Ακούσαμε ξανά την δισκογραφία των Alice In Chains

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Ιούνιος 28, 2018, 7:00 πμ
3 mins

Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του «Rainier Fog», μας έδωσε το έναυσμα για να απολαύσουμε ξανά ολόκληρη την δισκογραφία των Alice In Chains και να παρουσιάσουμε τα albums τους από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

Το 2002 το χτύπημα της μοίρας ήταν πολύ βαρύ για το συγκρότημα. Ο θάνατος του Layne Staley έριξε βαριά σκιά στο group και ουσιαστικά για χρόνια οι Alice In Chains λογίζονταν πλέον ως παρελθόν. Το 2006 όμως, ο Jerry Cantrell κερδίζει το λαχείο στο πρόσωπο του χαρισματικού William DuVall των Comes With The Fall. Ο τελευταίος ανασταίνει την μπάντα και ξαναβάζει το όνομα των Alice In Chains στα χείλη των rock fans. Και μπορεί αρκετοί die hard οπαδοί να έχουν αποκηρύξει μετά βδελυγμίας τα «Black Gives Way To Blue» και «The Devil Put Dinosaurs Here», όμως γεγονός είναι πως οι Alice In Chains μας χάρισαν μερικές ακόμα στιγμές μαγείας σε αυτή την νέα τους εποχή. Και από ότι φαίνεται θα συνεχίσουν…

Sap (1991)
Οι Alice In Chains έχουν μόλις ολοκληρώσει την περιοδεία για το «Facelift» και πλέον θεωρούνται μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες στην rock μουσική. Η μπάντα μπαίνει στο studio για να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία του πρώτου album και καταλήγει με ένα… ημι-ακουστικό EP. Δεν ξέρω πως μπορεί να φάνηκε τότε η κίνηση αυτή, αλλά με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει τρομερά επιτυχημένη. Αφενός γιατί το «Sap» δεν περιλαμβάνει τα «απομεινάρια» του «Facelift» και αφετέρου γιατί μας παρουσιάζει μια πλευρά των Alice In Chains που αργότερα θα έβγαινε προς τα έξω ακόμα πιο θριαμβευτικά. Το «Sap» λειτουργεί ουσιαστικά ως ο προπομπός του εμβληματικού «Dirt», με τα δύο πρώτα τραγούδια να αποτελούν τις δύο πιο λαμπερές του στιγμές. Λάμψη δίνουν και οι καλεσμένοι, με την Ann Wilson των Heart να χαρίζει τα φωνητικά της στο συναισθηματικό «Brother» και στο «Am I Inside», τον Chris Cornel να μαγεύει και να κάνει μαζί με τον Mark Arm των Mudhoney πιο σκοτεινό το «Right Turn», με τον πρώτο να ακούγεται και στο «Love Song». Το κιθαριστικό παίξιμο του Cantrell βρίσκεται σε πρώτο πλάνο, ενώ ο Staley βγάζει τον πιο μαύρο του εαυτό. Δεν θα πω ψέματα, το «Sap» είναι το album των Alice In Chains που έχω ακούσει λιγότερο από όλη την δισκογραφία των Alice In Chains, όμως κάθε φορά που το «επισκέπτομαι» θα με αποζημιώσει με την ατμόσφαιρά του. Άσε που το «Brother» μπορεί να παίζει στο repeat αδιάκοπα.

