ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Adam “Nergal” Darski: Μια ζωή βγαλμένη από το instagram

Θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο μιας ταινίας που θα τα είχε όλα. Θράσος, δύναμη, θλίψη, αντοχή, glamour, δικαστικές διαμάχες, επιχειρηματικές συμβουλές και μπόλικο, μπόλικο black metal. Η ζωή του Adam Darski, εδώ και μερικά χρόνια, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων μέσα από τη δημοφιλή εφαρμογή του instagram, εμπνέοντας ανθρώπους που…

Θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο μιας ταινίας που θα τα είχε όλα. Θράσος, δύναμη, θλίψη, αντοχή, glamour, δικαστικές διαμάχες, επιχειρηματικές συμβουλές και μπόλικο, μπόλικο black metal.

Η ζωή του Adam Darski, εδώ και μερικά χρόνια, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων μέσα από τη δημοφιλή εφαρμογή του instagram, εμπνέοντας ανθρώπους που είτε αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας είτε φιλοδοξούν με τις μουσικές τους επιλογές να «κατακτήσουν» τον κόσμο.
Ήταν 24 Αυγούστου του 2010 όταν ο, κατά κόσμον, Nergal διαγνώστηκε με λευχαιμία σε προχωρημένο στάδιο με τους γιατρούς να δηλώνουν απαισιόδοξοι.

Άρχισα να βγάζω εξανθήματα στο κεφάλι μου. Νόμιζα ότι ήταν κάποια ασθένεια του δέρματος που κληρονόμησα από το φαγητό στις περιοδείες. Λίγο πριν ήμασταν στην Ιαπωνία και την Αυστραλία  και σκέφτηκα ότι θα το έφερα από εκεί. Γύρισα στην Πολωνία και έφυγα αμέσως στην Ελλάδα για διακοπές. Κάθε πρωί ξυπνούσα μούσκεμα στον ιδρώτα με υψηλό πυρετό. Επικοινωνούσα με γιατρούς στην χώρα μου αλλά όλοι μου έλεγαν ότι χωρίς εξετάσεις αίματος δεν μπορούσαν να δώσουν οποιαδήποτε συμβουλή. Μετά ακολούθησαν προβλήματα στην αναπνοή μου.

Όταν ξεκίνησα την χημειοθεραπεία δεν είχα ιδιαίτερες παρενέργειες. Εντάξει, υπήρχαν μερικά πρωινά που δεν μπορούσα να περπατήσω αλλά βλέποντας ανθρώπους να πεθαίνουν, αυτό δεν ήταν τίποτα. Παρόλο που η ασθένεια εξελίχθηκε γρήγορα, η θεραπεία μου είχε ακόμα πιο γρήγορα αποτελέσματα. Όλοι τότε άρχισαν να βλέπουν το θέμα μου με αισιοδοξία. Μέσα σε έξι μήνες και αφού έκανα μεταμόσχευση μυελού των οστών, ήμουν στο σπίτι μου, έτοιμος για μια νέα αρχή.

Ο Adam χρησιμοποιεί το instagram εκθέτοντας κυριολεκτικά τη ζωή του στα μάτια χιλιάδων οπαδών της σκληρής μουσικής που κοιτούν την καθημερινότητα του μέσα από την κλειδαρότρυπα των κινητών τους. Ταξίδια, γιόγκα, kick-boxing, έξοδοι για φαγητό, συναντήσεις με φίλους, παρασκήνια από συναυλίες, ηχογραφήσεις στο studio, ιατρικά check up, ώρες χαλάρωσης και σχεδόν οτιδήποτε του συμβαίνει μέσα σε ένα 24ωρο.

Φωτογραφία του Nergal από τον λογαριασμό του στο instagram

Ο Adam χάνει καθημερινά δεκάδες οπαδούς από τον λογαριασμό του, οπαδούς που αντιτίθενται στην υπερπροβολή αλλά ταυτόχρονα κερδίζει πολλαπλάσιους που επιζητούν να ρίξουν το βλέμμα τους στις οικίες στιγμές ενός φαινομενικά «σκοτεινού» τύπου.

Προσωπικά, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι όλο αυτό ευνοεί τόσο τον δημοφιλή Πολωνό μουσικό αλλά και όλους εμάς που βλέπουμε στο πρόσωπο του την προσωπική καταξίωση μέσα από τον χώρο του underground.

Ας είμαστε ειλικρινής. Αν κάποιος μας έλεγε ότι ένας έφηβος που παίζει black metal, κρατάει ανάποδους σταυρούς, βάφεται με corpsespaint, κατηγορείται στη χώρα του για βλασφημία και παραποίηση των εθνικών συμβόλων, στα 40 του θα γίνει κριτής στο Voice, ιδιοκτήτης αλυσίδας barber shop και κέντρου αισθητικής, εθνικός celebrity και μάλιστα χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό στην αισθητική του και στην γενικότερη αντίληψη των πραγμάτων, θα τον θεωρούσαμε τρελό ή στην καλύτερη περίπτωση αθεράπευτα ρομαντικό.

Προσωπικά ήμουν πάντα με τους αντιήρωες. Στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν απλά αποδιοπομπαίοι τράγοι, μάρτυρες, εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για να μετατρέψουν ανθρώπους σε σκλάβους.Πάντα μου άρεσε η ανεξαρτησία, η αυτονομία και η ελευθερία της σκέψης. Ο σατανάς ήταν πάντα ένα πολύ ισχυρό σύμβολο όλων αυτών των αξιών, οπότε για μένα είναι πολύ φυσικό να παίρνω το μέρος του.

