ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Αναδρομή στη δισκογραφία των Judas Priest

Περιμένοντας την εμφάνιση των Judas Priest στο φετινό Rockwave, κάνουμε μια αναδρομή στη δισκογραφία τους παρουσιάζοντας τα άλμπουμ τους από το χειρότερο μέχρι το καλύτερο. Jugulator (1997) Είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα. Μετά την αποχώρηση του Halford λίγοι περίμεναν ένα νέο Painkiller,…

Περιμένοντας την εμφάνιση των Judas Priest στο φετινό Rockwave, κάνουμε μια αναδρομή στη δισκογραφία τους παρουσιάζοντας τα άλμπουμ τους από το χειρότερο μέχρι το καλύτερο.

JagulatorJugulator (1997)
Είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα. Μετά την αποχώρηση του Halford λίγοι περίμεναν ένα νέο Painkiller, αλλά κανένας δεν φανταζόταν ότι θα άκουγε κάτι τέτοιο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν το τοπίο του heavy metal είχε αλλάξει δραματικά και οι Priest προσπάθησαν να εκμοντερνιστούν και να ακολουθήσουν τις εξελίξεις. Προσπαθώντας να γίνουν κάτι σαν τους Pantera κατάφεραν να μοιάζουν με το Λάμπρο Κωνσταντάρα όταν κυνηγούσε τη Νόρα Βαλσάμη στο «Κάτι Κουρασμένα Παλληκάρια», χωρίς τον χαβαλέ. Το Jugulator είναι εκτός τόπου και χρόνου, κακόφωνο και αντιαισθητικό. Για να μην παρεξηγούμαστε, ο Tim “Ripper” Owens δεν είχε καμία ευθύνη για αυτό το θλιβερό αποτέλεσμα.

nostradamusNostradamus (2008)
Μετά τη θριαμβευτική επιστροφή του Angel Of Retribution, οι Priest μάλλον υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους. Δεν μπορώ να φανταστώ πως τους πέρασε από το μυαλό, έστω και για ένα λεπτό, ότι ένα σχεδόν δίωρο, βαρυφορτωμένο σαν λατέρνα concept άλμπουμ αφιερωμένο στο Νοστράδαμο, είναι μια καλή ιδέα. Όποιος έχει κουράγιο να αφιερώσει χρόνο στο Nostradamus θα ακούσει σκόρπιες μερικές καλές ιδέες. Ως σύνολο, όμως, είναι ένα άλμπουμ εκτός πραγματικότητας και –κυρίως- εκτός κοινής λογικής. Εκτός κι αν πιστεύει κάποιος ότι η απόπειρα του Rob Halford να τραγουδήσει στα ιταλικά δεν θα απορριπτόταν από τους δημιουργούς του Spinal Tap ως «ελάτε τώρα, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα».

demolitionDemolition (2001)
Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι το Demolition είναι καλύτερο από το Jugulator. Απλά θα επιλέξω να εμπιστευτώ την πρώτη ενστικτώδη σκέψη μου όταν το άκουσα για πρώτη φορά, η οποία ήταν ότι -τουλάχιστον- δεν έγιναν ακόμα χειρότεροι. Για κάποιο λόγο, όσο μέτρια κι αν είναι, το Machine Man και το One On One μου φαίνονται φυσιολογικά και τακτοποιημένα τραγούδια σε σύγκριση με οτιδήποτε μας είχαν παρουσιάσει στο ηχητικό χάος του Jugulator. Αυτό δε σημαίνει ότι έχω τα επιχειρήματα και τη διάθεση να το υπερασπιστώ στους οπαδούς των Priest που θεωρούν ότι είναι το χειρότερο άλμπουμ που έβγαλαν ποτέ.

pointofentry

 

