20 album του metalcore που έγραψαν τη δική τους ιστορία

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Posted on Νοέμβριος 25, 2017, 9:00 πμ
4 mins

Είναι μοναδικό να ζεις τη γέννηση, τη ζωή και την πτώση ενός μουσικού ιδιώματος. Είμαι από τους τυχερούς που έζησαν την πορεία ενός είδους μου μισήθηκε όσο λίγα, αγαπήθηκε από πολλούς αλλά εγκαταλείφθηκε από πολλούς περισσότερους όταν από ένα σημείο και μετά ακουγόταν όλα ίδια. Το metalcore όλα αυτά τα χρόνια έχει προσφέρει εξαιρετικά album που όταν κυκλοφόρησαν έδωσαν πνοή σε ολόκληρη τη σκληρή μουσική ασχέτως αν οι κουλτουριάριδες μεταλλοπατέρες το θεώρησαν ως επιφανειακή μόδα που είχε τη μορφή παιδικής ασθένειας.

Στις επόμενες σειρές παραθέτω 20 album που θεωρώ πως είναι και από τα καλύτερα που έχει να επιδείξει το είδος μέχρι σήμερα. Προσπάθησα πολύ να αναφερθώ μόνο σε μια κυκλοφορία από κάθε συγκρότημα ενώ δεν θέλησα να συμπεριλάβω μπάντες του στιλ των Chimaira, Lamb of God, Shadows Fall ακόμα και στους εξαιρετικούς Heaven Shall Burn που παρόλα τα breakdowns στην ουσία δεν ήταν ποτέ μέλη του συγκεκριμένου ιδιώματος. Επειδή η ιστορία θα δείξει τι θα θυμόμαστε και θα μνημονεύουμε απ’ όλα αυτά, θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας γνώμη…

The Devil Wears Prada – “Dead Throne” (2011)
Ξεκίνησε από την ιδέα ενός EP για να να κυκλοφορήσει το συγκρότημα τις πιο σκοτεινές και brutal συνθέσεις του αλλά σύντομα το EP που ονομάστηκε “Zombie” έδειξε τον δρόμο για τον συνδυασμό του περιεχομένου του με μπόλικες μελωδίες. Λίγο πριν κυκλοφορήσει υπόγραψαν με την Roadrunner και λίγο μετά την κυκλοφορία του στάθηκαν δίπλα στους Slipknot και τους Slayer στην περιοδεία του Mayhem Festival. Δίχως να νοιάζονται πολύ για εύπεπτες μελωδίες, οι Αυστραλοί δεν είχαν ενδοιασμούς στο “Dead Throne” να κινηθούν από το dethcore μέχρι και το post hardcore με περισσή ευκολία, την ώρα που οι περισσότερες μπάντες του είδους, έψαχναν να βρουν “εύκολα” ρεφρέν.

Parkway Drive – Horizons (2007)
Δεύτερο  album των Αυστραλών με παραγωγό των Adam Dutkiewicz (Killswith Engage) και αυτό που τους έβαλε ουσιαστικά και για τα καλά στην elite του metalcore. Ούτε μια φράση (άντε ίσως μισή) με καθαρά φωνητικά  με ένα rhythm section που αναδεικνύει τις πιο extreme μεταλλικές ρίζες του συγκροτήματος. Το κομμάτι “Feed Them to the Pigs” είναι εμπνευσμένο από μια φράση της ταινίας του Guy Ritchie “Snatch” ενώ το “Dead Man’ s Chest” από την ομώνυμη ταινία των Πειρατών της Καραϊβικής. Το “Horizons” έβγαλε στον δρόμο την μπάντα μαζί με τους KSE, The Dillinger Escape Plan, Every Τime I Die, Darkest Hour και πολλούς άλλους. Κιθαριστικές μελωδίες  και γρήγορες ταχύτητες συντελούν στη δημιουργία ενός άψογου αποτελέσματος που έκανε τους Parkway Drive μια από τις πιο πετυχημένες μπάντες του είδους μέχρι σήμερα.

