ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ TOP STORIES/TV & MOVIES

6 πράγματα που μου έμαθε το Vinyl

Ένα χρόνο ακριβώς μετά το τελευταίο επεισόδιο του Vinyl, ψάχνουμε να βρούμε τι άφησε πίσω του το τολμηρό εγχείρημα των Mick Jagger, Martin Scorsese, Rich Cohen και Terence Winter.  To Vinyl μας άφησε στα κρύα του λουτρού καθώς λίγο αφότου ανακοινώθηκε η 2η σεζόν, το HBO τα μάζεψε και απέσυρε…

Ένα χρόνο ακριβώς μετά το τελευταίο επεισόδιο του Vinyl, ψάχνουμε να βρούμε τι άφησε πίσω του το τολμηρό εγχείρημα των Mick Jagger, Martin Scorsese, Rich Cohen και Terence Winter.

 To Vinyl μας άφησε στα κρύα του λουτρού καθώς λίγο αφότου ανακοινώθηκε η 2η σεζόν, το HBO τα μάζεψε και απέσυρε οριστικά τη σειρά λόγω της χαμηλής θεαματικότητας. Το «χαμηλής» είναι φυσικά σχετικό καθώς 1 μύριο viewers για μια σειρά της οποίας η 1η σεζόν είχε budget περί τα 150 εκ. δολάρια είναι όντως χαμηλή θεαματικότητα, παρά την δικαιολογία κάποιων ότι ο κόσμος δε μπόρεσε τελικά να ταυτιστεί με τους ήρωες και το concept του Vinyl. Πόσο μάλλον όταν το προηγούμενο πόνημα του δημιουργού Terence Winter, το Boardwalk Empire, ολοκληρώθηκε στις 5 σεζόν με μέσο όρο τηλεθέασης περί τα 2.5 εκ. viewers ανά επεισόδιο, χωρίς να πιστεύει κανείς ότι ο τηλεθεατής μπορεί να ταυτιστεί περισσότερο με την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και της δεκαετίας του 30, παρά με τα 70s, τη δεκαετία που ουσιαστικά διαμόρφωσε το μουσικό τοπίο μπολιάζοντας τα 60s και ετοιμάζοντας το έδαφος για τη συνέχεια. Τη σειρά την αγαπήσαμε, τη στηρίξαμε οπότε έχουμε κάπως το δικαίωμα να είμαστε λιγάκι αυστηροί. Πάμε λοιπόν.

1. Μπορούσαμε ήδη να το υποθέσουμε αν αναλογιστούμε τη χρονική συγκυρία της ιστορίας που εκτυλίσσεται. Οι αναμνήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ξεφτίσει, η Γερμανία προσπαθεί να πατήσει ξανά στα πόδια της οικονομικά μετά την ήττα, ενώ οι περί ου ο λόγος ΗΠΑ, κάπου ανάμεσα στον Μακαρθισμό, στον Πόλεμο της Κορέας καθώς και την κρίση του Σούεζ, δημιουργεί μια ισχυρή οικονομία με ενδυνάμωση των εργατικών σωματείων και έμφαση στον καταναλωτισμό. Αλλά τα απωθημένα είναι ακόμα εκεί. Οι αναφορές των Εβραϊκής καταγωγής πρωταγωνιστών στο Άουσβιτς, ο τρόπος που τελικά αντιμετωπίζει ο Richie Finestra τους υποψήφιους Γερμανούς αγοραστές, η αντιμετώπιση της υποτιθέμενης πώλησης της δισκογραφικής από τη σκοπιά των Βρετανών Led Zeppelin, ακόμα κι ο υποτιθέμενος θάνατος του πατέρα του Richie στον πόλεμο (με τον όποιον είχαν έτσι κι αλλιώς προβληματικές σχέσεις), όλα προδίδουν ότι ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν είναι έτοιμος να οδηγηθεί σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία απεξαρτημένη από βιώματα και έχθρες του παρελθόντος. Από τότε βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά το κακώς εννοούμενο εθνικιστικό στοιχείο ήταν εκεί παρόν, στη μουσική παρακαταθήκη περασμένων δεκαετιών, κάτι που ίσως να μην έγινε αντιληπτό από νεότερους όπως εμάς ακροατές, αλλά στη σειρά φαίνεται ξεκάθαρα.

