Το rockyourlife.gr ανοίγει τον φάκελο της πιο πολυαναμενόμενης σειράς του 2016, στην οποία sex, drugs, ακατάσχετο rock ’n’ roll και ηχηρά ονόματα πραγματικών προσωπικοτήτων της εποχής επιστρατεύονται για να αποδώσουν με τρόπο πειστικό την ατμόσφαιρα μιας πλούσιας καλλιτεχνικά δεκαετίας.

Ήρθε η ώρα να συζητήσουμε για το Vinyl, το «δράμα εποχής» του HBO όπως υποψιάζομαι πως χαρακτηρίζεται στα δικά μας 10s ένα έργο τοποθετημένο στα εκείνα 70s. Αρχικά να πούμε πως τα 70s μεταφέρονται στην Αμερικάνικη τηλεόραση από αυτούς που τα γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα. Ο Terence Winter (Broadwalk Empire) συναντά τον Martin Scorsese και τον Mick Jagger και όλοι μαζί βρίσκουν τον Rick Cohen, συγγραφέα ειδικευμένο στο non-fiction είδος, και δημιουργούν την πιο πολυαναμενόμενη σειρά του 2016. Η σειρά φτιάχτηκε σαν μία ματιά πίσω στην αρχή της εποχής της βαριάς μουσικής βιομηχανίας, τότε που οι εταιρείες δούλευαν με ονόματα όπως αυτά των Stones ή του Elvis, τότε στις πρώτες μέρες της νεογέννητης disco ή της punk της Νεουρκέζικης σκηνής ή ακόμα και του hip hop. Η εκτέλεση της ματιάς αυτής, όμως, συνάντησε πολλές διαφωνίες.

Παρά το πολύ δυνατό soundtrack, που κατά πολλούς αποτελεί και ό,τι το καλύτερο έχει να επιδείξει η σειρά, το Vinyl αστόχησε με τους πιο «ψαγμένους» του θέματος που θεώρησαν τον πιλότο μία χαοτική εισαγωγή στη σειρά που υποσχέθηκε να δώσει μία φρέσκια πιο εσωτερική ματιά στα wild 70s της ροκ και τελικά έδωσε στερεοτυπικά ρομαντικές σκηνές των της ροκ να κάνουν κόκα. Σοκ! Το soundtrack είναι στολίδι σε κάθε επεισόδιο. Τα ρούχα, γυαλιά, μαλλιά, sex drugs and rock ‘n’ roll είναι πετυχημένα από την άποψη ότι δεν θυμίζουν απόκριες ούτε δεύτερο Κυπριακό σίριαλ, προφανώς, γιατί η παραγωγή είναι αχτύπητη και οι δημιουργοί της σειράς «μανούλες» στο είδος. Η αντίρρηση πολλών, όμως, έχει να κάνει με τη χρήση αυτής της ατμόσφαιρας σαν μια αναγκαστική νοσταλγία που την έχουμε ξαναδεί πολλάκις.

