Η μουσική έχει έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να ενώσει. Ανθρώπους, πόλεις, χώρες, κουλτούρες, φυλές, αντιμαχόμενες ομάδες, μαλωμένους φίλους, μαλωμένα ζευγάρια και διάφορα άλλα που προφανώς μου διαφεύγουν.

Υπάρχει όμως και το πολιτικό γίγνεσθαι. Αυτό που μια στο τόσο εισέρχεται σε χωράφια που δεν το προσκάλεσε κανείς, στα χωράφια της τέχνης, στεκόμενο ως εμπόδιο ανάμεσα σε οπαδούς και καλλιτέχνες, ερχόμενο έτσι σε αντίθεση με το πρωταρχικό ρόλο της τέχνης που είναι να εξευγενίζει. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Μποϊκοτάζ του ροκ στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, πολιτική λογοκρισία σε «προκλητικά» τραγούδια και δίσκους, καθαίρεση και αποτροπιασμός απέναντι σε καλλιτέχνες αν τα πολιτικά τους πιστεύω δε συμφωνούν με τα δικά μας (αυτό το τελευταίο θέλει ιδιαίτερη ανάλυση). Μια τέτοια περίπτωση έχουμε το τελευταίο διάστημα στο Ισραήλ, με πρωταγωνιστές γνωστά μεγάλα συγκροτήματα, τον Roger Waters, και τα γεγονότα που μονοπωλούν εδώ και δεκαετίες το ενδιαφέρον στην εν λόγω χώρα.

Υπάρχουν άνθρωποι που κριτικάρουν αυτή τη συναυλία τους οποίους πραγματικά θαυμάζω και δε θα τους έλεγα ποτέ που να δουλέψουν, τι να κάνουν και πως να σκεφτούν

Το κράτος του Ισραήλ έχει περίπου 8.650.000 κατοίκους και έκταση όχι μεγαλύτερη από 21.000 τ.χλμ. Παρόλα αυτά αποτελεί την τέταρτη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, μεγαλύτερη ακόμα κι από τους Άραβες. Η ιδέα πίσω από τη δημιουργία του κράτους αυτού ήταν «μια γη χωρίς ανθρώπους σε ανθρώπους χωρίς γη». Παρά την ιδιαίτερη σχέση της χώρας με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ λειτουργεί ως ένα θρησκευτικό έθνος κι έρχεται σε αντίθεση με την μεγάλου μεγέθους πολυπολιτισμικότητα και θρησκευτική ελευθερία των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Ισραήλ είναι η τέταρτη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο. H δυσαναλογία ανάμεσα στον μικρό του πληθυσμό και την απουσία πλουτοπαραγωγικών πηγών, αφενός, και τη στρατιωτική του υπεροχή έναντι όλων των Αράβων, αφετέρου, μπορεί να εξηγηθεί κυρίως από τη φύση του κράτους αυτού και την ιδιότυπη σχέση του με τις ΗΠΑ. Η προστασία των Εβραίων από τους Άραβες από την άλλη, στάθηκε ως κύρια αφορμή για μακροχρόνιες και τρομακτικές κατά καιρούς εντάσεις στην περιοχή, σε ένα θέμα όπως το Μεσανατολικό το οποίο φυσικά έχει άπειρες παραμέτρους και η ανάλυση του οποίου από τους σκοπούς αυτού του άρθρου. Σήμερα πάντως πάνω από το 20% των κατοίκων της περιοχής είναι Άραβες ενώ η δημογραφική τους άνοδος είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Αφορμή για το άρθρο στέκεται η επικείμενη συναυλία των Radiohead στο Ισραήλ, συναυλία για την οποία έχει τεθεί δημόσια ψηφοφορία ως προς την ακύρωση της, ενώ από την άλλη ο Thom Yorke υπερασπίζεται ευθέως την απόφαση του συγκροτήματος του να παίξει ζωντανά εκεί. Ο Yorke σε πρόσφατη συνέντευξη του στο Rolling Stone έσπασε τη σιωπή του για την εν λόγω συναυλία (στα πλαίσια της A Moon Shaped Pool τουρνέ τους) στο Τελ Αβίβ. Κάποιοι από αυτούς που τάχτηκαν ανοιχτά εναντίον της εμφάνισης τους εκεί ήταν ο Roger Waters αλλά και ο Thurston Moore των Sonic Youth. Ο Yorke ανταπάντησε πως «Υπάρχουν άνθρωποι που κριτικάρουν αυτή τη συναυλία τους οποίους πραγματικά θαυμάζω και δε θα τους έλεγα ποτέ που να δουλέψουν, τι να κάνουν και πως να σκεφτούν. Θέλουν να κάνουν ένα διάλογο της λογικής άσπρο-μαύρο κάτι που με βρίσκει τελείως αντίθετο. Θα μπορούσαν να το συζητήσουν μαζί μας αλλά προτιμούν να πετάνε λάσπη σε κοινή θέα.». Σε απάντηση όλων αυτών ο Waters δήλωσε πως προσπάθησε επανειλημμένα να μιλήσει με τον Thom Yorke χωρίς αποτέλεσμα και πως δε λέει την πλήρη αλήθεια στις δηλώσεις του καθώς έκανε κάθε δυνατή απόπειρα για το θέμα ώστε αυτό να τεθεί επί τάπητος. Ταυτόχρονα δηλώνει ξεκάθαρα υπέρμαχος της αρχικής του θέσης τονίζοντας την επέτειο των 50 χρόνων από τη στρατιωτική επέμβαση στην Παλαιστίνη λέγοντας συγκεκριμένα «50 χρόνια στρατιωτικού καθεστώτος, 50 χρόνια ζωής χωρίς πολιτικά δικαιώματα, 50 χρόνια ανομίας, 50 χρόνια Απαρτχάϊντ.¨.

