Λίγο μετά τις δηλώσεις της Stevie Nicks στο Rolling Stone και την επιβεβαίωση πως οι Fleetwood Mac δε πρόκειται να κυκλοφορήσουν ξανά δίσκο, αλλά και την ανακοίνωση του νέου album από τους Lindsey Buckingham και Christine McVie, ακούσαμε ξανά την πλούσια δισκογραφία του σπουδαίου Βρετανό-Αμερικανικού συγκροτήματος.

Αν θα ήθελε κανείς να αποτυπώσει πιο χαρακτηριστικά την λεπτή γραμμή μεταξύ pop και rock, η μουσική των Fleetwood Mac θα ήταν ο καλύτερος τρόπος. Στην πλούσια καριέρα τους βεβαίως οι Mac έπαιξαν σχεδόν τα πάντα και το rockyourlife.gr άκουσε ξανά ολόκληρη την δισκογραφία τους βάζοντας τα albums τους από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

17. Time (1995)
Κάθε μεγάλο συγκρότημα έχει την ντροπιαστική του στιγμή και το «Time» είναι αυτή η τεράστια κηλίδα στην ιστορία των Fleetwood Mac. Από όπου και αν πιάσεις αυτό το album δε σου δίνει πάτημα να βρεις κάτι για να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις. Από τη μια έχουμε τις ηχηρές απουσίες των Stevie Nicks και Lindsey Buckingham για πρώτη φορά από το 1974, από την άλλη τις εντελώς άστοχες επιλογές των Dave Mason και Bekka Bramlett -που κλήθηκαν ως αντικαταστάτες για να γεμίσουν τα παπούτσια τους- ενώ ακόμα και η Christine McVie που προσπάθησε να βοηθήσει υπογράφοντας πέντε συνθέσεις, έφυγε από το group λίγο πριν την περιοδεία. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένας εντελώς άκυρος δίσκος με κακές και ανέμπνευστες pop συνθέσεις που αποτελεί ψεγάδι στην ιστορία του Βρετανό-Αμερικανού θρυλικού συγκροτήματος. Και επειδή τα νούμερα λένε τις περισσότερες φορές την αλήθεια… το  συγκεκριμένο line-up άντεξε μόλις έναν χρόνο, με το «Time» να αποτυγχάνει την είσοδό του στο Billboard chart της Αμερικής, κάτι που είχε να συμβεί από το «Mr. Beautiful» το 1968. Ο ορισμός της παταγώδους αποτυχίας σε όλα τα επίπεδα.

16. Behind The Mask (1990)
Η θέση του «Behind The Mask» σε αυτήν εδώ τη λίστα ενδεχομένως να ήταν λίγο καλύτερη, αν η σύγκριση με τον προκάτοχό του δεν ήταν τόσο χαώδης. Όταν τρία χρόνια πριν έχεις κυκλοφορήσει το «Tango In The Night» (που θα συναντήσουμε αρκετά παρακάτω), οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις είναι σαφώς μεγαλύτερες. Αντί αυτού, οι Mac έρχονται αντιμέτωποι με τη φυγή του Lindsey Buckingham, τον οποίο και αντικατέστησαν όχι με έναν αλλά με δύο νέα μέλη, τους Bully Burnette και Rick Vito. Και μπορεί ο δίσκος να έχει κάποιες καλές στιγμές όπως το «Skies The Limit» ή το «Love Is Dangerous», αλλά συνολικά δείχνει να έχει γραφτεί διεκπεραιωτικά, με την μπάντα να αποτυγχάνει να μας προσφέρει έστω κάποιες λίγες μεγάλες στιγμές. Όπως ίσως μαντεύετε, η Stevie Nicks αποχώρησε από την μπάντα αμέσως μετά την περιοδεία που ακολούθησε, για να επανέλθει ευτυχώς το 1997. Λίγο αργότερα παρελθόν αποτέλεσε και ο Vito, για τον οποίο πάντως οι οπαδοί των Mac τρέφουν θετικά συναισθήματα, αναγνωρίζοντας του την προσπάθεια να πετύχει κάτι καλό σε μια ταραγμένη για το συγκρότημα περίοδο.

