Ακούσαμε ξανά την προσωπική δισκογραφία του Brant Bjork

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Νοέμβριος 08, 2016, 12:25 μμ
3 mins

Ο Brant Bjork, η σημαντικότερη και πιο εμβληματική μορφή του desert rock, επισκέπτεται για ακόμα μια φορά τη χώρα μας, και εμείς βρήκαμε αφορμή για να ακούσουμε ξανά ολόκληρη την solo δισκογραφία του, τοποθετώντας τα albums του από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

Για λόγους οικονομίας, επιλέξαμε να αφήσουμε έξω τις δεκάδες συμμετοχές σε μπάντες και projects στα οποία έχει πάρει μέρος ο Καλιφορνέζος, επικεντρώνοντας τις ακροάσεις μας στις προσωπικές του δουλειές, οι οποίες άλλωστε φέρουν φαρδιά-πλατιά τη δική του σφραγίδα.

brant_bjork_local_angel_200Local Angel (2004)
Δίσκος που σίγουρα δεν αποτελεί το peak στην καριέρα του σπουδαίου μουσικού είναι το «Local Angel» του 2004. Προσωπικά δεν έχω καταλήξει για το εάν πρόκειται για ένα απλώς μέτριο -γιατί κακό album ο Brant Bjork δεν έχει κυκλοφορήσει- ή απλά αδιάφορο album, αλλά σίγουρα είναι αυτό που έχω ακούσει λιγότερο από όλα όσα φέρουν το όνομα του στο εξώφυλλο. Απλά στη δομή τραγούδια, με έναν Bjork «οκνηρό» ακόμα και στις ερμηνείες του, μηδενικά ξεσπάσματα και ελάχιστες desert rock τζούρες, συνθέτουν το σκηνικό αυτής της κυκλοφορίας που σκοπό έχει μάλλον να ικανοποιήσει καλλιτεχνικά τον ίδιο τον δημιουργό και τις προθέσεις του να γράψει ένα απογυμνωμένο και χαλαρό album, δίνοντας μας έτσι μια άποψη για το πως αντιμετωπίζεται η ζωή εκεί στο Palm Desert. Με εξαίρεση το καταπληκτικό «Spanish Tiles», τα υπόλοιπα κομμάτια όπως το «Hippie», το «Bliss Ave.» και το «You’re Alright», παρότι έχουν κάτι από «Jalamanta», στην πραγματικότητα μοιάζουν περισσότερο με μουσικά αποφάγια που έμειναν έξω από τον σπουδαιότερο δίσκο που έγραψε στην μετά-Kyuss εποχή ο Bjork. Ένα album για τις πιο χαλαρές στιγμές σας που δε θα σας κάνει να πεταχτείτε από την καρέκλα σας και σίγουρα όχι αντιπροσωπευτικό της μουσικής προσωπικότητας που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια ο ήρωας μας.

brant_bjork_saved_by_magic_200Saved By Magic (2005)
Το πρώτο από τα δυο συνολικά albums που κυκλοφόρησαν με την ταμπέλα «Brant Bjork & The Bros» αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα projects του Bjork στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Το 2πλο CD με τα 19 κομμάτια και την σχεδόν 90λεπτη διάρκεια ήταν ο δίσκος που έλειπε από τους fans του Bjork μετά το χαλαρό «Local Angel» έναν χρόνο νωρίτερα αλλά και το πιο funky «Keep Your Cool» του 2003. Φυσικά, όπως είναι λογικό, τα fillers εδώ είναι αρκετά, όμως κομμάτια όπως το «Get Into It», το απίστευτα groovy «73» αλλά και το classic rock άρωμα του «Moda» ανεβάζουν επίπεδο το πρώτο μέρος του album, με το sexy «Freak Levels» αλλά και τη διασκευή στο «Sunshine Of Your Love» των Cream να κλέβουν την παράσταση στο δεύτερο. Και αν η επιστροφή σε πιο rock φόρμες αποτέλεσε το ζητούμενο για τον Bjork αλλά και τους fans, αυτό που λείπει τελικά από το «Saved By Magic» είναι η μεγάλη στιγμή και το κομμάτι εκείνο που θα απογειώσει τις αισθήσεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γεγονός πως ο Bjork ξεδίπλωνε για ακόμα μια φορά την αγάπη του για τον Hendrix και τον Santana δημιουργώντας ένα κλασικό «ηλεκτρικό» rock LP είναι αρκετό έτσι ώστε στο τέλος το πρόσημο να είναι θετικό.