vinylin5

2. Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη δήλωση από το μονόλογο του Richie στην αρχή του 2ου επεισοδίου για το πόσο είχε κουράσει σε σημεία το progressive rock και πόσο διψούσε ο κόσμος για το παλιό «επικίνδυνο» ροκ που είχε λείψει τόσο πολύ. Συγκροτήματα όπως οι Yes και οι Genesis έφτασαν εύκολα μέσα σε λίγα χρόνια σε δεινοσαυρικό στάτους και η γενικότερη τάση του κόσμου προς πιο εύπεπτη μουσική ήταν έκδηλη, κάτι που αφενός έγινε με την έξαρση της Disco όπως φαίνεται από την προώθηση του δίσκου των Indigo στα διάφορα dance clubs, αφετέρου και κυριοτέρως μέσω της προώθησης των Nasty Bits που το χρυσό αυτί του Finestra έχρισε ως home band της νέας του sub-label, που θα οδηγούσε στην όλη punk έκρηξη των 70s. Στην εν λόγω θεωρία είναι ξεκάθαρος ο ρόλος των New York Dolls στο πρώτο και το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, καθώς και το cameo των χαρακτήρων των Johnny και DeeDee Ramone στο τέλος. Σε πραγματικό ροκ χρόνο, ας σκεφτεί κανείς ότι οι Rush γλίτωσαν παρά τρίχα τον χαρακτηρισμό του δεινοσαύρου, του cult και άλλων τέτοιων κοσμητικών επιθέτων, αφενός λόγω του σημαντικού air-play του straight rocker που λεγόταν Working Man και απευθυνόταν σε ευρύ ακροατήριο, αφετέρου λόγω της τεράστιας επιτυχίας του 2112, που ήταν το προσωπικό στοίχημα που τους βγήκε και τους έκανε μουσικούς γίγαντες εκείνης της εποχής αλλά και άλλων μετέπειτα..

3. Αν υποθέσουμε ότι το concept δεν εξυπηρετούσε απλά το σενάριο αλλά ήταν και στο γενικότερο κλίμα της εποχής, τότε οι δισκογραφικές ήταν καθαρά μια alpha male job και ο σεξισμός έδινε και έπαιρνε. Ακόμα κι ο χαρακτήρας της Andrea Zitto, του δεξιού χεριού του Richie από τα μέσα του κύκλου μέχρι το τέλος, είναι δοσμένος μέσα από ένα τελείως ανδρικό πρίσμα που υποβαθμίζει το κομβικό ρόλο της στην εταιρεία, εξ ου κι ο εντελώς άκυρος και φαλλοκρατικός χαρακτηρισμός «Mussollini with tits» που της αποδίδει ο Finestra. Ψυχρή και επαγγελματική η αντίδραση της Andrea στις ερωτικές περιπέτειες τόσο της γραμματέως Σίσι, όσο και της Τζέιμι με τους Nasty Bits. Και μιας και αναφέραμε την Τζέιμι, και μόνο η ανακάλυψη και προώθηση μιας μπάντας που θα γινόταν το posterchild της νέας εταιρείας, υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ικανό να την εκτινάξει στην ιεραρχία μιας δισκογραφικής, παρόλα αυτά η Τζέιμι παραμένει η ξανθιά που φέρνει τους καφέδες, στη σκιά του Clark που φανερά έχει πολύ δρόμο μπροστά του ως υπεύθυνος ρεπερτορίου και κυρίως του Τζούλι που σαν υπεύθυνος A&R της εταιρείας, κόντεψε να κάνει τους Nasty Bits να χάσουν την ταυτότητα τους.

vinylin6

4. Σαφώς και όλοι είχαμε τις υπόνοιες μας για την τεράστια καριέρα του Elvis Presley, τον πακτωλό χρημάτων και την εκτόξευση του στο star system μέχρι την αιωνιότητα. Αλλά εδώ ερχόμαστε επιτέλους σε επαφή με το φαινόμενο που λέγεται «Συνταγματάρχης» Tom Parker. Ο Ολλανδικής καταγωγής Parker, που ως τότε πιστωνόταν την ανάσταση της καριέρας του πάλαι ποτέ αστεριού του πενταγράμμου Gene Austin, ανακαλύπτει τον Elvis το 1955 και έκτοτε κρατώντας τον από το χέρι τον μετατρέπει στο απόλυτο είδωλο, χάρις το ταλέντο του στην προώθηση και τις γνωριμίες του στους τηλεοπτικούς κύκλους. Ήταν μάλιστα αυτός που ώθησε/έπεισε τον Presley να κάνει μια πλήρη θητεία στον Αμερικανικό στρατό, χωρίς ιδιαίτερη μεταχείριση ώστε να μην του εναντιωθούν τα media ούτε στο ελάχιστο. Στη σειρά μας είναι αυτός που με δύο κουβέντες κανονίζει συνάντηση μεταξύ του Richie και του Elvis, με τον πρώτο να θέλει να ανακαλύψει το rock n roll μέσω των Bits και του δεύτερου. Για τον βασιλιά όμως ήταν ήδη πολύ αργά.

