Πότε ξεκίνησες να γράφεις; Ξεκίνησα να γράφω σε μικρή ηλικία, περίπου 7-8 ετών. Στην αρχή, σχεδίαζα κόμικς γεμάτα με διαστημάνθρωπους και Ρωμαίους μονομάχους. Όσο μεγάλωνα, άρχισα να αλλάζω επίπεδο και να γράφω χιουμοριστικές ιστορίες σαν του Τσαρλς Ντίκενς καθώς και ιστορίες μυστηρίου και τρόμου. Συνήθιζα να γράφω μικρές ιστορίες στο σχολείο και να τις διαβάζω στους φίλους μου κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων. Χρόνια αργότερα, συνάντησα ένα παλιό συμμαθητή μου, που μου είπε ότι ακόμα έχει εφιάλτες από μια ιστορία που είχα διηγηθεί τότε. Μιλούσε για ένα άντρα του οποίου το κεφάλι είχε κοπεί, αλλά αυτός μπορούσε ακόμα να περπατάει μέσα στο σπίτι τραγουδώντας "Tiptoe Through The Tulips".
Υπήρξε κάποια ταινία, TV show ή βιβλίο που σε έκανε να ενδιαφερθείς για το γράψιμο; Τα βρετανικά "αγορίστικα" κόμικς της δεκαετίας του ´50 όπως τα "Eagle" και "Lion" με έκαναν να ενδιαφερθώ για το γράψιμο και το σχέδιο. Αργότερα, ανακάλυψα τις νουβέλες του HG Wells και του Ιούλιου Βερν, καθώς και τις μικρές ιστορίες του Edgar Allen Poe και του Bram Stoker.
Είναι αναγκαίο για σένα να βρίσκεσαι σε κάποια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση για να αρχίσεις να γράφεις; Εκπαιδεύτηκα σαν ρεπόρτερ εφημερίδας και συντάκτης περιοδικού, συνεπώς πρέπει να είμαι σε θέση να γράψω είτε έχω διάθεση είτε όχι. Ούτως ή άλλως για να γίνεις επαγγελματίας συγγραφέας πρέπει να γράφεις κάθε μέρα, ανεξάρτητα αν το θέλεις ή όχι. Κάποιες μέρες, μου παίρνει αρκετές ώρες για να αρχίσω να γράφω, αλλά όταν αυτό γίνει, οι χαρακτήρες "ζωντανεύουν" και κάνουν όλη τη δουλειά για μένα.
Πόσο προετοιμάζεσαι πριν αρχίσεις να γράφεις μια ιστορία; Θέλω να πω, κάνεις κάποια έρευνα ή κάτι παρόμοιο πριν αρχίσεις το γράψιμο; Πριν αρχίσω να γράφω μια νουβέλα κάνω πάντα μια στοιχειώδη έρευνα. Συνήθως, ψάχνω το μέρος στο οποίο θα εκτυλίσσεται η ιστορία καθώς και το background, για να είμαι σίγουρος πως η ιδέα θα "δουλέψει". Για παράδειγμα, έγραψα πρόσφατα μια νουβέλα με τίτλο BASILISK, στην οποία ένας επιστήμονας προσπαθεί να αναδημιουργήσει μυθικά πλάσματα ώστε να χρησιμοποιήσει τα εμβρυονικά τους κύτταρα, για τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών, όπως σκλήρυνση κατά πλάκας και Αλτσχάιμερ. Συνεπώς, έπρεπε να κάνω μια μικρή επιστημονική έρευνα πριν αρχίσω να γράφω. Συνήθως, βέβαια, αυτή η διαδικασία γίνεται παράλληλα με τη συγγραφή. Δε μου αρέσουν οι νουβέλες στις οποίες γίνεται φανερό πως ο/η συγγραφέας έκανε μια τεράστια έρευνα για το θέμα και θέλει απλά να πληροφορήσει τους αναγνώστες για όσα έμαθε μέσα από αυτή. Παλαιότερα, πήγαινα σε βιβλιοθήκες αλλά σήμερα υπάρχει το Internet. Έχω τη δυνατότητα να βλέπω ακόμα και τα μέρη για τα οποία γράφω, ιδιαίτερα αυτά που βρίσκονται στις Η.Π.Α. όπου μπορείς να δεις ακόμα και τον πιο μικρό δρόμο στο Google Maps.