brant_bjork_tres_dias_200Tres Dias (2007)
Ιδιαίτερα παραγωγικός ήταν το 2007 ο Brant Bjork καθώς κυκλοφόρησε 2 studio albums. Η αρχή έγινε με το «Tres Dias» τον Φεβρουάριο, στο οποίο ο Καλιφορνέζος πιάνει ξανά την ακουστική του κιθάρα και μας χαρίζει κάτι παραπάνω από μισής ώρας «άραγμα» παίζοντας παλιά αλλά και κάποια νέα κομμάτια. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα σε μόλις 3 μέρες (εξού και ο τίτλος του) και φυσικά φανερώνει τη διάθεση με την οποία αντιμετώπισε ο Bjork το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παραδόξως, εδώ θα ακούσετε μερικές από τις πιο πειστικές ερμηνείες του Bjork, ο οποίος δούλεψε τα φωνητικά του αρκετά. Το «Love Is A Revolution», που θα συναντήσουμε αργότερα την ίδια χρονιά στο «Somera Sol», είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση αλλά όχι και η μόνη. Το «Too Many Chiefs» -από το «Jalamanta»- θα σε διασκεδάσει αρκετά, το «Video» είναι το alter ego του «Gonna Make The Scene» από το «Keep Your Cool», ενώ το «The Messengers» από το «Saved By Magic» είναι σίγουρα προτιμότερο στην «ηλεκτρική του εκδοχή». Συνολικά, το «Tres Dias» μπορεί να μην είναι ο δίσκος με τον οποίο θα επιχειρούσατε να μυήσετε κάποιον στη μουσική του Bjork, είναι όμως ένα album που όσο περνάνε τα χρόνια και ωριμάζει μέσα σας θα σας χαρίσει αρκετές ώρες ποιοτικών ακροάσεων.

brant_bjork_black_power_flower_200Black Power Flower (2014)
Αν έπρεπε να δώσω έναν τίτλο σε αυτό το album θα έβαζα απλά… «Ο βαρύτερος Brant Bjork που βιώσατε ποτέ». Γεγονός είναι πως το «Black Power Flower» παρουσιάζει τον πιο «τσαντισμένο» Bjork που θα ακούσετε και αυτό από μόνο του ίσως ιντριγκάρει. Από την άλλη, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα και το συγκεκριμένο album δε βρίσκεται αρκετά ψηλότερα στη λίστα μου. Οι συνθέσεις κυμαίνονται σε πολύ ψηλά επίπεδα, με τον Bjork και την μπάντα του, Low Desert Punk Band, να ροκάρουν ανελέητα. Ωστόσο, η παραγωγή και η προσπάθεια του Bjork να κάνει το αποτέλεσμα ετσιθελικά πιο heavy, χαντακώνει -σε στιγμές- τα τραγούδια. Το fuzz χρησιμοποιείται συνεχώς και οι συνθέσεις χάνουν αρκετά αυτόν τον laid-back χαρακτήρα τους, σημείο αναφοράς σε όλη τη δισκογραφία του Bjork. Φανταστείτε για παράδειγμα τα «Soldier Of Love» και «That’s A Fact» με λιγότερα γκάζια και περισσότερη desert rock αισθητική και αναρωτηθείτε πόσο διαφορετικό μπορεί να ήταν το αποτέλεσμα. Ο αθεόφοβος δε σήκωσε το πόδι από το πετάλι ακόμα και στο «Hustler’s Blues»! Ο αντίλογος φυσικά βρίσκεται στο αριστουργηματικό «Controllers Destroyed» αλλά και στο επιλογικό τζαμάρισμα του «Where You From, Man». Αλήθεια είναι πάντως πως ο Bjork ψάχνεται ακόμα και μέσα στον μικρόκοσμο που έχει ο ίδιος δημιουργήσει και στο «Black Power Flower» θα βρείτε πολλές μαγικές στιγμές.

