ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Αναδρομή στα albums των Jam

Περιμένοντας το ντοκιμαντέρ «The Jam: About The Young Idea», το οποίο προβάλλεται την Παρασκευή στις Νύχτες Πρεμιέρας, το rockyourlife.gr κάνει μια αναδρομή στα albums των Βρετανών κατατάσσοντας τα από το χειρότερο προς το καλύτερο This Is The Modern World (1977) Το «This Is The Modern World» είναι κλασική περίπτωση βιαστικού και…

Περιμένοντας το ντοκιμαντέρ «The Jam: About The Young Idea», το οποίο προβάλλεται την Παρασκευή στις Νύχτες Πρεμιέρας, το rockyourlife.gr κάνει μια αναδρομή στα albums των Βρετανών κατατάσσοντας τα από το χειρότερο προς το καλύτερο

Modern_World_200This Is The Modern World (1977)
Το «This Is The Modern World» είναι κλασική περίπτωση βιαστικού και προχειρογραμμένου album το οποίο κυκλοφορεί μερικούς μήνες μετά από ένα σημαντικό ντεμπούτο για να κεφαλαιοποιήσει την επιτυχία του. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν εξαιρέσουμε το – περίπου – ομώνυμο τραγούδι, το δεύτερο LP των Jam συνεχίζει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το «In The City», αλλά χωρίς την αμεσότητα, την ένταση και τη συνθετική φρεσκάδα του. Ακόμα και στιχουργικά, φαίνεται ότι ο Paul Weller στερεύει από εικόνες και καταφεύγει σε γυμνασιακές απλουστεύσεις του τύπου «London traffic is a problem, London traffic too many cars, one way systems look very neat, coloured signs direct the streets». Στο τέλος του 1977 οι Jam έδειχναν ότι μένουν από βενζίνη αλλά, ευτυχώς, αποδείχτηκε ότι η αλήθεια ήταν διαφορετική.

In_The_City_200In The City (1977)
Το «Art School», το εναρκτήριο τραγούδι του ντεμπούτου των Jam, το οποίο κυκλοφόρησε τη year zero του punk, ξεκαθαρίζει από την αρχή ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. «Wear any clothes just as long as they are bright say what you want, ‘cos this is a new art school» τραγουδάει ο Paul Weller με την ορμή των 19 χρόνων του, αν και από τότε ήταν φανερό ότι οι Jam δεν ήταν το συγκρότημα που ήθελε να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο όπως οι περισσότεροι από τους συνοδοιπόρους τους. Αντίθετα, στα βασικά μουσικά συστατικά του punk, τα οποία υπάρχουν σε αφθονία στο «In The City», προστίθενται οι επιρροές του Weller από την pop της δεκαετίας του 1960 και τη soul, όπως φαίνεται άλλωστε και στο «I Got By In Time». Σε αυτή την, τελικά, άβολη σχέση των Jam με το punk αναφέρεται ο Weller όταν γράφει «I know I come from Woking and you say I’m a fraud, but my heart’s in the city where it belongs» στο «Sounds From The Street». Απλά, το 1977 το κλίμα σήκωνε filth and fury και για αυτό το «In The City» κατατάσσεται ένα σκαλί πιο κάτω από τα ντεμπούτα των Sex Pistols και των Clash.

The_Gift_200The Gift (1982)
Το «Happy Together» ανοίγει καθησυχαστικά το album. «Εντάξει, συνεχίζει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το Sound Affects» σκέφτεται ο ανυποψίαστος, όπως ακριβώς έκαναν και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Άγγλοι πριν από 33 χρόνια, χωρίς να γνωρίζει ότι οι Style Council ήταν ήδη στο μυαλό του Paul Weller. Και μπορεί το ίδιο το συγκρότημα να μην είχε πάρει ακόμα σάρκα και οστά, αλλά η μουσική κατεύθυνση που θα ακολουθούσε ο ηγέτης των Jam είχε προαποφασιστεί σε αυτό, το τελευταίο, LP τους. Για τους πιουρίστες το «The Gift» ίσως ήταν μια αισχρή προδοσία αλλά σήμερα μόνο να θαυμάσουμε μπορούμε τα funky wah wahs, τα πνευστά και τα latin κρουστά που ακούμε σε τραγούδια όπως το «Precious» και το «Trans Global Express» ή το «Ghosts». Και φυσικά σε αυτό το album υπάρχει το ακαταμάχητο Motown beat του «A Town Called Malice», το οποίο παραμένει ακόμα και σήμερα αξεπέραστα ευφορικό.