The Devil Put Dinosaurs Here (2013)
Το τελευταίο χρονικά studio album των Alice In Chains και δεύτερο με τον William DuVall στα φωνητικά. Και όχι, δεν πρόκειται για καθόλου κακό album, παρόλο που βρίσκεται τόσο χαμηλά σε αυτήν εδώ την λίστα. Το αντίθετο μάλιστα. Ίσως το γεγονός ότι εδώ ήμασταν υποψιασμένοι και είχαμε μεγάλες προσδοκίες μετά τον θρίαμβο του «Black Gives Way To Blue» να μετρίασε κάπως τον ενθουσιασμό μας καθώς είναι σαφές πως ο δίσκος είναι κατώτερος του προκατόχου του, όμως και εδώ υπάρχουν πολλές στιγμές που θα σας κάνουν να πεταχτείτε από την καρέκλα σας. Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του «The Devil Put Dinosaurs Here» να βρίσκεται στην διάρκειά του. Τα 70 του λεπτά φαντάζουν πολλά και γεγονός είναι πως υπάρχουν κάποιες λίγες στιγμές κούρασης, με τους Alice In Chains να επιμένουν περισσότερο από όσο πρέπει σε αυτό τον χαρακτηριστικό mid-tempo στιλ τους. Από την άλλη, υπάρχει το εξαιρετικό «Stone» με το πειστικό metal riff, το μελωδικό «Voices», αλλά και το ακουστικό «Scalpel» που αναδεικνύει τον DuVall ακόμα περισσότερο. Και φυσικά να μην ξεχάσω και το doomy -αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι- «Phantom Limb», το πιο metal κομμάτι των Alice In Chains μετά την επανασύνδεσή τους. Το μεγαλύτερο επίτευγμα όμως των Jerry Cantrell & Co. είναι πως μετά από τόσες αναποδιές, η αισθητική των Alice In Chains παραμένει αναλλοίωτη και το brand name του group λαμπερό. Και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.

MTV Unplugged (1996)
Μπορεί να μην αποτελεί full length album, αλλά θα συμφωνήσετε ότι όλα τα unplugged albums που δημιουργήθηκαν στα 90s από το MTV είναι κλασικά και αποτελούν «ορόσημο» στην ιστορία κάθε συγκροτήματος και καλλιτέχνη που είχε την τύχη να συμμετέχει. Για τους Alice In Chains όμως η συγκεκριμένη ζωντανή ηχογράφηση ήταν κάτι περισσότερο. Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση τους μπροστά στο κοινό, έπειτα από 2 και πλέον χρόνια, με τον Layne Staley να έχει βυθιστεί στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη, απομονώνοντας τον εαυτό του από όλους και όλα. Το «MTV Unplugged» είναι εκείνη η μικρή αχτίδα φωτός που μπαίνει στο σκοτεινό και υγρό δωμάτιο και σε ζεσταίνει. Όσοι έχουν δει το video της συναυλίας, παρατηρούν έναν «σπασμένο» Layne να πατάει στις νότες. Η θλίψη αποτυπώνεται σε κάθε συλλαβή, σε κάθε τραγούδι, θαρρείς πως όλοι γνώριζαν ότι το βιολογικό τέλος του σπουδαίου frontman δεν θα αργούσε να έρθει. Αυτή η απόσταση πάντως του Staley με τους υπόλοιπους στην μπάντα δεν φαίνεται τόσο έντονα, με μια άκρως επαγγελματική και πειστική εμφάνιση να διαλύει τις αμφιβολίες. Μουσικά, εδώ, οι σπόροι από τα «Sap» και «Jar Of Flies» έχουν πλέον ανθίσει, με την μπάντα να μας χαρίζει συγκλονιστικές εκτελέσεις στα κλασικά «Nutshell», «Brother», «Rooster» και «Would», χωρίς φυσικά οι υπόλοιπες να υπολείπονται. Αν δεχθούμε ότι τα Unplugged albums των Nirvana και Eric Clapton ήταν τα δύο ποιοτικότερα και πιο διαφημισμένα σε αυτή την ιστορική περίοδο για το MTV, αυτό των Alice In Chains ήταν το πιο συναισθηματικά φορτισμένο.

