Ο Dave Grohl παίζει μουσική ακόμα και όταν κοιμάται. Ή τουλάχιστον αυτό δείχνει το τεράστιο δισκογραφικό έργο του τα τελευταία 30 χρόνια. Περιμένοντας τη συναυλία των Foo Fighters στο Ηρώδειο, το rockyourlife.gr επιχειρεί να ξετυλίξει αυτό το μπερδεμένο κουβάρι και να κάνει ένα countdown των υπόλοιπων δίσκων της καριέρας του, στους οποίους έχει συμμετάσχει ως μουσικός.

Επειδή η λίστα με τις “φιλικές συμμετοχές” του Grohl δεν έχει τέλος, αποφασίσαμε να βάλουμε μερικούς κόφτες. Δεν συμπεριλάβαμε ζωντανά albums, soundtracks – συνεπώς ούτε το “The Pick Of Destiny” των Tenacious D- singles και συμμετοχές σε albums που περιορίζονται σε λιγότερα από τα μισά τραγούδια. Ακόμα και έτσι, έμειναν 19 albums και EP’s για τα οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Juliette And The Licks-Four On The Floor (2006)
Μόνο μια πολύ δυνατή φιλία ή ένας στυγνός εκβιασμός μπορεί να έπεισε τον Dave Grohl να συμμετάσχει σε αυτό το σχεδόν αφόρητο δεύτερο album της Juliette Lewis. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το πιο ανούσιο και τυπικό rock που έχετε ακούσει, με ρηχά και επαναλαμβανόμενα τραγούδια και με υποτιθέμενα ξεσαλωμένη ατμόσφαιρα για πάρτι και κατανάλωση άφθονου αλκοόλ. Όμως, αυτά τα έχουν κάνει άλλοι πολύ καλύτερα, και το μόνο που μένει στον καημένο τον Dave είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συντηρήσει την ένταση. Το καταφέρνει, αλλά δεν έχει σημασία.

Jackson United-Harmony And Dissidence (2008)
Οι Jackson United ηχογραφούσαν στο στούντιο των Foo Fighters όταν ξέμειναν από ντράμερ. Ο Dave Grohl και ο Taylor Hawkins τους έβγαλαν από τη δύσκολη θέση και ηχογράφησαν από κοινού τα τύμπανα του “Harmony And Dissidence” χωρίς, ωστόσο, να το σώσουν από την απόλυτη μετριότητα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τυπικό αμερικάνικο μελωδικό punk που δεν ξεχωρίζει καθόλου από τις εκατοντάδες αντίστοιχες κυκλοφορίες, αλλά τουλάχιστον αποφεύγει να μετατραπεί σε παρωδία του είδους.

Harlingtox AD-Harlingtox Angel Divine (1996)
Αυτό το ΕΡ που ηχογραφήθηκε το 1990 και κυκλοφόρησε έξι χρόνια αργότερα, βρίσκει τον Dave Grohl να παίζει μπάσο σε ένα αυτοσχέδιο συγκρότημα που δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή και, κατά πάσα πιθανότητα, δεν βρέθηκε ξανά μαζί σε στούντιο. Τα πέντε σουρεαλιστικά τραγούδια του “Harlingtox Angel Divine” πατούν γερά σε punk βάσεις και παραπέμπουν σε συγκροτήματα όπως οι Butthole Surfers και οι Primus, χωρίς όμως να έχουν την δημιουργική τρέλα τους. Είναι ένα ΕΡ που ταιριάζει με τη φράση κλισέ “μόνο για όσους θέλουν να τα έχουν όλα”.

Dain Bramage-I Scream Not Coming Down (1986)
Οι Dain Bramage ήταν αρχικά οι Freak Baby που μετά έγιναν Mission Impossible, πριν πάρουν το όνομα με το οποίο ακούσαμε για πρώτη φορά τον Dave Grohl να παίζει drums σε ολοκληρωμένο album. Το “I Scream Not Coming Down” δεν είναι σπουδαίο αλλά ούτε εντελώς αδιάφορο, αφού οι επιρροές του από τον ήχο της Dischord, το μελωδικό hardcore των Husker Du και τους …Led Zeppelin δείχνουν τους ανοιχτούς ορίζοντες του συγκροτήματος. Και ο Grohl χτυπά τα τύμπανα με την ίδια μανία με την οποία τον έμαθαν εκατομμύρια άνθρωποι όταν άκουσαν για πρώτη φορά το “Smells Like Teen Spirit”.