brant_bjork_keep_your_cool_200Keep Your Cool (2003)
Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ο Bjork είπε να εξερευνήσει περισσότερο τις soul και funk επιρροές του και για πρώτη φορά να εξωτερικεύσει σε τέτοιο βαθμό μια μουσική του πτυχή που -πάντοτε- υπήρχε στη σκιά της classic rock παρουσίας του. Αποτέλεσμα είναι το φανταστικό «Keep Your Cool» με μερικές από τις πιο groovy συνθέσεις που έχουμε ακούσει από τον Bjork, ορισμένους από τους πιο χαλαρούς, ευδιάθετους και επιτηδευμένα «αφελείς» στίχους του και τελικά ένα album που στη μισή ώρα που διαρκεί θα σε κάνει να παραγγείλεις αρκετά ποτά ακούγοντάς το σε κάποια μπάρα. Το «Hey, Monkey Boy» που ανοίγει το album σε βάζει αμέσως στο κλίμα για αυτό που θα ακολουθήσει, ενώ το «I Miss My Chick» θα έμπαινε άνετα μέσα στο mixtape με τις «10 αγαπημένες συνθέσεις του Brant Bjork». Α, να μη ξεχάσω και τα υπέροχα falsettos που υπάρχουν στα «Gonna Make The Scene» και «Searchin'» που όσες φορές και αν τα ακούσω βάζουν ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Το «Keep Your Cool» είναι ένα album που αποτελεί ιδανικό soundtrack για το καλοκαίρι και που χωρίς να χάνει τον rock χαρακτήρα του δίνει στον ακροατή μια κάπως διαφορετική εικόνα του δημιουργού του. Υπάρχει αλήθεια κάτι περισσότερο να ζητήσετε από ένα καλό rock album;

brant_bjork_tao_of_the_devil_200Tao Of The Devil (2016)
Η αλήθεια είναι πως αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το εάν το «Tao Of The Devil» θα έπρεπε να βρίσκεται σε αυτή τη λίστα, μιας και ο δίσκος βρίσκεται στα ράφια των καταστημάτων εδώ και λίγες μόνο εβδομάδες και συνεπώς είναι δύσκολο να κριθεί ακόμα. Ωστόσο, θεωρώ πως μια πρώτη αποτίμηση μπορεί να γίνει. Ο Brant Bjork του 2016 προσπαθεί με μια κλασική desert rock κυκλοφορία να επιστρέψει στο στιλ που τον καθιέρωσε στις συνειδήσεις των fans. Στο ύφος των «Jalamanta» και «Somera Sol», το «Tao Of The Devil» επιτυγχάνει το σκοπό του, άσχετα αν σε καμία περίπτωση δε φτάνει το μεγαλείο των δυο προαναφερθέντων αριστουργημάτων. Πανέμορφες γκρούβες («Stackt», «Biker No.2»), εξαιρετικές desert στιγμές («Luvin’) αλλά και ένα επικό τζαμάρισμα 14 λεπτών («Evening Jam») αποδεικνύουν πως ο ηλιοκαμένος Bjork ακόμα «το έχει». Μάλιστα, διανύοντας πλέον την πέμπτη δεκαετία της ζωής του, ο Καλιφορνέζος βάζει το blues ακόμα περισσότερο στο παιχνίδι και τον τρόπο με τον οποίο συνθέτει, χωρίς φυσικά να λείπουν οι πιο οργισμένες στιγμές («Dave’s War»). Το σημαντικότερο ωστόσο μετά από 11 albums είναι το γεγονός πως η μουσική του Brant Bjork, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε στο ελάχιστο από τις βασικές της αρχές, παραμένει sexy, cool και άκρως επίκαιρη για ένα είδος που αργά η γρήγορα θα πρέπει να βρει τρόπο να επιβιώσει τα επόμενα χρόνια.