Everytime I Die – From Parts Unknown (2014)
32 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα που δεν αφήνουν τον ακροατή να πάρει ανάσα. Ένα album που συνδυάζει το metalcore, το hardcore, το punk και κατά ένα περίεργο τρόπο θεωρώ πως κάπως έτσι θα ακουγόταν οι Slayer αν έπαιζαν αυτού του είδους τη μουσική. Το ότι παραγωγός του συγκεκριμένου δίσκου ήταν ο Kurt Ballou, κιθαρίστας των Converge νομίζω πως αποτελεί μία “τεράστια” λεπτομέρεια για τους φίλους του είδους. Αν θυμάμαι καλά, δεν υπήρχε σοβαρή λίστα εκείνη τη χρονιά που να μη περιλαμβάνει το “From Parts Unknown”, και σίγουρα όχι άδικα.

Bring Me the Horizon – Sempiternal (2013)
Αν βάλει και ακούσει κανείς το πρώτο τραγούδι του album μπορεί να πάρει εύκολα μια ιδέα για τη μουσική που παίζουν οι In Flames εν έτει 2017. Όταν κυκλοφόρησε το “Sempiternal” χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ένα album που άγγιζε κατά πολύ την pop μουσική αλλά για μένα προσωπικά αποτελεί ένα άριστο δείγμα συνδυασμού metalcore και ηλεκτρονικών στοιχείων. Με παραγωγό τον τεράστιο Terry Date (από Metal Church μέχρι Pantera και Korn) ηχογραφούν αποκομμένοι απ’ όλους σε studio σε μυστική, τότε, τοποθεσία θέλοντας να παραμείνουν απόλυτα προσηλωμένοι σ’ αυτό που κάνουν. Δίσκος που άνοιξε στενόμυαλους ορίζοντες και πήγε το ιδίωμα ακόμα παρακάτω.

From Autumn to Ashes – Too Bad You Are Beautiful (2001)
Η γνώμη μου είναι πως η συγκεκριμένη μπάντα ανήκει στις αδικημένες του χώρου. Το ντεμπούτο τους το 2001 ήταν τόσο ανατρεπτικό για τα δεδομένα του ιδιώματος, που στους οπαδούς του metalcore έχει αφήσει γερά το στίγμα του. Από hardcore, σε speed metal και από εκεί σε emo-punk το “Pressure The Hinges” αποτελεί από το πρώτο του μέχρι και το τελευταίο λεπτό μια τεράστια έκπληξη. Αν και τα φωνητικά (ειδικά τα καθαρά που έκανε ο drummer) ήταν αδύναμα το album σόκαρε το κοινό κάνοντας την εταιρία τους τότε (Ferret) να παραμιλάει, μιας και ήταν το album με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της. Οι FATA μετά από αυτό κυκλοφόρησαν ακόμα τρία album και μετά διαλύθηκαν ήσυχα δηλώνοντας πως ο κύκλος τους είχε τελειώσει.

As I Lay Dying – Frail Words Collapse (2003)
Ένα ίσως από τα πιο “αδικοχαμένα” συγκροτήματα του χώρου εξαιτίας της πράξης του frontman τους, Tim Lambessis, να προσλάβει ένα πρώην αστυνομικό για να δολοφονήσει τη γυναίκα του. Αυτό ήταν το πρώτο album που κυκλοφόρησαν με την Metal Blade και αυτό που περιέχει και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τους τραγούδια. Το “94 Hours”. Ο Lambessis ακούγεται ωμός, γεμάτος πάθος και ενέργεια πράγμα που αργότερα τον εγκατέλειψε κατά πολύ όταν θέλησε να μεταμορφωθεί σε έναν mainstream/core hero. Σκοτεινό, μελωδικό, πολλές φορές χαοτικό το “Frail Words Collapse” είναι πέρα για πέρα δίκαια σ’ αυτή τη λίστα.

