ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

25 Μαρτίου 2016: Η επανάσταση της Κούβας 2 μέρες μετά…

Όταν ο Μικ Τζάγκερ ανέβαζε στον λογαριασμό του στο Twitter εκείνο το ευχαριστήριο μήνυμα προς τον λαό της Κούβας, λίγο μετά το τέλος της συναυλίας της 25ης Μαρτίου, νομίζω πως ακόμα και ο ίδιος δεν είχε συνειδητοποιήσει την ιστορικότητα εκείνης της βραδιάς. Ακόμα και σήμερα, 2 μέρες μετά, που το…

Όταν ο Μικ Τζάγκερ ανέβαζε στον λογαριασμό του στο Twitter εκείνο το ευχαριστήριο μήνυμα προς τον λαό της Κούβας, λίγο μετά το τέλος της συναυλίας της 25ης Μαρτίου, νομίζω πως ακόμα και ο ίδιος δεν είχε συνειδητοποιήσει την ιστορικότητα εκείνης της βραδιάς.

Ακόμα και σήμερα, 2 μέρες μετά, που το σύννεφο αρχίζει να καταλαγιάζει, θα τολμήσω να εικάσω πως λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει τι επιτεύχθη στο Ciudad Deportiva της κουβανέζικης πρωτεύουσας.

Πλέον η 25η Μαρτίου είναι μέρα επανάστασης και για την Κούβα. Μια επανάσταση που έκλεισε με μια μεγάλη νίκη σε έναν τριακονταετή πόλεμο απέναντι στην απολυταρχία και την προπαγάνδα. Η rock μουσική αντιπροσωπεύει έναν ιδεολογικό ιστό στον οποίο κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν όλα εκείνα τα καθεστώτα και τα φαινόμενα που προσπαθούν να περιορίσουν την ανθρώπινη ελευθερία.

Η μουσική είναι, πέραν των άλλων, ένα κοινωνικό όπλο και αυτό το ήξερε καλά η κυβέρνηση των ανταρτών όταν ανέτρεπε την φιλοαμερικανική κυβέρνηση της Κούβας. Συγκροτήματα όπως οι Stones ή οι Beatles έγιναν τόσο ταμπού, που η κυβέρνηση Κάστρο θέσπισε μέχρι και «νόμους» που καταδίκαζαν σε καταναγκαστική εργασία όποιον συλλαμβάνονταν να τους ακούει. Το ονόμαζαν μάλιστα «θεραπεία ιδεολογικής παρέκκλισης».

Μετά την ιστορική επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα και την διαφαινόμενη άμβλυνση των διαφορών, παρά την περιρρέουσα αμηχανία, ήταν εμφανές πως αυτή η επανένωση με τη Δύση ήταν κάτι που η Κούβα περίμενε καιρό. Λίγες μέρες αργότερα, πάνω από μισό εκατομμύριο Κουβανοί άφησαν τη «hacienda» τους, για να στηθούν ακόμα και 18 ώρες νωρίτερα, προκειμένου να δουν από κοντά τον Κιθ Ριτσαρντς, τον Ρόνι Γουντ και τον Μικ Τζάγκερ.

Η εναρκτήρια επιλογή φυσικά και δεν ήταν τυχαία, μιας και το κομμάτι «Jumpin’ Jack Flash» ήταν αυτό που πρωτοανάγκασε τους Κουβανούς το 1968 να διακινούν τα επικηρυγμένα βινύλια κάτω από άκρα μυστικότητα. Η συνέχεια με το «It’s only Rock n Roll (but I like it)», ήταν μια προφανής επιλογή στήριξης στους κατατρεγμένους fan που βίωσαν τις συνέπειες των μουσικών τους επιλογών.

rollingcibain

«Πιστεύω πως ο χρόνος αλλάζει τα πάντα», δήλωνε ο Τζάγκερ κατά την άφιξη του και πλέον οι κάτοικοι της Κούβας ευελπιστούν πως η συναυλία αυτή θα σηματοδοτήσει μια σειρά αλλαγών που θα την βγάλουν από την απομόνωση. Κάνοντας μια προσπάθεια να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές θα μπορούσαμε να δούμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα πέρα από μια ιστορική νίκη της rock απέναντι στον αυταρχισμό.

Η κυβέρνηση Κάστρο κάνει μια σαφή πολιτική στροφή εξωστρέφειας, καθώς συνειδητοποιεί πως μετά τα διπλωματικά αδιέξοδα, η μακροημέρευσή της θα εξυπηρετηθεί καλύτερα με τη μείωση των προστριβών με τη Δύση. Από την άλλη μεριά, οι Stones, ως ένα από τα εμπορικότερα συγκροτήματα του πλανήτη δεν θα μπορούσαν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Μια ευκαιρία που θα εκτόξευε τις μετοχές τους. Το έκαναν και μάλιστα δωρεάν! Με το αντίτιμο του εισιτηρίου για την «America Latina Ole tour» να ανέρχεται περίπου στα 200 δολάρια το κεφάλι, οι Rolling Stones αποφάσισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στην Αβάνα ακόμα πιο ιστορική, παίζοντας για πρώτη φορά δωρεάν!

Αρκετά γράφτηκαν, πολλά ειπώθηκαν και ακόμα περισσότερα θα ακουστούν. Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς πως ο Μικ Τζάγκερ περίμενε να περάσει τα 70 για να επαναστατήσει,
ούτε και πως ο Κάστρο αποφάσισε, ένα πρωινό που κάπνιζε το πούρο του, πως ξαφνικά αγαπάει τη Δύση. Σε μια πολύπλευρη συμφωνία – εμφανών και αφανών – κυρίων όλες οι μεριές βγαίνουν κερδισμένες. Το μόνο σίγουρο είναι ο αδιαμφισβήτητος πολιτικός χαρακτήρας της rock σαν μουσικό είδος μέσα στο χρόνο. Είτε από τη μια είτε από την άλλη σκοπιά, αποτελεί εκείνη τη γέφυρα που περίμεναν αυτές οι 500.000 κόσμου – που βρίσκονται εκτός της πολιτικής σκακιέρας – ώστε να κάνουν το πρώτο βήμα προς την απέναντι όχθη.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αφού ξεπόρτισε από το σπίτι, πλέον θέλει να πιστεύει πως είναι πολίτης του κόσμου. Σπούδασε Ιατρική στην Αλεξανδρούπολη, αλλά το δικό του ιατρικό ήταν ανέκαθεν οι τέχνες. Λάτρης της κλασικής ροκ από το μπιμπερό, ηθοποιός με πλούσιο παλμαρέ, κιθαρίστας (ο θεός να τον κάνει!), λάτρης των ταξιδιών και των γεύσεων είναι μόνο μερικές από τις πτυχές του. Είχε την τιμή να εργαστεί ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο μεγαλύτερο ραδιοφωνικό σταθμό της Θράκης και έβαλε πεισματικά στόχο να επαναφέρει στα FM το παλιό καλό ραδιόφωνο. Σήμερα θα τον βρει κανείς κάπου εκεί γύρω από τη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική να εργάζεται σαν ιατρός, αλλά και να ψάχνει πάντα αφορμές για να εκφράσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες.

Latest from IN FOCUS

Go to Top