brant_bjork_and_the_operators_200Brant Bjork & The Operators (2002)
Τρία χρόνια μετά το μυθικό «Jalamanta», έχοντας αποχωρήσει πλέον και από τους Fu Manchu, ο Brant Bjork κλήθηκε να διαχειριστεί το momentum του και να βρει τρόπο να συνεχίσει να διατηρείται στην κορυφή. Η εύκολη λύση θα ήταν φυσικά να κυκλοφορήσει το «Jalamanta No.2», όμως ο Bjork αποδείχθηκε πως εκτός από εξαιρετικός μουσικός είναι και σοφός άνθρωπος. Το «Brant Bjork & The Operators» ανοίγει με το «Hinda 65», μια από τις πιο πειραματικές συνθέσεις που έγραψε ποτέ η εμβληματική μορφή από το Palm Desert, με τα new wave πλήκτρα να δίνουν μια 80s ατμόσφαιρα. Η συνέχεια είναι μεν κοντά στο classic rock προφίλ του, δίχως να γίνεται προσπάθεια αντιγραφής του προκατόχου του, και με τα πλήκτρα να έχουν σημαντικό ρόλο στις περισσότερες από τις συνθέσεις του album. Η συνεισφορά του Mario Lalli των Fatso Jetson, ακόμα μιας θρυλικής μορφής του Palm Desert, είναι αξιοπρόσεκτη, όπως και αυτή του Mathias Schneeberger (ακούστε το «Cocoa Butter» για την πιο ηλεκτρονική εκδοχή του Bjork που θα μπορούσατε να φανταστείτε), ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα keyboards και κάποιες ηλεκτρικές κιθάρες, τη στιγμή που ο Bjork έχει αναλάβει ουσιαστικά όλα τα όργανα. Δίσκος που χρειάζεται ακροάσεις αλλά και που θα «μεγαλώνει» όλο και περισσότερο μέσα σας.

brant_bjork_gods_and_goddesses_200Gods & Goddesses (2010)
Στην αρχή της δεκαετίας ο Brant Bjork έριξε στην αγορά έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους του. το «Gods & Goddesses» είναι ένα κλασικό δημιούργημα της ερήμου με τον εμπνευστή του να φλερτάρει για πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα με το blues rock των ZZ Top («Blowin’ Up Shop»). Κάθε ένα από τα 8 κομμάτια θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε οποιαδήποτε best of συλλογή του Bjork, γεγονός που φανερώνει την ποιότητα που κρύβουν οι συνθέσεις. «The Future Rock (We Got It)», «Radio Mecca» και «Little World» αποτελούν μια από τις πιο δυνατές τριάδες κομματιών που έχει γράψει ποτέ ο Bjork, ενώ το refrain του «Somewhere Some Woman» που κλείνει τον δίσκο έχει τις πιο ερωτεύσιμες μελωδικές γραμμές, προτού το κομμάτι -στο δεύτερο μέρος του- εξελιχθεί σε ένα Sabbathικό doom όργιο. Επιπλέον, εδώ έχουμε να κάνουμε πιθανότατα με την καλύτερη παραγωγή που έχει γίνει ποτέ σε δίσκο του Bjork από την εποχή του «Jalamanta», με έναν ζεστό και οργανικό ήχο να αναβλύζει από τα ηχεία και να γεμίζει τον χώρο. Δυστυχώς, αυτό εδώ το αριστούργημα διαρκεί μονάχα 32 λεπτά και το τέλος του σου αφήνει μια αίσθηση «πείνας». Μοναδικό ψεγάδι σε ένα από τα κορυφαία desert rock albums της νεότερης εποχής.

brant_bjork_punk_rock_guilt_200Punk Rock Guilt (2008)
Μετά την τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία του «Somera Sol», ο Brant Bjork αφήνει τα αδέρφια του και επιστρέφει στην solo δισκογραφία με το «Punk Rock Guilt». Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, έχουμε την φιγούρα του πρωταγωνιστή μας να ποζάρει για πρώτη φορά μετά το 2002 και το «Brant Bjork & The Operators», θέλοντας ενδεχομένως έτσι να μας πει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απόλυτα προσωπικό album. Τα κομμάτια ηχογραφούνται 100% αναλογικά με τον Bjork να τα αφιερώνει στον Buddy Miles, drummer της μπάντας του Jimi Hendrix. Στο μουσικό του κομμάτι, ο Bjork, όπως ήταν αναμενόμενο, παραμένει πιστός στον 70s heavy rock ήχο («Born To Rock»), συνθέτοντας ένα βαρύτερο -σε σχέση με τον προκάτοχό του- album το οποίο αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό από τους fans του. Τα δυο τζαμαρίσματα στο εισαγωγικό «Lion One» και το επιλογικό «Locked And Loaded» κρατούν αυτή την laid-back αισθητική, ενώ τα πράγματα αγριεύουν και γίνονται πιο groovy στα «Dr Special» και «Punk Rock Guilt», με τον Bjork να ξεσαλώνει τόσο κιθαριστικά όσο και ερμηνευτικά. Με τους Queens Of The Stone Age να έχουν πάρει πλέον οριστικά πιο εμπορική στροφή στην καριέρα τους και τον John Garcia να ψάχνεται μετά τη διάλυση των Hermano, o πρώην drummer της παρέας πιστοποιεί με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως είναι ο απόλυτος πρεσβευτής της μουσικής της ερήμου.