Between The Buried and Me – Colors (2007)
Περίεργη μπάντα οι BTBAM με αρκετά σκαμπανεβάσματα στην καριέρα τους. Όταν το “Colors” κυκλοφόρησε το 2007 μιλούσαν όλοι και ένα από τα πιο progressive (metalcore) albums και όχι άδικα. Από την αρχή μέχρι και το τέλος των 64 λεπτών ακρόασης που σου δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ενιαίο τραγούδι το “Colors” εμφανίζει εξαιρετικές στιγμές που μεταπηδούν τάχιστα από το death metal στη jazz, το bluesgrass και την pop. Επιρροές από Depeche Mode, Blind Melon μέχρι King Crimson συνθέτουν το καλύτερο ίσως album της καριέρας τους. Αντικειμενικά δεν είναι εύκολο να γίνεις οπαδός του συγκεκριμένου album, αλλά όταν το βιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις, ριζώνει μέσα σου για πάντα.

Protest the Hero – Fortress (2008)
Θυμάμαι ότι είχα μπει στην διαδικασία να ακούσω αυτό το album τη χρονιά που βγήκε επειδή ο Mike Portnoy (Dream Theater) το είχε βάλει στη λίστα με τα αγαπημένα του. Το “Fortess” ήταν το δεύτερο album των Καναδών και νομίζω αυτό που τους έδωσε το χρίσμα να λατρευτούν από τους οπαδούς των Meshuggah μέχρι και αυτών των Watchtower. Οι Dream Theater και οι Rush βρίσκονται παντού μέσα στο album ενώ στιχουργικά μπορεί να ανακαλύψει κανείς όλη την progressive rock σκηνή της δεκατιάς του 70’. Οι Protest The Hero μπορούν να πάρουν όλα τα είδη του metal και να τα “πλέξουν” σε ναυτικό κόσμο μέσα σε ένα λεπτό με περισσή δεξιοτεχνία, και σε αυτό το album το πετυχαίνουν στον απόλυτο βαθμό.  Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η μπάντα ποτέ δεν ξεπέρασε το συγκεκριμένο εγχείρημα και δεν ξέρω αν θα το κάνει ποτέ. Δίσκος στην κυριολεξία για σεμινάριο. Έτσι απλά…

36 Crazyfists – Time and Trauma (2015)
Τη χρονιά που κυκλοφόρησε βρέθηκε στην πρώτη θέση των προτιμήσεων μου. Οι 36 Crazyfists κάνουν επιτέλους μια βουτιά στο σκληρό παρελθόν τους και παραδίδουν ένα album αριστούργημα. Ο τραγουδιστής τους Brock Lindow αποτελεί υπόδειγμα για το πως πρέπει να χειρίζεται κανείς τα φωνητικά στο ιδίωμα, και σίγουρα το μεγάλο ατού του συγκροτήματος. Φοβερά breakdowns, riffaρες, brutal και μελωδικό όπου χρειάζεται αλλά με ρεφρέν που γράφονται μια φορά στα δέκα χρόνια. Ύμνος του ιδιώματος, το ομώνυμο κομμάτι. Αναμφισβήτητα, η κορυφαία στιγμή της μπάντας μέχρι σήμερα.

The Dillinger Escape Plan – Ire Works (2007)
Ακόμα μια δύσκολη απόφαση για ποιο album του συγκροτήματος θα μπει σε μια τέτοια λίστα. Επέλεξα το “Ire Works” γιατί ήταν αυτό που άνοιξε εντελώς τα έτσι και αλλιώς ξεχαρβαλωμένα σύνορα τους. Το συγκρότημα που από μόνο του αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία, σ’ αυτό το album διατήρησε στο έπακρο τις τεχνικές metal συνθέσεις μπολιασμένες με το post-punk και τα jazz κοψίματα μόνο που πρόσθεσε ακόμα περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το λεγόμενο mathcore απέκτησε και αυτό ένα album που μπορεί να σταθεί με περηφάνια δίπλα στον ορισμό του στα απανταχού λεξικά της μουσικής. Κερασάκι στην τούρτα η συμμετοχή του Brent Hinds των Mastodon. Μεταξύ μας το “Ire Works” δεν είναι για όλους, όπως και οι Dillinger Escape Plan άλλωστε.