Tenacious D-Tenacious D (2001)
Είναι σαφές ότι δεν έχει κανένα νόημα να αντιμετωπίσουμε το ντεμπούτο των Tenacious D με αυστηρά μουσικά κριτήρια. Και επίσης είναι σαφές ότι ο ρόλος του Dave Grohl είναι μόνο αυτός του διάσημου φίλου του ντουέτου. δεν Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα meta αστείο, ένα album από και για μεταλάδες, που αντιμετωπίζει το είδος με μεγάλη αγάπη και ταυτόχρονα το σατιρίζει ανελέητα. Το εφηβικό χιούμορ του Jack Black και του Kyle Gass είναι ξεκαρδιστικό, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις το αστείο ξεφτίζει μετά από τις πρώτες ακροάσεις.

Nine Inch Nails-With Teeth (2005)
Ο Dave Grohl συμμετέχει στα επτά από τα 13 τραγούδια του δίσκου αλλά δεν μπορεί να σώσει αυτό το album από τη μετριότητα. Ό,τι ήταν συναρπαστικό και επαναστατικό στη μουσική του Trent Reznor μια δεκαετία νωρίτερα έχει μετατραπεί πλέον σε πληκτική επανάληψη που δυσκολεύεται να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του ακροατή. Αν ξεχωρίζει κάτι σε αυτόν τον δίσκο είναι το καλογραμμένο “The Hand That Feeds” και η επιθετική synth pop του “Only”. Κατά τα άλλα, αντίθετα με αυτό που λέει ο τίτλος, είναι ένας δίσκος without teeth.

Probot-Probot (2004)
Το album – φόρος τιμής του Dave Grohl στο metal με το οποίο μεγάλωσε εντυπωσιάζει περισσότερο με τους καλεσμένους του παρά με την ίδια τη μουσική. Σίγουρα έχει ενδιαφέρον το πως ο Grohl επιχειρεί να προσαρμόσει τη συνθετική γραφή του για να τη φέρει στα μέτρα του Lemmy, του Cronos, του King Diamond, του Lee Dorian και των υπόλοιπων μουσικών ηρώων του, αλλά το αποτέλεσμα είναι αναπάντεχα μονοδιάστατο, με λαμπρή εξαίρεση τη συνεργασία με τον Wino στο “The Emerald Law”. Αισθάνομαι ότι το “Probot” είναι ο τρόπος του ηγέτη των Foo Fighters να μας δείξει ότι είναι ένας πολύ cool τύπος και όχι ένας πραγματικά καλός δίσκος.

Tenacious D-Rize Of The Fenix (2012)
Το αστείο των Tenacious D δεν κρύωσε, αλλά με κάποιο τρόπο έγινε καλύτερο. Το “Rize Of The Fenix” έχει στιγμές που φέρνουν δάκρυα στα μάτια, αλλά αυτοί που θα επιλέξουν να αγνοήσουν την κωμική πλευρά ή δεν θα γελάσουν με το χιούμορ του Jack Black και του Kyle Gass, μπορούν να ακούσουν κανονικά τραγούδια, τα οποία μπορούν να σταθούν αυτόνομα και με κάποια αξιοπρέπεια σε έναν συμβατικό δίσκο. Και αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα.

Melvins-King Buzzo (1992)
Οι Melvins αποφασίζουν να γίνουν για λίγο KISS και κάθε μέλος του συγκροτήματος κυκλοφορεί ένα EP, το οποίο παραπέμπει στα προσωπικά albums που έβγαλε ο Gene Simmons και η παρέα του στα τέλη των 70’s. O Dave Grohl συμμετέχει στο EP του Buzz Osborne με το ψευδώνυμο “Dale Nixon”, ως ντράμερ και παραγωγός, ενώ τραγουδά και παίζει κιθάρα στο δικό του “Skeeter”, το οποίο θα συναντήσουμε σε άλλη μορφή στο “Pocketwatch”. Πρόκειται για να EP με εξαιρετικό ενδιαφέρον, όπου το sludge του “Isabella” αναμειγνύεται αρμονικά με τις πιο μελωδικές αναζητήσεις του Osborne στο “Annum”. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που ισχύει για τους προσωπικούς δίσκους των μελών των KISS.

Scream-No More Censorship (1988)
Ο Dave Grohl συναντά τους βετεράνους της hardcore σκηνής της Washington λίγο πριν το τέταρτο album τους, και αφού έχουν εγκαταλείψει την Dischord για χάρη της reggae εταιρίας RAS Records. Το “No More Censorhip” τους βρίσκει να πλησιάζουν περισσότερο τις παρυφές του hardcore, να πειραματίζονται με περισσότερο ορθόδοξες φόρμες, να φλερτάρουν ιδιόμορφα με τον rhythm n blues ήχο στο “Hit Me” και να αναζητούν την pop μελωδική φλέβα στο “It’s The Time”. Δεν είναι δίσκος για τους πιουρίστες του hardcore, αλλά αυτό είναι το πλεονέκτημα του.

