ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

30 Years of Doom: «Βουτιά» στη δισκογραφία των Candlemass

Με αφορμή την εμφάνιση των Candlemass στη χώρα μας, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016, το rockyourlife.gr ακούει ξανά την πλούσια δισκογραφία των Σκανδιναβών, βάζοντας τα albums τους απο το λιγότερο καλό στο καλύτερο, σε μια λίστα που αρκετά LPs άλλαξαν πολλές φορές θέσεις μεταξύ τους. Dactylis Glomerata (1998) Πρώτο album μετά…

Με αφορμή την εμφάνιση των Candlemass στη χώρα μας, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016, το rockyourlife.gr ακούει ξανά την πλούσια δισκογραφία των Σκανδιναβών, βάζοντας τα albums τους απο το λιγότερο καλό στο καλύτερο, σε μια λίστα που αρκετά LPs άλλαξαν πολλές φορές θέσεις μεταξύ τους.

Candlemass_Dactylis_Glomerata_200

Dactylis Glomerata (1998)
Πρώτο album μετά την επανασύνδεση της μπάντας έναν χρόνο νωρίτερα, με τα πράγματα να μη πηγαίνουν τελικά όπως θα ήθελαν οι φίλοι του συγκροτήματος. Το «Dactylis Glomerata» είναι ένας κακός -απο όλες τις απόψεις- δίσκος, με τον Leif Edling να προσπαθεί να βγάλει έναν εντελώς Sabbathικό ήχο, κάτι που εν μέρει καταφέρνει κυρίως λόγω της «άδειας» παραγωγής. Το πρόβλημα όμως εδώ είναι στις συνθέσεις, οι οποίες αποτυγχάνουν παταγωδώς να σε κερδίσουν, ενώ εμφανής είναι και η έλλειψη χημείας στο line-up, με την προσθήκη του Michael Amott στην κιθάρα να μη δίνει το κάτι παραπάνω και την επιλογή του Björn Flodkvist στα φωνητικά να έχει ήδη ξεχαστεί απο την πλατιά μάζα των οπαδών του συγκροτήματος. Το γεγονός πως αρκετοί χαρακτηρίζουν τον συγκεκριμένο δίσκο, όπως και το «From The 13th Sun» που ακολουθεί, περισσότερο ως προσωπικά albums του Edling και λιγότερο ως albums των Candlemass, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαιολογία για το μέγεθος και την εμπειρία του Σκανδιναβού. Fail.

Candlemass_From _The_13th_Sun_200

From The 13th Sun (1999)
Συνέχεια στις χαμηλές πτήσεις με τους Candlemass να αφιερώνουν το «From The 13th Sun» «στη μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών» (Ναι, αυτούς…). Δυστυχώς, όπως και στο «Dactylis Glomerata», έτσι και εδώ, ο μεγάλος Leif Edling φαίνεται πως δεν βρίσκεται σε συνθετική φόρμα. Το album φλερτάρει με έναν πιο vintage ήχο αλλά το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς απογοητευτικό για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Ο Flodkvist βρίσκεται πίσω απο το μικρόφωνο, ευτυχώς για τελευταία φορά, καταβάλλοντας φιλότιμες η αλήθεια είναι προσπάθειες να γίνει ανεκτός στους fans. Οι τελευταίοι δείχνουν να έχουν ξενερώσει τόσο με τη μουσική όσο και με το απαίσιο λογότυπο της αγαπημένης τους μπάντας που κοσμεί το artwork του album. Ο Edling αντιλαμβανόμενος πως το πράγμα δε τσουλάει, διαλύει ξανά το group δίνοντας ευτυχώς τέλος σε μια περίοδο «μνημονίου» που σίγουρα και ο ίδιος δε θα θέλει να θυμάται.

