Σε ποιο σύμπαν θα ήθελες να ζεις; Σε αυτό του Harry Potter ή του Game Of Thrones;

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Posted on Ιανουάριος 26, 2019, 5:09 μμ
29 secs

Πριν κάποια χρόνια όταν το Game of Thrones είχε πρωτοεισαχθεί στις ζωές μας και σκότωνε πρωταγωνιστές κάθε δύο επεισόδια, ήταν πολύ μόδα στο internet το meme-διάλογος ενός φαν του Harry Potter και ενός του GoT που πήγαινε κάπως έτσι:
“Harry Potter fan: Man, I wanna go to Hogwarts- GoT fan: Westeros? No, thanks I’m good”.

 Αν μιλήσουμε ρεαλιστικά, ανάμεσα στο κόσμο του Harry Potter και το Westeros, το σύμπαν του Game of Thrones, θα ήταν πολύ δύσκολο κάποιος να επιλέξει το δεύτερο ως μέρος που θα ήθελε να ζει. Ειδικά αν αυτός ο κάποιος είναι γυναίκα, μη αριστοκρατικής γενιάς, φτωχός άνθρωπος γενικότερα, γεννημένος εκτός γάμου, υποστηρικτής του πολιτεύματος της δημοκρατίας ή κάποιος που θα ήθελε ιδανικά να περάσει τη ζωή του χωρίς να βρει τραγικό θάνατο στα 15, δύσκολα θα έλεγε ναι θα ήθελα να ζω εκεί, ανταλλάζω ό,τι έχω για να πάω εκεί. 

Βέβαια και στο Hogwarts αν το καλοσκεφτείς ποιος γονιός θα έστελνε το παιδί του με κίνδυνο να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο και τα τρία του κεφάλια στα 11 του χρόνια, να χάσει όλα τα οστά του χεριού του σε ένα αθλητικό σχολικό event στα 12 και λίγο μετά να κυνηγάει με κάτι σπαθιά ένα πελώριο φίδι, να αντιμετωπίσει Παράφρονες που απειλούν να του ρουφήξουν την ψυχή στα 13, να γίνει πρωταθλητής του Τριάθλου μαγείας στα 14 γεγονός που συμπεριλαμβάνει να κλέψεις ένα αυγό μιας δράκαινας, να βουτήξεις για καμιά ώρα σε μία λίμνη και να αντιμετωπίσεις ό,τι περίεργο πλάσμα μπορεί να βρεις εκεί και στο τέλος να δεις ένα συμμαθητή σου να δολοφονείται σε μία σκηνή βγαλμένη από θρίλερ ή εφιάλτη σε ένα σκοτεινό νεκροταφείο και ούτω καθεξής. Και το Hogwarts τα έχει τα προβληματάκια του μεταξύ μας.

Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι οι φανς και των δύο συμπάντων που δε θα έλεγαν όχι στη φαντασίωση ενός Χριστουγεννιάτικου δείπνου κάτω από τον πάντα γεμάτο εκπλήξεις ουρανό της μεγάλης τραπεζαρίας του Hogwarts. Ή όχι σε μία ανοιξιάτικη βόλτα που θα καταλήξει σε μία απολαυστική βουτυρόμπυρα λογικά στα Τρία Σκουπόξυλα του Hogsmeade. Ή ακόμα στην αμερικάνικη εμπειρία, γεμάτη από οικολογικά μηνύματα, του κόσμου του Harry Potter που γνωρίσαμε πρόσφατα μέσα από το Fantastic Beasts prequel του αγαπημένου saga. Από την άλλη ως φαν και του κόσμου του Westeros δε θα έλεγα όχι σε ένα Σαββατοκύριακο καταστρώνοντας σχέδια, φιλοσοφώντας και πίνοντας κρασί με το Tyrion ή στηρίζοντας τις αδερφές Stark στο Winterfell. Kαι είμαι σίγουρη πως πολλοί (όχι εγώ) θα ήθελαν να ζήσουν την εμπειρία της φρουράς στο Τοίχος, να πετάξουν με την Καλίσι, να πουν “My moon and stars” στο Drogo και να βγουν ζωντανοί από το Battle of the Bastards βλέποντας έτσι την επικράτηση των αληθινών lords του Winterfell. Αν όμως ήταν να επιλέξουμε έναν μόνο από τους δύο κόσμους, ποιος θα ήταν αυτός; Που θα ήθελα να ζω, άραγε, στο Hogwarts ή στο Westeros; 