Underoath – Define the Great Line (2006)
Για ακόμα μια φορά ο ιθύνον νους των KSE, Adam Dutkiewicz βάζει το χεράκι του στην παραγωγή και οι Underoath στο πέμπτο κατά σειρά album τους ακούγονται ωριμότεροι από ποτέ. Η μπάντα που μέχρι τότε έπαιζε πιασάρικο post-hardcore εξαφανίστηκε και στη θέση της εμφανίστηκε ένα συγκρότημα με πολύ σκληρότερο ήχο παρόλο που σε κάποια σημεία το emo παρελθόν τους δεν τους εγκατέλειψε. Τα φωνητικά στο album διακατέχονται από μεγάλη ποικιλία και ο Spencer Chamberlain ακούγεται πιο τσαμπουκαλεμένος και δουλεμένος από τα μέχρι τότε δισκογραφικά τους εγχειρήματα. Το “Define the Great Line” με το που κυκλοφόρησε βρέθηκε στη δεύτερη θέση του Billboard πουλώντας περισσότερα από 98.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του.

Zao – Liberate Te Ex Inferis (1999)
Τα μέλη του συγκροτήματος το θεωρούν ως το highlight της καριέρας τους παρόλο που συνέβη πολύ νωρίς. Οι επιρροές τους εκείνη την περίοδο έγερναν αρκετά προς τους Neurosis αλλά αναμφισβήτητα είναι ότι πιο σκοτεινό έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Το “Liberate Te Ex Inferis” αποτελεί παράδειγμα των ουσιαστικών και απλών riffs που όμως καταφέρνουν και μένουν χαραγμένα μέσα μας μια για πάντα. Άκρως συναισθηματικό album που φαίνεται από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό της ακρόασης βοηθούμενο από samples της ταινίας επιστημονικής φαντασίας “Event Horizon”. Ακούστε το επτάλεπτο instrumental “Man In Cage Jack Wilson” και ανακαλύψτε πως ένας drummer μπορεί να χτίσει “τοίχους” ατμόσφαιρας μέσα από την απόλυτη απλότητα.

Burst – Lazarus Bird (2008)
Για κάποιους εκεί έξω οι Burst δεν είναι metalcore αλλά για κάποιους άλλους σαν και μένα οι Burst έδωσαν στο ιδίωμα το “σοφιστικέ” ύφος που του έλειπε μέχρι τότε. Το “Lazarus Bird” που ήταν και το τελευταίο album του συγκροτήματος, έμελε να δημιουργήσει ένα τεράστιο κενό στα χρόνια που ακολούθησαν. Οι επιρροές των Mastodon είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς αλλά οι μαεστρία των Σουηδών να τις συνδυάζουν με το avant-garde, το sludge και το post, έκανε το συγκεκριμένο album να αποτελεί διαμάντι για κάθε δισκοθήκη του είδους, και όχι μόνο. Η μπάντα αυτή άξιζε πολλά περισσότερα από αυτά που κατάφερε εν τέλει να αποκτήσει. Όσοι έχουν το “Lazarus Bird” στη συλλογή τους ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ.