Candlemass_Chapter_VI_200

Chapter VI (1992)
Με τον Thomas Vikström στα φωνητικά, αφού ο Messiah Marcolin έχει πλέον αποχωρήσει για πρώτη φορά, οι Candlemass κυκλοφορούν ένα μάλλον άνισο album. Έχοντας καλομάθει τους οπαδούς τους σε μεγαλειώδεις δουλειές, το «Chapter VI» δε σοκάρει, χωρίς πάντως κατά τη γνώμη μου να είναι και τόσο κακό όσο θεωρείται. Έχοντας χάσει λίγο απο την «σκοτεινιά» του παρελθόντος, με πιο γυαλισμένη παραγωγή και λίγο πιο up-tempo συνθέσεις, ο δίσκος φλερτάρει περισσότερο με τον heavy παρά με τον doom χαρακτήρα της μπάντας. Είναι η περίοδος που οι Black Sabbath με τον Tony Martin στη σύνθεσή τους έχουν βγάλει τα «Headless Cross» και «Tyr», με αρκετούς να θεωρούν πως ο Edling προσπαθεί να ακολουθήσει το είδωλο του στον ίδιο δρόμο. Όπως και να έχει, το «Chapter VI» περισσότερο μοιάζει να ξενερώνει παρά να απογοητεύει τους φίλους των Candlemass. Οι χαμηλές πωλήσεις του οδήγησαν την μπάντα στην διάλυση 2 χρόνια αργότερα.

Candlemass_Candlemass_200

Candlemass (2005)
Ανάμεσα στα άκρως ενδιαφέροντα albums των Krux («Krux» και «ΙΙ») το 2003 και 2006, έχουμε το μεγάλο restart στην καριέρα των Candlemass και… Messiah Marcolin η επιστροφή! Το «βουνό» βρίσκεται ξανά πίσω απο το μικρόφωνο για πρώτη φορά μετά το 1989 και αυτό απο μόνο του φτάνει για να αναθερμάνει το ενδιαφέρον όσων είχαν παρατήσει τη μπάντα. Το «Candlemass» -με τον σημαδιακό του τίτλο- έχει ορισμένες στιγμές βγαλμένες απο ένδοξο παρελθόν. Τα «Seven Silver Keys» και «Witches» δείχνουν πως ο Edling έχει ακόμα το χάρισμα του να γράφει σπουδαίους doom ύμνους οι οποίοι απογειώνονται με τις κορυφαίες ερμηνείες του Marcolin. Οι αναφορές στις πρώιμες μέρες των Sabbath είναι για πρώτη φορά μετά απο χρόνια τόσο έντονες, με τους οπαδούς του συγκροτήματος να κάνουν λόγο για δεύτερη νεότητα στην καριέρα των Candlemass. Δυστυχώς, παρόλο που η μπάντα κέρδισε για το album το Σουηδικό Grammy, ο Messiah αποχωρεί ξανά για δεύτερη και τελευταία όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια φορά.

Candlemass_Death_Magic_Doom_200

Death Magic Doom (2009)
Πρώτο album με τον Robert Lowe στη λίστα μας και δεύτερο που ηχογραφούν οι Candlemass με τον frontman των Solitude Aeturnus, μετά το εκπληκτικό «King Of The Grey Islands» που θα συναντήσουμε αμέσως παρακάτω. Αν και βρίσκεται ένα σκαλί κάτω απο τον προκάτοχό του, ο δίσκος σε κερδίζει με την εκπληκτική παραγωγή που δίνει στις συνθέσεις λίγο απο το feeling του ένδοξου παρελθόντος. Παρόλο που ο Edling δε ρισκάρει καθόλου συνθετικά, το αποτέλεσμα είναι ένας βαρύς και ασήκωτος δίσκος, όπως ακριβώς τον περίμεναν οι οπαδοί. Ο Robert Lowe απο τη μεριά του, αν και δε φτάνει στα υψηλά standards που μας είχε καλομάθει με τους Solitude Aeturnus, ερμηνεύει με περίσσιο πάθος τα κομμάτια του album με τα «The Bleeding Baroness» και «Dead Angel» να κλέβουν τις εντυπώσεις. Οι Candlemass δείχνουν να έχουν βρει ξανά ρυθμό.