Το σύμπαν του Harry Potter βρίσκεται χρονικά και γεωγραφικά στο γνωστό μας κόσμο. Δηλαδή δε μιλάμε για μία ιστορία που τοποθετείται σε κάποιο fictional σύμπαν, αλλά για μία κοινωνία μάγων που ουσιαστικά ζουν κρυφά αλλά παράλληλα στον γνωστό μας κόσμο και εποχή. Χρονικά τοποθετείται κάπου στα 90s αν σκεφτούμε πως η μάχη του Hogwarts στους Κλήρους του Θανάτου έγινε το 1998. Το GoT από την άλλη, όπως ο προκάτοχος και εμπνευστής του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τοποθετείται σε ένα φανταστικό σύμπαν, στο Westeros. 

Αυτό που διακρίνει τη συγκεκριμένη ιστορία και την κάνει ένα ξεχωριστό σύμπαν και όχι απλώς μία εποχή του παρελθόντος είναι πως αποτελείται από στοιχεία που ναι μεν παραλληλίζονται με το γνωστό μας κόσμο αλλά παρόλα αυτά είναι εντελώς διαφορετικά. Ένα φανταστικό σύμπαν, λοιπόν, στη λογοτεχνία ορίζεται ως ο κόσμος που ακολουθεί τη δική του εσωτερική λογική, έχει τη δική του γεωγραφία, ιστορία, λογοτεχνία και πολλές φορές γλώσσα ή γλώσσες. Αυτό είναι και ο ορισμός του GoT. Χρονικά θα λέγαμε πως τοποθετείται σε ένα παραλληλισμό του Μεσαίωνα ενώ το μαγικό στοιχείο, τα υπερφυσικά φαινόμενα, τα διάφορα φανταστικά πλάσματα αποτελούν σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του κόσμου όπως και συμβαίνει συνήθως στα fictional universes. 

Γιατί τώρα ρωτάτε θα ήθελε κάποιος να ζει στο Μεσαίωνα; Δεν νομίζω πως κάποιος όντως θα επιζητούσε κάτι τέτοιο λογικά σκεπτόμενος. Αλλά σκεφτείτε το. Τέτοιες εποχές συνήθως μας συναρπάζουν και αυτό γιατί έχουν περάσει στη συλλογική συνείδηση με μία διάθεση ρομαντισμού και γοητείας μιας ζωής πολύ πιο δύσκολης αλλά και πολύ πιο απλής σε πολλά σημεία.

H διαφορά τους, λοιπόν, είναι πως αυτός του Harry Potter είναι ένας κρυφός κόσμος μέσα στην «πραγματική» ζωή, ενώ του GoT είναι ένας εντελώς διαφορετικός, παράλληλος κόσμος με διαφορετική εσωτερική λογική. Παρότι και οι δύο μοιράζονται τη μαγεία θα έλεγα ότι ως προς αυτό ίσως κερδίζει ο κόσμος του GoT από την άποψη ότι πολλοί από εμάς εντυπωσιάζονται και απορροφώνται από μία ιστορία που λαμβάνει χώρα σε ένα εξολοκλήρου διαφορετικό σύμπαν που έχει όμως δική του περίπλοκη και καταγεγραμμένη ιστορία και γεωγραφία, γλώσσες και διαλέκτους, ήθη και κανόνες. Ίσως στην ερώτηση «πού θα ήθελα να ζω ανάμεσα στα δύο» η απάντηση να ήταν στο Westeros. Το ίδιο πιθανώς θα μπορούσε να ειπωθεί και για την εποχή. Πως ο κόσμος του Westeros κερδίζει στα σημεία μιας και δεν είναι η ίδια σύγχρονη, γνωστή σε εμάς εποχή όπως συμβαίνει στο Harry Potter, αλλά μία εποχή που μοιάζει αλλά δεν είναι και ακριβώς το ίδιο με το Μεσαίωνα. Γιατί τώρα ρωτάτε θα ήθελε κάποιος να ζει στο Μεσαίωνα; Δεν νομίζω πως κάποιος όντως θα επιζητούσε κάτι τέτοιο λογικά σκεπτόμενος. Αλλά σκεφτείτε το. Τέτοιες εποχές συνήθως μας συναρπάζουν και αυτό γιατί έχουν περάσει στη συλλογική συνείδηση με μία διάθεση ρομαντισμού και γοητείας μιας ζωής πολύ πιο δύσκολης αλλά και πολύ πιο απλής σε πολλά σημεία.

