100.000.000 Fans Can’t Be Wrong: Ακούσαμε ξανά όλη τη δισκογραφία των Bon Jovi

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Δεκέμβριος 15, 2017, 8:00 πμ
2 mins

Πρόκειται για ένα συγκρότημα που έχει σπάσει εδώ και χρόνια πάρα μα πάρα πολλά στεγανά. Με φανατικούς φίλους και ακόμα πιο φανατικούς εχθρούς, οι Bon Jovi (το πνευματικό παιδί του Jon Bon Jovi) με τα εκατομμύρια των πωλήσεων και το τεράστιο δίκτυο, βρίσκουν πάντα λόγους και αφορμές ώστε να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Από επανακυκλοφορίες κλασικών δίσκων τους μέχρι πρόσφατα εκδοθέν νέο υλικό, και από την ηχηρή αποχώρηση του Richie Sambora μέχρι την ανακοίνωση της – όπως όλα δείχνουν δεδομένης – ένταξης τους στο Rock n Roll Hall of Fame. Η καριέρα φυσικά του Jon Bon Jovi έχει φτάσει σε δυσθεώρητα καλλιτεχνικά ύψη, με συμμετοχές σε soundtracks, σε ταινίες και σειρές, ενώ ουκ ολίγες φορές έχει πάρει θέση για τα πολιτικά τεκταινόμενα των ΗΠΑ. Πάμε λοιπόν να ξαναθυμηθούμε τη δισκογραφία του συγκροτήματος σε μια όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενική κατάταξη από το χειρότερο στο καλύτερο studio album.

What About Now (2013)

Δε χρειάζεται να είναι μουσική διάνοια κάποιος ώστε να κατανοήσει πως από το κομβικό «These Days» και έπειτα, το ζητούμενο για τους Bon Jovi ήταν το ουσιαστικό songwriting στα πλαίσια του soft rock με τα όποια ξεσπάσματα. Το στοίχημα αυτό κάποτε τους έβγαινε και κάποτε όχι. Στο «What About Now» του 2013 συναντάμε κάποιες αξιοπρεπείς στιγμές εδώ κι εκεί αλλά έτσι κι αλλιώς μιλάμε για ένα συγκρότημα που και κοπανιστό αέρα να ηχογραφήσει οι πωλήσεις είναι εξασφαλισμένες. Θα ξεχωρίσει το ομώνυμο κομμάτι και ολίγον η μπαλάντα «I’m with you», αλλά για να ξεκαθαρίσουμε όταν λέμε μπαλάντα εννοούμε ένα απαλό ροκ κομμάτι με ένα σχετικά όμορφο ρεφρέν. Μην τυχόν και αρχίσει να ονειρεύεται «I’ll be there for you» και τέτοια κανείς, να εξηγούμαστε..

This House Is Not For Sale (2016)

Τεράστιο στοίχημα το εν λόγω album για το συγκρότημα καθώς για πρώτη φορά μετά από 30+ χρόνια δε θα συμμετάσχει ο Richie Sambora σε δίσκο τους. Μετά από μια επεισοδιακή αποχώρηση με πολλά επεισόδια, οι Bon Jovi θα δώσουν την απάντηση τους ξεκάθαρα. Το σπίτι αυτό δεν πρόκειται να πωληθεί και το μήνυμα είναι πεντακάθαρο μέσα από το ομώνυμο πολύ καλό τραγούδι. Πολύ καλό για τα τωρινά δεδομένα, καθώς σε μια άλλη κλίμακα θα μπορούσε να ήταν cut-off από το «Keep the Faith». Σε αρκετά καλό επίπεδο και ο υπόλοιπος δίσκος, ο οποίος πέρα από το καθαρά μουσικό κομμάτι έχει ξεκάθαρα χαρακτήρα «μηνύματος» δείχνοντας ότι ένα τεράστιο όνομα όπως οι Jovi δεν πρόκειται να γκρεμιστεί τόσο εύκολα.

