ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

Από τους Scorpions στους Iron Maiden: Δύο συντάκτες μας συζητούν για την πιο μεγάλη μεταλική συναυλιακή εβδομάδα που ζήσαμε στην Ελλάδα

Την περασμένη Δευτέρα ο Γιάννης Πούλλος (Γ.Π) και ο Στέλιος Βογιατζάκης (Σ.Β) πήγαν στο Καλλιμάρμαρο για να δουν την Once In A Lifetime συναυλία των Scorpions. Μετά από μια μικρή ανάπαυλα, πέρασαν ένα διήμερο στο Rockwave Festival. Αφού ξεκουράστηκαν λίγο, έπιασαν την κουβέντα για τα συγκροτήματα που είδαν αυτές τις…

Την περασμένη Δευτέρα ο Γιάννης Πούλλος (Γ.Π) και ο Στέλιος Βογιατζάκης (Σ.Β) πήγαν στο Καλλιμάρμαρο για να δουν την Once In A Lifetime συναυλία των Scorpions. Μετά από μια μικρή ανάπαυλα, πέρασαν ένα διήμερο στο Rockwave Festival. Αφού ξεκουράστηκαν λίγο, έπιασαν την κουβέντα για τα συγκροτήματα που είδαν αυτές τις τρεις μέρες. 

Σ.Β. Δεν έψαξα να βρω αν υπάρχει προηγούμενο, αλλά έχω την εντύπωση ότι, συναυλιακά, η περασμένη εβδομάδα ήταν ιστορικά η πιο γεμάτη για τους οπαδούς του σκληρού ήχου στην Ελλάδα. Και ειδικά αν λάβουμε υπόψη το ειδικό βάρος των συγκροτημάτων που μας επισκέφθηκαν.

Γ.Π. Μα νομίζω ότι το ειδικό βάρος είναι αυτό που κάνει την εβδομάδα τόσο γεμάτη. Ειδικά από τη στιγμή που ο απολογισμός αυτός ξεκινά με μια συναυλία, αυτή των Scorpions, που η εξέλιξή της ελάχιστη σχέση είχε με ο,τι είχε προαναγγελθεί. 

Σ.Β. Ας ξεκινήσουμε άπό εκεί λοιπόν και ελπίζω ότι σου έχουν περάσει τα νεύρα. Κάλυψες δημοσιογραφικά τη συναυλία των Scorpions από την ανακοίνωση της και ήσουν παρών στη συνέντευξη τύπου που είχαν δώσει. Εξήγησε λίγο γιατί το live στο Καλλιμάρμαρο μπορούμε επιεικώς να το χαρακτηρίσουμε ως φιάσκο.

Γ.Π. Από την πρώτη στιγμή η εντύπωση που δημιουργήθηκε ήταν ότι θα βλέπαμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στην Ελλάδα. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που είχε γίνει για το “Moment Of Glory”, δηλαδή μια σύμπραξη ορχήστρας και συγκροτήματος επί σκηνής. Η εντύπωση αυτή ενισχύθηκε στη συνέντευξη Τύπου με την ταυτόχρονη παρουσία στο πάνελ των Meine, Schenker και του καλλιτεχνικού διευθυντή της ΚΟΑ. Αν επρόκειτο να λειτουργουσε η ΚΟΑ σαν… support band, όπως τελικά έγινε, δε νομίζω να είχε λόγο ύπαρξης η συνέντευξη. Όμως το αποκορύφωμα ήταν η αντίδραση του κόσμου στο φινάλε. Φεύγοντας από εκεί άκουγες πολλούς να λένε ότι άλλο περίμεναν να δουν και ότι δεν θα πήγαιναν αν ήταν να δουν απλά μια ακόμα συναυλία των Scorpions στην Ελλάδα. Εκ των υστέρων έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι κάποιοι έριξαν στάχτη στα μάτια ή ότι από τότε μέχρι την ημέρα τη συναυλίας έγιναν πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Σ.Β. Ακριβώς. Η μόνη σύμπραξη ήταν το τετράλεπτο που ανέβηκε στη σκηνή ο Rudolph Schenker και έπαιξε το “Rock You Like A Hurricane” με την KOA. Οι υπόλοιποι ούτε καν μπήκαν στον κόπο να εμφανιστούν. Αν επιλέγαμε να ξεχάσουμε αυτή την κοροιδία -που δεν το επιλέγουμε- η εμφάνιση των Scorpions θεωρείς ότι αποζημίωσε τους οπαδούς τους;