Έχοντας όλες τις ανέσεις χωρίς τις οποίες δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε ούτε μία εβδομάδα, υπάρχει μια γοητεία στο να περάσεις ένα Σαββατοκύριακο που χρειάζεται να ανάψεις φωτιά για να ζεσταθείς, να στείλεις γράμμα για να επικοινωνήσεις και να κρατήσεις ένα σπαθί για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Αν το σκεφτούμε καλύτερα, όμως, αυτή η ατμόσφαιρα του παλιού, του προ-τεχνολογικού επικρατεί και στον κόσμο του Harry Potter με σχολεία που μοιάζουν με κάστρα, με κοινότητες που δε χρησιμοποιούν ηλεκτρισμό και επικοινωνούν με κουκουβάγιες, γράφουν με πένες και μελάνι ενώ ντύνονται με μανδύες. Ένα Hogwarts όπου οι μαθητές επικοινωνούν με τους γονείς του με whats app και παίρνουν το αεροπλάνο για να μετακινηθούν ας πούμε δε θα είχε ακριβώς το ίδιο effect με αυτό που έφτιαξε η JK. 

Όσον αφορά στα πρακτικά των κόσμων αυτών, στην καθημερινή ζωή, θα λέγαμε πως ο κόσμος του Harry Potter είναι λιγάκι πιο ευχάριστος. Ενώ στο GoT μετακινείσαι είτε με τα πόδια, είτε με άλογα και η μετακίνηση είναι τρομερά χρονοβόρα, επίπονη και επικίνδυνη εκτός αν βρίσκεσαι κάπου στην 6η ή 7η σεζόν όπου φαίνεται να έχει διευκολυνθεί κάπως. Στο Harry Potter οι μάγοι έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε Θέστραλς, αόρατα ιπτάμενα άλογα τα οποία βλέπουν μόνο όσοι έχουν ζήσει την τραγική εμπειρία του θανάτου από κοντά αλλά μπορούν να τα ιππεύσουν όλοι ακόμα και αν δεν βλέπουν που κάθονται, σε Πύλες που εκ πρώτης όψεως είναι άχρηστα αντικείμενα όπως μία παλιά μπότα ή το κύπελο της φωτιάς υπό συνθήκας, μαγεμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να σε μεταφέρουν εκεί που έχει προγραμματιστεί. Εναλλακτικά οι μη υποφέροντες από υψοφοβία μπορούν να επιλέξουν τις γνωστές και μη εξαιρετέες μαγικές σκούπες και φυσικά το πιο σύνηθες από όλα για όσους είναι άνω των 17 και έχουν περάσει τις εξετάσεις του διπλώματος είναι ο διακτινισμός με μεγαλύτερο κίνδυνο να αφήσεις πίσω κάποιο νύχι ή το λοβό του αυτιού σου αν δεν έχεις τελειοποιήσει ακόμα το παρκάρισμα.

Είναι ξεκάθαρο πως η μετακίνηση στο Harry Potter είναι πιο απλή και λιγότερο πιθανό να σε οδηγήσει σε μαρτυρικό θάνατο. Από την άλλη κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως το νόημα κρύβεται στο ταξίδι και όχι στον προορισμό και πως κανείς στον κόσμο του Harry Potter δεν έχει τις ταξιδιωτικές εμπειρίες και ιστορίες από τα πανδοχεία του Westeros όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να χάσεις το δεξί σου πόδι αλλά μπορεί και να συναντήσεις συναρπαστικούς συνταξιδιώτες που θα γίνουν σύντροφοι σε μεθύσια με απολαυστικό κόκκινο κρασί ή ale και μάχες με αντίπαλους Οίκους ή θρησκευτικές αιρέσεις. Αυτό πάντα αν εντάσσεται στην προνομιακή τάξη των αντρών. Διαφορετικά θα προσευχόσουν να ήξερες να διακτινίζεσαι και ας έχανες όλα σου τα νύχια, ποδιών και χεριών. 