Χαρακτηρίζω την underground metal σκηνή ως την «σπηλιά» μου. Αισθάνομαι ασφαλής εκεί. Όμως δεν είναι κακό να πηγαίνεις σε διαφορετικά μέρη, να τα εξερευνάς για ευχαρίστηση ή για να γεύεσαι περισσότερο την ελευθερία. Γι’ αυτό τον λόγο έκανα το “The Voice” στην Πολωνία. Ήθελα να βγω από τη σπηλιά μου και να μπω στον mainstream κόσμο ισότιμα και όχι ως outsider. Δεν υποκρίθηκα ότι ήμουν κάποιος άλλος. Ήμουν απλά ο εαυτός μου.

Ρίχνοντας μια ματιά στις κατά τόπους κινητήριες μονάδες του black metal, o Adam Darski φαντάζει ικανός να σηκώσει στις πλάτες του ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα και να το υπερασπιστεί μπροστά σε κοντόφθαλμους συντηρητικούς που βλέπουν τρίαινες και κέρατα ανάμεσα στα blastbeats σε μια χώρα που μπορεί να μην είναι άκρως συντηρητική αλλά σίγουρα δεν είναι Σκανδιναβία. 

Φωτογραφία του Nergal από τον λογαριασμό του στο instagram

Πόσο όμως αυτή η ζωή ταιριάζει αισθητικά στο black metal;

Σίγουρα αν ρωτήσουμε έναν σκληροπυρηνικό οπαδό των Mayhem ή των Burzum, στο άκουσμα και μόνο της λέξης Behemoth, θα τον πιάσουν τα γέλια. Προφανώς όμως και το ζήτημα δεν είναι αυτό.

Σε μια εποχή που οι Deafheaven χαρακτηρίζονται black metal και μάλιστα έχουν ανεβάσει το είδος στις κορυφαίες προτιμήσεις του spotify, οι Behemoth φαίνονται υπερβολικά σκοτεινοί και βλάσφημοι. Μπορεί η δουλειά πλέον να μη γίνεται με tape trading αλλά με αγορά ειδικών εκδόσεων βινυλίου σε δεκαοχτώ χρώματα, παρόλα αυτά όμως έχουμε 2019 και αν μη τι άλλο η φήμη και μόνο ενός black metal project με τον Nergal και τον Rob Halford αποτελεί διαφήμιση για τη σκληρή μουσική γενικότερα. 

Σχεδόν ότι κάνω στη ζωή μου, είτε αφορά τέχνη είτε δουλειά, οδηγούμαι καθαρά από το ένστικτό μου. Δεν έχω συμβούλους ούτε ανθρώπους να με καθοδηγούν. Δεν είναι κακό να ξοδεύεις την ενέργεια σου σε διαφορετικά πράγματα. Αυτό με κάνει τον Gene Simmons του extreme metal; Όχι, είμαι ο εαυτός μου. Με ότι και αν ασχολούμαι να είστε 100% σίγουροι ότι είμαι παθιασμένος με αυτό, και το κάνω για τον σωστό λόγο.

Είμαι αθεράπευτα ρομαντικός. Ο έρωτας σε ωθεί να κάνεις τρελά πράγματα. Ο έρωτας μπορεί να κάνει έναν metalhead να τραγουδάει pop αλλά το κάνεις για τη σωστή αιτία. Όπως χθες. Ήμουν στο τηλέφωνο με την κοπέλα μου και της τραγούδησα το “I just called to say I love you” του Stevie Wonder. Γελάσαμε και οι δυο. Φυσικά δεν θα τραγουδούσα ποτέ κάτι τέτοιο στη σκηνή.

Κρίνοντας από την επιρροή που έχει ασκήσει ο κύριος Darski μέσα από τον λογαριασμό του στο instagram σ’ εμένα προσωπικά, θεωρώ πως η εκούσια υπερπροβολή του μόνο θετικά μπορεί να αποτιμηθεί. Βλέποντας της ιστορίες του και «διαβάζοντας» την καθημερινότητα του έμαθα να αντιλαμβάνομαι καλύτερα την extreme μουσική, να αποδέχομαι ευκολότερα απόψεις που με βρίσκουν αντίθετο, να διεκδικώ με περισσότερο σεβασμό αυτά που μου αναλογούν, να ιεραρχώ καλύτερα τις προτεραιότητες στη ζωή μου και όλα αυτά με τρόπο γρηγορότερο και πιο διασκεδαστικό απ’ το να διαβάζω βιβλία αυτοβελτίωσης και ψυχολογίας.

Η ζωή μας είναι εξαιρετικά εύθραυστη και μπορεί να τελειώσει οποιαδήποτε μέρα. Την κάνω πιο αποτελεσματική λέγοντας «ναι» σ’ αυτή. Δεν περιμένω τίποτα. Είμαι άνθρωπος της δράσης.
Ήμουν ειλικρινής. Δεν μετανιώνω για τίποτα και είμαι περήφανος για ότι έκανα. Απορρίπτω την ύπαρξη των θεοτήτων αλλά ακόμα και αν κάνω λάθος δεν έχω τίποτα να φοβάμαι.

Τα λόγια του Nergal είναι αποσπάσματα από συνεντεύξεις που έχει δώσει στο παρελθόν στο Loudwire, στο αγγλικό Metal Hammer, στον Guardian και στο Kerrang.

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ΠΡΟΣΩΠΑ

Go to Top