brant_bjork_somera_sol_200Somera Sol (2007)
Λίγους μήνες μετά το πετυχημένο πείραμα του «Tres Dias», ο Brant Bjork πιάνει ξανά στα χέρια του την ηλεκτρική του κιθάρα, βάζει τους ενισχυτές στο τέρμα και σοκάρει τους fans του με αυτό εδώ το album. Ακροβατώντας ανάμεσα στο rock και το soul/funk και έχοντας στο πλευρό του σημαντικές προσωπικότητες της περιοχής (Alfredo Hernandez στα drums, Mario Lalli και Olive Lalli σε κιθάρες και φωνητικά), το «Somera Sol» σου δίνει για πρώτη φορά τόσο έντονη την εντύπωση πως εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια συλλογική προσπάθεια και λιγότερο με ένα solo album με κάποιους καλεσμένους. Στα 48 λεπτά του, το album είναι γεμάτο από πολύχρωμες ενορχηστρώσεις, κρουστά, πανέξυπνες φωνητικές μελωδίες δίχως αυτό να αφαιρεί κάτι από την ατμόσφαιρα που δημιουργεί η περσόνα του Bjork στα albums του. Η μαγική γκρούβα στα «Turn Yourself On» και «The Native Tongue», τα punk γκάζια στο «Oblivion» αλλά και το αντιπολεμικό μήνυμα στο βαρύ από κάθε άποψη «Chinarosa» κλέβουν την παράσταση, ενώ το σαξόφωνο και η ενορχήστρωση στο «Lion Wings» θα σε κάνουν να εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο τη μουσική ιδιοφυία του Bjork. Το «Somera Sol» είναι το album αυτό με τους περισσότερους «μουσικούς χυμούς» στη συνολική δισκογραφία του Bjork και αυτό που παρεκκλίνει περισσότερο από τον desert χαρακτήρα. Και αυτό νομίζω πως δε θα πρέπει να χαλάει κανέναν.

brant_bjork_jalamanta_200Jalamanta (1999)
Η τοποθέτηση του «Jalamanta» στην κορυφή αυτής της λίστας δε θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη σε κανέναν που έχει έστω και επιδερμική σχέση με την μουσική του Brant Bjork. Το album που στην post-Kyuss εποχή αποτέλεσε το σημαντικότερο καλλιτεχνικό «εξαγώγιμο προϊόν» του Palm Desert και ο δίσκος που μέχρι σήμερα είναι σημείο αναφοράς για ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα. Η μουσική παλέτα του «Jalamanta» είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητη. Κλασικό rock, ψυχεδέλεια, funk/soul, jazz, R&B και punk μπλέκονται με μοναδικό και αψεγάδιαστο τρόπο, παρασύροντας το μυαλό σου σε ένα απίστευτο groove δημιουργώντας σου συνεχώς φανταστικές εικόνες. Σε αντίθεση με τα καταιγιστικά-μονολιθικά riffs και τα οργισμένα φωνητικά των Kyuss, αποτέλεσμα των hardcore επιρροών των μελών της μπάντας, ο Bjork, που εδώ συνθέτει και ηχογραφεί τα πάντα μόνος του, παρουσιάζει το όραμά του, μας καλεί να μπούμε σε μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα, σήμα κατατεθέν των επόμενων προσωπικών κυκλοφοριών του. Στη σχεδόν 1 ώρα που διαρκεί ο δίσκος, αποτυπώνεται ηχητικά -τολμώ να πω ακόμα και σε μεγαλύτερο βαθμό από τους Kyuss- η πραγματική ατμόσφαιρα της ερήμου. Το «Jalamanta» θα γίνει ο δίσκος που θα αποτελέσει την πυξίδα της μετέπειτα πορείας του Bjork και το Magnum Opus που και ο ίδιος γνωρίζει πως δεν πρόκειται να ξεπεράσει ποτέ.

brantbjorkposterinside
ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.