5. Τολμώ να πω ότι ήταν η πιο ανατριχιαστική σκηνή όλης της σειράς, του 1ου κύκλου δηλαδή που καταφέραμε να δούμε. Και φυσικά έλαβε χώρα στο καλύτερο επεισόδιο, το 10ο και τελευταίο. Ο Finestra ενημερώνει τον αστυνομικό για τις εξελίξεις στην υπόθεση του σε ένα στέκι χαρλεάδων, το οποίο από μακριά φώναζε για ανακαίνιση και νέο αίμα. Ο ιδιοκτήτης τότε γυρνάει και λέει στον Richie για το νέο όνομα που σκαρφίστηκε και βασίζεται στη λέξη Gormandizer που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει αχόρταγος. Το νόημα ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος για αχόρταγους μουσικόφιλους και συγκεκριμένα για φίλους της Country, της BlueGrass και των Blues. Από τα αρχικά των προηγούμενων λέξεων προέρχονται τα αρχικά CBGB και μόλις μια στιγμή ζωντανής ιστορίας εκτυλίχτηκε μέσα από μια εξαιρετική τηλεοπτική μεταφορά. Το CBGB στο East Village του Manhattan έγινε το σπίτι των Ramones, των Blondie, της Patti Smith, στα 80s έγινε η Μέκκα του Hardcore Punk κινήματος της περιοχής, ενώ το επισκέφτηκαν κι ουκ ολίγες μπάντες από τη Δυτική ακτή με αποκορύφωμα το ακουστικό live των Guns n Roses το 1987. Το CBGB στέκει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς από αυτά που ανατριχιάζουν τους μουσικόφιλους μαζί με τη Sunset Boulevard, το Palm Desert πατρίδα του Stoner Rock, το Jacksonville της Florida που αποτελεί την Ιερουσαλήμ του Southern Rock κ.α.

6 και σημαντικότερο. Το Vinyl μας δίδαξε πως μπορείς να πάρεις έναν χαρακτήρα που συνδυάζει τον μουσικάνθρωπο που πάντα ονειρευόσουν να έχεις για φίλο ή για δικιά σου περσόνα με το potential ενός χαρακτήρα που θα γινόταν μεγαλύτερο σημείο αναφοράς από τον Tony Soprano και τον Frank Underwood μαζί, και τελικά να δημιουργήσεις μια καρικατούρα, ένα χαρακτήρα δευτεροκλασάτου κόμικ που οι καταχρήσεις και οι ψευτοεκρήξεις τον κάνουν τόσο γραφικό που από ένα σημείο και μετά δεν αντέχεται. Κανείς δεν είπε ότι τα 70s ήταν μια παρθένα εποχή με συντηρητικούς CEOs εταιρειών και καθόλου excess στην ατμόσφαιρα, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση οι περιπέτειες του Finestra με τις ουσίες δείχνουν έναν άνθρωπο για τον οποίον είναι καθαρά θέμα τύχης πως ακόμα δεν έχουν καταρρεύσει όλα γύρω του. Ο χαρακτήρας δεν εμβαθύνει στο ελάχιστο, χρησιμοποιεί το ίδιο τετριμμένο μοτίβο υπερβολής που για 2,5 επεισόδια θα ήταν αρκετό αλλά δυστυχώς τραβάει ως το τέλος, και το κυριότερο είναι ότι κάνει το κοινό να τον μισήσει με την ιστορία με τις 90.000 δολάρια. Πραγματικά πόσο ατόπημα είναι για μια σειρά να δημιουργήσει τέτοια διάθεση προς τον κεντρικό χαρακτήρα; Το σενάριο κακά τα ψέματα έμπαζε νερά, οι αναφορές στη μαφία ήταν στην καλύτερη περίπτωση εφηβικές και σίγουρα ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα που έληξε τόσο άδοξα, θα πρέπει να κάνει την σκληρότερη των αυτοκριτικών. Είναι απλά κρίμα που ο κόσμος του rock n roll έζησε κάτι τέτοιο στην πιο αναμενόμενη ίσως εκδοχή του, τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή οθόνη. Κάπου κάπως κάποτε όλη αυτή η ιστορία πρέπει να μας αποζημιώσει. Οψόμεθα.

Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.

Latest from TOP STORIES

Go to Top