Γ.Π. Νομίζω ναι, η εμφάνισή τους ήταν σε γενικές γραμμές καλή, ο ήχος ήταν μια χαρά, τα σκηνικά το ίδιο. Το setlist προσωπικά δεν με ικανοποίησε αλλά αυτό είναι θέμα γούστου. Επίσης, σε συνέχεια των παραπάνω, θεωρώ ότι σε ένα Once In A Lifetime event φροντίζεις να διαφοροποιήσεις λίγο το setlist και όχι να παίξεις ο,τι και στην υπόλοιπη περιοδεία. 

Σ.Β. Εγώ δεν είμαι fan τους. Για να ακριβολογώ δεν αντέχω ούτε λίγο την περίοδο του Matthias Jabs. Ωστόσο, έπαιξαν τα μοναδικά δύο τραγούδια που μου αρέσουν από το αυτή την περίοδο, το “The Zoo και το “Make It Real”, οπότε η προσωπική μου εμπειρία θα μπορούσε να είναι και χειρότερη. Φυσικά δεν απέφυγα όλες αυτές τις μπαλάντες που μου φαίνονται αφόρητες και ειλικρινά πιστεύω ότι το tribute στογς Motorhead ήταν εντελώς αχρείαστο. Αλλά, εντάξει, αρέσουν σε τόσους πολλούς που η γνώμη μου δεν έχει καμία σημασία. Ας πάμε όμως στο Rockwave και λέω να τα πάρουμε με τη σειρά που τα είδαμε. Και να ζητήσουμε συγγνώμη από όσους έπαιξαν νωρίς και δεν τους προλάβαμε. Ανυπομονώ να μιλήσω για το τανκ, δεν μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι. 

Γ.Π. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μεγαλώσει πολύ για να πηγαίνουμε νωρίς, αλλα σε συνδυασμό και με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις μοιραία οι πρώτοι μένουν εκτός. Αυτό που εγώ δεν μπορώ να μη σκέφτομαι είναι πόσο πιο ωραία θα ήταν αν αντί για το τανκ- καρικατούρα υπήρχε ένα πραγματικό, όπως πχ οι Ghost ή ένα Pumpkins United. 

Σ.Β. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Ας ξεμπερδέψουμε λοιπόν με τους Sabaton πριν ασχοληθούμε με τα σοβαρά. Το μόνο που μπορώ να πω για δαύτους είναι ότι είναι τρομερά αστείοι, ενώ με το στιλ των τραγουδιών και το γενικότερο στήσιμο τους είναι σαφές ότι θέλουν να τους πάρουμε στα σοβαρά. Νομίζω ότι οι δημιουργοί του Spinal Tap πρέπει να τους μελετήσουν προσεκτικά αν αποφασίσουν ποτέ να γυρίσουν sequel

Γ.Π. Δεν θα με παρασύρεις. Δεν θα γίνω τοοοοοοσο κακός απέναντι σε ένα συγκρότημα που με έκανε να διασκεδάζω και να αστειεύομαι με τους γύρω μου όσο έπαιζαν.

Σ.Β. OK τότε. Ας κρατήσουμε ως θετική την εικόνα εκατοντάδων ανθρώπων που στο σαραντάλεπτο έκαναν μεταβολή και πήγαν να πιάσουν θέσεις για τους Judas Priest και ας αφήσουμε τους Sabaton να παίζουν με τα νεροπίστολα τους. 