15. Penguin (1973)
Η μανία του John McVie για τους πιγκουίνους (!!) και οι άπειρες ώρες που περνούσε στον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου παρατηρώντας και μελετώντας το συμπαθές ζώο οφείλονται για τον τίτλο και το artwork του «Penguin», του πρώτου album που κυκλοφόρησαν οι Fleetwood Mac μέσα στο 1973. Με τον Danny Kirwan να φεύγει από την μπάντα λίγο πριν, οι Mac προσλαμβάνουν τον κιθαρίστα Bob Weston και τον τραγουδιστή Dave Walker, μια κίνηση που όμως δε τους βγήκε με αποτέλεσμα οι δρόμοι τους να χωρίσουν λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Από το «Penguin» ξεχωρίζει το κιθαριστικό διαμάντι «Revelation» (με τα κρουστά και τις αναφορές στον Santana) και το επιλογικό «Caught In The Rain», με το υπόλοιπο υλικό ωστόσο να αποτυγχάνει να κάνει τη διαφορά. Χωρίς να πρόκειται απαραίτητα για ένα κακό album, ο πιγκουίνος δείχνει απελπιστικά λίγος για να σταθεί πλάι στα αριστουργήματα του παρελθόντος και είναι με διαφορά ο πιο αδύναμος κρίκος της πρώτης περιόδου των Fleetwood Mac και το album που μνημονεύεται λιγότερο και ακούγεται ακόμα λιγότερο από τους εκατομμύρια οπαδούς του group.

14. Mr. Wonderful (1968)
Μετά από ένα εκπληκτικό ντεμπούτο την ίδια χρονιά, οι Fleetwood Mac προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν την καλλιτεχνική και -κυρίως- εμπορική επιτυχία τους, μπαίνοντας ξανά στο studio και γράφοντας ακόμα ένα blues rock album. Δυστυχώς, το εγχείρημα κρίνεται ανεπιτυχές λόγω της παντελούς έλλειψης πρωτοτυπίας, αν και με τα χρόνια οι fans της πρώτης περιόδου της μπάντας έδειξαν να επανεκτιμούν την αξία του. Σε κάθε περίπτωση, κρίνοντας με αυστηρά μουσικούς όρους, το «Mr. Beautiful» είναι ένας μάλλον «αχρείαστος» δίσκος με τις μεγάλες στιγμές να απουσιάζουν κάτι που χτύπησε άσχημα σε κοινό και κριτικούς οι οποίοι έκαναν λόγο για απογοήτευση. Για να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα το «ξεζούμισμα» που δέχθηκαν οι Peter Green και Jeremy Spencer, αρκεί να αναφερθεί πως σε 4 από τις συνθέσεις χρησιμοποίησαν το ίδιο ακριβώς riff του blues θρύλου Elmore James (!!!). Για να μη τα βλέπουμε όλα μαύρα πάντως, στους Fleetwood Mac πιστώνεται η διατήρηση της τραχύτητας και της πηγαίας τους blues ταυτότητας, γεγονός πάντως που δεν έδειξε να πείθει ένα πιο ευρύ ακροατήριο. Μετά από τόσα χρόνια, το «Mr. Wonderful» δείχνει να απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε φανατικούς συλλέκτες των blues, ενώ για τους περισσότερους οπαδούς της μπάντας αποτελεί μια σχεδόν ξεχασμένη ανάμνηση.

13. Kiln House (1970)
«This Is The Rock» τραγουδάνε με έπαρση στο πρώτο κομμάτι του «Kiln House» οι Fleetwood Mac και έχουν απόλυτο δίκιο καθώς σε αυτόν εδώ τον δίσκο φλερτάρουν περισσότερο από ποτέ με το κλασικό rock n roll των 50s και 60s αλλά και την πιο σκληρή πλευρά της country. Ο Danny Kirwan ροκάρει ξέφρενα σε όλη τη διάρκεια του album με τα «Hi Ho Silver» και «Tell Me All The Things You Do» να ξεχωρίζουν για τον ωμό τους ήχο και το «Buddy’s Song» να είναι το «Peggy Sue Got Married» του Buddy Holly με αλλαγμένους στίχους. Το μελωδικό και πιο συναισθηματικό πρόσωπο των Fleetwood Mac αποτυπώνεται στο instrumental «Earl Gray» και -κυρίως- στο «One Together», με το οποίο η μπάντα κλείνει το μάτι στο ραδιόφωνο. Σίγουρα το «Kiln House» δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της πρώτης περιόδου των Fleetwood Mac και προφανώς δεν είναι και το album που θα σε κάνει να αναζητήσεις μανιωδώς την δισκογραφία των Βρετανό-Αμερικανών. Σε κάθε περίπτωση όμως αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα ποιοτικού 70s rock με αρκετούς λόγους για να του αφιερώσεις ακροάσεις.

