Posted On 31 Οκτωβρίου 2014 By In ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ With 5648 Views

5 Έλληνες κιθαρίστες που πρέπει να ξέρεις

Για να πω την αλήθεια ποτέ δεν μου άρεσαν αυτού του τύπου οι λίστες, είτε πρόκειται για καλύτερα άλμπουμ ή καλύτερα τραγούδια ή καλύτερους μουσικούς κτλπ. Όσο και να το σκεφτείς, όσο και αντικειμενικός να είσαι πάντα θα υπάρχουν αντιδράσεις, πάντα κάποιος θα βρεθεί να προτείνει μια «καλύτερη» ιδέα και το χειρότερο μετά από λίγο ίσως έχεις αλλάξει και ο ίδιος γνώμη.

Γνωρίζω λοιπόν εκ των προτέρων πως το να μην συμπεριλάβω σε αυτή τη λίστα καλλιτέχνες όπως ο Gus G, ο Ιωάννης Αναστασσακης ή ο Θοδωρής Ζήρας μπορεί να φανεί περίεργο, αλλά πρόκειται για μουσικούς που θεωρώ πως γνωρίζουν οι περισσότεροι.

Οι καλλιτέχνες που παρουσιάζονται στο άρθρο είναι νέα παιδιά που με τη δουλειά τους έχουν ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και σήμερα αποτελούν πρότυπα για νεότερους κιθαρίστες/μουσικούς.

gusdruxin
Όνομα: Gus Drax
Ηλικία: 27
Favorite Gear: Kemper Profiling Amp, Mesa Boogie Dual Rectifier,Peavey 6505+,Visual Sound Pedals
Last Album: In Search Of Perfection

O Gus Drax γεννήθηκε στη Λάρισα και είναι μέλος των συγκροτημάτων Sunburst, Βlack Fate και Biomechanical. Ξεκίνησε να παίζει σοβαρά κιθάρα στην ηλικία των 14 χρόνων μελετώντας πάρα πολλές ώρες καθημερινά. Στα 19 του έγινε μέλος των Άγγλων Progressive Thrashers Biomechanical με τους οποίους έκανε και τις πρώτες του συναυλίες κ περιοδείες στο εξωτερικό. To 2010 κυκλοφόρησε το 1ο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο » In Search Of Perfection» το οποίο απέσπασε εξαιρετικές κριτικές απο τον τύπο και το κοινό. Eχει περιοδευσει με τους Sunburst και τους Βiomechanical σε χώρες οπως Αγγλία και Ηνωμένο Βασίλειο,Γερμανία,Βέλγιο,Ιταλία,Πορτογαλία κ.α και τώρα οργανώνει τις επόμενες live δραστηριότητες του. Αυτή την εποχή ο Gus ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει 2 αλμπουμς με τους Sunburst και τους Black Fate (Ulterium Records). Eκτός αυτών ο Gus είναι full time δάσκαλος κιθάρας παραδίδοντας μαθήματα κιθάρας σε παιδιά απο όλο τον κόσμο.

Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να παίζεις κιθάρα; Πώς ήρθες σε επαφή με το όργανο και ποια ήταν η πρώτη σου επιρροή;
Ξεκίνησα να παίζω κιθάρα στα 14 μου χρόνια. Είδα μια βιντεοκασέτα(τότε) των Dream Theater,το «Live in Tokyo» και είδα τον John Petrucci ο οποίος είναι κ η πρώτη μου και κύρια μου επιρροή και απλά ήθελα να παίξω σαν αυτόν. Και ξεκίνησα να μελετάω πολλές ώρες την ημέρα κάτι που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.

Ήθελες από την αρχή να ασχοληθείς επαγγελματικά ή προέκυψε στην πορεία;
Θα έλεγα πως κατά κάποιον τρόπο συνέβησαν και τα δύο. Το ήθελα απο την αρχή όπως το θέλουν τα περισσότερα παιδιά που πιάνουν μια κιθάρα η ένα όργανο στα χέρια. Όποιο παιδί και να ρωτήσεις πιθανότατα θα σου πει οτι θέλει να το κάνει επαγγελματικά λίγοι το κάνουν όμως. Είχα φροντίσει να περάσω σε μια σχολή σα φοιτητής παρόλο που σα μαθητής μελετούσα πάρα πολλές ώρες κιθάρα και σα φοιτητής μελετούσα ακόμη περισσότερο και κάπου στο 2ο έτος ηρθε η πρόταση των Biomechanical. Κάπου εκεί τα παράτησα όλα και αποφάσισα να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική.

Ποιές ήταν οι βασικές δυσκολίες που συνάντησες στην μελέτη σου;
Στην αρχή της πορείας σου και πριν ακόμα γίνει το ιντερνετ της μόδας ήτανπιο δύσκολο να βρίσκεις καινούρια ερεθίσματα; Σίγουρα είναι πολυ πιο ευκολο πλεον να μάθεις. Μπορείς να βρείς με ενα κλικ ολόκληρα Gigabyte υλικού για να μελετήσεις η δάσκαλο απο οπουδήποτε για να κάνεις μαθήματα μαζι του. Βασική διαφορά όμως είναι οτι τότε το υλικό που είχες μπορεί να ηταν πιο περιορισμένο αλλα το «έλιωνες ̈ στη μελέτη. Τώρα μπορεί να κατεβάζεις GB απο υλικό και να το έχεις να κάθεται στον σκληρό σου δίσκο λόγω της υπερπληροφόρησης. Κάθε εποχή έχει τα δικά της συν κ πλην.