Candlemass_King_Of_The_Grey_Islands_200

King Of The Grey Islands (2007)
Με τον Robert Lowe πίσω απο το μικρόφωνο για πρώτη φορά στην ιστορία τους, οι Candlemass καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα απο τα πλέον σκοτεινά τους albums. Με οδηγούς τα «Nightfall» και «Ancient Dreams» και κομμάτια όπως το αγαπημένο μου «Of Stars And Smoke» και «Destroyer» οι Candlemass του 2007 εκπλήσουν ευχάριστα το κοινό τους το οποίο αποδέχεται τον Lowe ως τον ιδανικό frontman που θα μπορούσε να γεμίσει τα παπούτσια του μεγάλου Marcolin. Το «King Of The Grey Islands» είναι απο τα albums που «γέννησαν» οπαδούς για το group ενώ σίγουρα και οι παλαιότεροι θα «ξεσκόνισαν» τη δισκογραφία του group. Αν μάλιστα σκεφτείτε πως πρόκειται για ένα LP που κυκλοφόρησε μετά τα μέσα των 00s και όχι στα 80s, το συνθετικό κατόρθωμα των Candlemass είναι άξιο συγχαρητηρίων. Εύγε!

Candlemass_Ancient_Dreams_200

Ancient Dreams (1988)
Το λιγότερο καλό απο τα πραγματικά σπουδαία albums που έδωσαν στην πολύ παραγωγική πρώτη τους περίοδο οι Σκανδιναβοί metallers. Με το «Mirror Mirror», ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια στο metal των 90s να κάνει εμφατική εισαγωγή, το «Ancient Dreams» υστερεί ελάχιστα και βρίσκεται μόλις ένα κλικ κάτω σε σχέση με τους προκατόχους του. Το γεγονός πως αρκετοί βλέπουν εδώ ένα Nightfall Part II είναι κάτι που δεν απέχει πολύ απο την πραγματικότητα, με τον Leif Edling να έχει πιάσει το νόημα και να καταλαβαίνει τι ακριβώς ζητάει απο αυτόν ο κόσμος. Άλλωστε, σε εμπορικό επίπεδο, το album μπαίνει για πρώτη φορά στα Αμερικανικά charts (στη θέση No.74). Καθόλου άσχημα για group με το μουσικό και το καλλιτεχνικό ύφος των Candlemass.

Candlemass_Psalms_For_The_Dead_200

Psalms For The Dead (2012)
Λίγο μετά τους Krux και λίγο πριν τους Avatarium, ο Edling φρόντισε να μας δώσει ένα πραγματικά σπουδαίο album με τους Candlemass, το τελευταίο με τον Lowe πίσω απο το μικρόφωνο. Το «Psalms For The Dead» είναι ένα doom αριστούργημα βγαλμένο μέσα απο τις πιο τρελές ονειρώξεις των οπαδών του συγκροτήματος. Αργό, επικό, καθηλωτικό και επιβλητικό, σε πιάνει απο τα μούτρα. Οι συνθέσεις έχουν περισσότερες αναφορές στο metal των 80s, χωρίς ωστόσο να λείπουν οι πιο heavy rock πινελιές, με το Hammond του Per Wiberg να προσθέτει τον δικό του τόνο. Μοναδικό ψεγάδι, οι όχι και τόσο πειστικές ερμηνείες του «κουρασμένου» πλέον Lowe, οι οποίες κινούνται σε αρκετά safe μονοπάτια, δείχνοντας πως ο χαρισματικός frontman έχει χάσει πλέον αρκετή απο την αίγλη του παρελθόντος. Με κομμάτια όμως όπως το μαγικό «Man Of Shadows» τα ξεχνάς όλα. Έπος.

