Οι Azreal είναι μία thrash/groove metal μπάντα από την Αυστραλία που ξέρει να ξεχωρίζει. Ο τραγουδιστής τους Luke Hosking (με τη συμβολή του κιθαρίστα Andrew «Jimmy» Glinster σε κάποια σημεία) μοιράζεται με τους αναγνώστες του rockyourlife.gr τις σκέψεις του.

Καλησπέρα. Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σας πω ότι βρίσκω εξαιρετική την μέχρι τώρα δουλειά σας. Κι έπειτα να σας ρωτήσω αν αληθεύει το γεγονός ότι βρίσκεστε σε μία πολύ δημιουργική φάση αυτό το διάστημα.
Σ’ ευχαριστώ πολύ. Είμαστε όλοι πολύ περήφανοι για όσα έχουμε επιτύχει μέχρι τώρα ως μπάντα και δεν σκοπεύουμε να χαμηλώσουμε τους ρυθμούς μας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε λίγο σε μία φάση όπου γράφουμε κομμάτια και εξακολουθούμε να παίζουμε σε μερικά shows εδώ κι εκεί, εντός της Αυστραλίας. Ελπίζουμε να βγούμε εκτός, για περιοδεία, στο τέλος του έτους.

Πόσο εύκολο είναι να συγκεντρώνεσαι στην όλη διαδικασία γραψίματος νέων τραγουδιών, να αποκτάς καινούργιες ιδέες και εν τέλει να επιτυγχάνεις καλά αποτελέσματα; Γνωρίζετε από την αρχή πως θέλετε να είναι ο ήχος του album σας;
Ξέρουμε ότι θα είναι heavy! Και μερικά Jack Daniels θα μας βάλουν στο κλίμα… Αλλά συνήθως απλά ξεκινάμε το τζαμάρισμα και βλέπουμε τι βγαίνει. Παίρνουμε τα τραγούδια σε κομμάτια ξανά και ξανά μέχρι να έχουμε ένα αποτέλεσμα με το οποίο όλοι θα είμαστε ευχαριστημένοι.

Πότε να περιμένουμε την κυκλοφορία του νέου σας album και υπάρχουν λεπτομέρειες τις οποίες θα μπορούσατε να μας αποκαλύψετε; Θα είναι τόσο γρήγορο και heavy όπως το “Premonition”;
Το μόνο που μπορώ να πω για το καινούργιο μας album είναι ότι θα είναι τουλάχιστον όσο heavy και γρήγορο είναι και το “Premonition”. Αν όχι περισσότερο…!

Το μοναδικό αποτέλεσμα του “Premonition” είχε να κάνει επίσης και με τη συμβολή του νέου σας τότε drummer Chris Dennis. Τώρα που έχετε δουλέψει μαζί και η χημεία σας έχει γίνει ακόμη καλύτερη, πέρα από τις προσδοκίες των fans σας, έχουν γίνει και οι δικές σας απαιτήσεις μεγαλύτερες;
Νομίζω πως ναι. Προτού ο Chris ενταχθεί στη σύνθεσή μας παίζαμε με τις δυνάμεις μας, που ήταν ο ρυθμός. Μόλις ήρθε στην παρέα μας είχαμε και την ταχύτητα στο ενεργητικό μας και ήταν και ο λόγος για τον οποίο μερικά tracks είναι τόσο γρήγορα. Πιστεύω ότι υπάρχει η προσδοκία για το επόμενο album, αλλά η πίεση θα μας κάνει απλά να δουλέψουμε ακόμα πιο σκληρά.

Στιχουργικά με τι είδους θέματα θα καταπιαστείτε αυτή τη φορά; Θα υπογράψετε και πάλι εσείς (Luke) τους στίχους εξ ολοκλήρου;
Οι στίχοι θα έχουν να κάνουν με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, τα οποία αντιμετωπίζουμε ο καθένας προσωπικά αλλά και συλλογικά. Θα υπάρξουν αντι-θρησκευτικά λόγια, αναφορές σε ζόμπι και όλα αυτά τα ωραία πράγματα, το υπόσχομαι. Και ναι, οι στίχοι θα γραφτούν κυρίως από μένα. Είναι πιο εύκολο το να παραδώσεις στίχους με πάθος και ένταση όταν πιστεύεις πραγματικά σε αυτό για το οποίο φωνάζεις.