Η συνέχεια αναμένεται σίγουρα ενδιαφέρουσα καθώς κάθε επεισόδιο ενός «πολέμου δηλώσεων» είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει αφενός με ένα τέτοιο καυτό ζήτημα όπως τις σχέσεις Ισραήλ-Παλαιστίνης, όσο και με προσωπικότητες όπως ο Waters και ο Yorke. Η όλη κουβέντα σίγουρα θα πρέπει να ξεκινήσει με μια σταθερή, πως άτομα όπως οι δύο προαναφερθέντες θρύλοι της μουσικής βιομηχανίας έχουν κερδίσει το δικαίωμα της άποψης και της βαρύτητας αυτής, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζί της. Και ναι το Μεσανατολικό είναι ένα ζήτημα που υπερβαίνει οποιασδήποτε πιθανής διένεξης σε πολιτισμένα πλαίσια, είναι ένα θέμα «τζιζ» όπως λέμε, είναι ένα θέμα η διαχείριση του οποίου ανεβοκατεβάζει πολιτικούς αρχηγούς και καριέρες. Ακριβώς εκεί όμως είναι η μαγεία της μουσικής. Είναι το φεστιβάλ του Woodstock που έμεινε από το όλο αντιπολεμικό κίνημα των 60s, το Woodstock το οποίο χωρίς τις μουσικές του Santana, του Joe Cocker, του Hendrix και των άλλων θα ήταν μία ειρηνική διαδήλωση με μηνύματα και λόγο σε ένα μεγάφωνο, κάτι που θα μπορούσε να γίνει οπουδήποτε στη χώρα, ήταν λοιπόν η μουσική που ισχυροποίησε το όποιο μήνυμα είχαν να περάσουν αυτοί οι άνθρωποι. Αντίστοιχα ήταν η μουσική που έντυσε το Live Aid του 1985, μέσα από το όραμα του γνωστού ακτιβιστή Bob Geldof και του Midge Ure των Ultravox, που πέρασαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μήνυμα για την πείνα στην Αφρική. Και τέλος πολλά μπορεί να πει κανείς για την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού αλλά καμιά εικόνα δε θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη κάποιων όπως αυτή του Hetfield να παίζει το Harvester οf Sorrow στο αεροδρόμιο Tushino της Μόσχας το 1991, καθώς και του Joey Ramone με σφυρί στο χέρι να βοηθάει στο γκρέμισμα του τείχους της ντροπής στο Βερολίνο δύο χρόνια νωρίτερα.

Η μουσική είναι από τις ελάχιστες αν όχι η μόνη, παγκόσμια γλώσσα και έχει έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να ενώσει. Αυτό είναι ένα fact που κανένας Roger Waters δε μπορεί να αμφισβητήσει. Δεν είναι στους σκοπούς αυτού του άρθρου να βγάλει πόρισμα αν θα πρέπει να γίνει η συναυλία των Radiohead στο Τελ Αβίβ. Σκοπός είναι η παράθεση των γεγονότων και η ευχή. Η ευχή ότι μια μέρα το συναυλιακό τοπίο θα είναι αυτό που ονειρεύτηκαν όλοι οι μεγάλοι οραματιστές της ροκ μουσικής, που μέσα από τον ακτιβισμό και την τέχνη τους περνούσαν τα πλέον φιλειρηνικά μηνύματα σε μια ανθρωπότητα που τα είχε τόσο ανάγκη. Ας τιμήσει αυτούς το άρθρο.

Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.