Norma Jean – Bless the Martyr and Kiss the Child (2002)
Θα μπορούσα κάλλιστα να επιλέξω το “Polar Similar” που κυκλοφόρησε μόλις πέρυσι αλλά εκείνη την εποχή οι οπαδοί των ZAO βρήκαν στο πρόσωπο των Norma Jean και στο ντεμπούτο τους αυτό που έψαχναν εναγωνίως. Progressive metalcore χωρίς μελωδικά refrain, χωρίς μελωδίες που θυμίζουν σουηδικό death και γενικά χωρίς φρου-φρου και αρώματα. Για ακόμα μια φορά συναντάμε τον Dutkiewicz των KSE στην παραγωγή, μιας και από νωρίς θεωρείται ο γητευτής του ιδιώματος. Τεχνικό αλλά χωρίς φαμφάρες, το “Bless the Martyr…” θεωρείται μέχρι και σήμερα η κορυφαία στιγμή στην καριέρα τους παρόλο που η μπάντα κυκλοφορεί εξαιρετικά album μέχρι και σήμερα.

Hatebreed – Satisfaction Is the Death of Desire (1997)
Πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν το ντεμπούτο των Hatebreed στο hardcore αλλά εγώ θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως πρώιμο metalcore. Ο Jamey Jasta και η παρέα του ακούνε hardcore, λατρεύουν τους slayer και εν έτει 1997 κυκλοφορούν ένα απίστευτο album. Η universal τους άρπαξε μέσα από τα χέρια της victory records τάζοντας τους τον ουρανό με τ’ άστρα και ο Jasta (που στο album ακούγεται σχεδόν σαν τον Max Cavalera) μερικά χρόνια αργότερα έγινε μια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές μεταλλικές περσόνες. To album πολλές φορές αγγίζει τα όρια του αμερικάνικου death metal ενώ τα breakdowns κολλάνε τον ακροατή με άνεση στον τοίχο. Ωμό, ακατέργαστο metalcore που πολλοί προσπάθησαν αλλά κανένας δεν κατάφερε να αντιγράψει με επιτυχία.

Earth Crisis – Destroy the Machines (1995)
Οφείλω να ξεκινήσω από το γεγονός ότι από εδώ περίπου ξεκίνησαν όλα. Οι Earth Crisis αποτελούν για το metalcore ότι και οι Black Sabbath για το heavy metal. Το συγκεκριμένο album ήταν το ντεμπούτο τους και αυτό που έκανε τους οπαδούς του hardcore να δουν ότι και η μελωδία χωράει στη μουσική τους (Φυσικά καμία σχέση με τη μελωδία των σημερινών metalcore συγκροτημάτων). Οι επιρροές από τους Pantera είναι εμφανέστατες αλλά οι Earth Crisis είχαν στο DNA τους πολύ περισσότερο hardcore απ’ ότι η παρέα του Dimebag. Φοβερή παραγωγή, αργές ταχύτητες, θρασύτατο rhythm section και στίχους που μιλούσαν για την κακοποίηση των ζώων. Δυστυχώς, το “Destroy the Machines” είναι ένα αδικημένο album που δεν γνώρισε την επιτυχία που του άξιζε. Παρόλα αυτά, θα μνημονεύεται ως ένα από τα πρώτα και αυθεντικά δείγματα metalcore που γράφτηκαν ποτέ.

August Burns Red – Found in Far Away Places (2015)
Το πιο album των August Burns Red μπορεί να μπει σε μια τέτοια λίστα είναι πολύ δύσκολη απόφαση. Υπό κάποιες προϋποθέσεις θα έβαζα το “Constellations” του 2009 αλλά το “Found in Far Away Places” αποτελεί για μένα ένα μουσικό αριστούργημα που δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το album και σε instrumental έκδοση θέλοντας να αποδείξει ότι αυτά που παίζουν μπορεί να διδαχθούν άνετα σε οποιοδήποτε μουσικό πανεπιστήμιο δίχως να αποτελούν φαμφάρες. Ουσιαστικοί, έχοντας βαθιά γνώση του αντικείμενου προτείνονται για βραβείο Grammy (και όχι άδικα) για ένα δίσκο που δεν έχει ούτε μια ατέλεια. Η μοναδική ικανότητα των August Burns Red να βάζουν στη μέση των τραγουδιών τους και εντελώς απρόσμενα στοιχεία που μπορεί να είναι progressive, post, jazz, stoner, country και ότι σκεφτεί ο ανθρώπινους νους και ταυτόχρονα να μη χάνουν τη metalcore χροιά τους, τους κάνει αν μη τι άλλο μοναδικούς.