Black Gives Way To Blue (2009)
Η επίθεση που δέχθηκε στα μέσα και τέλη της προηγούμενης δεκαετίας ο Jerry Cantrell όταν ανακοίνωνε την επαναδραστηριοποίηση των Alice In Chains με τον William DuVall πίσω από το μικρόφωνο, ήταν θαρρώ από τις πιο άδικες και άκομψες που έχει δεχθεί ποτέ μουσικός. Ποτέ μου δεν θα μπορέσω να δεχθώ πως μπορεί να υπάρχει άνθρωπος που θα κατακρίνει έναν μουσικό που επιθυμεί να συνεχίσει την καλλιτεχνική του πορεία, ιδιαίτερα δε, όταν αυτή ανακόπτεται με τον τρόπο που συνέβη στους Alice In Chains. Ας είναι όμως. «Hope, a new beginning/Time, time to start living just like just before we died» τραγουδά ο DuVall στο «All Secrets Known» που ανοίγει τον δίσκο. Δικαίωση… Οι Alice In Chains δεν βγάζουν έναν δίσκο «απλά για να βγει». Το «Black Gives Way To Blue» δεν καπηλεύεται το πλούσιο παρελθόν της μπάντας. Είναι σύγχρονο, έχει ταυτότητα και προσωπικότητα, παραμένοντας όμως μέχρι το μεδούλι του Alice In Chains. Τα riffs που θέλεις είναι εκεί, οι μελωδίες υπάρχουν σε αφθονία, ενώ το σπαρακτικό επιλογικό ομώνυμο επιλογικό κομμάτι δεν σου αφήνει περιθώριο να αμφισβητήσεις την επιλογή του DuVall. Χρόνια μετά είμαι σίγουρος πως ακόμα και εσείς που στην αρχή κράξατε τους Alice In Chains για την απόφασή τους να συνεχίσουν, το έχετε μετανιώσει και έχετε αγαπήσει το συγκεκριμένο album. Και αυτή είναι η τεράστια νίκη του «Black Gives Way To Blue».

Jar Of Flies (1994)
Βαδίζοντας στην λογική του «Sap», το «Jar Of Flies» πιστοποιεί την δαιμονιώδη συνθετική φόρμα στην οποία βρίσκονται οι Alice In Chains την περίοδο που ακολούθησε την κυκλοφορία του «Dirt». Και όμως, το EP αυτό ξεκίνησε ως αστείο, με τον Staley να δηλώνει πως απλά η μπάντα μπήκε στο studio με τις ακουστικές κιθάρες «για να δει τι θα συμβεί» και χωρίς κάποιο πλάνο. Και φανταστείτε πως αυτό το «τι θα συμβεί» μας έδωσε ένα «Nutshell», ένα «No Excuses» και ένα «Don’t Follow». Σε αντίθεση όμως με το «Sap», στο οποίο ο Cantrell ήταν απόλυτος πρωταγωνιστής, εδώ την παράσταση κλέβει ο Staley, με τους ερμηνευτικούς πειραματισμούς του και το αψεγάδιαστο στιλ του, το οποίο έμελλε να ορίσει τον τρόπο που θα τραγουδούσαν οι σύγχρονοι rock frontmen της επόμενης δεκαετίας. Το «Jar Of Flies» έκανε τέτοιο γκελ, που ήταν το πρώτο EP που βρέθηκε ποτέ στην κορυφή των Billboard charts στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 140,000 κόπιες να πωλούνται την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Instant classic και ένα album σημείο αναφοράς στα 90s.

Alice In Chains (1995)
Και μόνο που πρόκειται για το τελευταίο studio album του Staley, το «Alice In Chains» θα αποτελεί κομβικό σημείο αναφοράς για το group. Το εναρκτήριο «Grind» οριοθετεί τον δίσκο στιχουργικά, με τις αναφορές στους δαίμονες που ταλάνιζαν τον τραγουδιστή των Αμερικανών να είναι και εδώ έντονες. Τα «Sludge Factory», «Head Creeps» και «Brush Away» είναι μερικές μόνο από τις στιγμές λάμψης που θα συναντήσεις εδώ, με κομμάτια όπως το «Heaven Beside You» να είναι προφανές ότι προέκυψαν στην λογική του «Jar Of Flies». Αν κάτι ακούς και «οσφραίνεσαι» έντονα στο «Alice In Chains», είναι η απέλπιδα προσπάθεια της μπάντας να κρατηθεί στην ζωή, την στιγμή που ο Staley φλερτάρει πιο έντονα από ποτέ με τον θάνατο. Ο Cantrell αναλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των συνθέσεων, ενώ και η παρουσία του ως ερμηνευτής είναι ιδιαιτέρως έντονη, κάτι για το οποίο έχει αναφερθεί αρκετές φορές από τότε, χαρακτηρίζοντας επίπονη την όλη διαδικασία της ηχογράφησης . Το γεγονός ότι το συγκρότημα δεν περιόδευσε εκτεταμένα για την προώθηση του δίσκου ήταν το πρώτο σήμα πως η άμμος στην κλεψύδρα της τελείωνε.