Γ.Π. Επιπλέον, είχαν την ατυχία να παίζουν μετά την καλύτερη ίσως live metal μπάντα διαχρονικά. Είναι απίστευτο πως ένα συγκρότημα -και αναφέρομαι στους Saxon-μπορεί απλά με ένα σετ ενισχυτές να βγάζει όλο αυτό το feeling που άλλοι δεν καταφέρνουν όσα κανόνια κι αν βαράνε! Αλλά αυτά είναι και σημεία των καιρών. Η αγορά αγαπά τους Sabaton περισσοτερο από τους Saxon. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι στο παρελθόν έχουμε δει τους Nightwish να παίζουν πάνω από τους Queensryche. Τουλάχιστον εκείνο ήταν πιο δικαιολογημένο τότε. 

Σ.Β. Έτσι είναι, αλλά εδώ θέλω να αποφύγουμε την παγίδα και να μη γίνουμε γερό-δάσκαλοι όπως αυτοί που είχαμε εμείς στο κεφάλι μας όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και μας έλεγαν «τι Accept, Saxon και μαλακίες. Τραβάτε να ακούσετε Uriah Heep». Υπάρχουν τρομερά νεότερα συγκροτήματα όπως οι Volbeat για τους οποίους θα τα πούμε σε λίγο. Απλά οι Sabaton δεν είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα. Ξεκίνησες όμως να μου λες για την εμφάνιση των Saxon.

Γ.Π. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε πολλά. Είναι ο ορισμός της σταθερής αξίας. Οσες φορές κι αν τους έχω δει δεν έχω απογοητευτεί ποτέ. Θυμάμαι πόσο εύκολα μας έκαναν να ξεχάσουμε την ακύρωση της εμφάνισης των Motorhead στο Rock of Gods το 1996 αν θυμάμαι καλά. Είναι ίσως το μοναδικό συγκρότημα που δεν θα με κάνει ποτέ να κάνω δεύτερες σκέψεις για να πάω να τους δω ακόμα μια φορά. Ελπίζω μόνο η νέα γενιά που ήταν εκεί για τους Sabaton να μπορέσει κάποια στιγμή να αντιληφθεί ότι ακόμα κι αν εμείς γινόμαστε σαν τους γέρους που μας έλεγαν “ποιοι Accept και Saxon”, στην περίπτωση αυτή έχουμε απόλυτο δίκιο.

Σ.Β. Προφανώς. Δεν θα χάσουμε το χρόνο μας για να συγκρίνουμε Saxon με Sabaton. Για την εμφάνιση των Saxon το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ο Biff Byford είναι ο πιο ακμαίος 67χρονος που έχω δει. Θέλω επίσης να προσθέσω ότι βρήκα πολύ ενδιαφέρον το παιχνίδι του με τον κόσμο στο «Ride Like The Wind». Υποτίθεται οτι πριν από 30 χρόνια αυτή ήταν η διασκευή που τους έριξε στα μάτια των οπαδών τους και που τους στέρησε για πάντα το δικαίωμα να κάνουν το μεγάλο εμπορικό άλμα. Όμως η ζημιά που ήταν να γίνει έγινε και σήμερα μπορούμε να το απενοχοποιήσουμε πλήρως και να παραδεχτούμε ότι είναι μια καλή διασκευή, ιδανική για καλοκαιρινα live. Το ίδιο ισχύει και για τους ίδιους τους Saxon που έχουν την άνεση να μην βλέπουν το συγκεκριμένο σαν τον μπαμπούλα της καριέρας τους. Και καλά κάνουν. 

