«Είμαι τρομαγμένος από την έλλειψη συμπάθειας και σεβασμού από κάποιον σε έναν συνάνθρωπο του (που τυχαίνει να είναι μουσικός) και πέθανε τόσο τραγικά. Το γεγονός ότι ο καθένας θα μπορούσε να έχει το θράσος να κριτικάρει ή να σχολιάσει τη μουσική του την ημέρα που μάθαμε ότι πέθανε, με ξεπερνάει. Το πιάσαμε, είσαι πολύ άνετος που δεν σου άρεσε αυτό που είδες ως «unhip music».

Αυτός είναι ένας αηδιαστικός και εγωιστικός τρόπος για να παρουσιάσεις τον εαυτό σου. Πάρτε τη γνώμη σας και βάλτε την στον απαιτητικό κ*** σας. Ένας συνάδελφος μουσικός σήμερα αυτοκτόνησε και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η οικογένεια του και οι φίλοι του. Οι ψυχικές ασθένειες δρουν αχαλίνωτα στην κοινωνία των καλλιτεχνών. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τέτοιου είδους τραγωδίες με σεβασμό, συμπόνια. Κρατήστε τις ανεγγύητες γνώμες σας για τον εαυτό σας και αφήστε τους φίλους και τους συγγενείς στη θλίψη τους. Απλά και μόνο το ότι ήταν σε κοινή θέα δεν σας δίνει το δικαίωμα να κρίνετε τη ζωή του ή τη μουσική του αυτή τη στιγμή. Δείξτε λίγο σεβασμό. Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του Chester Bennington. Μακάρι να βρει την ησυχία στην επόμενη ζωή…»
Jesse Leach
Killswitch Engage

Το μήνυμα του τραγουδιστή των Killswitch Engage με κόλλησε στον τοίχο. Αισθάνθηκα ντροπή γιατί άργησα να αντιληφθώ ότι μόλις λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της αυτοκτονίας του Chester Bennington, κόσμος και κοσμάκης, ειδικά από τον χώρο της σκληρής μουσικής πήρε τα καρφιά για να καρφώσει το φέρετρο του Chester πριν αυτός ακόμα απελευθερωθεί από το θηλιά του.

Θυμάμαι το κείμενο που είχα γράψει πριν λίγους μήνες για τη δήλωση που είχε κάνει ο Chester στο βρετανικό Metal Hammer σχετικά το πόσο βοήθησε το ντεμπούτο album των Linkin Park στο heavy metal και ανακαλύπτω πως τα σχόλια που γίνονται γι’ αυτόν σήμερα έχουν έναν αέρα νίκης. Μιας νίκης του heavy metal προς τον άνθρωπο που τόλμησε να πιάσει στο στόμα του το ιδίωμα.

Προφανώς και όλο αυτό θυμίζει την δεκαετία του 90. Θυμίζει τους πανηγυρισμούς μερικών στενόμυαλων που ένιωσαν ανακουφισμένοι από τον θάνατο του Kurt Cobain πριν από 23 χρόνια. Πανηγυρισμοί, απαξίωση και φυσικά αμέτρητη δόση χολής προς τον άνθρωπο που έβγαλε από το κάδρο κλασικές αξίες του χώρου βάζοντας με τα μπούνια στο MTV ηλεκτρικές κιθάρες και τσαμπουκά που όμως δεν προερχόταν από τσίγκινα σωβρακάκια.

Παιδιά χαλαρώστε λιγάκι. Όλοι αυτοί που είναι πρόθυμοι να προστατεύσουν από θεωρίες συνωμοσίας το αγνό και ανόθευτό heavy metal, ρίχνοντας από τη φαρέτρα τους βέλη με στόχο την αυτοκτονία ενός ανθρώπου είναι άκρως επικίνδυνοι για όλους εμάς εκεί έξω. Δυστυχώς εν έτει 2017 δεν έχουμε αντιληφθεί ότι η πλειοψηφία των μουσικών που δημιουργεί την αγαπημένη μας μουσική αρέσκεται σε πολύ διαφορετικά ακούσματα από αυτά που δημιουργεί. Καλώς ή κακώς η πραγματικότητα εκεί έξω είναι πολύ διαφορετική από το μαυρομεταλλικό συννεφάκι που έχουν χτίσει κάποιοι πάνω από το κεφάλι τους.