Killswitch Engage – Alive or Just Breathing (2002)
Από τις περιπτώσεις που ο ορισμός ενός ολόκληρου μουσικού ιδιώματος μπορεί να σταθεί με περηφάνια δίπλα σε ένα και μόνο album. Οι KSE δύο μόλις χρόνια μετά το ντεμπούτο τους προκαλούν σεισμό με ένα δίσκο που εκτίναξε τις μετοχές τους στα ύψη. Το ταλέντο του βασικού συνθέτη και κιθαρίστα του συγκροτήματος, Adam Dutkiewicz αναγνωρίζεται καθολικά ενώ ο τραγουδιστής Jesse Leach αν και πολύ κατώτερος φωνητικά από αυτό που είναι σήμερα, συντελεί στο να γίνει το “My last serenade” ένας από τους μαζικά αποδεχόμενους ύμνους ολόκληρης της σκηνής. Οι επιρροές της μπάντας βομβαρδίζονται σωρηδόν από death, punk, κλασικά heavy στοιχεία φτιάχνοντας ένα album που έμελε να δημιουργήσει χιλιάδες κλώνους εκεί έξω.

Converge – Jane Doe (2001)
Όταν κυκλοφόρησε βρέθηκε παντού ανάμεσα στα καλύτερα album της χρονιάς ενώ το Rolling Stone το τοποθέτησε με ευκολία ανάμεσα στα καλύτερα metal album όλων των εποχών. To “Jane Doe” θεωρείτε ως ένα από τα πιο αυθεντικά δείγματα metalcore με εμφανέστατες τις punk καταβολές των μελών του συγκροτήματος που οδήγησαν και σε ολιγόλεπτες συνθέσεις. Εδώ δεν υπάρχουν μελωδικές δισολίες, ούτε χαρούμενα ρεφρέν. Κάποιοι το ονόμασαν μεταλλικό hardcore αλλά δεν είναι αυτή η ουσία. Το “Jane Doe” είναι από τα λίγα album που στις μέρες μας θεωρούνται cult. Το album που τοποθέτησε τους Converge με μια μεγάλη κόκκινη πινέζα πάνω στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη που από τότε δεν λέει να ξεκολλήσει.

Times Of Grace – The Hymn of a Broken Man (2011)
Η μουσική γράφτηκε εξολοκλήρου από τον Adam Dutkiewicz (KSE) κατά τη διάρκεια ανάρρωσης του μετά από μια εγχείριση στην πλάτη ενώ οι στίχοι από τον φίλο του και τότε, πρώην, τραγουδιστή των KSE, Jesse Leach. Το “The Hymn of a Broking Man” αποτελεί προσωπική αδυναμία, μιας και το θεωρώ ως το πιο συναισθηματικό album έχει γραφτεί στον χώρο του metalcore μέχρι σήμερα. Ο Adam βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα, η κάθε νότα είναι συναισθηματικά φορτισμένη και ο Jesse αποδίδει τους στίχους πολύ καλύτερα απ’ ότι είχε κάνει με τους KSE στο παρελθόν. Κατά τη γνώμη μου αυτό εδώ το album ήταν και η αρχή του τέλους του Howard Jones στους Killswitch Engage, ασχέτως αν βρέθηκαν χίλιες δυο δικαιολογίες για να εξηγήσουν την αποχώρηση του ένα χρόνο μετά.

 

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.