Πώς βλέπεις τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα; Τα τελευταία χρόνια έχει ανεβεί αρκετά το επίπεδο. Θεωρείς ότι σε σύγκριση με το εξωτερικό λείπει ο επαγγελματισμός;
Έχουμε εδώ και κάποια χρόνια τώρα που βγάζουμε σα χώρα πολλούς αξιόλογους κιθαρίστες. Το ταλέντο δεν έλειπε ποτέ πιστευώ.Αυτό που λείπει ειναι ο επαγγελματισμός τον οποίο ανέφερες αλλα και η συνέπεια και η υπομονή. Για τον επαγγελματισμό μπορείς να πεις οτι υπάρχει και το άλοθι οτι η Ελλάδα δίνει συγκεκριμένες δυνατότητες κ επαγγελματικές επιλογές στους κιθαρίστες, αλλά η συνέπεια και η υπομονή(και επιμονή) ειναι σφάλμα καθαρά των παιδιών. ̈Οσα χρόνια ασχολούμαι με την κιθάρα και τη μουσική εχω δει πολλούς κιθαρίστες και μπάντες «φωτοβολίδες», Αυτούς που τους βλέπεις για ένα διάστημα στο facebook και το youtube και έχουν δυνατότητες αλλα μετά απο λίγο εξαφανίζονται ξαφνικά γιατι πιθανότατα δε τους ήρθαν τα πράγματα όσο εύκολα νόμιζαν ή θα περίμεναν! Η μουσική θέλει να είσαι συνεχώς σε «κίνηση» να δουλεύεις διαρκώς να βελτιώνεσαι, να κυκλοφορείς δίσκους και να παίζεις όσα περισσότερα live μπορείς.

Με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς για ένα άλμπουμ;
Με πάρα πολλούς και κιθαρίστες και άλλους μουσικούς. Θα αναφέρω μερικούς και θα αποφύγω προφανείς επιλογές μεγαθήριων και επιρροών μου όπως ο John Petrucci για παράδειγμα. Ορίστε μερικοί: George Kollias,Bob Katsionis(ξανά), Jeff Loomis, Marco Sfogli, Simone Mularoni, Peter Wildoer και πολλοί πολλοί άλλοι ακόμα!

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Για το κοντινό μέλλον, να κυκλοφορησουν τα Black Fate και Sunburst albums και να κάνουμε όσες το δυνατόν περισσότερες συναυλίες-περιοδείες και σε όσες περισσότερες χώρες. Και πιο γενικά να συνεχίσω να γράφω και να κυκλοφορώ μουσική με τις μπάντες μου και να κάνω lives. Σε 5 χρόνια απο τώρα με βλέπω νοικοκύρη με 4 παιδιά ( 1 χρόνος για την παντρειά κι ένα παιδί για κάθε χρόνο, βγαίνει!χαχαχαχαχα). Αστειευομαι φυσικά. Με φαντάζομαι σίγουρα σε μια μεγάλη σκηνή με πολύ κοσμο απο κάτω!

ketikidiin
Όνομα: Ειρήνη Κετικίδη
Αγαπημένη Κιθάρα: Telecaster Deluxe USA
Favorite Gear: Jam Rattler+, Xotic BB MB Preamp, Crybaby wah 95Q
Last Album: Martial Arts & Magic Tricks

Μια εντυπωσιακή κιθαρίστρια, ταλαντούχα συνθέτης με προσωπική δισκογραφία και παραστάσεις ταυτόχρονα σε Αγγλία, Ελλάδα και λοιπή Ευρώπη είτε με το δικό της σχήμα είτε ως session μουσικός σε μεγάλες περιοδείες – η Ειρήνη Κετικίδη έχει μια σχέση εξάρτησης και πάθους με την ηλεκτρική κιθάρα από τα μέσα της εφηβείας της.

Στις αρχές του 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο solo instrumental album της Ειρήνης “Martial Arts & Magic Tricks”, όπου με επιρροές τους αγαπημένους της rock/blues παίκτες (Satch, Vai, Eddie Van Halen, Steve Morse) θα σε ξεσηκώσει με τη θετική της ενέργεια και το χείμαρρο από νότες στα soloς της! Σε πιο προσωπικές στιγμές του δίσκου, θα ταξιδέψεις με τις μελωδίες οι οποίες εκτός από κιθαριστικό χαρακτήρα έχουν και μια τραγουδιστική ποιότητα που σε κάνει να θέλεις να τις τραγουδήσεις ο ίδιος. Με την Ειρήνη στις ρυθμικές και solo κιθάρες, το Dave Marks σε μπάσο και πλήκτρα, το Darby Todd στα τύμπανα και με τις εκπληκτικές guest εμφανίσεις από τους Dave Kilminster, Phil Hilborne και Justin Sandercoe, το “Martial Arts & Magic Tricks” έχει ήδη πάρει εξαιρετικές κριτικές από μεγάλους παίκτες όπως ο Greg Howe, ο Guthrie Govan και η Jennifer Batten.

Το ταξίδι όμως έχει πολλούς προηγούμενους σταθμούς.. Η Ειρήνη μεταφέρθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2007 για να παρακολουθήσει σπουδές στο Institute of Contemporary Music Performance (ICMP) από όπου και αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα με Bachelor (BMus) in Popular Music Performance. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της, επιλέχθηκε να εκτελέσει την προσωπική της σύνθεση «Rambler» στο σεμινάριο του Steve Vai στο Olympia Guitar Nation του Λονδίνου το 2010, όπου όχι μόνο το έλαβε εξαιρετικά σχόλια από το Vai, αλλά και κέρδισε την προσοχή καταξιωμένων μουσικών στο κοινό, μεταξύ των οποίων οι Neil Murray και Phil Hilborne. Από τότε η Ειρήνη έχει εμφανιστεί στους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους του Ηνωμένου Βασιλείου και φεστιβάλ της Ευρώπης με διάφορους καλλιτέχνες από pop (Red N Pink, Cherry Lee Mewis), country (Colm Kirwan, 2X Emmy award winner Victoria Shaw, Heidi Feek), hip hop (AKS, JTheex), μελωδικό metal (Gravil) και έχει περιοδεύσει εκτενώς με τα γυναικεία tributes “The Femones” (Ramones) και “Back:N:Black” (AC/DC). Το 2012, εργάστηκε ως κιθαρίστας και ηθοποιός στο θεατρικό έργο του West End του Λονδίνου “Julius Caesar” σε σκηνοθεσία της βραβευμένης Phyllida Lloyd (Mamma Mia, The Iron Lady). Μετά από 4 μήνες sold-out παραστάσεων στο Λονδίνο, το έργο μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη το Σεπτέμβρη του 2013 με πολλές διασημότητες (μεταξύ των οποίων και ο Sting) να συγχαίρουν Ειρήνη για το παίξιμό της.

Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να παίζεις κιθάρα;
Στα 14 μου.

Πώς ήρθες σε επαφή με το όργανο και ποια ήταν η πρώτη σου επιρροή;
Έβλεπα αρκετά MTV και μου άρεσαν διάφορες μπάντες, Red Hot Chili Peppers, Prodigy, Skunk Anansie, Oasis, Texas.. ο ήχος και η εμφάνιση της ηλεκτρικής κιθάρας ήταν πολύ ελκυστικός!!