Διαβάζω τα λόγια του frontman των Behemoth, Nergal για την πρώτη του συνάντηση με τον Corey Taylor πριν από λίγες μέρες και επιβεβαιώνομαι για όλα τα κακώς κείμενα των προηγούμενων δεκαετιών.
Γνώρισα αυτόν τον κύριο χθες. Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τον συναντήσω και να του πω πόσο πολύ με επηρέασε το “Iowa”. Ήταν το πρώτο album των Slipknot που το βρήκα κοντά στα γούστα μου. Δεν ήμουν φίλος αυτών των νέων ακουσμάτων στο metal εκείνη την εποχή. Στην πραγματικότητα ήμουν στενόμυαλος με την τάση να μεγαλώσω”.

Στενόμυαλος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι και φυσικά είναι στο χέρι σου να το αλλάξεις. Φαντάζομαι ότι αυτοί που ζήσατε από κοντά τα σπάργανα των Slipknot είστε αρκετά εξοικειωμένοι με τον πόλεμο που δέχτηκαν από τους μεταλλοπατέρες της εποχής. Φυσικά οι περισσότεροι από αυτούς έσπευσαν να τους “γλύψουν” στη συναυλία τους αρκετά χρόνια αργότερα στον λόφο του Λυκαβηττού αλλά η ιστορία γράφτηκε και δυστυχώς για κάποιους δεν μπορεί να παραποιηθεί.

Για να μη παρεξηγηθώ, εδώ δεν είμαι για να κάνω το αγιογράφημα του Bennington. Το αν σου αρέσει ή όχι η μουσική του είναι κάτι εντελώς προσωπικό και δεν μου καίγεται καρφάκι αν έχεις φωτογραφία του προσώπου του πάνω σε στόχο πίσω από την πόρτα του υπνοδωματίου σου στο σπίτι των γονιών σου. Το να δηλώνεις όμως περήφανος, ευτυχισμένος και ανακουφισμένος για τον θάνατο του είναι εντελώς προβληματικό.

O Robb Flynn των Machine Head προσπαθεί και αυτός με τη σειρά του να αντιληφθεί γιατί όλο αυτό το μίσος. “Δεν με νοιάζει τι λέει ο καθένας. Οι πρώτοι δυο δίσκοι των Linkin Park ήταν φανταστικοί. This totally fucking sucks…WTF!?

Μεγαλώνοντας νομίζεις ότι τα πράγματα πολλές φορές διορθώνονται. Ο κόσμος γεμίζει νέες ιδέες, ψάχνεται, γνωρίζει, αναζητεί. Μπορεί να ανακαλύψει με περισσή άνεση ότι η γη δεν είναι επίπεδη και ότι ο αγαπημένος του μουσικός όταν κατεβαίνει από τη σκηνή βάζει τα ακουστικά του και βυθίζεται σε ήχους που απλά τον ευχαριστούν. Δεν σκέφτεται αν θα προδώσει το Heavy Metal. Δεν σκέφτεται αν θα χαλάσει το image του μιλώντας κολακευτηκά για τον David Bowie ακόμα και αν παίζει black metal (Ναι γνωρίζω. Υπάρχουν και εξαιρέσεις και έχω συναντήσει αρκετές από κοντά).

Δυστυχώς μόλις χθες ανακάλυψα ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνο το βράδυ του Απριλίου του 1994. Η βλακεία δυστυχώς είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους και κανένας Chester Benninton δεν φταίει γι’ αυτό.

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.