Το επόμενο βήμα στην καριέρα τους, το οποίο μπορεί να περάσει και από ένα κατάμεστο στάδιο του Μαϊάμι, σχεδιάζουν οι Αθηναίοι For My Addiction.

Έχοντας ήδη χτίσει ένα καλό όνομα στους ευρωπαϊκούς sleaze / glam κύκλους, κυρίως λόγω του προ διετίας ντεμπούτου album τους με τίτλο “Addiction”, το συγκρότημα δουλεύει πυρετωδώς στα καινούργια τραγούδια του, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες κέρδισε το ελληνικό σκέλος του διεθνούς battle of the bands “Hard Rock Rising”, το οποίο διοργανώνεται από το Hard Rock Café.

Στη σκηνή του Hard Rock Café Athens, στο Μοναστηράκι ανέβηκαν τέσσερα συγκροτήματα, οι 182 Pages, οι Warship, οι Alcohol και οι For My Addiction, με τους τελευταίους να κερδίζουν το thumbs up των κριτών. Αυτή η νίκη δεν τους έδωσε μόνο ένα χρηματικό έπαθλο 1000 δολαρίων, αλλά και τη δυνατότητα να αναμετρηθούν με τους νικητές του διαγωνισμού από άλλες χώρες, με τελικό στόχο να παίξουν ζωντανά στο Μαϊάμι και να κερδίσουν την προώθηση της μουσικής τους από έναν επιχειρηματικό κολοσσό, όπως είναι το Hard Rock Café. “Το να κερδίσεις την πρώτη θέση στην χώρα σου σε έναν παγκόσμιο διαγωνισμό που διοργανώνει ένα όνομα σαν το Hard Rock Cafe, είναι πάρα πολύ καλό για το prestige τις μπάντας αλλά και την φήμη της. Σίγουρα είναι μια πολύ καλή ώθηση και θα δείξει το μέλλον” λένε τα μέλη του συγκροτήματος στο rockyourlife.gr.

Όταν μιλάμε για sleaze και glam το μυαλό μας πηγαίνει συνειρμικά στη δεκαετία του 1980 και στις μέρες δόξας συγκροτημάτων όπως οι Motley Crue, οι Skid Row ή οι Guns ‘n’ Roses. Αυτές είναι και οι μουσικές αναφορές των For My Addiction, που, όπως λένε, οι desert island discs τους περιλαμβάνουν το “Appetite For Destruction”, το “Shout At The Devil”, το “Slave To The Grind”, το ντεμπούτο των Faster Pussycat και το “Night Songs” των Cinderella. Και μολονότι τα μέλη του συγκροτήματος αναγνωρίζουν ότι αυτές οι μέρες αποτελούν παρελθόν, διαπιστώνουν ότι στην εποχή μας υπάρχει χώρος για το ιδίωμα. “Το hard rock/sleaze/glam συνεχίζει να έχει παγκοσμίως πολλούς οπαδούς αλλά σίγουρα δεν είναι mainstream όπως στα 80’ς. Όμως στα σημερινά μουσικά δρώμενα υπάρχει χώρος και για αυτό το ύφος” σημειώνουν.

Οι For My Addiction δεν είναι λουδίτες, ούτε ένα συγκρότημα κολλημένο στο παρελθόν, παρά τις εμφανείς επιρροές του. Ίσα ίσα, ο Vaine, ο Rizzy, ο Nikotin και ο Chris Rox αντιλαμβάνονται ότι κάπου στα τέλη των 80’s τα συγκροτήματα με τα οποία έχουν μεγαλώσει ολοκλήρωσαν τον δημιουργικό κύκλο τους. Και δεν κρατούν καμία κακία στους Nirvana και τα υπόλοιπα συγκροτήματα της γενιάς του grunge. “Μετά από πάνω από 10 χρόνια απίστευτου ταλέντου, μαγείας και καλών στιγμών, όπως όλα τα πράγματα έπρεπε να φτάσει και αυτό στο τέλος του γιατί άρχιζε να παρακμάζει και ο κόσμος ήθελε μια αλλαγή, κάτι φρέσκο. Αυτό είναι όλο και τίποτε παραπάνω. Η μουσική συνέχεια εξελίσσεται μας αρέσει δεν μας αρέσει” .Αυτό δείχνουν και τα ακούσματα τους από τη σημερινή εποχή, άλλωστε, τα οποία περιλαμβάνουν, εκτός από τους συνήθεις υπόπτους όπως οι Crashdiet, οι Hardcore Superstar και οι Prophets Of Addiction, και συγκροτήματα όπως οι Rammstein, οι Papa Roach και οι Bring Me The Horizon.

Το επόμενο διάστημα, οι For My Addiction θα συνεχίσουν τις ηχογραφήσεις του δεύτερου δίσκου τους, για τον οποίο λένε ότι “έχουμε πάρα πολύ όρεξη για πειραματισμό παραμένοντας πιστοί στο είδος μας” και θα συνεχίσουν τις ζωντανές εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό που, επιπλέον, τους φέρνουν και σε επαφή με τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του χώρου. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η συνάντηση τους με τους Bonfire, όταν άνοιξαν τη συναυλία των Γερμανών στην Αθήνα. “Ήταν απίστευτη εμπειρία για εμάς και μεγάλη τιμή. Είχαμε χημεία με τα μέλη τον Bonfire και backstage είχαμε την ευκαιρία να πούμε διάφορα πράγματα, από κάποια tips μέχρι και να μοιραστούν κάποιες παλιές rock n’ roll ιστορίες backstage και on stage. Είναι πραγματικά πολύ cool άτομα και το δίδαγμα που πήραμε από αυτή την μπάντα είναι να συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε”.

Στέλιος Βογιατζάκης
Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.