12. Say You Will (2003)
Ο 17ος και κατά τα φαινόμενα τελευταίος studio δίσκος των Fleetwood Mac. Αναλύοντας λίγο τα όσα είχαν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια στο group και με την απόσυρση της Christine McVie το 1998, η κυκλοφορία και μόνο του συγκεκριμένου album είναι από μόνη της μεγάλη υπόθεση. Το αξιοσημείωτο όμως είναι πως τελικά το «Say You Will» είναι ένας πραγματικά πάρα πολύ καλός δίσκος κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Με τον Lindsey Buckingham και τη Stevie Nicks να αναλαμβάνουν όλες τις συνθέσεις και την δεύτερη να έχει όλο τον χώρο να λάμψει ερμηνευτικά, ο δίσκος εκπλήσσει ευχάριστα ακόμα και τους πλέον αισιόδοξους fans. Τα «Peacekeeper», «Smile At You» και «Running Through The Garden» τολμώ να πω, ίσως με μια μικρή δόση υπερβολής, πως είναι βγαλμένα από το ένδοξο παρελθόν ενώ το μελωδικό παίξιμο του Buckingham στο σπαρακτικό «Thrown Down» είναι μια από τις πιο γλυκές στιγμές στην σύγχρονη ιστορία των Fleetwood Mac. Ναι, η απουσία της McVie «χτυπάει» και σε κάποιες στιγμές είναι κάτι παραπάνω από αισθητή, όμως αλήθεια ποιός μπορεί να κατηγορήσει για κάτι τους Fleetwood Mac του 2003;

11. Future Games (1971)
Το πέμπτο studio album των Fleetwood Mac είναι το πρώτο με την Christine McVie και το πρώτο από τα πέντε συνολικά στα οποία συμμετείχε ο Αμερικανός κιθαρίστας/τραγουδιστής Bob Welch. Είναι επίσης ο δίσκος στον οποίο οι Mac είπαν οριστικά αντίο στα blues, υιοθετώντας το γνωστό στη συνέχεια pop/rock στιλ τους, κάτι που εκτός από τις συνθέσεις αποτυπώνεται και στην αιθέρια παραγωγή που για πρώτη φορά κάνει τους Mac να ακούγονται τόσο ραδιοφωνικοί και με τόσο funk και RnB διάθεση («What A Shame»). Με τα ψυχεδελικά και progressive στοιχεία να είναι ιδιαίτερα έντονα στις μεγαλύτερες σε διάρκεια συνθέσεις του album («Future Games», «Sands Of Time»), κάτι που πάντως δεν φαίνεται να άρεσε και πολλοί σε αρκετούς fans, αλλά και με ακόμα ένα εκπληκτικό highlight, το εναρκτήριο «Woman Of 1000 Years», οι Fleetwood Mac φλερτάρουν πιο έντονα από ποτέ με τον soft προοδευτικό ήχο, ψηλώνοντας απότομα συνθετικά και βάζοντας έτσι τα πρώτα πολύ γερά θεμέλια στο τεράστιο μουσικό οικοδόμημα που έχτισαν στο δεύτερο μισό εκείνης της δεκαετίας αλλά και στις αρχές της επόμενης. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα από εκείνα τα albums του οποίου η αξία επανεκτιμάται μέσα στον χρόνο.