Candlemass_Tales_Of_Creation_200

Tales Of Creation (1989)
Η πρώτη περιόδος των Candlemass ολοκληρώνεται λίγο πριν μπούμε στα 90s με το «Tales Of Creation». Ο Messiah Marcolin ηχογραφεί το τελευταίο του album με το group πριν την πρώτη του αποχώρηση και την επιστροφή του 15 χρόνια αργότερα, με το αποτέλεσμα να είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Ώριμο και αψεγάδιαστο συνθετικά, με παραγωγή που αναδεικνύει όλα τα δυνατά του σημεία, το «Tales Of Creation» κλείνει την κορυφαία περίοδο των Candlemass με τον πλέον πειστικό τρόπο. Ένα κλασικό -με την κυριολεκτικτική σημασία- album, με μυθικά κομμάτια όπως τα «Under The Oak», «Into The Unfathomed Tower» και το μαγικό ομώνυμο επιλογικό, του οποίου η επιρροή φαίνεται ακόμα και σήμερα στον heavy, doom και drone ήχο. Χωρίς αμφιβολία, το τελευταίο πραγματικά σπουδαίο album ενός θρυλικού group.

Candlemass_Nightfall_200

Nightfall (1987)
Αν το «Epicus Doomicus Metallicus» σόκαρε τους ανυποψίαστους fans, το «Nightfall» επιβεβαιώνει πως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τεράστιο συγκρότημα. Η αποχώρηση, κυρίως, του τραγουδιστή Johan Längqvist, που παρά τις επίμονες προσπάθειες που έγιναν δεν πείστηκε να συνεχίσει με την μπάντα, αλλά και οι αποχωρήσεις των Klas Bergwall (guitars) και Mats Ekström (drums), δεν πτόησαν τον Edling, που βρήκε στο πρόσωπο του Messiah Marcolin μια απο τις πλέον θρυλικές φωνές στον σκληρό ήχο. Τα οπερατικά του φωνητικά, κόντρα στο ρεύμα που ήθελε κυρίως υψίφωνους τραγουδιστές, η επιβλητική του παρουσία και οι ερμηνείες του ανεβάζουν επίπεδο τις έτσι και αλλιώς εμπνευσμένες συνθέσεις του album. Στιχουργικά, το «Nightfall» ασχολείται με τη σφαίρα του απόκρυφου και του φανταστικού κάνοντας το σκοτάδι ακόμα πιο μαύρο και άραχνο.

Candlemass_Epicus_Doomicus_Metallicus_200

Epicus Doomicus Metallicus (1986)
Η κορωνίδα του επικού doom. Το ιστορικό, ανεπανάληπτο ντεμπούτο των Σκανδιναβών που έβαλε τα θεμέλια σε αυτό που λέει και ο τίτλος του. Τι να πεις για αυτό το album που δεν έχει ειπωθεί; Που να πρωτοαναφερθείς; Στα φωνητικά του Längqvist που όμοια του δεν είχαν ακουστεί ξανά μέχρι τότε; Στις εμπνευσμένες συνθέσεις που αντιμετωπίζονται με δέος ακόμα και σήμερα; Στις βαρύτονες κιθάρες και τον όγκο του Edling στο μπάσο; Το «Epicus Doomicus Metallicus», όσα χρόνια και αν περάσουν θα αποτελεί σημείο αναφοράς στον σκληρό ήχο και ένα απο τα albums που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην αγαπημένη μας μουσική επηρεάζοντας εκατοντάδες συγκροτήματα. Σκεφτείτε καλά, πόσοι τίτλοι δίσκων ήταν τόσο επιβλητικοί αλλά ταυτόχρονα τόσο εύστοχοι αποδίδοντας το μουσικό τους περιεχόμενο όσο το «Epicus Doomicus Metallicus»;

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top