Ήθελες από την αρχή να ασχοληθείς επαγγελματικά ή προέκυψε στην πορεία; ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που συνάντησες στην μελέτη σου;
Όχι, στην αρχή απλά το έκανα στην ελεύθερη μου ώρα, γούσταρα πολύ αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ το επαγγελματικό της υπόθεσης. Ξεκίνησα με δάσκαλο σε ωδείο, οπότε να πω την αλήθεια δεν είχα ιδιαίτερες δυσκολίες – τα έπαιρνα γρήγορα. Δε θα ξεχάσω όμως ποτέ πόσο τεράστια εντύπωση μου έκανε στο δεύτερο μάθημα το πώς χτυπάς μια συγχορδία. Για κάποιο λόγο μου είχε φανεί ιδιοφυές!
Στην αρχή της πορείας σου και πριν ακόμα γίνει το ιντερνετ της μόδας ήταν πιο δύσκολο να βρίσκεις καινούρια ερεθίσματα;
Ε ναι, τότε ουσιαστικά μάθαινα για μπάντες από φίλους μου, από CD ή ακόμα και κασέτες πιο παλιά! Την πρώτη κασέτα Surfing with the Alien μου την είχε δώσει ο πρώτος μου δάσκαλος και τον ευχαριστώ τα μέγιστα για αυτό.

Πώς βλέπεις τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα; Τα τελευταία χρόνια έχει ανεβεί αρκετά το επίπεδο. Θεωρείς οτι σε σύγκριση με το εξωτερικό λείπει ο επαγγελματισμός;
Έχει ανεβεί όντως, και θεωρώ ότι αυτό είναι πάρα πολύ καλό γιατί εκτός του ότι υπάρχει βελτίωση βοηθάει στο να περιορίζονται οι γκρίνιες και τα κουτσομπολιά, τα οποία ήταν ανέκαθεν σε άνθηση στη χώρα μας. Δε θεωρώ ότι λείπει ο επαγγελματισμός από τους ίδιους τους μουσικούς απαραίτητα, αλλά πολλές φορές η φιλοσοφία του “νυχτερινού κέντρου” στην Ελλάδα υπαγορεύει κάποια λανθασμένα πρότυπα και τακτικές στην μουσική διεύθυνση των μπαντών, ακόμα και σε πιο μοντέρνα είδη.

Με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς για ένα άλμπουμ;
Αν εννοείς ποιοι θα ήταν το όνειρο μου… Joe Satriani, Steve Morse, Nile Rodgers, Sammy Hagar, Steven Wilson, Skin.

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Θέλω να κάνω ένα δεύτερο δίσκο, αν όχι album σίγουρα EP, και να καταφέρω να κάνω μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τη μπάντα μου. Το δεύτερο ειδικά θα είναι τεράστια ικανοποίηση καθώς είμαι η μεγαλύτερη fan των μουσικών της μπάντας μου J Όσο για το δεύτερο σκέλος, 5 χρόνια ισοδυναμούν με περίπου 20 στη ζωή του μουσικού, οπότε δύσκολο να απαντήσω. Αλλά μπορώ να πω ότι στον επόμενο χρόνο θα γράφω και θα ηχογραφώ με νέα projects και θα επεκτείνω τον ήχο μου σε περισσότερα styles εκτός από straight ahead rock – που πάντα θα είναι το αγαπημένο μου φυσικά!

papadopoulosin
Όνομα: Yiannis Papadopoulos
Ηλικία: 30
Αγαπημένη Κιθάρα: PRS Custom 24 USA
Favorite Gear: Tsakalis Perfection/ Tsakalis Obsession
Last Album: Unreleased rock opera

Ο Yiannis Papadopoulos γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1984 στην Αθήνα. Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια μουσικών, η κιθάρα ήταν το παιχνίδι που τράβηξε την προσοχή του και τελικά έγινε το πάθος του στη ζωή. Σε ηλικία 4 ετών ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας με τον πατέρα του, σε ηλικία 7 ετών γράφτηκε σε ωδείο και άρχισε την «επίσημη» εξάσκηση. Μετά από λίγα χρόνια πήρε το πτυχίο του στην κλασική κιθάρα, κλασική αρμονία και αντίστιξη – με άριστα σε όλα τα παραπάνω, ενώ παράλληλα αποφοίτησε από την ΑΣΟΕΕ- Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής).

Οι Rock / metal επιρροές του τον οδήγησαν να ασχοληθεί περισσότερο με την rock / fusion και μετά από πολλά χρόνια μαθημάτων, προσωπικής μελέτης και σεμιναρίων ανέπτυξε το δικό του στυλ.

Ο Yiannis έχει εργαστεί ως session μουσικός σε διάφορα συγκροτήματα, παίζοντας σε γνωστές σκηνές στην Ελλάδα και έχει κάνει τηλεοπτικές εμφανίσεις σε διάφορες παραστάσεις και εκδηλώσεις. Επιπλέον, έχει συμμετάσχει σε αρκετές ηχογραφήσεις με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες ως session μουσικός.

Συχνά συμμετέχει σε διαγωνισμούς κιθάρας και έχει κερδίσει αρκετούς από αυτούς, όπως τον Ibanez Guitar Solo Competition 2013 και τον Dream Rig Guitar Competition κ.α. Με τη συμμετοχή του στο Guitar Idol 4 αναδείχθηκε σε 1 από τους 8 Live finalists και το Σεπτέμβρη του 2014 παρουσίασε το κομμάτι του μπροστά στην επιτροπή του διαγωνισμού και κατέλαβε την 5η θέση ανάμεσα σε παραπάνω από 460 συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο.
Ο Yiannis έχει endorsements από μερικούς από τους καλύτερους κατασκευαστές μουσικών οργάνων και εξοπλισμού στον κόσμο: PRS Guitars, Mesa Boogie Amps, Wampler Pedals, Spectraflex Cables, Ernie Ball, Intune Guitar Picks, Gruv Gear και Tsakalis Audiotubeworks, με τον οποίο έχουν κυκλοφορήσει signature μοντέλα ενισχυτή και προενισχυτή.
Το Μάρτιο του 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο σχετικά με την τεχνική στην ηλεκτρική κιθάρα, ενώ ένα ακόμα βιβλίο σχετικά με τον αυτοσχεδιασμό στη ηλεκτρική κιθάρα θα κυκλοφορήσει γύρω στις αρχές του 2016. Επίσης, στα μέσα του 2015 αναμένεται να να κυκλοφορήσει. το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ.

