι αλλά και ως punk διασκευή. Έγινε ακόμα πιο γνωστό την περσινή χρονιά όταν ένας Αμερικανός στρατιώτης ανέβασε βίντεο στο youtube όπου το τραγουδούσε, μάλλον σε κατάσταση μέθης, ενώ στη συνέχεια μαθεύτηκε πως ο εν λόγω στρατιώτης ήταν Ιρλανδοκορεατικής (!) καταγωγής.
Played By: Eire Óg, Wolfe Tones, Banda Bassotti, Bog Savages


«Come Out Ye Black & Tans»
Οι Black & Tans ήταν Άγγλοι απόμαχοι του Α Παγκοσμίου Πολέμου που επιστρατεύτηκαν ως μισθοφόροι από τον Winston Churchill για να αντιμετωπίσουν τον ανερχόμενο τότε IRA. Από το σώμα των 7.000 απομάχων που συγκροτήθηκε, πάνω από 3.000 που πέρασαν τη θάλασσα δε γύρισαν ποτέ στην Αγγλία. Αυτό πιστώνεται ως ένα από τα μεγαλύτερα (από τα ελάχιστα έτσι κι αλλιώς) λάθη της μεγάλης πολιτικής φιγούρας που λεγόταν Winston Churchill. Το δε τραγούδι είναι από τα πιο όμορφα και μελωδικά επαναστατικά που έχουν γραφτεί ποτέ, με μια εκπληκτική Κέλτικη μελωδία και ένα refeain τόσο μελωδικό όσο και επικό, που σε κάνει να το σιγοτραγουδάς αργά ή γρήγορα.
Played By: The Wolfe Tones, Paddy Reilly, The O’Reillys & The Paddyhats, Irish Descendants, The Irish Brigade


«The Foggy Dew»
Οδυρμός, συγκίνηση και ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσανε ποτέ τα αυτιά μας, σε ένα μοτίβο ώστε να διασκευαστεί από σύγχρονους Ιρλανδούς τροβαδούρους, punks, μέχρι και epic metal συγκρότημα. Το Foggy Dew αναφέρεται στην Πασχαλινή εξέγερση του 1916 που είχε ως σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους νεαρούς Ιρλανδούς να πολεμήσουν κατά της Βρετανικής καταπίεσης και όχι στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι 210,000 εθελοντές του πολέμου ήταν πάρα πολλοί για μια χώρα όπως η Ιρλανδία η οποία θα θρηνούσε αρκετούς νεκρούς την εν λόγω περίοδο, για την οποία έχει γραφτεί και τραγούδι μέχρι και για τη Θεσσαλονίκη, ως λιμάνι ξεκούρασης των στρατιωτών πριν τη μάχη της Καλλίπολης.
Played By: The Dubliners, Paddy Reilly, Luke Kelly, Wotan, The Wolfe Tones


«Fields of Athenry»
Συναισθήματα ανάλογα με το Foggy Dew προκαλεί αυτό το έπος που μιλάει για την περίοδο της προσβολής της καλλιέργειας πατάτας από περονόσπορο, που οδήγησε στο διάσημο Ιρλανδικό Λιμό του 19ου αιώνα. Συμβολικά χρησιμοποιείται και το όνομα του Άγγλου δυνάστη της εποχής Charles Trevelyan, ο οποίος θεώρησε πως ο λιμός ήταν «σημάδι του Θεού» για να δοκιμάσει τον άπιστο λαό της Ιρλανδίας, αρνούμενος φυσικά κάθε βοήθεια προς αυτούς. Συγκλονιστική η στιγμή που ένα ολόκληρο γήπεδο Ιρλανδοί τραγουδάνε το εν λόγω άσμα ενώ η εθνική ομάδα τους χάνει με 4 γκολ από την αντίστοιχη της Ισπανίας. Συγκλονιστικό σε οποιαδήποτε εκδοχή του.
Played By: The Dubliners, Paddy Reilly, Dropkick Murphys