Πως εμπνέεσαι για τη συγγραφή μιας ιστορίας; Έρχεται από γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή σου, από μια φράση που μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις ή μήπως ακόμα και από προτάσεις των θαυμαστών σου ή των δικών σου ανθρώπων; Συνήθως, εμπνέομαι διαβάζοντας τα νέα τα οποία ανακατεύω με αρχαίους θρύλους και μύθους, ώστε ο χαρακτήρας μου, που ζει στο παρόν, να πρέπει να αντιμετωπίσει μια τρομακτική απειλή από το παρελθόν. Έχει πολλές ομοιότητες, με τη διαδικασία συγγραφής των νέων από έναν ρεπόρτερ μιας εφημερίδας. Οι ιδέες μου, είναι περισσότερες από το χρόνο τον οποίο διαθέτω κι αυτό είναι πολλές φορές εκνευριστικό.
Όταν ήσουν παιδί, διάβαζες ιστορίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας; Παρακολουθούσες ταινίες τρόμου; Ναι σε όλα. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι ταινίες Dracula και Frankenstein με τους Christopher Lee και Peter Cushing.
Θα ήθελα να μου πεις αν έχεις κάποια αγαπημένη ιστορία τρόμου ή ταινία θρίλερ/τρόμου; Μπορεί να σου φανεί περίεργο, αλλά τώρα τελευταία δε διαβάζω ιστορίες τρόμου. Συνεπώς, δεν έχω κάποια αγαπημένη. Όσο για ταινίες, πιστεύω ότι το The Ring ήταν αρκετά τρομακτικό και στην αμερικάνικη αλλά και στην ιαπωνική έκδοση.
Πιστεύεις αυτά για τα οποία γράφεις; Προσωπικά, δεν πιστεύω στο υπερφυσικό. Πιστεύω, όμως, πως για κάποιους ανθρώπους, ο μόνος τρόπος για να εξηγήσουν διάφορα παράξενα φαινόμενα και γεγονότα είναι να τα αποδώσουν σε μια ανώτερη υπερφυσική δύναμη. Πιστεύω στις συμπτώσεις και την "παράξενη τύχη" αλλά θεωρώ πως μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να ελέγξουμε τη μοίρα μας με την εσωτερική μας πίστη και δύναμη.
Στις ιστορίες πόυ γράφεις υπάρχει πάντα ένα τέλος ή απλά τις σταματάς σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Πολλές φορές, κάποιοι αναγνώστες που τελειώνουν μια νουβέλα μου με ρωτούν "τι συνέβη μετά;". Κατά κάποιο τρόπο είναι κολακευτικό, γιατί ο αναγνώστης νοιώθει, προφανώς, πως οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι ζωντανοί. Αλλά στην πραγματικότητα, τίποτα δε συνέβη μετά. Πήγα σε ένα μπαρ και ήπια ένα ποτήρι κρασί.
Τι προτιμάς, μικρές ιστορίες ή νουβέλες; Προτιμώ τις μικρές ιστορίες γιατί, για να είναι καλογραμμένες, απαιτούν υψηλό επίπεδο ικανοτήτων. Μέσα σε είκοσι σελίδες πρέπει να "χτίσεις" τους χαρακτήρες σου, να δημιουργήσεις το σκηνικό και να επινοήσεις μια αληθοφανή ιστορία με μια ενδιαφέρουσα πλοκή για το τέλος. Αυτό, είναι πολύ πιο δύσκολο απ´ όσο πιστεύουν κάποιοι.