Zac Brown Band-The Grohl Sessions Vol. 1 (2013)
“Ο κόσμος λέει ότι είναι country. Όχι δεν είναι, είναι σαν τους Allman Brothers”. Με αυτά τα λόγια περιέγραψε ο Dave Grohl τη συνεργασία του με την country μπάντα του Zac Brown για τις ανάγκες του συγκεκριμένου ΕΡ. Είναι ένα πείραμα που πετυχαίνει απόλυτα, χάρη στις εξαιρετικές φωνητικές αρμονίες, τις μελωδίες που συχνά θυμίζουν Charlie Daniels Band και την παραγωγή του Grohl που κρατά το ΕΡ στα χωράφια του country rock χωρίς να το αφήνει να ξεφύγει σε Grand Ole Opry μονοπάτια.

Late!-Pocketwatch (1992)
Λίγους μήνες αφού έγινε μέλος των Nirvana, ο Dave Grohl μπήκε στο στούντιο και ηχογράφησε ολομόναχος τέσσερα τραγούδια του. Αυτά και άλλα έξι, τα οποία είχε ηχογραφήσει λίγο πριν τη διάλυση των Scream, κυκλοφόρησαν με το ψευδώνυμο Late! ως cassette album με τίτλο “Pocketwatch” από την εταιρία Simple Machines. Η ηχογράφηση δεν είναι καλή, αλλά μας επιτρέπει να ρίξουμε μια πρώτη κλεφτή ματιά στη συνθετική νοοτροπία του Grohl, και από αυτή την άποψη είναι ένα συναρπαστικό μουσικό κειμήλιο. Στο “Hell’s Garden” ακούμε ψήγματα από τους Nirvana που ήταν έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο, στο “Throwing Needles” παίρνουμε μια πρώιμη ιδέα του ντεμπούτου των Foo Fighters, ενώ τραγούδια όπως το “Color Pictures Of Marigold” και το “Winnebago” χρησιμοποιήθηκαν αργότερα ως b-sides στα singles των δύο συγκροτημάτων.

Them Crooked Vultures-Them Crooked Vultures (2009)
Tο τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι λιγότερο από το άθροισμα των μερών του, αλλά ο καρπός της συνεργασίας του Grohl με τον Josh Homme και τον John Paul Jones ικανοποιεί τις περισσότερες προσδοκίες που μπορούμε να έχουμε από ένα super group. Στο “Songs For The Deaf” μάθαμε τι ακριβώς συμβαίνει όταν ο Grohl και ο Homme δουλεύουν μαζί, αλλά στον συγκεκριμένο δίσκο ο Jones είναι αυτός με το τεράστιο ειδικό βάρος. Και, συνεπώς, αυτός βάζει τη σφραγίδα του, με ενορχηστρώσεις που προσθέτουν μοναδικές φωτοσκιάσεις, αφαιρώντας κάτι από τον όγκο και αντικαθιστώντας το με, ασυνήθιστες για τους άλλους δύο, μελωδικές γραμμές. Αυτό που λείπει από το “Them Crooked Vultures” είναι ένα αληθινά αριστουργηματικό τραγούδι.

Queens Of The Stone Age-…Like Clockwork (2013)
Ο Joey Castillo αποχωρεί έχοντας ηχογραφήσει λιγότερα από τα μισά τύμπανα του δίσκου και ο παλιόφιλος Dave Grohl επιστρέφει εσπευσμένα για να βάλει ένα χεράκι στα υπόλοιπα. Αν πρέπει να το συγκρίνουμε με το “Songs Of The Deaf”, τον άλλο δίσκο των QOTSA στον οποίο συμμετείχε ο Grohl, θα πρέπει να πούμε ότι είναι ένα αναπόφευκτο comedown. Η μεγάλη εικόνα όμως αποκαλύπτει τη συνθετική τόλμη του Josh Homme, o οποίος θυσιάζει την δύναμη και τον όγκο για χάρη μιας πιο μελωδικής προσέγγισης, η οποία εκπλήσσει ευχάριστα σε τραγούδια όπως το funky “Smooth Sailing” και το αριστουργηματικό soulful “…Like Clockwork”.

Scream-Fumble (1993)
Το “Fumble” ηχογραφήθηκε το 1990 και κυκλοφόρησε τρία χρόνια αργότερα, ενώ το συγκρότημα είχε διαλυθεί. Περισσότερο μελωδικοί και διαυγείς από ποτέ, οι Scream μπαίνουν στην εμπροσθοφυλακή του post hardcore και εντυπωσιάζουν με τραγούδια όπως το “Mardi Gras”, το οποίο διαστρέφει μοναδικά τον funk ήχο της Νέας Ορλεάνης. Όσο για τον Dave Grohl; Σε αυτόν τον δίσκο δοκιμάζει για πρώτη φορά τις δυνάμεις του πίσω από το μικρόφωνο, στο “Gods Look Down”.