Γ.Π. 67χρόνος είναι και ο Halford. Μόνο που σε αυτόν τα χρόνια φαίνονται περισσότερο νομίζω, ε;

Σ.Β. Ναι. Η φωνή του ήταν όσο καλή μπορεί να είναι η φωνή ενος 67χρονου, αλλά συμφωνώ με τον φίλο που μας έλεγε ότι ο Halford του φάνηκε κάπως εύθραυστος.

Γ.Π. Έχει να κάνει ίσως και με το γεγονός ότι τα σόου των Priest είναι πιο απαιτητικά.

Σ.Β. Φυσικά. Αλλά νομίζω ότι οι απαιτήσεις μας ικανοποιήθηκαν και με το παραπάνω.

Γ.Π. Φυσικά! Αλλα μήπως ξεχάσαμε ότι έπαιξαν και οι Accept; Αν και για να πω την αμαρτία μου, εγώ το έχω ήδη ξεχάσει.

Σ.Β. Α, ναι έπαιξαν και οι Accept. Συμπαθητικοί ήταν, άλλα τευτονικό metal στις 6 το απόγευμα με τον ήλιο να βαράει; Δεν ήταν πολύ καλή ιδέα. 

Γ.Π. It’s a dirty job but somebody’s got to do it. Τι να πουν και οι W.E.B. που ξαμόλησαν τη μαυρίλα τους ντάλα μεσημέρι την άλλη μέρα.

Σ.Β. Έλα ντε. Ας επιστρέψουμε όμως στους Priest. Ήταν καλύτεροι από όσο περίμενα, αλλά φυσικά δεν ήταν η καλύτερη εμφάνιση τους στην Ελλάδα. Έχω την εντύπωση ότι γι’ αυτούς άναψε το λαμπάκι της βενζίνης.

Γ.Π. Έχει ανάψει από τη στιγμή που αποσύρθηκε (και) ο Tipton. Νομίζω όμως ότι όσο αντέχει ο γέρο-Rob το ρεζερβουάρ θα είναι έστω μισογεμάτο.

Σ.Β. Την Πέμπτη το βράδυ πάντως είδαμε ένα συγκρότημα που ό,τι του έχει μείνει το καταθέτει στη σκηνή. Οι Priest -βασικά ο Halford- ήταν συγκινητικοί και το setlist τους ήταν αριστουργηματικό, με τραγούδια για τους πιστούς οπαδούς τους και όχι για τους casual fans. Δεν περίμενα να ακούσω “Saints In Hell”, “Tyrant”, “Bloodstone” και “Night Comes Down” και το βρήκα υπέροχο.

Γ.Π. Τα είπες όλα! Αν και ένα “Victim Of Changes” είναι πάντα ευπρόσδεκτο.

Σ.Β. Ναι, αλλά οι Priest δεν αντέχουν πάνω από 90 – 100 λεπτά πλέον. Τουλάχιστον ήταν 90 – 100 ουσιαστικά λεπτά, στα οποία ο Metal God δεν πήρε ανάσα. Δεν ήταν όπως στους Scorpions με τα ατελείωτα solos που γίνονταν μόνο για να ξεκουραστεί ο Klaus Meine. Την είπα την κακία μου.

Γ.Π. Τι θες να πεις; Δεν έχει ανάγκη από ξεκούραση ο Klaus;

Σ.Β. Προφανώς έχει. Θα κουράστηκε από τις πρόβες με την ΚΟΑ για τη «σύμπραξη». Ας μην το συζητήσουμε περισσότερο αυτό το θέμα και ας πάμε στην τελευταία μέρα του Rockwave. 

Γ.Π. Σαν τον Tico Torres που είχε πει κάποτε ότι κάνει εισπνοές με οξυγόνο ανάμεσα στα κομμάτια των Bon Jovi και είχε σχολιάσει κάποιος «α ρε Lombardo…» Ναι, λοιπόν, αυτή η τελευταία μέρα. Αλήθεια, που πάρκαρες;

Σ.Β. Σχετικά κοντά πάρκαρα. Αλλά πήγα στις 3 το μεσημέρι, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Το δράμα που έζησαν όσοι πήγαν μετά τις 5-6 ήταν ασύλληπτο. 