Υπάρχει κάποιο θέμα για το οποία θα ήθελες να γράψεις αλλά δεν τα έχεις καταφέρει μέχρι σήμερα; Θέλω να γράψω μια νουβέλα, για μια γυναίκα γιατρό, που βοηθά σε εκτελέσεις στις Η.Π.Α. Έχω μια καταπληκτική ιστορία, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να κάνω αυτή τη γυναίκα ένα συμπαθητικό χαρακτήρα, γι´ αυτό και δεν κατάφερα να τη γράψω μέχρι σήμερα. Παρ´ όλα αυτά, το σκέφτομαι ακόμα.
Υπάρχει κάποια αγαπημένη εμπειρία σαν συγγραφέας; Θα μπορούσες να δώσεις μια συμβουλή σ´ αυτούς που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη συγγραφή; Θυμάμαι μια φορά, που μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο στη Βαρσοβία και συγκεντρώθηκαν γύρω μου δεκάδες φωτογράφοι, σαν να ήμουν αστέρας του κινηματογράφου. Αλλά η αγαπημένη μου εμπειρία έλαβε χώρα στην Ελλάδα. Καθίσαμε σε ένα εστιατόριο με τους φίλους μου από την Jemma Books and Comics, φάγαμε, ήπιαμε κρασί και γελάσαμε. Τότε συνειδητοποίησα, πως η δουλειά του συγγραφέα μου φέρνει πολλούς φίλους τους οποίους θα εκτιμώ σε όλη μου τη ζωή.
Ας υποθέσουμε ότι ένας διάσημος παραγωγός του Hollywood σου ζητάει ένα βιβλίο σου για να το κάνει ταινία. Ποιά θα ήταν η επιλογή σου; Δηλαδή, για ποιο απ´ τα βιβλία σου σκέφτεσαι: "Αυτό θα γινόταν καταπληκτική ταινία"; Με έχουν προσεγγίσει πάρα πολλά στούντιο του Hollywood και τουλάχιστον δέκα βιβλία μου έχουν επιλεγεί για να γίνουν σενάρια ταινιών. Βέβαια, μόνο το The Manitu έγινε τελικά. Οι νουβέλες μου, EDGEWISE, INNOCENT BLOOD και PRAY πιστεύω πως θα γινόντουσαν καλές ταινίες. Γενικά, όμως, πιστεύω πως όλες οι νουβέλες μου έχουν κινηματογραφικά στοιχεία. Μου αρέσει να κάνω τον αναγνώστη να νοιώθει πως βρίσκεται πραγματικά "εκεί", μέσα στην ιστορία.
Πόσο πιστεύεις ότι έχεις αλλάξει σαν συγγραφέας, από την εποχή που έγραψες το "The Manitu" μέχρι σήμερα; Έχω μεγαλώσει κι έχω γίνει πιο αργός και πιο σχολαστικός. Πιστεύω πως οι χαρακτήρες μου και οι ιστορίες μου είναι βαθύτερες από αυτές που έγραφα όταν ήμουν νεότερος. Κατά τα άλλα, δε νομίζω ότι έχω αλλάξει και πάρα πολύ. Ακόμη πιστεύω, πως η πρώτη μας αντίδραση σε κάτι τρομακτικό, είναι να γελάσουμε και να προσπαθήσουμε να το διασκεδάσουμε. Αυτό κάνουν πάντα οι χαρακτήρες μου.
Πόσο χρόνο χρειάζεσαι συνήθως για να ολοκληρώσεις μια νουβέλα; Περίπου τρεις μήνες.
Μπορείς να περιγράψεις μια συνηθισμένη μέρα στη ζωή σου όταν βρίσκεσαι στη διαδικασία συγγραφής; Ξυπνάω, πίνω μια κούπα με δυνατό καφέ και λύνω το σταυρόλεξο της εφημερίδας (είναι μια πολύ καλή πνευματική εξάσκηση). Στη συνέχεια, κάθομαι και γράφω. Συνήθως, τελειώνω στις 5-6 η ώρα το απόγευμα. Αυτό ακρίβως πρέπει να κάνει ένας συγγραφέας. Να κάθεται και να γράφει για πολλές ώρες.
