Ακολουθούμε τους δρόμους που βαδίζουν εδώ και δεκαέξι χρόνια οι Nightrage

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Posted on Ιανουάριος 08, 2018, 9:00 πμ
2 mins

Ο λόγος στον δημιουργικό πυρήνα της μπάντας Μάριο Ηλιόπουλο.

Με αφορμή το νέο εξαιρετικό άλμπουμ των Nightrage με τίτλο “The Venomus”, το οποίο τιμά την παράδοση του μελωδικού death metal σε πείσμα όσων την έχουν απαρνηθεί καθώς και τις τρεις πρόσφατες ζωντανές εμφανίσεις τους με το εκρηκτικό πακέτο Mystic Prophecy / Rage / Firewind, το λεκτικό-ηχητικό ταξίδι της στήλης «Εκεί που οι λέξεις ηχούν» συνεχίζεται στους δρόμους του riff-oriented, groovy και μελωδικού death metal, στους δρόμους που απαρέγκλιτα βαδίζουν εδώ και δεκαέξι χρόνια οι Nightrage. Ο λόγος στον δημιουργικό πυρήνα της μπάντας Μάριο Ηλιόπουλο, τον άνθρωπο-επιτομή της πίστης και της επιμονής στο όραμα των Nightrage που πλέον συνεχίζεται από τη Θεσσαλονίκη.

Ας ξεκινήσουμε με το όνομα της μπάντας. Αφορμή και συμβολισμοί.
Το όνομα προέρχεται από ένα τραγούδι των Exhumation, της παλιάς μου μπάντας, και ήθελα να συνεχίσω κατά κάποιο τρόπο αυτό που είχαμε αρχίσει με τους Exhumation και να το πάω εκεί όπου είχα οραματιστεί. Το όνομα είχε κατά κάποιο τρόπο και έναν συμβολικό χαρακτήρα για μένα καθώς έδειχνε τη μετάβαση από τη μία μπάντα στην άλλη. Η αρχή ενός καινούργιου μουσικού κόσμου που από εδώ και πέρα θα γινόταν με έναν νέο και πιο παθιασμένο τρόπο.

Ποια είναι τα βασικά θεματικά πεδία που κινούν το σύμπαν των Nightrage; Από πού εμπνέεσαι στιχουργικά; Τι είναι αυτό που αφυπνίζει το δημιουργικό σου ένστικτο;
Είναι βασικά οι ανθρώπινες σχέσεις και τα βιώματα και καταστάσεις που ζούμε καθημερινά. Επηρεάζομαι αρκετά από αυτά που βλέπω κάθε μέρα και αυτό μου δίνει έμπνευση. Η προδοσία, όλα αυτά τα άσχημα που, δυστυχώς, κάνουμε εμείς οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο, η φρίκη του πολέμου και το γεγονός ότι όλοι μας, τελικά, προσκυνάμε τον πόλεμο. Όλα αυτά είναι από μόνα τους πηγή έμπνευσης στο στιχουργικό μας πεδίο. Προσπαθούμε με έναν τρόπο, ίσως πιο ποιητικό, να εκφράσουμε τις ενδόμυχες σκέψεις μας και να θέσουμε ερωτήματα που μας βασανίζουν, χωρίς να γινόμαστε υποκριτές και χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο σε κανέναν, απλώς αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ελπίδα σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε και τι είδους άνθρωποι έχουμε τελικά καταλήξει. Θα θέλαμε σίγουρα να αλλάξει αυτός ο κόσμος και να στραφεί στο σωστό δρόμο, πριν τελικά είναι αργά για όλους μας.

In Abhorrence

The true intentions of all acts ever performed
All essence of our being in its purest form
Since the cradle of existence we rose above the sun
Scorching the earth we walk in the name of “the one”

Ας προσπαθήσουμε να εισέλθουμε στο εργαστήρι του στιχουργού Μάριου. α) Πότε, πού και πώς γράφεις στίχους; β) Συνήθως γράφεις πρώτα στίχους και τους ντύνεις με την κατάλληλη μουσική ή γράφεις πρώτα μουσική και οι στίχοι ακολουθούν τα ανάλογα μουσικά μονοπάτια;
Πάντα ξεκινάω με έναν τίτλο που μου αρέσει και τον θεωρώ ενδιαφέρον, ώστε να έχω κάποιο θέμα μέσα στο κεφάλι μου και μετά αρχίζω να γράφω ριφ και μελωδίες. Το γράψιμο έρχεται φυσιολογικά και πολλές φορές σε ανύποπτο χρόνο, εκεί που δεν το περιμένω. Μετά τη μουσική έρχεται και η σειρά των στίχων και προσπαθώ να εμπνευστώ και από τη μουσική την ίδια και να γράψω σε ένα ανάλογο ύφος.

