ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

40 χρόνια «Never Mind The Bollocks»: Mήπως οι Sex Pistols ήταν οι Spice Girls του punk;

“Ever get the feeling you ‘ve been cheated?”. Αυτή ήταν η τελευταία ατάκα που είπε ο Johnny Rotten από τη σκηνή του Winterland Ballroom στο Σαν Φρανσίσκο, πριν τα βροντήξει από τους Sex Pistols τον Ιανουάριο του 1978. Ήταν, επίσης, οι οκτώ λέξεις που λένε τα πάντα για αυτούς. Οι…

“Ever get the feeling you ‘ve been cheated?”. Αυτή ήταν η τελευταία ατάκα που είπε ο Johnny Rotten από τη σκηνή του Winterland Ballroom στο Σαν Φρανσίσκο, πριν τα βροντήξει από τους Sex Pistols τον Ιανουάριο του 1978. Ήταν, επίσης, οι οκτώ λέξεις που λένε τα πάντα για αυτούς. Οι Pistols δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το σπουδαίο gimmick ενός δαιμόνιου μάνατζερ, ο οποίος πήρε τέσσερις εύπλαστους νεαρούς, τους μετέτρεψε σε μαριονέτες και κινούσε τα νήματα απολαμβάνοντας το χάος που προκάλεσε.

Για να είμαστε ειλικρινείς, ήταν τέτοια η μουσική των mid 70’s που οι Sex Pistols έπρεπε να εφευρεθούν. Ο Malcolm McLaren το κατάλαβε αμέσως και έδωσε στους νέους της Αγγλίας αυτό που τους είχε λείψει: οργή, αυθάδεια, μουσική που θα μπορούσαν να παίξουν οι ίδιοι και, πάνω από όλα, πιασάρικα σλόγκαν από τέσσερις πιτσιρικάδες που έμοιαζαν με την παιδική συμμορία του Φάγκιν στο Όλιβερ Τουίστ . “We are not into music, we are into chaos” έλεγε ο Steve Jones και όλοι τσίμπησαν. Όποιος έχει διαβάσει το England’s Dreaming του Jon Savage, την πιο διεισδυτική και καλογραμμένη βιογραφία τους, καταλαβαίνει ότι οι Sex Pistols ήταν ο Malcolm McLaren. Αυτός τους δημιούργησε, τους έντυσε, τους ψιθύριζε ως υποβολέας αυτά που έπρεπε να λένε και αυτός οργάνωσε τα events που τους έβαλαν στα πρωτοσέλιδα των ταμπλοίντς. Για να το πω άγαρμπα, οι Sex Pistols ήταν οι Spice Girls του punk. Όποιος έχει αμφιβολία για αυτό ας σκεφτεί το εξής: ο Glen Matlock πήρε τα παπούτσια στο χέρι επειδή, μεταξύ άλλων, ήταν ένας λαπάς που άκουγε Beatles και στη θέση του ήρθε ο Sid Vicious, ένας εμφανίσιμος χουλιγκάνος, ο οποίος είχε «πρόσωπο» στη σκηνή αλλά δεν ήξερε πόσες χορδές έχει το μπάσο. Κάπως έτσι δεν διαλέγουν και οι managers των προκατασκευασμένων ποπ συγκροτημάτων;

Οι Pistols δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το σπουδαίο gimmick ενός δαιμόνιου μάνατζερ, ο οποίος πήρε τέσσερις εύπλαστους νεαρούς, τους μετέτρεψε σε μαριονέτες και κινούσε τα νήματα απολαμβάνοντας το χάος που προκάλεσε.

Το επιχείρημα που λέει ότι το Anarchy In The UK, το God Save The Queen και το Pretty Vacant ήταν εκπληκτικά singles που άλλαξαν την ιστορία της μουσικής το ακούω και το αποδέχομαι. Πέρα από αυτά όμως τι άλλο ακούσαμε; Πολύ λίγα πράγματα είναι η απάντηση. Το Never Mind The Bollocks είχε αυτά τα τρία τραγούδια, το Holidays In The Sun και fillers. Επιπλέον, το φθινόπωρο του 1977 που κυκλοφόρησε έμοιαζε ήδη ξεπερασμένο. Άλλωστε το Anarchy In The UK είχε κυκλοφορήσει ως single ένα χρόνο νωρίτερα, δηλαδή είχε περάσει μια αιωνιότητα με βάση τους ποπ χρόνους της εποχής. Για το The Great Rock n Roll Swindle, με τις rock n roll διασκευές και τα τραγούδια τύπου Who Killed Bambi?, το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτό είναι το είδος του δήθεν χαβαλετζίδικου άλμπουμ που βγάζουν συγκροτήματα σαν τους Bloodhound Gang και κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να αναζητήσει την καλλιτεχνική αξία τους.

Γράφοντας για αυτές τις διασκευές θυμήθηκα και κάτι άλλο. Πόσο “νέα” και “επαναστατική” μπορεί να είναι η μουσική ενός συγκροτήματος που ηχογραφεί τραγούδια εικοσαετίας; Αν μιλάμε για ένα συγκρότημα που, υποτίθεται ότι, πέταξε τους κανόνες στα σκουπίδια, η απάντηση είναι “καθόλου”. Τα τραγούδια των Sex Pistols είναι κλασσικό συντηρητικό ροκ της εποχής που δεν ξεφεύγει ούτε μισό βήμα από τα κλισέ του είδους. Από τα κλισέ ξέφυγαν όσοι τους ακολούθησαν και κατάλαβαν ότι η ιδέα των Sex Pistols ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη μουσική τους.

Ένας από αυτούς ήταν και ο ίδιος ο John Lydon. Από τη μία φόραγε τα μπλουζάκια με το σλόγκαν “I Hate Pink Floyd” και από την άλλη μίλαγε, σε συνεντεύξεις, για το πόσο του αρέσουν οι Van Der Graaf Generator, οι Magma και οι Can, κάνοντας τον McLaren να βγάζει σπυράκια γιατί δεν ακολουθούσε το σενάριο. Ήταν επίσης φανατικός οπαδός της reggae. Τις επιρροές του τις ακούσαμε αργότερα στα άλμπουμ των Public Image Ltd που, μαζί με αρκετούς άλλους, ήταν μπροστάρηδες σε μια ουσιαστική μουσική επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία. Σε σύγκριση με αυτούς, η επανάσταση των Pistols ήταν bollocks.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Latest from IN FOCUS

Go to Top