10. Bare Trees (1972)
Στο τελευταίο του album με τους Fleetwood Mac, ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Danny Kirwan υπογράφει πέντε από τις συνολικά δέκα συνθέσεις, αφήνοντας έτσι τη σφραγίδα του. Καλύτερο σε σχέση με τους δύο προκατόχους του («Kiln House», «Future Games») αλλά όχι τόσο περιπετειώδες όσο το «Then Play On», το album ανοίγει με το heavy blues «Child Of Mine» και συνεχίζει με το πιο μελωδικό και ατμοσφαιρικό «The Ghost» και το πιανιστικό pop/rock oriented «Homeward Bound της Christine McVie, βάζοντας έτσι τις βάσεις για όλα όσα θα ακούσει στη συνέχεια ο ακροατής. Στον Kirwan πιστώνεται ο straight rock χαρακτήρας του δίσκου αλλά και η πιο μελωδική του στιγμή, το εκπληκτικό κιθαριστικό instrumental «Sunny Side Of Heaven», με την McVie να δίνει περισσότερο χώρο στα πλήκτρα περιορίζοντας έτσι τις ερμηνευτικές της εκλάμψεις στο «Spare Me A Little Of Your Love» το οποίο πάντως θα ακούγεται σε όλες τις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας τα επόμενα χρόνια. Το «Dust» συμπληρώνει τις κορυφαίες στιγμές του album, το οποίο φυσικά γνωρίζει και μεγάλη εμπορική επιτυχία και κρατά τους Mac στο προσκήνιο δίχως όμως να σοκάρει.

09. Mirage (1982)
Πρόκειται για το album που κανονικά θα έπρεπε να βγει αμέσως μετά το «Rumours», αν οι Fleetwood Mac ακολουθούσαν τις επιταγές της δισκογραφικής τους εταιρίας αλλά και των οπαδών που μαγεύτηκαν από το magnum opus των Βρετανό-Αμερικανών. Πράττοντας ορθά ωστόσο όπως θα δούμε παρακάτω, οι Mac κυκλοφορούν το μαγικό «Tusk» το 1979 και τρία χρόνια αργότερα το «Mirage» με το οποίο αφήνουν στην άκρη τους πειραματισμούς, επιστρέφοντας στον ήχο που τους έκανε μεγάλους. Οι τριγμοί ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος οδήγησαν τους Lindsey Buckingham και Stevie Nicks στην κυκλοφορία των πρώτων τους προσωπικών δίσκων με τις εφημερίδες ουσιαστικά να προαναγγέλλουν το «τέλος εποχής» του συγκροτήματος. Κάπως έτσι, το «Mirage» αποκτά μεγαλύτερη αξία καθώς καταφέρνει να ενώσει την μπάντα και τελικά να αναδειχθεί σε μια από τις κορυφαίες δουλειές της. Με την Christine McVie να βγάζει πόνο από τον χωρισμό της με τον Dennis Wilson των Beach Boys στο «Wish You Were Here» αλλά και με τα αγαπημένα μου «Gypsy» και «Straight Back» που κινούνται στα γνώριμα pop/soft rock μονοπάτια, η μπάντα έδειξε πως είχε τον τρόπο να κρατηθεί στον δρόμο των επιτυχιών.

08. Heroes Are Hard To Find (1974)
Αν έπρεπε να χωρίσουμε την ιστορία των Fleetwood Mac σε δύο περιόδους, αυτές θα ήταν η προ και η μετά Buckingham/Nicks εποχή. Το τέλος της πρώτης σηματοδοτείται με την κυκλοφορία αυτού εδώ του δίσκου -ένατου συνολικά- τελευταίου με τον Bob Welch βασικό συνθέτη και κιθαρίστα του group. Η ψυχεδελική του διάθεση στο «Coming Home» απογειώνει τις αισθήσεις ενώ τα «Angel» και «Bermuda Triangle» συμπληρώνουν μια εκρηκτική rock/psych blues τριάδα, με την pop έκφανση των Mac να λάμπει περισσότερο στο «Come A Little Bit Closer» αλλά και στο funky «Born Enchanter». Γεγονός είναι πάντως πως στο «Heroes Are Hard To Find» είναι εμφανής, ίσως περισσότερο από κάθε album, η «σύγκρουση» των δύο κόσμων των Fleetwood Mac, χωρίς ευτυχώς να διαταράσσεται η ομοιογένεια του τελικού αποτελέσματος. Τελικά, όσο στενάχωρη και αν ήταν η αποχώρηση του Welch, τόσο διάπλατα άνοιξαν οι δρόμοι της επιτυχίας για την μπάντα. Και αν το «Fleetwood Mac» και το «Rumours» ήταν οι καρποί αυτής της εξέλιξης, τα κομμάτια που βρίσκονται στο «Heroes Are Hard To Find» είναι οι σπόροι.