Στο σύμπαν του Harry Potter, λοιπόν, υπάρχει ο δυνητικός κίνδυνος ενός δυστοπικού μέλλοντος όπου οι γεννημένοι από Muggle και Muggle του κόσμου αυτού μετατρέπονται σε δούλοι των μάγων. Άρα από την αρχή είναι ξεκάθαρη τόσο η μάχη μεταξύ καλού και κακού όσο και η apriori επικράτηση του πρώτου

Άλλο ένα στοιχείο που μοιράζονται οι δύο αυτές αφηγήσεις και οι δύο κόσμοι τους είναι το κομμάτι της ηθικής. Της ηθικής με την αριστοτελική έννοια του διαχωρισμού καλού και κακού, κλασικών συμβάσεων στο λογοτεχνικό είδος της φαντασίας. Από τη μία στον κόσμο του Harry Potter η καθαρότητα του αίματος ενός μάγου αποτελεί την κινητήριο δύναμη του κακού. Οι μάγοι διαχωρίζονται σε «καθαρόαιμους» «ημίαιμους» και «γεννημένους από Muggle», οι τελευταίοι θεωρούνται εχθροί του καθαρού αίματος από τους υποστηρικτές του Βόλτερμοντ. Αυτό αποτελεί και το μοναδικό επιχείρημα ενός πολύ ξεκάθαρου κακού που απειλεί το εξίσου ξεκάθαρο καλό. Στο σύμπαν του Harry Potter, λοιπόν, υπάρχει ο δυνητικός κίνδυνος ενός δυστοπικού μέλλοντος όπου οι γεννημένοι από Muggle και Muggle του κόσμου αυτού μετατρέπονται σε δούλοι των μάγων. Άρα από την αρχή είναι ξεκάθαρη τόσο η μάχη μεταξύ καλού και κακού όσο και η apriori επικράτηση του πρώτου.

Στον κόσμο του Harry Potter ο διαχωρισμός κακού και καλού υπάρχει οριακά με τρόπο βιβλικό: είτε ανήκεις στους κακούς και στηρίζεις μία καρικατούρα του Hitler είτε στους καλούς που τους μάχονται και υπερασπίζονται οτιδήποτε θετικό υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Το δίπολο καλό-κακό συμβολίζεται από την αγάπη από τη μία και το σκότος από την άλλη κάτι που κάνει την τελική νίκη του ευδιάκριτου καλού ορατή από την πρώτη σελίδα του βιβλίου. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες στιγμές όταν βρίσκονται σε δίλημμα να πάρουν μία απόφαση που ίσως τους περάσει στην άλλη πλευρά όπως όταν ο Ποντικοουράς διστάζει να σκοτώσει το Ron και το Harry πράγμα για το οποίο και τιμωρείται με θάνατο από το ίδιο του το προσθετικό μέλος. Αλλά οι χαρακτήρες με την εξαίρεση της Umbridge που είναι πιθανώς η πιο περίπλοκη προσωπικότητα της σειράς είναι ξεκάθαρα είτε καλοί είτε κακοί. Άσπρο ή μαύρο. Το γκρι δεν συχνάζει στον κόσμο του Hogwarts.

Ενώ λοιπόν το γκρι αχνοφαίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις στο μη ρεαλιστικό, παραμυθιακό θα λέγαμε διαχωρισμό καλού και κακού στο Harry Potter, αντίθετα αποτελεί το κυρίαρχο χρώμα της ηθικής στο Westeros. Τόσο οι αναμενόμενα «κακοί»όσο και οι «καλοί» της ιστορίας λένε ψέματα, σκοτώνουν, εξαπατούν για να προχωρήσουν οικονομικά ή για δύναμη ή και απλώς για να επιβιώσουν. Αυτό κάνει από τη μία τη ζωή πολύ πιο δύσκολη, αλλά από την άλλη πολύ πιο ενδιαφέρουσα και απρόβλεπτη και αρκετά πιο ρεαλιστική και κοντά στην πραγματικότητα. Για αυτό το λόγο και η πολιτική είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι που θα μας πόρωνε αρκετά αν ζούσαμε στο Westeros μιας και δεν υπάρχει προβλέψιμο δίπολο καλού και κακού ενώ όλες οι πλευρές που διεκδικούν το θρόνο έχουν όλες τόσα δίκια όσα και άδικα. 