Γ.Π. Άρα τους είδες σχεδόν όλους. 

Σ.Β. Ναι. Με δυό λόγια, θέλω να ξαναδώ τους W.E.B. και τους Monument σε πιο νορμάλ συνθήκες γιατι και τα δύο συγκροτήματα είναι καλά. Δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να δω ξανά το συγκρότημα του γιου του Steve Harris. Πες μου επί τροχάδην τη γνώμη σου για τους Tremonti γιατί μετά έχουμε να πούμε περισσότερα για τα δύο κατά τη γνώμη μου καλύτερα live του φεστιβάλ.

Γ.Π. Καταρχην να σου πω ότι οι Raven Age είχαν ένα ενδιαφέρον και νομίζω ότι αν καταφέρουν να αποτινάξουν από πάνω τους το στίγμα «της μπάντας του γιου του Steve Harris» θα κάνουν πολλούς να λοξοκοιτάξουν προς το μέρος τους. Τους Tremonti τους είδα λίγο γιατί πήγα με τον γιο μου να πιάσουμε στασίδι για να δούμε την καλύτερη στιγμή του διημέρου. Και δεν αναφέρομαι στους Maiden. Όσο είδα από Tremonti πάντως με την προσοχή μου εκεί, δεν με τρέλανε. 

Σ.Β. Συμφωνώ. Μου φάνηκαν συμπαθητικοί, αλλά όχι κάτι εξαιρετικό. Άνετα προτιμώ τους Alter Bridge. Πες μου τώρα πόσο λάτρεψες τους Volbeat.

Γ.Π. Τους λάτρευα ήδη και περίμενα πως και πως να τους δω. Κι επειδή έχω μεταδώσει αυτή τη λατρεία και στον 12χρονο γιο μου αποφάσισα ότι η πρώτη του συναυλία πρέπει να του μείνει αξέχαστη. Τόλμησα λοιπόν στα σαράντα φεύγα μου να κολλήσω στα κάγκελα κάτω από τη σκηνή μαζί με τον μικρό για το απόλυτο πάρτι. Αυτό είναι για μένα οι Volbeat και αυτό ζήσαμε την Παρασκευή. Η επιτυχία τους όμως ήταν ότι έκαναν πάρα πολλούς που δεν είχαν εικόνα γι αυτούς να γυρίσουν το κεφάλι προς τη μικρη σκηνή και να μείνουν εκεί. Μακάρι η επόμενη εμφανισή τους να είναι στη μεγάλη με πολύ περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους.

Σ.Β. Δεν διαφωνώ σε τίποτα. Θα προσθέσω μόνο ότι με αυτό το metal/punk/rockabilly/ υβρίδιο τους, με τα riff που άλλες φορές θυμίζουν Metallica και άλλες Motorhead και με τα θεϊκά pop ρεφρέν τους θα έπρεπε κανονικά να είναι super stars παγκοσμίου βεληνεκούς και να γεμίζουν στάδια στην Αμερική. Τους αξίζει και με το παραπάνω, αλλά έχω την εντύπωση ότι η τωρινή, καθόλου αμελητέα, επιτυχία που έχουν γνωρίσει είναι και το ταβάνι τους. Αυτό δεν λέει κάτι για τους Volbeat, λέει κάτι για το γκελ που ΔΕΝ κάνει το rock σήμερα . Αν οι Δανοί έγραφαν αυτά τα τραγούδια στα 80’s οι συναυλίες τους θα γίνονταν στο ΟΑΚΑ και όχι στη μικρή σκηνή του Rockwave. Ελπίζω να κάνω λάθος γιατί τους αξίζει να γίνουν τεράστιοι.