07. Then Play On (1969)
Ίσως για κάποιους το «Then Play On» να βρίσκεται αρκετά ψηλά σε αυτήν την λίστα, όμως θα μου επιτρέψετε να έχω και εγώ τις αδυναμίες μου. Προσωπικά λατρεύω το συγκεκριμένο album παρόλο που από εδώ άρχισε να φαίνεται η στροφή των Mac σε ένα πιο pop/soft rock ακροατήριο. Και αν τα «Oh Well» και «Rattlesnake Shake» αποτελούν τους δύο πιο αξιομνημόνευτους ύμνους που ένωσαν το παρελθόν με το μέλλον του συγκροτήματος, κομμάτια όπως το μαγικό «When You Say» και το επιλογικό «Before The Beginning» αναδεικνύουν τα ethnic, pop και progressive στοιχεία που άρχισαν δειλά να βάζουν στη μουσική τους οι Άγγλοι, κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα προσβάσιμο σε περισσότερους. Η χημεία του Peter Green με τον νεοφερμένο τότε Danny Kirwan κάνει τους fans να ξεχάσουν (;) σχετικά γρήγορα τον Jeremy Spencer (ο οποίος παρεμπιπτόντως αναφέρεται στα credits του δίσκου ως συμμετέχων παίζοντας πιάνο στο «Oh Well), με το «Then Play On» να δίνει μερικές από τις πιο περιπετειώδεις συνθέσεις της πρώτης περιόδου των Fleetwood Mac και βγάζει στην επιφάνεια την ποικιλόμορφη μουσικότητα του group.

06. Mystery To Me (1973)
Το «Mystery To Me» είναι ο δίσκος που περιέχει το φανταστικό «Hypnotized» και κάπου εκεί η κουβέντα για το εαν πρόκειται για καλό album θα πρέπει να τελειώσει. Ο κιθαρίστας Bob Welch αναλαμβάνει το μεγαλύτερο βάρος της σύνθεσης με την Christine McVie να προσθέτει τις απαραίτητες δικές της ερμηνευτικές και συνθετικές πινελιές. Τραγούδια όπως το funky «Keep On Going» ή το επιλογικό «Why» απέδειξαν πως οι Fleetwood Mac δικαίως θεωρούνταν εκείνη την περίοδο ανάμεσα στα κορυφαία σχήματα του πλανήτη. Αν μάλιστα ο δεύτερος κιθαρίστας Bob Weston δεν έλαμπε δια της απουσίας του στον συνθετικό τομέα, ίσως ο δίσκος να είχε ακόμα μεγαλύτερη απήχηση. Προσωπικά θεωρώ πως το «Mystery To Me» έχει αδικηθεί τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά από τους fans των Mac και αν εξαιρέσω το ντεμπούτο τους, που όμως είχε έναν εντελώς διαφορετικό ήχο, πιστεύω πως με αυτό το album οι Fleetwood Mac τρύπησαν το -τότε- ταβάνι τους. Δύο χρόνια αργότερα πάντως οι προσθήκες των Lindsey Buckingham και Christine McVie θα άλλαζαν μια και καλή τον ρου της ιστορίας του συγκροτήματος.