Point Of Entry (1981)
Το διαπιστώσαμε αποσπασματικά στα προηγούμενα άλμπουμ τους και το επιβεβαιώσαμε συνολικά με το Point Of Entry. Ο αμερικάνικος εμπορικός hard rock ήχος και οι Judas Priest ταιριάζουν όπως το λάδι με το νερό. Η φιλοδοξία να γεμίσουν αρένες στην από εκεί πλευρά του Ατλαντικού είναι σεβαστή και μπράβο τους που τελικά τα κατάφεραν, έστω και με κακά άλμπουμ όπως αυτό. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, το Point Of Entry είναι ένα πραγματικά κακό άλμπουμ. Μια και προηγουμένως πιάσαμε τον κινηματογράφο, θυμηθείτε οποιαδήποτε ταινία στην οποία ένας άνθρωπος βρίσκεται έξω από τα νερά του σε μια ξένη πόλη –κάτι σαν τον Μπόρατ στη Νέα Υόρκη, για παράδειγμα- για να καταλάβετε πως ακούγονται τραγούδια όπως το Don’t Go, το Turning Circles, το You Say Yes και κάμποσα άλλα. Στο τέλος, τι να σου κάνει, μόνο και έρημο, το Desert Plains…

redeemerofsoulsRedeemer Of Souls (2014)
Σαράντα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, το ερώτημα είναι τι προσδοκίες μπορούμε να έχουμε από κάθε καινούργιο άλμπουμ των Judas Priest. Όπως φαίνεται και από την αποδοχή του Redeemer Of Souls, οι περισσότεροι είναι ικανοποιημένοι όταν οι Priest παίζουν heavy metal χωρίς να παρεκκλίνουν ούτε χιλιοστό από το δόγμα. Η άποψη αυτή θα με κάλυπτε, αν τα τραγούδια του άλμπουμ ξέφευγαν από τη χρυσή μετριότητα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, όμως, οι Judas Priest λειτουργούν σήμερα περισσότερο ως σύμβολο παρά ως μια πραγματικά δημιουργική ομάδα και το Redeemer Of Souls είναι ένα άλμπουμ που το επιβεβαιώνει.

turboTurbo (1986)
Ψάχνω επιχειρήματα για να το ανεβάσω λίγο ψηλότερα σε αυτό το countdown, αλλά δυσκολεύομαι. Η μελαγχολική ευγένεια του Out In The Cold, του αριστουργήματος του Turbo, το δικαιούται αλλά τελικά δεν αρκεί. Είναι δύσκολο να καταπιεί κάποιος εύκολα τις διάφανες synth κιθάρες του άλμπουμ, οι οποίες ακούγονται σήμερα εντελώς ξεπερασμένες. Ούτε μπορεί να καταπιεί προκάτ τραγούδια όπως το Rock You All Around The World, το Private Property και το Wild Nights, Hot And Crazy Days, τα οποία γράφτηκαν με το μυαλό στα οικονομικά γραφήματα και τη διείσδυση σε μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού.

ramitdownRam It Down (1988)
Οτιδήποτε ακολουθούσε το Turbo θα αντιμετωπιζόταν με ανακούφιση από τους οπαδούς των Priest εφόσον ήταν ένα κλασικό metal άλμπουμ σαν τα παλαιότερα τους. Όπερ και εγένετο. Το Ram It Down, αν και καθόλου ξεχωριστό, είναι ακριβώς αυτό. Το ουρλιαχτό του Rob Halford που ανοίγει το άλμπουμ βάζει τα πράγματα στη θέση τους με το καλημέρα και οι καρδιές πάνε στη θέση τους, μολονότι όλοι γνωρίζουν ότι αυτοί οι Judas Priest τείνουν να γίνουν irrelevant σε μια εποχή που ανεβαίνουν ραγδαία οι Metallica, οι Slayer, οι Guns n Roses και οι Queensryche. Επιπλέον, η αψυχολόγητη διασκευή του Johnny B. Goode που επελέγη ως πρώτο single ξένισε αρκετούς με αποτέλεσμα το Ram It Down να χαθεί γρήγορα από τα ραντάρ. Αυτό που δεν ξέραμε τότε, αλλά ξέρουμε τώρα είναι ότι οι Priest εστίασαν σωστά και ήταν έτοιμοι για κάτι μνημειώδες.