Επί του παρόντος, μοιράζει το χρόνο του συνθέτοντας/ηχογραφόντας μουσική για το προσωπικό του CD αλλά και για άλλους καλλιτέχνες, και διδάσκει κιθάρα full time σε μαθητές από την Ελλάδα αλλά και από πολλά μέρη του κόσμου (Skype).

Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να παίζεις κιθάρα; Πώς ήρθες σε επαφή με το όργανο και ποιά ήταν η πρώτη σου επιρροή;
‘Έπιασα την κιθάρα για πρώτη φορά στα χέρια μου όταν ήμουν τεσσάρων. Τα πρώτα χρόνια ασχολήθηκα κυρίως λόγω της προτροπή και επιμονής του πατέρα μου, αλλά όταν τα ακούσματα μου πέρασαν στον χώρο της metal άρχισα να μελετώ συστηματικά και με αγάπη για το όργανο και τη μουσική. Η πρώτη μου επιρροή ήταν o Slash αλλά η πρώτη επιρροή από σολίστα κιθαρίστα ήταν ο John Petrucci.

Ήθελες από την αρχή να ασχοληθείς επαγγελματικά ή προέκυψε στην πορεία;
Εξαρχής ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με τη μουσική, ωστόσο, παράλληλα πέρασα στο τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής της ΑΣΟΕΕ. Σπούδαζα και δούλευα ως μουσικός – διδάσκοντας αλλά και παίζοντας σε μπάντες. Κάποια χρόνια μετά το πτυχίο της ΑΣΟΕΕ, και ενώ εργαζόμουν ως λογιστής, πήρα την- όχι και τόσο εύκολη απόφαση, να αφήσω το «σίγουρο» και σταθερό εισόδημα και να αφοσιωθώ σε αυτό που αγαπούσα, τη μουσική.

Ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που συνάντησες στη μελέτη σου; Στην αρχή της πορείας σου και πριν ακόμα γίνει το ιντερνετ της μόδας ήταν πιο δύσκολο να βρίσκεις καινούρια ερεθίσματα;
Η βασικότερη δυσκολία ήταν και είναι ο χρόνος. Η αφοσίωση στο όργανο απαιτεί ώρες μελέτης που με τα χρόνια λιγοστεύουν λόγω συνθηκών.Οι 6-8 ώρες μελέτης την φοιτητικών χρόνων έχουν ελαττωθεί σε 4 ώρες την ημέρα. Σίγουρα πριν το internet λάβει τις διαστάσεις που έχει σήμερα και αρχίζει να παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των μουσικών πραγμάτων, ήταν πιο δύσκολο να βρει κάποιος με τέτοια ευκολία και σε τέτοια ευρεία γκάμα νέα ερεθίσματα, ωστόσο, πάντα όποιος ενδιαφερέται και έχει πάθος για ένα αντικείμενο, βρίσκει τον τρόπο. Έτσι κι εγώ, δούλευα ό,τι μπορούσα να βρώ και προσπαθούσα να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερες παραλλαγές σε ό,τι έβρισκα. Παρακολουθούσα live, παρατηρούσα πώς παίζουν άλλοι, πώς στήνονται στη σκηνή κτλ. και προσπαθούσα ν εξελιχθώ κι εγώ.

Πώς βλέπεις τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα; Τα τελευταία χρόνια έχει ανεβεί αρκετά το επίπεδο. Θεωρείς οτι σε σύγκριση με το εξωτερικό λείπει ο επαγγελματισμός;
Το επίπεδο στην Ελλάδα διαρκώς ανεβαίνει και ειδικά τα τελευταία χρόνια με ταχύτερους ρυθμούς. Βλέπω Έλληνες κιθαρίστες που παίζουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, όχι μόνο τεχνικά αλλά και μουσικά. Αν θεωρήσουμε ως επαγγελματία αυτόν που επιβιώνει μέσω της μουσικής, η γνώμη μου είναι ότι σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη δεν υστερούμε ούτε σε ανθρώπινο δυναμικό ούτε σε ταλέντο. Θεωρώ, όμως, πως σε ό, τι αφορά στους σολίστες κιθαρίστες, λείπει η επαγγελματική νοοτροπία, με την έννοια της οργάνωσης, του σχεδιασμού, της συνέπειας αλλά και των ευκαιριών, των πόρων και της καθοδήγησης από το εγχώριο περιβάλλον. Οι παρούσες συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, αλλά όπως και να χει χρειάζεται από την πλευρά μας να βρίσκουμε τη δύναμη και τον τρόπο να παρακάμπτουμε τα εμπόδια, να πιστεύουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε κάτι καλύτερο και να το κυνηγάμε δουλεύοντας σκληρά.

Με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς για ένα άλμπουμ;
Δύσκολη ερώτηση…Daniel Gildenlow, Russel Allen, Jorn Lande, Roy Khan είναι οι αγαπημένοι μου τραγουδιστές, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Μπάσσο θα ήθελα να έπαιζε ο Ric Fierabracci και τύμπανα ο Mike Portnoy..Από κιθαρίστες ενδεικτικά θα αναφέρω τους Brett Garsed, Ritchie Kotzen και Guthrie Govan

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Στα άμεσα σχέδιά μου είναι να βγει ο προσωπικός μου δίσκος. Παράλληλα ετοιμάζω ένα δεύτερο βιβλίο για εκμάθηση κιθάρας καθώς και ένα DVD…Μετά από τον διαγωνισμό guitar idol και τον τελικό στο Λονδίνο έχουν ανοίξει κάποιες πόρτες για συνεργασίες με το εξωτερικό με μουσικούς και εταιρίες. Ετοιμάζουμε ένα πολύ δυναμικό κιθαριστικό duo με ένα αγαπημένο κιθαρίστα από το εξωτερικό, και αν όλα πάνε σύμφωνα με το πλάνο, σκοπεύουμε να κάνουμε σεμινάρια και live μαζί σε Ελλάδα και εξωτερικό. Τέλος, είναι πιθανή η συμμετοχή μου στις εκθέσεις NAMM και Musikmesse . Όλα αυτά με κάνουν να ονειρεύομαι και να ελπίζω πάντα για το καλύτερο, αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ που μπορεί να οδηγήσουν σε βάθος πενταετίας. Για την ώρα μένω προσηλωμένος στη δουλειά μου. Είναι ο μόνος τρόπος για να έρθει το καλύτερο.