Γ.Π. Γεμίζουν ήδη στάδια και στην Ευρώπη έχουν τεράστιο κοινό. Νομίζω ότι μετά από αυτό το live θα γίνει κι εδώ το ίδιο. Για κάποιο περίεργο λόγο αργήσαμε ως αγορά να τους ανακαλύψουμε. Άλλωστε είναι γνωστό ότι δύσκολα ξεκολλάμε από σταθερές αξιες ως λαός. Και μετά από 10 χρόνια οι Maiden θα παίζουν στη μεγάλη σκηνή, ακόμα και αν οι Volbeat έχουν γίνει τεράστιοι όπως λες.

Σ.Β. Ενδεχομένως. Απλά έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε να τους αντιμετωπίζουμε ως ανερχόμενους γιατί είναι ήδη 13 χρόνια στη δισκογραφία και αυτό που είδαμε πιθανότατα είναι το peak της καριέρας τους.

Γ.Π. Στο peak τους είχαν έρθει και οι Maiden το 1988, αλλά την Παρασκευή μάζεψαν διπλάσιο κόσμο από τότε. Στο peak τους είχαν έρθει και οι Metallica το 1993, αλλά το 2008 είχαν πολύ περισσότερο κόσμο.  

Σ.Β. Αυτό που θέλω να πω -και νομίζω ότι θα ειναι η μόνη μας διαφωνία σε αυτή τη συζητηση- είναι ότι το συναυλιακό peak των Volbeat δεν μπορεί να φτάσει το συναυλιακό peak των Iron Maiden, επειδή οι πρώτοι απλά δεν έχουν χτίσει ένα μύθο και δεν έχουν την αύρα των Βρετανών. Και νομίζω ότι το live των Maiden στο Terra Vibe ήταν συγκλονιστικό. Όταν οι Maiden είναι συγκλονιστικοί οι Volbeat δεν μπορούν να ειναι καλύτεροι. 

Γ.Π. Τώρα σίγουρα όχι, σε μερικά χρόνια όμως ποιος ξέρει; Αλλά είπες τη σωστή λέξη για τους Maiden, συγκλονιστικοί.

Σ.Β. Το 1988 δεν είχαμε smartphones και το μόνο που υπάρχει είναι οι αναμνήσεις μου, αλλά έχω την εντύπωση ότι η απόδοση τους ήταν κάπου στα επίπεδα του ιστορικού live της Νέας Φιλαδέλφειας. Δηλαδή αν αυτό δεν ήταν το καλύτερο live τους στην Ελλάδα ήταν σίγουρα το δεύτερο καλύτερο.

Γ.Π. Συμφωνώ. Ήταν ένα σόου για το οποίο θα μιλαμε για πολύ καιρό. Άλλωστε κι εκείνο στηρίχτηκε σε εντυπωσιακά σκηνικά. Τα credits σήμερα αφορούν και στο ότι είναι και 30 χρόνια μεγαλύτεροι. Μαλααααάκα, πέρασαν 30 χρόνια!!!!

Σ.Β. Χθες όμως ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Οι Iron Maiden ανήκουν στους κορυφαίους performers όλων των εποχών σε όλα τα είδη της μουσικής. Κάθε σοβαρός μουσικόφιλος, ακόμα και αν δεν του αρέσει το heavy metal, πρέπει έστω και μια φορά να τους δει ζωντανά. Αυτό που ζήσαμε την Παρασκευή ήταν ασύλληπτο και οπτικοακουστικά και συναισθηματικά. 

Γ.Π. Νομίζω ότι αυτό είναι και το ιδανικό κλείσιμο. Άσχετο: Φαντάζεσαι το σόου της Παρασκευής αν γινόταν στο Καλλιμάρμαρο; 

Σ.Β. Όχι. Το Καλλιμάρμαρο ανήκει μόνο στους Scorpions.

Φωτογραφίες Rockwave by C.Alossi photography

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Latest from IN FOCUS

Go to Top