Η κοινωνική ανέλιξη στο Westeros σου δίνει μία ευελιξία αν μη τι άλλο που δεν έχεις στο σύμπαν του Harry Potter.

Ο κόσμος του GoT ίσως να είναι για αυτό το λόγο πιο ενδιαφέρον από αυτόν του Harry Potter καθώς δεν αφορά σε ήρωες. Δεν μιλάμε για μια κοινωνία όπου οι καλοί βασιλιάδες, οι γενναίοι ιππότες προσπαθούν να βάλουν τάξη στο χάος. Μιλάμε για μία κοινωνία όπου οι βασικοί θεσμοί της παλάτι (κράτος), Σέπτον (εκκλησία) και τοίχος (άμυνα) βρίσκονται σε σηπτικό σοκ. Δεν πρόκειται να επιλύσουν το πρόβλημα γιατί οι ίδιοι αυτοί θεσμοί αποτελούν το πρόβλημα. Ενώ ο λαός αγνοεί και συνεχίζει να τηρεί τις παραδόσεις που καταπιέζουν κοινωνικές ομάδες και απειλούν το μέσο άνθρωπο με θάνατο ανά πάσα στιγμή. Οι χαρακτήρες που έχουν όλες τις «λογοτεχνικές συμβάσεις» των ηρώων σπαθιά, ξανθά μαλλιά, ρώμη και θάρρος δεν βρίσκονται εκεί για να σώσουν τον κόσμο αλλά συμβάλουν στο να προκαλέσουν πολέμους δίχως τέλος. Αυτήν την κριτική του συστήματος την εντοπίζουμε πιο ήπια βέβαια και στο Harry Potter μέσα από την ανικανότητα του Υπουργείου Μαγείας να αποδεχτεί τον κίνδυνο που βρίσκεται προ των πυλών, μέσα από τη θεσμική, νομιμοποιημένη καταπίεση μαγικών ομάδων που δεν είναι μάγοι, όπως τα σπιτικά ξωτικά αλλά και μέσα από τη δυσκοιλιότητα ενός κόσμου να δεχτεί τις αλλαγές που φέρνουν εξέλιξη. Οι καλοί του Harry Potter δεν προσπαθούν να καταπιέσουν ή να αφανίσουν τους Muggle αλλά σίγουρα έχουν μία καχυποψία ως προς το καινούριο το διαφορετικό που τους μαθαίνει να αποδέχονται τα ξωτικά ως ίσους, τους μαθαίνει να οδηγούν ένα αυτοκίνητο, ή να παίζουν πιάνο.

Όπως και να έχει η ηθική στο Game of Thrones σου δίνει περισσότερες διεξόδους που μπορεί να βοηθούν στην προσωρινή έστω επιβίωση σου, ενώ η πολιτική είναι τόσο απρόβλεπτη που μπορεί τη μία μέρα να είσαι δούλος προς πώληση για μονομάχος σε κάποιο σκλαβοπάζαρο και την επόμενη σύμβουλος του ανθρώπου που πρόκειται να κατακτήσει το Westeros ή και ο ίδιος ο άνθρωπος που θα κατακτήσει το Westeros αφού προδώσεις πρώτα τον προηγούμενο υποψήφιο βασιλιά που πριν στήριζες. Η κοινωνική ανέλιξη στο Westeros σου δίνει μία ευελιξία αν μη τι άλλο που δεν έχεις στο σύμπαν του Harry Potter. Σκεφτείτε το Malfoy για παράδειγμα… Καταδικασμένος από την πρώτη σελίδα να χάσει στο τέλος και να βρίσκεται στο περιθώριο της ιστορίας. Αν όμως ζούσε στο Westeros πιθανώς να είχε την ηθική εξέλιξη του Jamie Lannister και από villain να γινόταν ήρωας κάτι που δεν έγινε ποτέ στο Harry Potter.