chrismikein
Όνομα: Chris Mike
Ηλικία: 29
Αγαπημένη Κιθάρα: Πολλές είναι αγαπημένες, ανάλογα με το στυλ που θα παίξω, αλλά αυτή την περίοδο είναι η Chapman ML-3
Favorite Gear: Kemper amp
Last Album: Chris Mike-“Not just lipstick on a pig” (2013 by Candyrat Records)

Ο Chris Mike (Χρήστος Μιχάλης) είναι επαγγελματίας μουσικός/κιθαρίστας, γεννήθηκε και ζει στα προάστια της Αθήνας. Στην σόλο καριέρα του έχει υπογράψει συμβόλαιο με την Αμερικάνικη Candyrat Records, και έχει κυκλοφορήσει η πρώτη του instrumental δουλειά τον Σεπτέμβριο του 2013 με τίτλο Chris Mike-“Not Just Lipstick On A Pig”. Τα videos για την προώθηση του album γνωρίζουν μεγάλη απήχηση στο κοινό ανά τον κόσμο, έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά όπως το Guitar World και το Guitar Premier, και έχουν ξεπεράσει συνολικά τα 260.000 views. Πέρα από την προσωπική δουλειά και σόλο καριέρα είναι μέλος της progressive metal μπάντας Parthian Shot όπου εκτελεί τα χρέη βασικού συνθέτη/κιθαρίστα/παραγωγού.
Επίσης είναι μέλος των God.Fear.None όπου έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα 4 full length δίσκους. Έχει εμφανιστεί σε πολλά lives με τις μπάντες, συμπεριλαμβανομένων support με γνωστά συγκροτήματα του εξωτερικού όπως: Fates Warning, Katatonia, Nevermore. Από μικρή ηλικία έχει δουλέψει ως session μουσικός σε γνωστά σχήματα και μουσικές σκηνές όπως : Σταυρός του νότου house band, Ραλλία Χρηστίδου, Ευριδίκη, Θάνος Πετρέλης, Στέλλα Καλλή, Ευσταθία, Κωνσταντίνος Θαλασσοχώρης κ.α. Αυτή την περίοδο εργάζεται ως session κιθαρίστας στην Ραλλία Χρηστίδου και την Ευρυδίκη. Βρίσκεται στο στάδιο ηχογράφησης του πρώτου full length album των Parthian Shot και στην διαδικασία σύνθεσης και παραγωγής του δεύτερου προσωπικού του δίσκου, ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2015 από την Candyrat Records

Σε ποια ηλικία ξεκινησες να παίζεις κιθάρα; Πώς ήρθες σε επαφή με το όργανο και ποια ήταν η πρώτη σου επιρροή;
Η ενασχόληση μου με την μουσική μπήκε από μικρή ηλικία στην ζωή μου. Βέβαια ήμουν πολύ τυχερός που ο πατέρας μου ήταν μεγάλος φαν της ροκ μουσικής και έπαιζε κιθάρα. Οπότε σε μικρή ηλικία με μύησε σε αυτήν την μουσική και μου έμαθε τα πρώτα ακόρντα στην ακουστική κιθάρα του και αν θυμάμαι καλά ήμουν γύρω στα 10. Τώρα το τι με οδήγησε στο δρόμο της μουσικής και της κιθάρας είναι πολύ απλά τα πράγματα. Δεν θα πω τα τετριμμένα του στυλ ‘το είχα ανάγκη για να εκφραστώ’ ή ‘αυτή με διάλεξε’ κτλ. Πολύ απλά μόλις είδα τον Hendrix να βάζει φωτιά στην κιθάρα του και όλους τους υπόλοιπους μεγάλους κιθαρίστες τις εποχής των seventies να παίζουν σκέφτηκα ότι αυτό είναι ότι πιο cool υπάρχει στον πλανήτη. Θα μπορούσα να πω ότι όλες τις μουσικές που έχω ακούσει μέχρι τώρα στην ζωή μου τις θεωρώ επιρροές. Δεν με ενδιαφέρει το είδος αλλά η ποιότητα της μουσικής. Νομίζω ότι αν είσαι ανοιχτόμυαλος και ξέρεις να παίρνεις τα καλά κάθε είδους γίνεσαι ολοκληρωμένος μουσικός και έτσι μπορείς εύκολα να βρεις την δική σου ταυτότητα στην μουσική. Όμως είναι λογικό όλοι οι μουσικοί να έχουν κάποιους συγκεκριμένους που μπορεί να τους επηρέασαν περισσότερο και σαφώς είμαι και εγώ ένας από αυτούς. Σαν πρώτη πρώτη επιρροή θα έβαζα τον David Gilmour και τον Eric Clapton νομίζω.

Ήθελες από την αρχή να ασχοληθείς επαγγελματικά ή προέκυψε στην πορεία;
Θα έλεγα ότι προέκυψε στην πορεία. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το ορίσεις. Η ανάγκη σου να εκφραστείς σε κάνει να θέλεις να ασχοληθείς όλο και πιο πολύ, να συνθέσεις μουσική (το καλύτερο ναρκωτικό από όλα), να παίζεις όλο και πιο πολλά live. Έτσι έφτασα στο σημείο να ασχοληθώ επαγγελματικά. Το ένα έφερε το άλλο και τώρα ζω από αυτό παίζοντας ως session μουσικός σε γνωστούς καλλιτέχνες – τραγουδιστές της ελληνικής σκηνής, παράλληλα βέβαια με την προσωπική μου δουλειά, το συμβόλαιο στην Αμερική με την Candyrat Records, που αρχίζει να μου αποφέρει καλά έσοδα σιγά σιγά.

Ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που συνάντησες στην μελέτη σου; Στην αρχή της πορείας σου και πριν ακόμα γίνει το ιντερνετ της μόδας ήταν πιο δύσκολο να βρίσκεις καινούρια ερεθίσματα;
Είναι αυτονόητο ότι προ-internet εποχής ήταν πολύ δύσκολο να βρεις καινούρια ερεθίσματα αλλά ταυτόχρονα υπήρχε μια μαγεία σε αυτό. Το να ψάχνεις να βρεις, να πηγαίνεις να αγοράζεις CD κτλ., να προσπαθείς να βγάλεις με το αυτί τα solos και τα κομμάτια που σου αρέσαν, έδινε μια ιδιαίτερη αξία και σημασία σε αυτό που έκανες. Επίσης καλλιεργούσε την μουσικότητα και την ικανότητα να ακούς και να παίζεις με τα αυτιά σου και όχι τα μάτια σου, όπως έχουμε καταλήξει καλώς ή κακώς στην εποχή μας. Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει στην εποχή μας, με τόσο μεγάλο βομβαρδισμό πληροφοριών κτλ., είναι ότι εμείς οι κιθαρίστες τείνουμε να μοιάζουμε όλο και πιο πολύ μεταξύ μας γιατί είναι πολύ δύσκολο να αναπτύξουμε μόνοι μας μια προσωπικότητα και χαρακτήρα στο παίξιμό μας, να έχουμε μια ταυτότητα. Πρέπει να απομονωθείς λίγο από την τρέλα του internet και του Youtube για να ανακαλύψεις τον πραγματικό σου εαυτό στην κιθάρα. Νομίζω ότι όταν κάποιος το καταφέρει αυτό θα πετύχει σαν κιθαρίστας και θα γίνει γνωστός. Ο κόσμος πια και το κοινό είναι πιο έξυπνο από εμάς, δεν μπορούμε να το κοροϊδέψουμε. Ψάχνει το αγνό, το αληθινό και αυτό που βγαίνει από την ψυχή ενός καλλιτέχνη/κιθαρίστα.

Πώς βλέπεις τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα; Τα τελευταια χρόνια έχει ανεβεί αρκετά το επίπεδο. Θεωρείς οτι σε σύγκριση με το εξωτερικό λείπει ο επαγγελματισμός;
Είναι λάθος να μιλάμε για ανταγωνισμό, στην μουσική δεν ανταγωνίζεσαι κάποιον. Συν-αγωνισμός πρέπει να υπάρχει ώστε όλοι να βοηθάνε όλους για να προχωρήσουμε μπροστά. Όταν κάποιος προοδεύει, είτε εγχώρια είτε στο εξωτερικό, πρέπει οι υπόλοιποι να τον στηρίζουν ώστε να ανέβουν και αυτοί μαζί του παίρνοντας συμβουλές από αυτόν και να νιώθουν motivated από ότι κάνει και παρουσιάζει. Το επίπεδο έχει ανέβει σίγουρα και υπάρχουν πια πάρα πολύ αξιόλογοι κιθαρίστες. Αλλά μάλλον είναι προτιμότερο να μιλάμε για μουσικούς, και όχι κιθαρίστες. Όταν αναφέρεσαι συνέχεια ως κιθαρίστας και όχι πρώτα ως μουσικός συμβάλλει αρνητικά, κατά τη γνώμη μου, στο να σε βλέπει ο άλλος σαν έναν απλό παίκτη και όχι σαν έναν άνθρωπο ο οποίος παράγει μουσική και προσφέρει ουσιαστικά. Αν καταφέρουμε σαν μουσικοί και σαν Έλληνες να ξεπεράσουμε κάποια ‘κόμπλεξ’ και προκαταλήψεις που έχουμε ο ένας για τον άλλον και γενικά στην μουσική, νομίζω ότι η χώρα μας θα πάει πολύ μπροστά σε αυτό τον τομέα. Υπάρχει ένα κλίμα ισοπέδωσης του τι είναι καλό και αξίζει και τι όχι, όπως επίσης και η εντελώς απαράδεκτη συμπεριφορά μερικών σαν να είναι ο ‘δεύτερος Hendrix’ κτλ. (Σημείωση: Hendrix μόνο Ένας!). Δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις και δεν βοηθούν στην ουσιαστική εξέλιξη τους. Μου είναι πάρα πολύ λυπηρό όταν παρακολουθώ videos, άλλο να ακούω και άλλο να βλέπω. Αλλά φαίνεται τελικά ότι υπάρχουν ακροατές που το αντιλαμβάνονται αυτό. Όταν βλέπεις έναν Guthrie Govan να είναι τόσο ειλικρινής στο παίξιμο του στα βίντεο, νομίζω ότι πρέπει τουλάχιστον να επιδιώκεις το ίδιο και αυτό να βγάζεις προς τα έξω. Αν είναι να κάνεις κάτι κάντο σωστά και ειλικρινά, δείξε το ταλέντο σου και τι αξίζεις χωρίς να ‘καλύπτεις’ τις αδυναμίες σου. Πολλές φορές οι αδυναμίες κάποιων μουσικών τους έχουν κάνει αυτό που είναι τώρα και έχουν δημιουργήσει την μουσική τους ταυτότητα. Είναι και αυτό μια παράμετρος αν το καλοσκεφτείς στην εξέλιξη ενός μουσικού. Ναι σίγουρα λείπει ο επαγγελματισμός σε κάποια επίπεδα αλλά σιγά σιγά αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε πως πρέπει να λειτουργούμε.

Με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς για ένα άλμπουμ;
Και με ποιους δεν θα ήθελα? Με όλους! Χαχα. Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που θα ήθελα να συνεργαστώ που θα χάσουμε την μπάλα αν αρχίζω να λέω ονόματα. Για να πω δυο τρεις, από τους διάσημους-γνωστούς μουσικούς, αυτή την περίοδο θα έλεγα τον Steven Wilson και τον Matt Bellamy των Muse.