Πώς βλέπεις τη στιχουργική εξέλιξη των Nightrage μέσα στον χρόνο από το πρώτο άλμπουμ “Sweet Vengeance”, στο δεύτερο “Descent into Chaos” μέχρι και το πιο πρόσφατο έβδομο άλμπουμ σας “The Venomous”;
Στα πρώτα άλμπουμ έγραφα εντελώς μόνος μου τους στίχους και διακρίνω έναν τεράστιο θυμό και αγριάδα σε αυτούς. Στα τελευταία άλμπουμ με βοηθάει πολύ και ο τραγουδιστής μας ο Ronnie και ενώ οι στίχοι έχουν τη θεματολογία που θέλω, είναι γραμμένοι σε ένα άλλο ύφος λίγο διαφορετικό που όμως τελικά ταιριάζει για τους Nightrage.

Γιατί ο τίτλος “The Venomous”; Ποια είναι τα βασικά θέματα που προσεγγίζετε με το νέο άλμπουμ σας; Πρόκειται για ένα concept άλμπουμ;
Ναι, σίγουρα είναι ένα concept άλμπουμ και μιλάει για την τρέλα του πολέμου και τα διαφορετικά συναισθήματα που έχουμε αναπτύξει εμείς οι άνθρωποι όντας ο ένας απέναντι στον άλλον. Είναι απίστευτο αν δεις τι πράγματα κάνουμε καθημερινά ο ένας εναντίον του άλλου χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Απλώς, η ωμή επίδειξη δύναμης και υπεροψίας μάς έχουν κάνει να έχουμε χάσει την ανθρώπινη υπόστασή μας και να έχουμε γίνει σκιά του εαυτού μας.

Ποια ήταν η στιχουργική διαδικασία για το νέο άλμπουμ; Είχες και την αρωγή του Ronnie. Άλλαξε κάτι στη διαδικασία της στιχουργίας;
Ναι, στο “The Venomous” έγραψα στην αρχή όλους τους στίχους και μετά τους πήρε ο Ronnie και τους ξαναέγραψε με τον δικό του τρόπο κρατώντας το ύφος και το νόημα αυτών που ήθελα να εκφράσω. Έχουμε σίγουρα έναν περίεργο τρόπο να δουλεύουμε αλλά τελικά λειτουργεί για εμάς.

Στο κομμάτι “The Venomous” αναφέρετε: We are the only cure to the poison we spit / Time to wipe away all that we became. Υπάρχει φως στην ανθρωπότητα που κατρακυλάει;
Ναι ελπίζουμε και θα θέλαμε να υπάρχει τελικά, γιατί αν συνεχίσουμε έτσι θα φτάσουμε δυστυχώς στο χείλος του γκρεμού, οπότε εμείς είμαστε η θεραπεία για το δηλητήριο που φτύνουμε. Υπάρχει αυτό το κρυφό θετικό μήνυμα πάντα στους στίχους που γράφουμε και πάντα θέλουμε να περνάμε μέσω των στίχων ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Ενώ κανείς θα έλεγε ότι μιλάμε μόνο για τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, πιστεύουμε στην αλλαγή και στο φως, που όλοι τελικά έχουμε μέσα μας. Απλώς, είναι στο χέρι μας.

Affliction

Can’t you see my empty shell forlorn?
Reflecting an empty past
Blackening inside of my affliction
As we sow now we shall reap

Can’t you see my empty shell forlorn? / Reflecting an empty past / Blackening inside of my affliction / As we sow now we shall reap γράφετε στο κομμάτι “Αffliction”. Πώς μπορεί να γεμίσει το άδειο κέλυφος του ανθρώπου στον 21ο αιώνα; Πώς μπορεί να έρθει η πολυπόθητη «Κάθαρση» “Catharsis” για να πιαστώ και από το αντίστοιχο κομμάτι;
Με το να βοηθάμε και να κάνουμε καλές πράξεις, να είμαστε όσο καλύτεροι άνθρωποι μπορούμε, μέσα από μικρά πράγματα θα μπορούσαμε να αλλάξουμε πολλά. Εμείς οι ίδιοι κρατάμε το κλειδί της ευτυχίας στα χέρια μας, και τελικά, όπως λέει σοφά η παροιμία: όπως έστρωσες, θα κοιμηθείς. Ας κάνουμε, τελικά, το καλύτερο που μπορούμε για τους άλλους και να ξεχάσουμε τον εγωισμό μας και αυτή η κοινωνία θα είναι καλύτερη για όλους.