Ακούγοντας μερικά από τα τραγούδια σας αντιλαμβανόμαστε ότι θέλετε να περάσετε στον κόσμο ένα μήνυμα κυρίως για το θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Τι ζημιά θεωρείτε ότι κάνει κάτι τέτοιο στους ανθρώπους; Είναι τα θρησκευτικά μυαλά επικίνδυνα;
Αυτό είναι μεγάλο θέμα. Κυρίως νομίζω ότι εξασθενίζει την αντίληψη των ανθρώπων για την πραγματικότητα, στο σημείο όπου επικεντρώνονται περισσότερο στο τι μπορεί να πιστεύει, ή να μην πιστεύει, ο θεός τους εφόσον τους απασχολεί η μετά θάνατον ζωή, ενώ αυτή η ενέργεια θα μπορούσε να σπαταληθεί σε πιο παραγωγικούς και ρεαλιστικούς τρόπους εδώ στη γη. Αυτή είναι η σύντομη απάντησή μου.

Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι φανατίζονται είναι θύματα μιας ψευδαίσθησης;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι κακό με τη φαντασία, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να αποδεχτείς ότι πρόκειται για μια ψευδαίσθηση όταν τα πράγματα φτάσουν στα όρια. Η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη όταν αρχίζεις να πιστεύεις τα ίδια σου τα ψέματα.

Πως σας επηρεάζει σαν μπάντα το γεγονός ότι στη διάρκεια της καριέρα σας περνάτε κι ένα μεγάλο διάστημα στο δρόμο;
Στην πραγματικότητα μας αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί στο δρόμο. Έχουμε ένα σκασμό διασκέδαση και είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι και το αγαπημένο μέρος όλων μας του να είμαστε στη μπάντα. Αυτό θα μπορούσε βέβαια να αλλάξει σε άλλα δέκα χρόνια, αλλά ποιος ξέρει!

Είχατε ποτέ κάποια άσχημη ή επικίνδυνη εμπειρία σε κάποιο ταξίδι/show σας την οποία θα θέλατε να ξεχάσετε;
Είχαμε μια ιδιαίτερα κακή εμπειρία σε μια περιοδεία μας στη Νέα Ζηλανδία πριν από μερικά χρόνια όταν το βαν μας παραβιάστηκε και ένα σωρό πράγματά μας εκλάπησαν. Αυτό ήταν απαίσιο. Και πέρυσι χτυπήσαμε ένα καγκουρό στο δρόμο περίπου στις τέσσερις το πρωί και συνεχίσαμε (χεσμένοι πάνω μας από το φόβο) καθώς ήμασταν μισοκοιμισμένοι. Μέχρι στιγμής δεν είχαμε κάτι τρομερά κακό, ευτυχώς.

Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις που περνούν από το μυαλό σας λίγο πριν βγείτε στη σκηνή;
Απλά να τα δώσουμε όλα. Να πάμε όσο πιο δυναμικά μπορούμε και να αφήσουμε μία μακράς διάρκειας εντύπωση στο κοινό που μας παρακολουθεί. Δεν βγαίνουμε στη σκηνή αν δεν είμαστε έτοιμοι να τα ‘σπάσουμε’ όπως ποτέ άλλοτε.

Είναι η Αυστραλία ένα καλό μέρος για την metal σκηνή γενικά; Ποιες είναι οι καλύτερες μπάντες της χώρας σας κατά την άποψή σας, τις οποίες και θαυμάζετε;
Ναι, η Αυστραλία είναι σπουδαία για το metal. Ταιριάζει απρόσκοπτα με την αυστραλιανή κουλτούρα και πολλοί άνθρωποι το έχουν με αυτό, τους αρέσει. Θα έλεγα ότι η μπάντα που έκανε μεγάλη αίσθηση από τον τόπο μας πρόσφατα είναι οι “King Parrot”, οι οποίοι κάνουν εξορμήσεις στην Αμερική και στην Ευρώπη. Αν σου αρέσει το metal σούπερ έντονο τότε δεν μπορείς να προσπεράσεις αυτά τα παιδιά.