screamingforvengeanceScreaming For Vengeance (1982)
Ξεκαθαρίζω ότι το Screaming For Vengeance μου είναι εξαιρετικά αντιπαθές. Πιστεύω ότι οι Priest ανακάλυψαν αρχαία ξόρκια, με τα οποία μάγεψαν πέντε εκατομμύρια ανθρώπους και τους έκαναν να αγοράσουν αυτό το άλμπουμ. Το Screaming For Vengeance είναι ένα τυπικό 80’s metal album, με δύο σπουδαία τραγούδια –το Electric Eye και το Riding On The Wind- το μεγαλύτερο hit τους –το You’ve Got Another Thing Comin’- που όσο ξεσηκωτικό ακούγεται στις συναυλίες άλλο τόσο flat είναι στη στουντιακή εκτέλεση και ένα κάρο άχρωμες και άοσμες μετριότητες. Όσοι το θεωρούν αριστούργημα ας αναρωτηθούν πόσες φορές έχουν λαχταρήσει να ακούσουν το Chains, το Pain And Pleasure, το Fever και το Devil’s Child. Ήδη ξέρω την απάντηση και γι’ αυτό νομίζω ότι το Screaming For Vengeance είναι το πιο υπερτιμημένο άλμπουμ στην ιστορία του heavy metal.

rockarollaRocka Rolla (1974)
Το ντεμπούτο των Priest υστερεί σε σχέση με τα επόμενα πέντε άλμπουμ τους. Πάντα ήταν το αποπαίδι της πρώτης περιόδου του συγκροτήματος και ποτέ δεν του δώσαμε σημασία. Σήμερα, αυτό λειτουργεί υπέρ του. Χωρίς να πρέπει να κουβαλήσει κάποιο ιστορικό βάρος στην πλάτη του, το Rocka Rolla ακούγεται σαν ένα καλό bluesy hard rock άλμπουμ της εποχής του και περιέχει ψήγματα από αυτό που θα ακούγαμε τα επόμενα χρόνια. Ως snapshot της εποχής στην οποία οι Priest αναζητούσαν την ταυτότητα τους, το Rocka Rolla μας ανοίγει ένα φινιστρίνι σε πειράματα που δεν θα τολμούσαν ξανά, όπως για παράδειγμα η ψυχεδελική pop του Winter Retreat. Έχει κι’ αυτό την αξία του.

angelofretributionAngel Of Retribution (2005)
Μετά από δέκα και βάλε χρόνια πειραματισμών με τις νέες τάσεις του σκληρού ήχου, ο Rob Halford και οι Judas Priest κατάλαβαν ότι δεν είχε πλέον νόημα να κυνηγούν την ουρά τους. Ο ιδανικός ρόλος θα ήταν αυτός των σοφών γερόντων του heavy metal και με το Angel Of Retribution τον έπαιξαν υποδειγματικά. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που με τραγούδια όπως το Judas Is Rising και το Hellrider πατάει στην κληρονομιά του Painkiller, ενώ με τα Worth Fighting For και Wheels Of Fire παραμένει σύγχρονο χωρίς να αμελεί τους κανόνες του ποιοτικού songwriting. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, βέβαια, ότι τα 13 λεπτά του Lochness είναι οκτώ παραπάνω από όσα πρέπει, αλλά δε χάθηκε ο κόσμος.

defendersofthefaithDefenders Of The Faith (1984)
Ηχητικά και στυλιστικά το Defenders Of The Faith είναι το πιο ταλαντούχο αδερφάκι του υπερεπιτυχημένου αλλά μέτριου Screaming For Vengeance. Αν και οι Priest δεν επιφυλάσσουν εκπλήξεις, είναι πολύ δύσκολο να αντισταθεί κάποιος σε μια τόσο γερή δόση του κλασσικού 80’s ήχου που λατρεύεται από τους ανθρώπους που φορούν t-shirts με το σλόγκαν «Metal ρε μουνιά» και πιστεύουν ότι η μουσική τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1989. Τουλάχιστον τα μισά τραγούδια του άλμπουμ είναι απολαυστικά, ακόμα και αν δίνουν αφορμές σε όσους δεν ακούν heavy metal να το κατηγορήσουν για παιδική αφέλεια, ενώ οι χειρότερες στιγμές του –τα Night Comes Down και Heavy Duty- αφαιρούν ελάχιστα πράγματα.