vinylin1

Οι διαφωνίες των «ψαγμένων» εστιάζουν και στους χαρακτήρες και κυρίως σε ό,τι αφορά τον Finestra ο οποίος κάποιες φορές φαίνεται να έχει γραφτεί από σεναριογράφο που δεν τον συμπαθεί καθόλου σε κανένα επίπεδο. Όσο αντιήρωας και να είναι ο κεντρικός, βασικό συστατικό επιτυχίας του τόνου ενός narrative είναι να τον υπερασπίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε ό,τι κάνει θα προκαλεί τελικά τη συμπάθεια τον θεατών, στο κάτω κάτω είναι ο κεντρικός. Ο Finestra, όμως, έχει τόσο επίπεδη και επιφανειακή προσέγγιση που περνάει στον θεατή σαν την περιττή καρικατούρα της σειράς μέσα από μονότονες σκηνές που δεν προσφέρουν τίποτα παρά λίγη ακόμα ζάχαρη (ελπίζω δηλαδή) στα ρουθούνια του ηθοποιού. Γιατί δεν ξέρω αν το εμπεδώσατε, είναι στη μουσική βιομηχανία και κάνει κόκα. Σοκ! Α, και επίσης η γυναίκα του είναι η τυπικά δυστυχισμένη νοικοκυρά (κι άλλο σοκ!) που είτε είναι λίγο προχειρογραμμένη είτε χωλαίνει λίγο λόγω Olivia Wilde, δεν έχω καταλήξει ακόμα αλλά μάλλον το πρώτο. Το κανένα βάθος του Finestra που έπρεπε να είναι ο πιο ενδιαφέρον τυπάς της TV μετά τον Walter White, συνοδεύεται από τα αφελή σχεδόν storylines τύπου η ανακάλυψη της hip hop όταν κολλάς στην κίνηση, ή το σκηνικό με τους Dolls οι οποίοι και ροκάρουν τόσο πολύ που φυσικά και ρίχνουν το κτίριο στην κυριολεξία όμως!

vinylin2

Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά και προκαλούν σοβαρές διαφωνίες στο κοινό που ενδιαφέρει περισσότερο το Vinyl; Πολύ νωρίς, τα ηχηρά ονόματα των δημιουργών μπήκαν στη διαδικασία να προωθούν το Vinyl ως μετάφραση στη μικρή οθόνη της εμπειρίας του Jagger από τη μουσική βιομηχανία. Ο Mick Jagger δήλωνε πως το πιο συναρπαστικό κομμάτι του Vinyl είναι το πώς «μπερδεύει» τους φανταστικούς χαρακτήρες με τα πραγματικά πρόσωπα της καλλιτεχνικής σκηνής εκείνης της εποχής που πολλές φορές κάνουν την εμφάνιση τους στη σειρά και όλοι μιλούσαν για «μαγική αυθεντικότητα». Όλη αυτή η ανάγκη προώθησης της σειράς ως το real thing τους γύρισε μπούμερανγκ, όμως, μιας και έκανε το διάγγελμα της αυθεντικότητας, χάρη στην παρουσία του Jagger, εγκλωβιστικό αυτοσκοπό που δυστυχώς και προσέγγισαν φοβερά στερεοτυπικά.

Για την ιστορία να πούμε πως ο Alice Cooper, o Robert Goulet, o Elvis Presley, o Robert Plant, o Lou Reed, και ο μπαμπάς της ποπ αρτ Andy Warhol είναι μερικά από τα ονόματα που ναι μεν προκαλούν αίσθηση περνώντας από μία σειρά του 2016, πολλές φορές όμως για πολύ λάθος λόγους. Τα ονόματα που εμφανίζονται δεν είναι τυχαία καθώς όλοι πρέπει να έχουν κάποια σχέση με τον Jagger για το αυθεντικό του θέματος είπαμε! Για παράδειγμα, είναι γνωστό πως ο Plant, frontman των Zeppelin μοιραζόταν το ίδιο «αεροπλάνο για παρτυ» με τον Jagger, το επονομαζόμενο Starship, ενώ λέγεται πως το “Stray Cat Blues” των Stones είναι εμπνευσμένο από το “Heroine” των Velvet Underground του Reed, η συνεργασία των οποίων με τον Andy Warhol είναι παραπάνω από γνωστή (βλέπε διάσημο μπανανο-cover).

Οι προοπτικές πάντως υπάρχουν. Πολλοί διασκέδασαν με τη σειρά και το soundtrack είναι τρομερό, το είπα αυτό; Το είπα. Ο πρώτος κύκλος του Vinyl ολοκληρώνεται μέσα Απριλίου με το 10ο επεισόδιο, ενώ έχει ήδη ανανεωθεί για το δεύτερο κύκλο που θα μας έρθει το 2017 φυσικά. Αναμένουμε, λοιπόν, με πίστη και ελπίδα.

Με σπουδές στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες και με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!