Πού καταλήγουμε λοιπόν; Πού θα ήθελα να ζω. Αντικειμενικά μιλώντας στο Westeros η ζωή σου θα εξαρτιόταν απόλυτα από το αν είχες γεννηθεί από ευγενική γενιά ή όχι. Επίσης από το αν ήσουν άντρας ή γυναίκα. Φτωχός ή πλούσιος. Ίσως η ζωή να ήταν υποφερτή στη Dorne ενώ αν ήσουν εντελώς άτυχος και είχες γεννηθεί στην Ανατολή τότε πιθανώς θα ήσουν ένας από τους σκλάβους που απελευθέρωσε η Καλίσι. Από την άλλη αν είχες γεννηθεί πλούσιος ευγενής ίσως να προλάβαινες να ευχαριστηθείς κάποιες πολυτέλειες αλλά και μία τρομερά ενδιαφέρουσα πολιτική ζωή με πολύπλευρους ανθρώπους που τη μία μέρα είναι πιστοί σου σύντροφοι και την άλλη ίσως επιλέγουν να σε σκοτώσουν με δηλητήριο για πολιτικούς λόγους. Επίσης θα είχες την ευκαιρία να αλλάξεις προς το καλύτερο να εξελιχθείς ηθικά και πολιτικά. Αντίθετα στο Harry Potter η τύχη σου είναι προδιαγεγραμμένη από την αρχή της ιστορίας με βάση στο σε ποια πλευρά του δίπολου καλού-κακού βρίσκεσαι, κάτι που ίσως και να είναι άδικο όταν έχουμε να κάνουμε με 15χρονα παιδιά που βρίσκονται σε οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές με μόνο επιχείρημα το τι πιστεύουν οι γονείς τους. Κάτι σαν το αριστερός-δεξιός στην Ελλάδα.

Επίσης στον κόσμο του GoT η εποχή ενδείκνυται για time travelling είναι όπως και να έχει συναρπαστική ειδικά αν είσαι ο Bronn ή άντε η Arya. Στο Harry Potter θα έπρεπε απλώς να πας πίσω στα 90s και να χρησιμοποιείς για κάποιο λόγο φανούς ενώ ο ηλεκτρισμός έχει εφευρεθεί εδώ και 100 χρόνια. Από την άλλη με μια πρώτη ματιά ίσως φαίνεται πως ο κόσμος του GoT είναι πολύ πιο πλούσιος, γεμάτος υπέροχα μέρη, πολιτισμούς, γλώσσες και ιστορίες. Στην πραγματικότητα όμως και αυτός του Harry Potter δεν πάει πίσω από πλούτο, απλώς η συγγραφέας του αποφάσισε να εστιάσει πρώτα στη βασική ιστορία για να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει. Τώρα όμως και με το prequel Fantastic Beasts ανακαλύπτουμε κι άλλες γωνιές και κόσμους της ιστορίας που ίσως αρχίζει να γίνεται λίγο πιο γκρι από ότι την είχαμε συνηθίσει χωρίς να χάνει όμως το βαρύ συμβολισμό αγάπης και σκότους που σήμαινε τόσα πολλά για τη JK Rowling. 

Εμένα αν με ρωτάτε εκεί θα ήθελα να ζω αδιαμφισβήτητα. Καταλαβαίνω απόλυτα το συναρπαστικό του Westeros αλλά εκεί θα έλεγα wingardium leviosa και θα είχα κονκάρδα από το Στρατού του Ντάμπλντορ, ενώ θα ήμουν από την αρχή ισοδύναμη με τα αγόρια χωρίς να περάσω αυτά που πέρασε η έρμη η Sansa για να ακούσει κάποιος επιτέλους τη φωνή της. Και κυρίως γιατί το Westeros είναι μια διαστρεβλωμένη, υπερβολική αλλά ανατριχιαστικά ακριβής αλληγορία όλων όσων δεν πάνε καλά στον δικό μας κόσμο. Ενώ ο κόσμος του Harry Potter είναι πιθανώς αυτό που θα βλέπαμε στον καθρέφτη του Έριζεντ. Ελπίζοντας, ευχόμενοι… Οπότε εγώ εκεί θα ζούσα. Και γιατί κυρίως ακόμα περιμένω το γράμμα μου… Ακόμα, λέτε; Για πάντα απαντώ…

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!