killingmachineKilling Machine (1978)
Οι Priest φορούν τα μαύρα δερμάτινα, ο Halford ανεβάζει με θόρυβο τη Harley Davidson τη σκηνή και η εικόνα ολοκληρώνεται. Το Killing Machine έχει και το Hell Bent For Leather, οπότε είναι μάλλον ορόσημο για την καριέρα τους. Αυτό, ωστόσο, δεν το κάνει αριστούργημα. To Running Wild και το Delivering The Goods είναι τραγούδια πρώτης γραμμής και το funky Burnin’ Up ένοχα απολαυστικό αλλά κάπου εδώ οι Priest πέφτουν στην παγίδα και μετατρέπουν το απλό σε απλοϊκό. Το Evening Star λοξοκοιτάζει αφελέστατα προς τα μεγάλα ακροατήρια, το Take On The World είναι ένα We Will Rock You των φτωχών και το Evil Fantasies μοιάζει με κάτι που θα τραγουδούσε ένας μεθυσμένος stalker. Δυστυχώς, ήταν γραφτό να συναντήσουμε μπόλικες τέτοιες αστοχίες τα επόμενα χρόνια.

sinaftersinSin After Sin (1977)
Με το τρίτο τους άλμπουμ, οι Judas Priest πηγαίνουν τη συνταγή του Sad Wings of Destiny ένα βηματάκι πιο πέρα. Οι ταχύτητες ανεβαίνουν, τα prog και blues στοιχεία του ήχου τους παραμερίζονται ακόμα περισσότερο -χωρίς να εκλείπουν- ενώ το Starbreaker, το Call For The Priest και το Dissident Aggressor είναι τα compact τραγούδια που θα ορίσουν το metal των 80’s. Εκτός από το βουνό που λέγεται Sinner, το Sin After Sin περιέχει και την πιο τολμηρή διασκευή που έκαναν ποτέ, το Diamonds And Rust. Η ατυχία του Sin After Sin είναι ότι ακολούθησε το Sad Wings of Destiny και εκ των πραγμάτων δε θα μπορούσε να προκαλέσει την ίδια αίσθηση. Εντάξει, περιέχει και τη folky σαχλαμαρίτσα Last Rose of Summer αλλά αυτός δεν είναι σοβαρός λόγος για γκρίνια.

britishsteelBritish Steel (1980)
Μόνο δύο κακιούλες έχω να πω: το British Steel αποδεικνύει ότι οι στίχοι των Priest είναι νηπιακού επιπέδου και το United είναι ασυγχώρητα κιτς. Αλλά η μουρμούρα τελειώνει εδώ. Από τη στιγμή που αρχίζει το Rapid Fire και ο Halford χτυπάει τον κόσμο σαν πολιορκητικός κριός ακούμε ένα συγκρότημα που έχει βάλει στον οργανισμό του ένα ολόκληρο φαρμακείο από ενέσεις αδρεναλίνης. Η ορμή του φρέσκου, τότε, New Wave Of British Heavy Metal τους έκανε να τεντώσουν τα αυτιά τους και να απαντήσουν με τον αέρα των πραγματικών leaders. Είναι περιττό να ξαναγραφεί το παραμικρό για το Breakin’ The Law, το Metal Gods, το Steeler και το Living After Midnight. Δεν είναι περιττό να γραφεί ότι ακόμα και η rocksteady κιθάρα του The Rage ακούγεται ταιριαστή.