05. Tango In The Night (1987)
Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του «Rumours», οι fans σχεδόν απαιτούσαν από την αγαπημένη τους μπάντα να συνθέσει το sequel του πλέον επιτυχημένου τους album. Αφού αυτό δεν έγινε με το πολυεπίπεδο «Tusk» και το «Mirage», το «Tango In The Night» θεωρείται πλέον ως ο δίσκος που τόσο σε επίπεδο συνθέσεων, όσο και σε αυτό παραγωγής -τηρουμένων των αναλογιών και των κλισέ της εποχής- στέκεται πιο κοντά στο ύφος του σπουδαιότερου δημιουργήματος των Fleetwood Mac. Ας μη γελιόμαστε, τα 80s ήταν η δεκαετία που αρκετές μπάντες «νέρωσαν» την rock ταυτότητα τους με μπόλικα pop στοιχεία και οι Mac που ήδη είχαν μπει σε αυτό το μονοπάτι πολύ νωρίτερα δε θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση. Και ναι, το album είναι γεμάτο samples, το drum machine συνθλίβει την δημιουργικότητα του Mick Fleetwood ενώ και οι κιθάρες του Buckingham ακούγονται σε σημεία εκνευριστικά γυαλισμένες (είπαμε… είμαστε στα 80s). Ακόμα και έτσι όμως, το «Tango In The Night» με συνθέσεις όπως τα «Little Lies», «Isn’t It Midnight» (με το διπλό κιθαριστικό solo του Buckingham να βγαίνει μέσα από τις πιο τρελές ονειρώξεις των οπαδών) αλλά και τόσα άλλα, αποτυπώνουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τη μαγεία της μουσική των Mac και το μοναδικό χαρακτηριστικό τους να ακροβατούν με τόση άνεση ανάμεσα στην pop και rock μουσική.

04. Tusk (1979)
Αν δε μου άρεσε τόσο πολύ ο ωμός blues ήχος που είχαν στο ντεμπούτο τους οι Mac, το «Tusk» θα κέρδιζε σίγουρα άλλη μια θέση σε αυτήν την λίστα. Και γεγονός είναι πως για τους περισσότερους ο συγκεκριμένος δίσκος συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο τη χρυσή τριάδα των «Fleetwood Mac» και «Rumours» που κυκλοφόρησαν στο δεύτερο μισό των 70s. Το «Tusk» αποδεικνύει περίτρανα την δαιμονιώδη κατάσταση στην οποία βρισκόταν εκείνη την περίοδο η μπάντα. Μετά από ακατάπαυστες περιοδείες μηνών, η χρυσή πεντάδα μπαίνει στο δικό της πλέον studio και ηχογραφεί ένα album 75 λεπτών, χωρίς μάλιστα να προσπαθεί να αντιγράψει το «Rumours» παρά τις φυσιολογικές παραινέσεις της Warner Bros. Έχοντας στη διάθεσή τους $1 εκατομμύριο δολάρια για τις ηχογραφήσεις, οι Mac ηχογράφησαν το πιο ακριβό album στην μέχρι τότε ιστορία, πειραματιζόμενοι με το rock, την pop, το new wave, το ethnic αλλά και το punk, που τότε κέρδιζε συνεχώς έδαφος. Εκκεντρικό και προκλητικό, το «Tusk» παρά τη μεγάλη του διάρκεια και την μουσική του ανομοιογένεια -ελέω πειραματισμών- σε κερδίζει με το πηγαίο ταλέντο των συνθέσεων, με τον Buckingham να υπογράφει 9 από αυτές, βάζοντας ίσως για πρώτη φορά σε δεύτερη μοίρα τις κατά τα άλλα εκπληκτικές ερμηνείες των Stevie Nicks και Christine McVie.

03. Peter Green’s Fleetwood Mac (1968)
Θεωρώ το «Peter Green’s Fleetwood Mac» ένα από τα πιο σημαντικά albums των Βρετανικών blues, σίγουρα το σημαντικότερο της πρώτης περιόδου της μπάντας, και έναν δίσκο που έχει «αδικηθεί» ακόμα και από τους ίδιους των fans των Mac ελέω της μετέπειτα στροφής που πήρε το group. Στα 60s, όπως κάθε σπουδαία μπάντα εκείνης της εποχής στη Μεγάλη Βρετανία, έτσι και οι Fleetwood Mac, αποφασίζουν να υποκλιθούν στις blues επιρροές τους. Ο Peter Green, με τις ευλογίες του ίδιου του John Mayall, αφήνει στην άκρη τη δουλειά του με τους Bluesbreakers και έχοντας στο πλευρό του τον Jeremy Spencer γράφουν τα νέα τους κομμάτια. Οι δύο τους αλλά και οι υπόλοιποι Fleetwood Mac υπογράφουν ένα ώριμο και ωμό δωδεκάμετρο κιθαριστικό blues rock album με 8 αυθεντικές συνθέσεις συν 4 διασκευές, βγαλμένες από τους μεγάλους της σχολής του Σικάγου. Το «Long Grey Mare» είναι με άνεση η κορυφαία στιγμή του δίσκου, με τον Green να συμπαρασέρνει και τους υπόλοιπους στον τρελό ρυθμό του. Η δημοτικότητα των blues στη Μεγάλη Βρετανία εκτίναξε το album σχεδόν αμέσως στην κορυφή των charts, τη στιγμή που για κάποιον ανεξήγητο λόγο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.