Lost Highway (2007)

Ένα «δύσκολο» album για τους Bon Jovi, καθώς από τη μία είχαν να διαχειριστούν την επιτυχία όλων των νεόκοπων συγκροτημάτων με ήχο που προσομοίαζε στο δικό τους και από την άλλη να διαχειριστούν τη δική τους επιτυχία η οποία μετά από super hits όπως το «It’s my Life» και το «Have a nice Day» άρχισε να παίρνει πάλι τα πάνω της. Πόσο μάλλον, όταν το συγκρότημα αποφάσισε να συγκεράσει και επιρροές από country μουσική, για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό, με τις απόψεις να διίστανται για το αν το στοίχημα τους βγήκε ή οχι. Μεγάλα μέσα όπως το Entertainment Weekly έγραψαν ότι οι Bon Jovi έγραψαν ένα απλά άνω του μετρίου δίσκου ενώ πιο αληθής φαντάζει η δήλωση ότι το «Lost Highway» είναι ένας πολύ καλός δίσκος για οδήγηση. Όπως ίσως υποδηλώνει και ο τίτλος του.

The Circle (2009)

Ασχέτως λοιπόν με το αν το πείραμα του «Lost Highway» τους βγήκε ή όχι, το συγκρότημα σύμφωνα με δήλωση και του ίδιου του Richie Sambora επιδίωξε μια πιο ασφαλή προσέγγιση για τον επόμενο δίσκο, χωρίς αυτό να αποτελεί κάτι απαραίτητα κακό για την ποιότητα του. Επιστροφή στο rock n roll χαρακτήρα του γκρουπ και οι Bon Jovi θα μας χαρίσουν μία από τις πιο αξιόλογες προσπάθειες της τρίτης περιόδου του group, με τις απόψεις φυσικά στον παγκόσμιο τύπο να διίστανται αλλά κάτι τέτοιο συνέβαινε με κάθε κυκλοφορία τους, από την εποχή του «Keep The Faith». Θα ξεχωρίσουν το «Superman Tonight» που γράφτηκε εν μέρει και από τον σπουδαίο παραγωγό Billy Falcon, καθώς και το εναρκτήριο «We Werent Born to Follow» που αναφέρεται στο Τείχος του Βερολίνου.

Bounce (2002)

Είναι μια περίεργη από κάθε άποψη περίοδος για το συγκρότημα, με τον Jon Bon Jovi να έχει δραστηριότητες όπως συμμετοχή στο Ally McBeal και το Sex And The City, ενώ οι πρόσφατες επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έχουν επηρεάσει τις ζωές όλων στο συγκρότημα καθώς και το καλλιτεχνικό τους momentum. Παρόλα αυτά το συγκρότημα θα προσπαθήσει να ρευστοποιήσει την ξαφνική επιτυχία του «Crush» με κάποιες αρκετά καλές στιγμές εδώ και εκεί, δείχνοντας την εξέλιξη τους στα χρόνια και την προσαρμογή τους στον rock ήχο του millenium (πχ Nickelback) που τότε ακόμα βρισκόταν υπό διαμόρφωση. Θα ξεχωρίσει το ομώνυμο κομμάτι με το έξυπνο «F F F F» λογοπαίγνιο, καθώς και το εξαιρετικό για τα δεδομένα της εποχής single «Everyday».

Have a nice day (2005)

Ένα «ταλαιπωρημένο» album το οποίο καθυστέρησε αρκετούς μήνες να κυκλοφορήσει λόγω ασυνεννοησίας της μπάντας με την εταιρείας τους εκείνη τη στιγμή, album που παρόλα αυτά αποζημίωσε τους οπαδούς και περιείχε αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις. Με ένα εξώφυλλο αντίστοιχο του τίτλου που προδιαθέτει για πολύ ευχάριστες καταστάσεις, χαρακτηρίζεται άνετα ως optimistic, χωρίς να αφαιρείται κάτι από τον κοινωνικό προβληματισμό κλπ. Θα ξεχωρίσουν φυσικά τα «I am» και «Welcome to Wherever you are», ενώ το ομώνυμο τραγούδι μπαίνει άνετα στον κατάλογο με τις μεγάλες επιτυχίες του γκρουπ, με ήχο που ακροβατεί αριστουργηματικά ανάμεσα στο hard rock της δεκαετίας του 90 και το millenium rock που επικρατεί εκείνη την εποχή.