azrealin
Πως ήρθε ο καθένας από εσάς κοντά στη μουσική; Υπήρχε κάποιο μουσικό υπόβαθρο (κάποιο οικογενειακό μέλος που να ήταν μουσικός ίσως) ή ξεκίνησαν όλα τυχαία, ως κάποιο εφηβικό όνειρο ίσως;

Για μένα είχε να κάνει με την εφηβική περιθωριοποίησή μου. Μετακόμισα από μία άλλη χώρα στην Αυστραλία όταν ήμουν περίπου δέκα ετών και είχα αστεία προφορά και καθόλου φίλους, οπότε το metal και η μουσική γενικότερα ήταν τα πάντα για μένα ως παιδί και έφηβος. Για τον Scotty τον άνθρωπό μας στο μπάσο ήταν περισσότερο διασκέδαση για όλη την οικογένειά του. Όταν ήταν μικρό αγόρι δεν υπήρχε ούτε τηλεόραση ούτε κάτι παρόμοιο και τα πλούτη μετριόνταν με το πόσο παχύ ήταν το μουλάρι σου και πόσες υγιείς κατσίκες είχες. Ο Jimmy απλά λάτρευε να παίζει με την κιθάρα του. Αν τον έψαχνε ποτέ κάποιος ως αγοράκι μπορούσες να είσαι σίγουρος ότι θα τον έβρισκε κάπου κάτω από καμιά γέφυρα να κάνει κόλπα με το όργανό του. Μία αναμφισβήτητη έλξη για τις rock divas των 80s απορροφούσε τον Chris. Έπαιζες σε αυτό το παιδί έναν δίσκο της Cyndi Lauper και κάτι εντυπωσιακό συνέβαινε. Μπορούσες να σταματήσεις πολέμους με μαγικά σαν κι αυτά.

Αν έπρεπε να περιγράψετε σε κάποιον το προσωπικό μουσικό στιλ σας τι θα του λέγατε;
Χμμμ. Θα έλεγα ότι είναι κάποια μορφή groove/thrash metal υποθέτω. Ή απλά metal…χαχα.

Έχει κάποιος από εσάς κάποια παράλληλα project;
Μόνο ο drummer μας ο Chris έχει ενεργό side project αυτή τη στιγμή. Ονομάζεται “Tesla Coils” και είναι κάτι σαν μία rock μπάντα που βασίζεται σε ένα σκοτεινό και σκυθρωπό synthesizer. Είναι πραγματικά διαφορετικό από αυτό που κάνουμε, αλλά έχω να πω ότι είναι εκπληκτικοί και ότι τα πηγαίνουν εξαιρετικά καλά εδώ στην τοπική σκηνή μας.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Απλά το να συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάνουμε, να κυκλοφορήσουμε ένα νέο album και να περιοδεύσουμε μέχρι εκεί που θα μας πάει η μουσική μας!

Αν μπορούσατε να φανταστείτε έναν ιδανικό κόσμο πως ακριβώς θα ήταν για εσάς;
Αυτή η ερώτηση είναι δύσκολη…Ίσως θα είχε φοβερά μπαρ, υπέροχη μουσική, καθόλου λεφτά ή ρύπανση και μία ατμόσφαιρα χωρίς μαλακίες.

ΝΤΕΜΗ ΑΥΛΩΝΙΤΗ
Η Ντέμη Αυλωνίτη εργάστηκε για δώδεκα χρόνια ως συντάκτρια στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας «Έθνος» και είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Τη χαλαρώνει απίστευτα το να κάθεται σε ένα δωμάτιο με ωραία θέα, παρέα με καλό φαγητό και μουσική (ακούει από τους ήχους της φύσης έως όπερα και heavy metal) . Δεν φοβάται να πει ούτε να ακούσει την αλήθεια. Πιστεύει πως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να γνωρίζουν πώς να παρέχουν τις Πρώτες Βοήθειες.