stainedclassStained Class (1978)
Η διασκευή στο Better By You Better Than Me των Spooky Tooth είναι πλέον ο μόνος δεσμός των Priest με το όποιο progressive hard rock παρελθόν τους. Άλλωστε το punk έχει έρθει και όλα αυτά τα έχει πάρει ο άνεμος. Στο Exciter, που ανοίγει το άλμπουμ, πολλοί βλέπουν τον πρόγονο του speed metal και δεν έχω σοβαρό λόγο να διαφωνήσω. Στο ομώνυμο τραγούδι και το Savage τα riffs καλπάζουν ενώ το Saints In Hell είναι ύπουλο και μοχθηρό. Όσο για το highlight του άλμπουμ, το Beyond The Realms of Death, είναι το πιο σκοτεινό τραγούδι τους, με τον Halford να κοιτάζει την άβυσσο όχι με φόβο αλλά με ανατριχιαστική προσμονή. Ξέρετε τι κάνει το Stained Class ακόμα καλύτερο; Δεν έχει υπερεκτεθεί σε συναυλίες και συλλογές -η ευκολία του You’ve Got Another Thing Comin’, βλέπετε- και παραμένει ολόφρεσκο.

sadwingsofdestinySad Wings Of Destiny (1976)
Το βήμα από το Rocka Rolla στο Sad Wings of Destiny είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που κάνει ένα συγκρότημα όταν δημιουργεί το δικό του αποτύπωμα. Μαζί με τα πρώτα άλμπουμ των Black Sabbath που προηγήθηκαν, το Sad Wings of Destiny γέννησε αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως κλασσικό heavy metal. Στο τέλος του Victim Of Changes όλα έχουν αλλάξει. Ο Rob Halford έχει τελειοποιήσει το πρότυπο του επιβλητικού screamer και ο Glenn Tipton με τον KK Downing έχουν δημιουργήσει τη διπλή κιθαριστική επίθεση που θα αντιγράψουν μερικές χιλιάδες συγκροτήματα. Είναι ένα άλμπουμ που κάθε classic ακολουθείται από ένα άλλο classic, χωρίς να εμφανίζει ούτε για μια στιγμή την ισοπεδωτική ομοιομορφία στην οποία παγιδεύτηκαν συχνά τα επόμενα χρόνια. Παρά μια τρίχα που φαίνεται μόνο με το μικροσκόπιο, το Sad Wings of Destiny δεν είναι το κορυφαίο άλμπουμ της καριέρας τους. Το γιατί θα το εξηγήσω αμέσως μετά.

painkillerPainkiller (1990)
Υπάρχουν δύο αντικρουόμενες απόψεις για το πιο είναι το κορυφαίο άλμπουμ των Priest και έχω την εντύπωση ότι και οι δύο σχετίζονται με την ηλικία. Το Painkiller είναι το αγαπημένο άλμπουμ των teenagers του 1990 και το Sad Wings Of Destiny το αγαπημένο άλμπουμ των εικοσικάτι εκείνης της εποχής. Ανήκω στους πρώτους, αλλά τα επιχειρήματα μου πάνε πέρα από την ηλικία. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα άλμπουμ τους, το Painkiller δεν έχει ίχνος περιττού λίπους, εκτός ίσως από το Metal Meltdown, αλλά και αυτό είναι συζητήσιμο. Το σημαντικότερο, πάντως, είναι άλλο και το βλέπουμε με την άνεση που μας δίνει η χρονική απόσταση. Το Sad Wings of Destiny είναι ένα από τα λίγα πολύτιμα άλμπουμ που άνοιξαν την πόρτα της εξέλιξης του heavy metal. Μετά από αυτό, το ιδίωμα άνθησε και προόδευσε για χρόνια. Το Painkiller έκανε ακριβώς το αντίθετο, κλείνοντας με πάταγο αυτή την πόρτα. Σκεφτείτε το λίγο. Η ορμή, η ένταση, η μελωδία και ο θυμός του Painkiller έφτασαν το είδος στα φυσικά του όρια. Έτσι και πάταγαν λίγο περισσότερο το γκάζι δεν θα μιλούσαμε για κλασικό heavy metal αλλά για κάτι άλλο. Σκεφτείτε, τέλος, και αυτό: ένα τέταρτο του αιώνα μετά την κυκλοφορία του Painkiller έχει εμφανιστεί έστω και ένα heavy metal άλμπουμ που μπορεί να το κοιτάξει στα μάτια;

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from CRISIS POINT

Go to Top