Setting_Sons_200Setting Sons (1979)
Το «Setting Sons» είναι ένα ημιτελές αριστούργημα, το οποίο θα μπορούσε να είναι το σπουδαιότερο δημιούργημα της καριέρας των Jam αν το συγκρότημα αποφάσιζε να παρουσιάσει ολοκληρωμένο το concept της ιστορίας και της παράλληλης πορείας μιας παρέας αγοριών στην Αγγλία της δεκαετίας του 1970. Έστω και αποσπασματικά όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι η πένα του Weller είναι κοφτερή όσο ποτέ. «Now I don’t want you to get me wrong, ideals are fine when you are young, and I must admit we had a laugh, but that’s all and ever will be» γράφει στο «Burning Sky», μια ιστορία για το τίμημα της ενηλικίωσης και του τέλους των ψευδαισθήσεων, ενώ το «The Eton Rifles» είναι το τραγούδι – statement για τον πόλεμο των προνομιούχων με την εργατική τάξη. Σε ένα όχι τόσο ποικιλόμορφο album όσο το «All Mod Cons», που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο νωρίτερα, ξεχωρίζει και το «Smithers – Jones», ένα από τα λίγα τραγούδια που έγραψε ο Bruce Foxton, για την βασισμένη στα έγχορδα ενορχήστρωση του. Πάντως, όπως έφτασε στα δισκοπωλεία, το «Setting Sons» χάνει λίγους πόντους εξαιτίας της αχρείαστης διασκευής του «Heat Wave» των Martha And The Vandellas και μέτριων τραγουδιών όπως το «Saturday’s Kids» και το «Girl On The Phone».

Sound_Affects_200Sound Affects (1980)
Η δεκαετία έχει αλλάξει, το punk των τριών ακόρντων μας έχει αφήσει χρόνους και ο Paul Weller προσαρμόζεται ανάλογα. Κατά μια έννοια, το «Sound Affects» είναι το post punk album των Jam και, μολονότι παραδέχομαι ότι ο χαρακτηρισμός ίσως να ξενίζει, το dub του «Scrape Away», οι γωνιώδεις κιθάρες του «Music For The Last Couple» και η κοφτή rhythm section των Foxton και Buckler δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Ο Weller όμως είναι κλασικός songwriter και δεν θα μπορούσε ποτέ να περιοριστεί σε ασκήσεις ύφους μόνο και μόνο για να ακολουθήσει το πνεύμα της εποχής. Έτσι στο «Monday» αποκαλύπτει για άλλη μια φορά τις επιρροές του από τους Kinks, με το «Boy About Town» επιβεβαιώνει τις pop ευαισθησίες του ενώ το «Set The House Ablaze» είναι το μαξιλαράκι ασφαλείας για τους νοσταλγούς των προηγούμενων κυκλοφοριών του group. Όσο για το «Start!» και το «That’s Entertainment», αυτά τα έχει κρίνει η ιστορία προ πολλού.

All_Mod_Cons_200All Mod Cons (1978)
Μετά από μια καταστροφική περιοδεία στην Αμερική ως support των Blue Oyster Cult – ναι, ήταν τόσο κακή ιδέα όσο φαίνεται – και την απογοήτευση του «This Is The Modern World», το επόμενο album θα ήταν η τελευταία ευκαιρία για τους Jam. Με το «All Mod Cons» ο Paul Weller απάντησε, δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα όχι μόνο εκείνης της ιδιαίτερα δημιουργικής εποχής αλλά της ιστορίας της pop γενικότερα. Αν εξαιρέσουμε το σπουδαίο «A Bomb In Wardour Street», οι Jam κρατούν μόνο την ενέργεια του punk αλλά, κατά τα άλλα, επιλέγουν να αντλήσουν έμπνευση από την pop Μούσα τους, ενώ ο Weller γίνεται ο Ray Davies της γενιάς του και διηγείται τις ιστορίες καθημερινών ανθρώπων με ονοματεπώνυμο που ζουν σε μια χώρα η οποία κατρακυλάει στη βία, στην ανασφάλεια και στην αλλοτρίωση. Η πραγματικότητα που περιγράφει είναι τόσο τρομακτική ώστε, αυτός ο τόσο αφοσιωμένος στο παρόν στιχουργός, να γράψει το «English Rose» στο οποίο αναζητεί το νόστο του σε μια μυθική Αγγλία, η οποία πλέον έχει χαθεί. Η πιο δυνατή εικόνα του «All Mod Cons» είναι και αυτή που κλείνει το LP: ο πρωταγωνιστής του «Down In The Tube Station At Midnight» είναι δαρμένος στο σταθμό του μετρό κοιτώντας το φαγητό που έχει πάρει για να φάει με τη σύζυγο του, ενώ οι ληστές απομακρύνονται ανενόχλητοι κρατώντας τα κλειδιά του σπιτιού του.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from CRISIS POINT

Go to Top