These Days (1995)

To «These Days» είναι ένα album με τεράστια σημειολογία από κάθε άποψη καθώς για πολλούς αποτελεί το τελευταίο μεγάλο album των Bon Jovi ενώ για άλλους τόσους θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί το πρώτο «κακό» album του συγκροτήματος. Η μπάντα είναι πρώτο όνομα εδώ και πολλά χρόνια, κάθε τους βήμα προκαλεί πανικό, ενώ ο ήχος τους είναι φανερό μετά το «Keep the Faith» για το που ετοιμάζεται να κινηθεί, ταυτόχρονα με τις alternative grunge τάσεις της εποχής εκείνης. Φυσικά έπιασε κατευθείαν κορυφή στα charts, συγκρουόμενο με το «History» του Michael Jackson. Όσο για τα τραγούδια, παλιά μου τέχνη κόσκινο το ουσιαστικό songwriting καθώς τα 5 πρώτα τραγούδια του δίσκου, έγιναν όλα επιτυχίες με το ομώνυμο και το «This Aint A Love Song» να ξεχωρίζουν.

Crush (2000)

Κι ενώ έχει διαμορφωθεί η νέα μουσική πραγματικότητα, με το AOR και συναφή είδη να έχουν παραγκωνιστεί, όλοι περιμένουν το νέο πόνημα της μπάντας μετά από πέντε χρόνια εκκωφαντικής σιωπής. Το «Crush» έρχεται ακριβώς επάνω στο millenium και θα ξεχωρίσει από όλα τα μετέπειτα albums των Bon Jovi μέχρι και σήμερα για έναν και απλό λόγο. Η μπάντα δεν είχε χάσει την ικανότητα της να γράφει τέτοιους ύμνους που όποια και να είναι η τάση της εποχής αυτοί θα ακούγονται πάραυτα. Και απόδειξη ένα υπερεπιτυχημένο single, ένα από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια της δισκογραφίας τους, το «It’s my Life». Το album χαρακτηρίζεται ως «ώριμοι Bon Jovi» από τον τύπο της εποχής ενώ άλλα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το «Say it isn’t So» και το σπιντάτο «One Wild Night».

7800 Fahrenheit (1985)

Τα πράγματα σοβαρεύουν καθώς φτάνουμε στην τελική πεντάδα και εδώ μιλάμε για έναν απίστευτα υποτιμημένο δίσκο. Αν είχε κυκλοφορήσει με κάποιο άλλο όνομα σήμερα θα μιλούσαμε για το χαμένο διαμάντι του AOR Glam όπως θέλετε πείτο το. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με Bon Jovi και η συγκλονιστική συνέχεια αφαίρεσε σίγουρα κάτι από το συνολικό ενδιαφέρον για το «7800 Fahrenheit». Πολύ καλά τραγούδια σε έναν δίσκο που δεν κάνει κοιλιά, με τα πλήκτρα του David Bryan σε πρώτο πλάνο, στο δίσκο που ίσως αναδείχτηκαν περισσότερο από ποτε. Μετά από πολύ σκέψη θα μπορούσαμε να πούμε πως θα ξεχωρίσει το ζόρικο εναρκτήριο «In and out of love», το «Only Lonely» και φυσικά το πλέον αδικημένο της δισκογραφίας του σχήματος, το εκπληκτικό «The hardest part is the night».