Ποιο από τα εξώφυλλα των βιβλίων σου σου αρέσει περισσότερο; Θα έλεγα το εξώφυλλο του The Painted Man. Απεικονίζει άσπρα τριαντάφυλλά που στάζουν αίμα. Έξυπνο και τρομακτικό.
Υπάρχει κάποιο βιβλίο που διάβασες πρόσφατα και σε εντυπωσίασε πραγματικά; Διαβάζω ακόμα μια νουβέλα που ξεκίνησα το 1970. Είναι το THE PROCESS του Brion Gysin. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο με θέμα ένα ταξίδι κατά μήκος της ερήμου Σαχάρα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είχα ποτέ χρόνο για να το τελειώσω.
Δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία σου, αλλά μπορώ να πω ότι τα αγαπημένα μου είναι τα "Sleepless" και "The Devils Of D-day". Ειδικά το τελυταίο, είναι η μικρότερη νουβέλα που κατάφερε να με τρομάξει τόσο πολύ. Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο; Υπάρχει κάποιο βιβλίο στη βιβλιογραφία σου για το οποίο δεν είσαι και πολύ περήφανος; Το δικό μου αγαπημένο είναι το TRAUMA που είναι επίσης γνωστό ως BONNIE WINTER. Έχει σαν θέμα ένα τύπο που αναλαμβάνει να καθαρίζει μέρη στα οποία έγινε κάποιο έγκλημα. Κατά τη γνώμη μου αυτό το βιβλίο "δούλεψε" σε όλα τα επίπεδα: Χαρακτήρας, ιστορία, εμπλοκή του αναγνώστη. Βέβαια, δε νομίζω ότι έχω κάποιο λιγότερο αγαπημένο βιβλίο. Είναι όλα παιδιά μου!
Είσαι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Θεωρώ ότι ο τρόπος που γράφεις είναι πολύ άμεσος και "ευθύς" για τους αναγνώστες και το στυλ σου είναι κάπως κινηματογραφικό. Να σου πω την αλήθεια, περίμενα πολλά χρόνια πως θα έβλεπα κάποια στιγμή μια από τις νουβέλες σου στη μεγάλη οθόνη, καθώς θεωρώ ότι έχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να γίνουν εξαιρετικές ταινίες θρίλερ ή τρόμου. Γιατί, κατά την άποψή σου, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα; Όπως είπα και πριν, πολλά από τα βιβλία μου έχουν προταθεί για τη μεγάλη οθόνη, συνεπώς, ακόμα ελπίζω. Αλλά το να κάνεις μια ταινία είναι περίπλοκο και δαπανηρό. Θα εκπλαγείς αν σου πω πόσες και πόσες ιδέες έφτασαν πολύ κοντά στο να γίνουν ταινία αλλά τελικά αυτό δε συνέβη. Αυτές τις μέρες, συνεργάζομαι με ένα Γάλλο παραγωγό ταινιών και συζητάμε για το A TERRIBLE BEAUTY, που διαδραματίζεται στην Ιρλανδία. Επίσης, βρίσκομαι σε διαπραγματεύσεις με διάφορες αμερικανικές εταιρείες.
Τι είδους μουσική προτιμάς; Ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ όλων των εποχών; Ακούω τα πάντα. Μπετόβεν, Πουτσίνι, Μπομπ Ντύλαν, Scissors Sisters, Rod Stewart, Van Morrisson. Δεν ξεχωρίζω κάποιο δίσκο, γιατί το γούστο μου αλλάζει συνεχώς. Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό να μη μένουμε κολλημένοι σε μια συγκεκριμένη εποχή. Κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα... Και υπάρχουν πάντα καινούριες ιστορίες να διηγηθείς!