«Rifles Of The IRA»
Στο μοτίβο του «Go On Home British Soldiers» το συγκεκριμένο τραγούδι, περιγράφει τα κατορθώματα των ανταρτών, που συμβολικά αναφέρονται σε όλο το τραγούδι ως τα τουφέκια του IRA, απέναντι στις δυνάμεις του στέμματος. Επίσης περιγράφει κι άλλες σημαντικές γνωστές ή άγνωστες πτυχές της διαμάχης μεταξύ των δύο πλευρών, όπως το κάψιμο της πόλης του Cork (πατρίδα του Rory Gallagher για να μη ξεχνιόμαστε), καθώς και την επικράτηση των τοπικών ηρώων Sean Treacy, Dinny Lacey και Tom Barry. Αναφορά γίνεται τέλος και στην Πασχαλινή εξέγερση όπως και στο Foggy Dew. Up Tempo το κομμάτι με ανεβαστικό ρυθμό και μελωδία, έγινε κλασικό μεταξύ των πολιτών σε χρόνο dt.
Played By: Wolfe Tones, Dominic Behan, Auld Corn Brigade


«My Little Armalite»
To «Armalite» σε κάποιον μη μυημένο μπορεί να θυμίζει ζωάκι ή κάτι παρόμοιο, αλλά το τραγούδι αναφέρεται στο γνωστό τουφέκι Armalite AR-18 που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι στρατιώτες του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού. Τοποθετείται χρονικά στην περίοδο των αρχών της δεκαετίας του 70, δηλαδή λίγο μετά την απαρχή των Troubles, και αναφέρεται στο οπλοστάσιο το οποίο εισήχθη εκείνη την εποχή παράνομα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέλος κατά τη διάρκεια του τραγουδιού υπάρχει αναφορά σε διάφορα κομβικά για τους Καθολικούς σημεία όπως η οδός Falls στην πόλη Lurgan (λίγο βορειότερα του Belfast), η περιοχή Bogside στο Londonderry αλλά και άλλες.
Played By: Fighting Men From Crossmaglen, Irish Brigade


«The Auld Alarm Clock»
Παραδοσιακό τραγούδι που βασίζεται μουσικά στο «The Garden Where the Praties Grow» του John McCormack (δεκαετία 30 περίπου), παραλίγο να στοιχίσει πολλά στην καριέρα των τεράστων Dubliners όταν στην απαρχή αυτής, τους είχε απαγορευτεί ρητά να το αναπαράγουν ζωντάνα. Το ρολόι ξυπνητήρι που παράνομα κρατάει ο ήρωας μας καθώς μετακομίζει στο Λονδίνο και η ιστορία του γύρω από αυτό, βασίζεται σε μια πανέμορφη μελωδία αλλά παρόλα αυτά αποδείχτηκε ιδιαίτερα προκλητικό για mainstream κατανάλωση και απέκτησε cult status όταν οι Dubliners το παρουσίασαν ζωντανά στη δύση της καριέρας τους μεν, μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα δε.
Played By: The Dubliners, Dominic Behan

 

Bonus Track: Sunday Bloody Sunday
Το αιώνιο έπος των U2 που κυκλοφόρησε ως single από το τρίτο τους album War και αναφέρεται στη δεύτερη από τις 2 γνωστές Ματωμένες Κυριακές, το 1972 στην πόλη του Derry. Βρετανοί στρατιώτες θα πνίξουν στο αίμα την ειρηνική διαδήλωση πολιτών οι οποίοι διαμαρτύρονται εναντίον της Επιχείρησης Demetrius, επιχείρησης που επέβαλλε τη σύλληψη και φυλάκιση υπόπτων για τη συμμετοχή στον IRA, χωρίς όμως να περάσουν από τη διαδικασία της δίκης. Το πράγμα φυσικά πήγε αλλού, καθώς οι περισσότεροι συλληφθέντες ήταν απλοί Καθολικοί που είχαν από ελάχιστη εώς καθόλου σχέση με τον Ιρλανδικό Απελευθερωτικό Στρατό. Τα υπόλοιπα τα εξήγησε μια χαρά ο Bono..

Tags : ,

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley και οι Ratt, κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.