Ακούσαμε ξανά τα πέντε albums των H.E.A.T.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Posted on Μάρτιος 18, 2019, 6:51 πμ
7 secs

Με αφορμή την επερχόμενη συναυλία των H.E.A.T. στην Αθήνα, την Κυριακή 30 Μαρτίου στο Gagarin205, το rockyourlife.gr ακούει ξανά τα πέντε album των Σουηδών εκπροσώπων του μελωδικού hard rock και τα αξιολογεί από το λιγότερο καλό προς το καλύτερο.

Freedom Rock (2010)
Το δεύτερο album των H.E.A.T. και τελευταίο με τον Kenny Leckremo στα φωνητικά δεν βρίσκεται σε αυτή τη θέση επειδή είναι κακό. Για την ακρίβεια δεν είναι καν μέτριο, αφού μπορεί να κοιτάξει στα μάτια σπουδαίες κυκλοφορίες του είδους. Το «Freedom Rock» κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά το «H.E.A.T.» και παρά το γεγονός ότι κατάφερε να δικαιολογήσει τον ντόρο που είχε προκαλέσει δύο χρόνια νωρίτερα το ομώνυμο ντεμπούτο των Σουηδών, δεν έδωσε το κάτι παραπάνω σε σχέση με αυτό. Το γεγονός ότι είναι λιγότερο δυναμικό από τον προκάτοχό του και, ίσως, λίγο περισσότερο pop από όσο χρειαζόταν μοιραία το φέρνει πίσω σε σχέση με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες τους και ιδιαίτερα με αυτές που ακολούθησαν μετά και την αντικατάσταση που έμελε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας για το συγκρότημα.

Address The Nation (2012)
Η αποχώρηση ενός χαρισματικού στο είδος του τραγουδιστή και frontman σαν τον Tony Leckremo θα περίμενε κανείς ότι θα αποτελούσε τροχοπέδη στα σχέδια μιας μπάντας για να κάνει το βήμα παραπάνω, όμως στην περίπτωση των H.E.A.T. αποδείχτηκε ότι λειτούργησε ευεργετικά. Οι Σουηδοί ρίσκαραν επενδύοντας σε ένα ταλέντο που ένα χρόνο νωρίτερα είχε κερδίσει το σουηδικό talent show Super Idol και δικαιώθηκαν. Και μπορεί στο «Address The Nation» ο Erik Gronwall να προσπαθεί να βρει τα πατήματά του με την μπάντα, τις προτάσεις της οποίας να αντικαταστήσει τον Leckremo είχε νωρίτερα απορρίψει και μάλιστα δύο φορές, ωστόσο το συνολικό αποτέλεσμα έδειχνε ότι τα καλύτερα για τους H.E.A.T. ήταν μπροστά. Επιπλέον, το πρώτο single «Livin’ On The Run» εξακολουθεί να αποτελεί τον ύμνο μέσω του οποίου απευθύνθηκαν στο… AOR έθνος φωνάζοντας εμφατικά «παρών».

H.E.A.T. (2008)
Το συγκρότημα που είχε σχηματιστεί ένα χρόνο νωρίτερα στην ίδια πόλη από την οποία ξεπήδησαν και οι Europe, κυκλοφορεί το ντεμπούτο του. Με ένα εύρος επιρροών που καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα του μελωδικού hard rock, από τους Journey μέχρι τους Whitesnake και από τους Toto μέχρι (φυσικά) τους Europe και τους Giant, οι H.E.A.T. ταράζουν τα λιμνάζοντα εκείνη την εποχή νερά του είδους. Πιασάρικα refrains, δυναμικό παίξιμο και μελωδίες που σου κολλάνε από την πρώτη στιγμή (τα «Never Let Go», «Feel It Again» και «1,000 Miles» αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις) είναι η δοκιμασμένη συνταγή που αξιοποίησαν οι H.E.A.T. για να βγάλουν το δικό τους αποτέλεσμα προσφέροντας ένα album έγινε δεκτό με δικαιολογημένο ενθουσιασμό και που μαζί με το «Heart Full of Fire» των Brother Firetribe ξεχωρίζουν σε μια μάλλον φτωχή από κυκλοφορίες χρονιά.

Into the Great Unknown (2017)
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι το πέμπτο album των Σουηδών είναι και το καλύτερό τους. Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του album για το οποίο θα μιλήσουμε αμέσως παρακάτω, οι H.E.A.T. δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να επιβεβαιώσουν ότι βρίσκονται σε ένα εξαιρετικό φεγγάρι. Το «Into The Great Unknown» είναι ένας καλοδουλεμένος δίσκος με μια εξαιρετική μάλιστα παραγωγή, ο οποίος ενσωματώνει τα όλα τα στοιχεία που τους ανέδειξαν και αν μη τι άλλο δικαιώνει όλους εκείνους που έσπευσαν να μιλήσουν για την μπάντα που κατάφερε να επαναφέρει το 80s hard rock στην επικαιρότητα. Προσωπικά θεωρώ ότι βρίσκεται απλώς ένα σκαλοπάτι κάτω από τον προκάτοχό του, τα τραγούδια του οποίου εξακολουθούν να έχουν τη μερίδα του λέοντος στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Tearing Down the Walls (2014)
Δύο χρόνια μετά το «Address The Nation» και τη δυναμική επιστροφή τους είχε έρθει η ώρα για τους H.E.A.T. να γκρεμίσουν τα τείχη και να τύχουν πλέον καθολικής αναγνώρισης ως μία από τις καλύτερες σύγχρονες μπάντες στο είδος τους και το «Tearing Down The Walls» καταφέρνει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του. Ενα album γεμάτο με τραγούδια που γεννήθηκαν για να μην ξεκολλάνε από την playlist του κάθε AOR οπαδού που σέβεται τον εαυτό του. Ένα album πραγματική ωδή στον ήχο των 80s και με μια παραγωγή που αναδεικνύει τη groovy και funky πτυχή των συνθέσεων, οι οποίες απογειώνονται από τις ερμηνείες του Gronwall που τραγουδάει πλέον με την αυτοπεποίθηση και τη στόφα ενός πραγματικού rock star και ενός frontman που γουστάρει να γίνεται ένα με το κοινό. Όσοι τους είδαν στα Χανιά το περσινό καλοκαίρι το διαπίστωσαν από κοντά και πλέον μένει να το διαπιστώσουμε και όσοι τους δούμε για πρώτη φορά στις 30 Μαρτίου στο Gagarin205.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...