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Πολύ σύντομα θα κυκλοφορήσει από την εταιρία ένα single σε μια διασκευή που ετοιμάζω, μαζί με ένα video clip για την προώθησή του. Ήθελα κάτι να βγάλω, χρονικά, ανάμεσα στην κυκλοφορία του πρώτου και του δεύτερου album μου, το οποίο είναι στο στάδιο της σύνθεσης και ευελπιστώ να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2015. Η παραγωγή θα γίνει στην Αμερική από γνωστό παραγωγό του είδους. Τώρα είμαστε στην διαδικασία ορισμού του τελικού budget και σε συζητήσεις με 2-3 παραγωγούς για να δούμε που θα καταλήξουμε και πως το album θέλουμε να ακούγεται. Λογικά από τον επόμενο χρόνο που θα βγει και ο νέος δίσκος θα υποστηρίξω και τα δυο album μου με ζωντανές εμφανίσεις εδώ και στο εξωτερικό και είμαι πολύ περίεργος, με την καλή έννοια, να δω πως θα το λάβει ο κόσμος γιατί θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό για τα εγχώρια δεδομένα. Πάντα μου αρέσει να θέτω στόχους, μακροχρόνιους και μη. Με βοηθάει “to stay focused and keep on track” που λέμε και εμείς οι Έλληνες. Ελπίζω να πετύχω τους στόχους που έχω θέσει και σε πέντε χρόνια να είμαι στο σημείο που θα ήθελα ως καλλιτέχνης πρώτα και έπειτα ως άνθρωπος. Ευχαριστώ πολύ το Rock Your Life για την συνέντευξη, τις ευκαιρίες που δίνει και την στήριξη..

constantinein
Όνομα: Constantine
Ηλικία: 27
Αγαπημένη Κιθάρα: ESP Signature V «Bushido»
Favorite Gear: ESP Κιθάρες, EMG Μαγνήτες, D’addario χορδές, InTune GP πένες, Fractal Audio Axe Fx-2 pre-amp & effects processor
Last Album: Constantine (Solo album) – Shredcore (2010, 7HARD Records), Nightfall – Cassiopeia (2013, Metal Blade Records)

Ο Constantine (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κοτζαμάνης) γεννήθηκε στις 23/09/87 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική προτού κλείσει τα 10 του χρόνια και σε ηλικία 12 χρονών ήρθε σε πρώτη επαφή με την ηλεκτρική κιθάρα. Οι πρώτες κιθαρίστες που τον επηρέασαν ήταν οι Joe Satriani, Adrian Smith, James Hetfield, Marty Friedman, Yngwie Malmsteen κ.α.

Σε ηλικία 19 χρονών το 2007 συμμετέχει ως session κιθαρίστας στην Σουηδική μπάντα Nightrage ως αντικαταστάτης του Gus G. (Firewind, Ozzy Osbourne) συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό «Mechanical Massacre Tour» με τους Mnemic, καθώς και στο music video για το κομμάτι «Scathing».

Tέλη του 2007 συνιδρύει μεταξύ άλλων την Ελληνική Death/Thrash Metal μπάντα Descending με την οποία καταφέρουν να κυκλοφορήσουν 2 full length albums (2008 & 2011 αντίστοιχα) από τη Γερμανική Massacre Records. Μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου των Descending στην Ιαπωνία, ο Constantine κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο κορυφαίο Ιαπωνικό κιθαριστικό περιοδικό «Young Guitar Magazine».

Το 2008 ενώ συνεχίζει την ανοδική του πορεία με τους Descending γίνεται μόνιμο μέλος των Γερμανών Mystic Prophecy με τους οποίους θα συμμετάσχει σε 2 studio albums (2009 & 2011) και επιπλέον στο «Polaris Tour 2010» μαζί με τους Stratovarius, καθώς και σε άλλα μεγάλα ευρωπαικά festival με ονόματα όπως οι Edguy, Sabaton, Kreator, Testament κ.α.

Το 2010 θα κυκλοφορήσει το πρώτο του solo album από τη Γερμανική 7HARD Records με τίτλο «Shredcore», το οπόιο περιλαμβάνει 9 instrumental κομμάτια και απέσπασε άριστες κριτικές. Στο album συμμετέχουν οι Bob Katsionis των Firewind & Outloud (Keyboards, co-production) και Frank Huber (Valley’s Eve).

Τέλη του 2010 προστίθεται στο line-up των Ελλήνων darkmetallers Nightfall για την συμμετοχή σε κάποιες εμφανίσεις της μπάντας όπως το Sonisphere, καθώς και για την κυκλοφορία του album «Cassiopeia» από την Metal Blade Records.

Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του αναμφισβήτητα αποτελεί η συμμετοχή του στους Γερμανoύς speed/power metallers Primal Fear το 2012. Συμμετείχε ως session μέλος για το Headline «Metal Nation Tour» καθώς και σε κορυφαία ευρωπαϊκά festival όπως το Graspop Metal Meeting και Bang Your Head.
Endorsements
Ο Constantine στηρίζεται και χορηγείτε απ’ τις παρακάτω εταιρείες: ESP Guitars Japan, LAG Acoustic Guitars, EMG Pickups, D’addario Strings, Red Money Guitar Straps, InTune Picks.

Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να παίζεις κιθάρα; Πώς ήρθες σε επαφή με το όργανο και ποια ήταν η πρώτη σου επιρροή;
Η πρώτη μου επαφή με το όργανο έγινε όταν ήμουν 12 χρονών, τα πρώτα μου ακούσματα καθώς και οι πρωταρχικές μου επιρροές ήταν οι Iron Maiden & Metallica. Η πρώτη μου κιθάρα ήταν μία Stratocaster τύπου μάρκας «Slammer by Hammer» για περίπου 3 χρόνια μέχρι που συστήθηκα στην RR – performance model της Jackson, την πρώτη μου αληθινά metal κιθάρα!

Ήθελες από την αρχή να ασχοληθείς επαγγελματικά ή προέκυψε στην πορεία;
Η αλήθεια είναι ότι δεν το σκεφτόμουν από την αρχή καθαρά επαγγελματικά, αλλά αυτή η ανάγκη για την ενασχόληση μου με τη μουσική άρχισε να ωριμάζει μέσα μου στην πορεία ολοένα και περισσότερο, καθώς έβλεπα ότι είχα το ταλέντο, τη φιλοδοξία να δημιουργήσω και να εντρυφήσω μέσα στο χώρο της τέχνης γενικότερα.

Ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που συνάντησες στην μελέτη σου;
Από τεχνικής άποψης νομίζω το vibrato μου, ως ορθή χρήση και εκτέλεση. Δυσκολεύτηκα για κάποιο καιρό, αλλά μετά από σωστή επαναπροσέγγιση και μελέτη κατάφερα να το αντιστρέψω από μειονέκτημα σε προτέρημα του παιξίματος μου και χαρακτηριστικό του στύλ μου γενικότερα.
Μία δυσκολία που αντιμετώπισα γενικότερα σε όλη μου την πορεία και εξακολουθεί να είναι πρόκληση κάθε φορά, είναι η διαφορά της προσέγγιση του οργάνου στην εκτέλεση και μελέτη μεταξύ του παίζοντας μόνος μου και παίζοντας live. Είναι μία τελείως διαφορετική εμπειρία και δύο τελείως διαφορετικοί χρόνοι και κόσμοι. Η μεγαλύτερη διαφορά και πρόκληση ταυτόχρονα έγκειται στο γεγονός ότι παίζοντας live πρέπει πρώτον να κάνεις performance δηλ. να διασκεδάσεις το κοινό σου και δεύτερον να εκτελέσεις όσο το δυνατόν καλύτερα τα μέρη σου σαν να παίζεις μόνος σου, στην άνεση του σπιτιού σου. Κακός ήχος, στρες, κόπωση, μη ευνοϊκές καιρικές συνθήκες (ειδικά παίζοντας festival) είναι κάποιες απ’τις συνθήκες που μπορεί να κληθείς να αντιμετωπίσεις.

Στην αρχή της πορείας σου και πριν ακόμα γίνει το ιντερνετ της μόδας ήταν πιο δύσκολο να βρίσκεις καινούρια ερεθίσματα;
Η αλήθεια είναι ότι στη πρό-internet εποχή ήταν πιο δύσκολο να βρεις καινούργια ερεθίσματα και συνάμα να ανακαλύψεις καινούργιες μπάντες, καινούργιους κιθαρίστες και μουσική γενικότερα. Αυτές οι καινούργιες ανακαλύψεις προαπαιτούσαν την περαιτέρω έρευνα σε περιοδικά, websites, forums κτλ., καθώς και με την πολύ χαρακτηριστική διάδοση του από «στόμα σε στόμα» μεταξύ φίλων και συναδέλφων για τους καινούργιους ήχους, μπάντες, κιθαρίστες, gear που στην τελική έδινε μία άλλη χάρη στην όλη διαδικασία, την οποία την έκανε πιο τιμαλφή. Μπορώ να σου πω ότι αυτές τις εποχές τις σκέφτομαι με μεγάλη νοσταλγία, μιας και είμαι παιδί των 90’s. Ένας λόγος ακόμα είναι ότι υπήρχε περισσότερη ανθρώπινη επαφή εκείνη την εποχή πριν έρθει το internet και εξαλείψει αυτή την διαδικασία με το ένα πάτημα στο youtube ή στο pirate bay για download. Πάντα θα θυμάμαι τις εποχές που ¨κατέβαινα» κέντρο για βόλτα στα δισκάδικα (Rock City, Metropolis) και αγόραζα με λαχτάρα το καινούργιο album του εκάστου καλλιτέχνη ή μπάντας.

Πώς βλέπεις τον ανταγωνισμό στην Ελλάδα; Τα τελευταια χρόνια έχει ανεβεί αρκετά το επίπεδο. Θεωρείς οτι σε σύγκριση με το εξωτερικό λείπει ο επαγγελματισμός;
Πιστεύω ότι πλέον στη Ελλάδα μπορούμε να μιλάμε για θεμιτό και υγιή ανταγωνισμό όσον αφορά τη μουσική βιομηχανία. Αυτό το στηρίζω στο ότι πλέον υπάρχει δικαιοσύνη χάρη στο internet και συγκεκριμένα θα δώσω ιδιαίτερη βαρύτητα στο youtube. Με αυτό συνεπάγεται ότι ο κάθε ακροατής μπορεί πλέον με την δική του άνεση και κριτική ικανότητα να ακούσει τη μουσική όποιας μπάντας και όποιου μουσικό θέλει και να σχηματίσει τη δική του άποψη ανάλογα με το γούστο του. Το internet πραγματικά μπορεί να άρει τα σύνορα μεταξύ του καλλιτέχνη και του ακροατή και να βοηθήσει να ξεχωρίσουν εκείνοι οι οποίοι έχουν το ταλέντο, δουλεύουν και αξίζουν πραγματικά.
Όσον αφορά το επίπεδο πλέον είναι υψηλό και ποιοτικό ταυτόχρονα μιλώντας και για τεχνική κατάρτιση και μουσικότητα, χωρίς να λείπει ο ξεχωριστός χαρακτήρας της κάθε μπάντας και μουσικού. Συγκεκριμένα θα ξεχωρίσω και θα αναφερθώ σε Rotting Christ, Septic Flesh, Firewind, Nightfall, Suicidal Angels, Nightstalker.
Επαγγελματισμός δεν πιστεύω ότι λείπει από τον Έλληνα μουσικό, αυτό που του λείπει και αυτό θα το τονίσω είναι ότι έχει μάθει να δουλεύει περισσότερο ως «μονάδα» και λιγότερο σαν «ομάδα». Αυτό απορρέει από την πεποίθηση μου ότι δυστυχώς είμαστε ένας πολύ ζηλόφθονος λαός και αυτό είναι η αιτία που μας κρατάει πίσω σε πολλά πράγματα, όχι μόνο στη μουσική. Αναλογίζομαι στιγμές τί θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε άμα σκεφτόμασταν και δρούσαμε διαφορετικά.

Με ποιους μουσικούς θα ήθελες να συνεργαστείς για ένα άλμπουμ;
Κάποιοι από τους μουσικούς με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ σε ένα άλμπουμ θα ήταν οι Randy Black (Primal Fear/Annihilator), Pontus Hjelm (Dead By April), Mat Barlow (Iced Earth/Ashes of Ares/Pyramaze), Mat Sinner (Primal Fear, Sinner).

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον; Πού βλέπεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;
Τα σχέδια μου για το μέλλον αφορούν την κυκλοφορία ενός καινούργιου solo album καθώς και την πραγμάτωση καινούργιων μουσικών project που έχω στο μυαλό μου που περιμένουν να ενσαρκωθούν όταν έρθει η σωστή στιγμή.
Τον εαυτό μου ελπίζω και εύχομαι να τον δω πρωτίστως υγιή σωματικά, ψυχολογικά, πνευματικά καθώς είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για όλες τις συνάδοντες δραστηριότητες στο μουσικό τομέα. Αυτό που πραγματικά εύχομαι και περιμένω να δώ από τον εαυτό μου είναι ευοίωνες και καλές συνεργασίες σε οποιοδήποτε project, καθώς και πολλά studio albums & live εμφανίσεις!

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.