Βon Jovi (1984)

Κάπου εδώ ξεκινάνε όλα λοιπόν για τον Ιταλό μετανάστη και την παρέα του από το New Jersey. Χαρισματικός ως τραγουδιστής και ως frontman από την αρχή, ο Jon Bon Jovi έκανε ξεκάθαρο πως επιζητά τα φώτα και την προβολή, κι αυτό ήταν κάτι που σε συνδυασμό με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του έκανε θαύματα. Ο δίσκος προσομοιάζει στα δύο κλασικά albums του group με τη διαφορά ότι τα γκάζια είναι λίγο πιο ανεβασμένα, ενώ είναι φανερό πως κάτι εξαιρετικό θα κυκλοφορήσει στη συνέχεια από την εν λόγω πεντάδα, που όμως δεν είχε διαφανεί από τόσο νωρίς. Το υπεραγαπημένο «Runaway» το ξέρουν και οι πέτρες, τα «Come Back» και «Get Ready» θα κλείσουν εκπληκτικά το δίσκο, ενώ το πολύ καλό «Shot Through The Heart» θα μείνει στη σκιά του υπερκλασικού «συνονόματου» του.

Keep the Faith (1992)

Αν υπάρχει ένας δίσκος στην ιστορία της ροκ μουσικής που να καταδεικνύει τη μετάβαση από τον ήχο των 80s στην εσωστρέφεια των 90s, αυτός είναι το «Keep the Faith». Ένα εκπληκτικό από κάθε άποψη album που με την υψηλή ποιότητα του και το φοβερό songwriting κατόρθωσε και γνώρισε το συγκρότημα σε μια τεράστια νέα γενιά οπαδών, οι οποίοι μ’ αυτόν τον τρόπο ήρθαν σε επαφή και με το παλιότερο υλικό τους. Δεν έχει να κάνει με ροκ το θέμα εδώ, είναι από τα albums που ο κάθε μουσικόφιλος οφείλει να ακούσει πριν πεθάνει. Όσο για τραγούδια; «In these arms», «I’ll sleep when I’m dead», «Bed of roses» και το ομώνυμο, σε συνδυασμό με το «Always» που κυκλοφόρησε με το Best Of του συγκροτήματος, έχουν στιγματίσει την εφηβεία των περισσοτέρων, ακόμα και αυτών που το αρνούνται πεισματικά.

Slippery when Wet (1986)

Εδώ όπως μπορεί να φανταστεί κανείς έχουμε να κάνουμε με τον κακό χαμό. Από την ιστορία με το απαγορευμένο εξώφυλλο μέχρι τη συνεργασία με τον Desmond «Μίδα» Child, οι Bon Jovi θα ρίξουν όλο τον κόσμο στα πόδια τους και θα μας δώσουν έναν δίσκο που τολμώ να πω πως και σήμερα να είχε βγει, τον ίδιο κακό χαμό θα είχαμε. Μιλάμε για ένα album που ακόμα και η τελευταία του λεπτομέρεια είναι αψεγάδιαστη. Παραγωγή, performance και τα συνάφη. Και το κυριότερο φυσικά, είναι ότι μιλάμε για ένα album με τέτοιους ύμνους που πολύ σπάνια μαζεύονται σε ένα και μόνο δίσκο. «You give love a bad name», «Never Say Goodbye», «Raise Your Hands» και φυσικά πάνω απ’όλα ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια όλων των εποχών ανεξαρτήτως του είδους της μουσικής. we’re halfway there…

New Jersey (1988)

Ας είναι αυτά τα debates μας και οι διαφωνίες μας και όχι τίποτα πιο σημαντικό. Το «New Jersey» είναι το καλύτερο album των Bon Jovi. Είναι το πιο ολοκληρωμένο, είναι το πιο μοντέρνο, είναι αυτό με το καλύτερο songwriting, είναι αυτό με την καλύτερη μπαλάντα, είναι είναι είναι. Είναι η πεμπτουσία του δεύτερου μισού των 80s της Αμερικανικής ροκ σκηνής, ένας δίσκος που απαγορεύεται να λείπει από οποιαδήποτε σοβαρή δισκοθήκη, κάποιου που δε θα θεωρούσε τον εαυτό του από τους «κολλημένους». «Lay your hands on me», «Bad Medicine» και «Born to Be My Baby» σε ένα από τα καλύτερα ξεκινήματα ροκ δίσκου ever, «Blood on Blood» σε έναν ανεπανάληπτο ύμνο στη φιλία, «I’ll be there for you» για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Οι Bon Jovi στην αιωνιότητα.

 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.