Killing Joke-Killing Joke (2003)
Είναι εξαιρετικό το πάντρεμα της βιομηχανικής αισθητικής των Killing Joke με το μετρονομικό drumming του Dave Grohl σε αυτή τη θριαμβευτική επιστροφή των Λονδρέζων μετά από χρόνια δισκογραφικής αποχής. Το δεύτερο επώνυμο album τους επιστρέφει στις πρώτες μέρες του συγκροτήματος και, σε τραγούδια όπως το “Asteroid” και το “Dark Forces”, βρίσκει ξανά την ίδια πυρετώδη ένταση και την αίσθηση κλειστοφοβίας που αγαπήσαμε στην πρώτη περίοδο τους. Το ότι ο Grohl έπαιξε σε αυτόν τον δίσκο ήταν μάλλον αναπάντεχο δεδομένης της κόντρας του συγκροτήματος με τους Nirvana για το αν το “Come As You Are” ήταν αντιγραφή του “Eighties”.

Queens Of The Stone Age-Songs For The Deaf (2002)
Δεν ξέρω αν σε αυτόν τον δίσκο ακούμε τα καλύτερα drums που έχει παίξει ο Dave Grohl στη ζωή του, αλλά ξέρω ότι το “Songs For The Deaf” έχει κερδίσει με το σπαθί του μια θέση στα αριστουργήματα του αιώνα μας, και ένας από τους λόγους είναι ότι κάθε χτύπημα στα τύμπανα κάνει τον άξονα της Γης να μετακινείται μερικά εκατοστά. Τα υπόλοιπα είναι απλά και γνωστά. Ο Josh Homme πιάνει στα χέρια του τους Black Sabbath και τον ήχο της ερήμου, τους κάνει ενέσεις στεροειδών και μετά χτίζει πάνω τους τιτάνια riffs και ρεφρέν σε τραγούδια που επαναβεβαιώνουν τον μύθο του rock.

Nirvana-In Utero (1993)
Αν μπορούσαμε να απομονώσουμε ένα δίσκο από την ιστορία του, και μέναμε μόνο στη μουσική τότε θα μπορούσαμε να πούμε με ασφάλεια ότι το “In Utero” είναι ισάξιο του “Nevermind”. Πρόκειται για ένα γενναίο έργο τέχνης στο οποίο οι Nirvana, με την πολύτιμη συνδρομή του Steve Albini, υπονομεύουν σκόπιμα την πιο φιλική προς τον ακροατή πλευρά της μουσικής τους, οδηγώντας τα τραγούδια σε σκοτεινά και θορυβώδη μονοπάτια. Όταν ακούσαμε το “In Utero” για πρώτη φορά καταλάβαμε ότι οι Nirvana είχαν φθαρεί από την επιτυχία, και ήθελαν να ξεμπερδέψουν μια για πάντα με το star system ώστε να επιστρέψουν εκεί που ξεκίνησαν. Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς έτσι.

Nirvana-Nevermind (1991)
Δεν υπάρχει στ’ αλήθεια τίποτα περισσότερο που μπορεί να γραφτεί για τον πιο σημαντικό δίσκο των τελευταίων τριών δεκαετιών. Εχθροί και φίλοι των Nirvana ξέρουν πολύ καλά πως η εμφάνιση του “Nevermind” άλλαξε το μουσικό τοπίο και τη νοοτροπία μουσικών και fans και, τελικά, επανασχεδίασε ολόκληρο το rock οικοδόμημα. Και ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που μας έκανε να γυρίσουμε το κεφάλι μας και να προσέξουμε αυτό το μέχρι τότε άγνωστο στους πολλούς συγκρότημα; Οι κεραυνοί που εξαπέλυσε ο Dave Grohl στα πρώτα δευτερόλεπτα του “Smells Like Teen Spirit” ήταν, και όλοι θυμόμαστε που ήμασταν την πρώτη φορά που το ακούσαμε. Το “Nevermind” ως ιδέα είναι ένα ορόσημο που στέκεται πέρα και πάνω από τα αριστουργηματικά τραγούδια του, αλλά και τους ίδιους τους δημιουργούς του. Και οι δίσκοι που το έχουν πετύχει αυτό μπορεί να μετρώνται στα δάχτυλα των δύο χεριών.

Στέλιος Βογιατζάκης
Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.