Defend your dreams, keep all others at bay / The only way of being free in desolation and dismay. Τελικά, αυτή είναι η κοσμοθεωρία σου τόσα χρόνια; Αυτή είναι η πρότασή σου στους νέους ανθρώπους; Να υπερασπίζονται τα όνειρά τους ως τη μόνη ασπίδα στην ανθρώπινη παρακμή; Στο μουσικό πεδίο πώς μπορούν να το καταφέρουν;
Ναι, πιστεύω ότι αυτή η ζωή είναι μια μάχη που δεν σε αφήνει σε ησυχία και πρέπει καθημερινά να παλεύεις για τα όνειρά σου και να τα διεκδικείς, χωρίς όμως να πατάς επί πτωμάτων όπως κάνουν πολλοί που ξεχνούν και παρασύρονται από τα πάθη τους. Πρέπει απλώς να ακολουθείς την καρδιά σου, να κάνεις αυτό που θέλεις πραγμτικά, να μην ακούς τίποτα και κανέναν. Η καρδιά δεν κάνει λάθος ποτέ, πάντα σε οδηγεί εκεί που πρέπει να πας. Στο μουσικό πεδίο πρέπει να είσαι πάντα ο εαυτός σου και να δουλεύεις πολύ σκληρά για αυτό που αγαπάς και να δώσεις ό,τι έχεις για να πετύχεις τα μουσικά σου όνειρα χωρίς να υπολογίσεις το κόστος.

Στιχουργία στην ελληνική γλώσσα ή στη μητρική γλώσσα κάθε συγκροτήματος (πλην αγγλόφωνων). Η άποψή σου;
Πιστεύω το να γράφεις είναι το πιο σημαντικό πέρα από ποια γλώσσα θα επιλέξεις. Η γλώσσα είναι απλώς ένα εργαλείο, αλλά η φαντασία και οι σκέψεις είναι αυτό που πάντα θα πρέπει να σε οδηγεί.

The Venomous

We are the only cure to the poison we spit
Time to wipe away all that we became

Αγαπημένα Concept άλμπουμ.
“Seventh Son of a Seventh Son”, “Operation Mindcrime” και “Abigail”.

Αγαπημένοι τίτλοι δίσκων.
“Master of Puppets”, “Sweet Vengeance”, “Testimony of the Ancients”.

Αγαπημένοι τίτλοι τραγουδιών.
“For whom the bell tolls”, “Rime of the ancient mariner”, “Victim of changes”.

Στίχοι που σε στοιχειώνουν, που θα ήθελες να τους είχες γράψει εσύ.

Xentrix “Balance of power”

Twisted minds that work as one,
They plot your destiny.
You stand and watch your only son,
Deprived of dignity.
Contempt and hatred all you feel,
Devoted loyalty.
A wound you know will never heal.
Doubting integrity. 

Ποιοι είναι οι κορυφαίοι στιχουργοί για εσένα;
Hetfield, Harris, Schuldiner, Mustaine.

Δώσε μας ένα αντιπροσωπευτικό-αγαπημένο σου στιχουργικό απόσπασμα από την μπάντα σου
Nightrage “Ethereal”

Dressed in mourning cursed beings,
cut out since the beginning of time with the original sin.

I pity you for your wretchedness
I don’t think that you have ever lived for me you were always dead.

Λογοτεχνία: Αγαπημένοι συγγραφείς-έργα και γιατί;
Edgar Allan Poe και Dan Brown. Έχουν ένα ιδιαίτερο ύφος γραφής που μου αρέσει να διαβάζω.

Βιβλία από κάθε κατηγορία που διάβασες σχετικά πρόσφατα.
Έχω καιρό να διαβάσω κάτι, αλλά θα αγοράσω σίγουρα το καινούργιο βιβλίο του Dan Brown “Origin”.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο–ορόσημο ή ταινία που να έχει επηρεάσει το στιχουργικό πεδίο των Nightrage;
Ναι είναι ένα βιβλίο που έχω με τα άπαντα του Edgar Allan Poe.

Θέματα που θα ήθελες να καταπιαστείς στο μέλλον.
Να φτιάχνεις πάντα το σωστό απέναντι στο λάθος, η υποκρισία και η ανθρώπινη περιφρόνηση σε όλα τα επίπεδα.

Σ’ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Ο επίλογος σου ανήκει.
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τη στήριξη στους Nightrage. Το εκτιμώ απεριόριστα και θέλω να πω ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Έλληνες φίλους μας για την αγάπη τους και θα ξαναγυρίσουμε για πιο πολλές συναυλίες το 2018.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Ο Παναγιώτης Κάπος γεννήθηκε στην Αθήνα.  Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στη “Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων”. Αυτή την περίοδο εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Η σχέση του με τον κόσμο του γραπτού και μουσικού πολιτισμού είναι καθαρά βιωματική. Πάντοτε εύρισκε τρόπο να συνδυάζει αυτούς τους δύο εθισμούς: από την εποχή της γραφομηχανής, όταν κυκλοφορούσε Underground Fanzine έως την ψηφιακή εποχή με την αρθρογραφία σε διαδικτυακά περιοδικά και την επαγγελματική ενασχόληση στους τομείς των εκδόσεων και της πολιτιστικής επικοινωνίας. Πιστεύει ακράδαντα ότι η μουσική και η γραφή που αναβλύζουν ψυχή δεν γνωρίζουν χωροχρονικά όρια.