Facelift (1990)
Το 1991 οι Nirvana με το «Nevermind» έβαλαν το grunge στα σπίτια ακόμα και των τελευταίων ανυποψίαστων, πυροδοτώντας μια βόμβα για την ευρύτερη rock κουλτούρα. Έναν χρόνο νωρίτερα ωστόσο, οι Alice In Chains φρόντισαν να στρώσουν τον δρόμο με το ντεμπούτο τους. Το «Facelift» είναι ένας από τους σπουδαιότερους heavy rock δίσκους των 90s. Και αυτό δεν το λέω ούτε για τα 4 singles που έδωσε, ούτε για το ότι έγινε το πρώτο πλατινένιο grunge album. Το «Facelift» είναι πραγματικός νικητής για άλλον λόγο. Είναι εκείνος ο δίσκος που ένωσε τους ορκισμένους εχθρούς -μεταλάδες και γκραντζάδες σε αυτή την περίπτωση- «αναγκάζοντας» μάλιστα τους πρώτους να παρακολουθούν και να απολαμβάνουν τους Alice In Chains σε πραγματικό prime time τηλεοπτικό χρόνο. Αλήθεια μπορείτε να σκεφτείτε άλλες μπάντες εκτός από τους Motorhead, τους Ramones και τους Suicidal Tendencies που κατάφεραν να φέρουν κάτω από την ίδια στέγη ένα τόσο φαινομενικά αντίθετο μουσικό κοινό; Το «Facelift» είναι αδιαμφισβήτητα ο πρώτος δίσκος, καθώς τα παλιότερα «Ultramega OK» και «Louder Than Love» των Soundgarden είχαν σαφέστερη heavy ταυτότητα, που βαδίζει με τόση μαεστρία και ακρίβεια ανάμεσα στο grunge του Seattle και το metal. Με τραγούδια όπως τα «We Die Young» και «Bleed The Freak» οι Alice In Chains παρουσιάζονται στο κοινό ως οι απόλυτοι μουσικοί αλχημιστές που θα έβγαζαν τον σκληρό ήχο από την εσωστρέφεια. Και αυτό το πετύχαιναν με την ιδανική μίξη των βαριών κιθαριστικών riffs του Cantrell και την θεματολογία των στίχων του Staley. Και για να μην ξεχνιόμαστε, όλα αυτά σε ένα ντεμπούτο…

Dirt (1992)
Από τις περιπτώσεις που η πρωτιά δεν αμφισβητείται από κανέναν. Το «Dirt» είναι το magnum opus των Alice In Chains, αλλά και αντικειμενικά ένας από τους καλύτερους rock δίσκους των 90s. Αψεγάδιαστο ενορχηστρικά, με τις μπασογραμμές του Mike Starr στα «Angry Chair» και «Would?» να καθηλώνουν, το ουρλιαχτό του Staley στο «Them Bones» να σε ηλεκτρίζει, και τον Cantrell να είναι από άλλο πλανήτη, τα πάντα εδώ μοιάζουν να έχουν τοποθετηθεί αγγίζοντας το τέλειο. Κατάμαυρο και προκλητικό στιχουργικά, το «Dirt» ορίζει και σε αυτό το επίπεδο την κουλτούρα του grunge ήχου, αγκαλιάζοντας παράλληλα το heavy metal DNA των δημιουργών του. Και είναι αυτή ακριβώς η συνταγή που θα κάνει το «Dirt» να κατακτήσει εμπορικές και καλλιτεχνικές κορυφές, καθιστώντας το βασικό πυλώνα της αγαπημένης μας μουσικής. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν σοβαρό μουσικόφιλο που να μην έχει την κόπια από το «Dirt» στην δισκοθήκη του.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.