02. Fleetwood Mac (1975)
Πρόκειται για την αρχή της εκτόξευσης μιας και το «White Album» είναι το πρώτο album με τη συμμετοχή του κιθαρίστα Lindsey Buckingham και της τραγουδίστριας Stevie Nicks, οι οποίοι προσχώρησαν στο συγκρότημα μετά από πρόταση του παραγωγού Keith Olsen. Ο τελευταίος άκουσε και εκτίμησε τις δυνατότητες του ντουέτου στο album «Buckingham/Nicks» που κυκλοφόρησε το 1973, προτείνοντας αρχικά τον Buckingham για τη θέση του κιθαρίστα, στη θέση του Bob Welch που μόλις είχε αποχωρήσει. Ο Buckingham επέβαλε στον Mick Fleetwood και την Stevie Nicks και τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία. Οι δυο τους έφεραν έναν πιο «αιθέριο» χαρακτήρα στις συνθέσεις της μπάντας βάζοντας στην κουλτούρα των Fleetwood Mac τον αέρα της Καλιφόρνιας και ενσωματώνοντας πλήρως στο DNA της την radio friendly pop αισθητική. Οι φανατικοί της μπάντας από την εδώ πλευρά του Ατλαντικού μιλούν για «από-Βρετανοποίηση» του group, καθώς και για αποχαιρετισμό στα blues μετά και την αποχώρηση του Welch. Οι πιο υποψιασμένοι απλά παρακολουθούν με δέος την εξέλιξη του συγκροτήματος και αποθεώνουν έναν δίσκο γεμάτο μουσικούς θησαυρούς όπως το «Crystal», το «Say You Love Me» και φυσικά το σπουδαίο «Rhiannon». Η κλασική σύνθεση των Mac μόλις έχει ξεκινήσει και τα επόμενα χρόνια, μέχρι και το τέλος εκείνης της δεκαετίας, θα αποδεικνύονταν συγκλονιστικά.

01.    Rumours (1977)
Προφανώς… το «Rumours» δε θα μπορούσε να βρίσκεται σε καμία άλλη θέση πλην της πρώτης. Άλλωστε δε μιλάμε μονάχα για την κορυφαία στιγμή των Fleetwood Mac, αλλά για έναν δίσκο ορόσημο στη rock μουσική αλλά και την γενικότερη pop κουλτούρα. Αυτό που κάνει όμως το «Rumours» πραγματικά σπουδαίο είναι πως αποτελεί από τη μια το αποτέλεσμα ενός σπουδαίου προκατόχου 2 χρόνια πριν και από την άλλη έναν δίσκο που γράφτηκε με πόνο και αίμα μετά τα σκάνδαλα και τους χωρισμούς που έλαβαν χώρα στις τάξεις της μπάντας. Ακροβατώντας ανάμεσα στο Βρετανικό και το Αμερικανικό blues/rock n roll, όσο pop χρειάζεται για να ακουστεί στο ραδιόφωνο, με μπαλάντες αλλά και κινηματογραφικά μέρη, το «Rumours» πραγματικά σοκάρει τον ακροατή με τη μαεστρία την οποία έχει χτιστεί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο και με τους βασικούς συνθέτες της μπάντας να συμμετέχουν σχεδόν ισάξια στις εμπνευσμένες του στιγμές. Η Christine McVie με τα «You Make Loving Fun» και «Oh Daddy», η Stevie Nicks με το μαγικό «Dreams» και ο Lindsey Buckingham με τα «Never Going Back» και «Go Your Own Way». Δίσκος με τεράστιο αποτύπωμα που αποκλείεται να ξεθωριάσει όσα χρόνια και αν περάσουν.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.