BE HUMAN

ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ
Posted on Μάιος 18, 2018, 9:18 πμ
3 secs

Be yourself, αυτή η μάστιγα.

Να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Είναι ωραίο πράγμα να βρίσκεις ποιος πραγματικά είσαι και τι πραγματικά πιστεύεις και αισθάνεσαι. Είναι ωραίο πράγμα να μην καταπίνεις αμάσητα όλα όσα θέλουν να σου πουλήσουν. Αλλά όχι εν ονόματι της ειλικρίνειας, να ποδοπατάς τις αλήθειες του άλλου, του απέναντι, που μπορεί να τις πιστεύει με το ίδιο πάθος όπως κι εσύ. Κάποιες γενιές-όχι πολλές-πίσω, η ευγένεια και ο σεβασμός ήταν αυτονοήτως συνδεδεμένα με την ανατροφή που δινόταν απ’ τα σπίτια και την οικογένεια. Σύμφωνοι, σε πολλές περιπτώσεις η ευγένεια αποδείχτηκε ξύλινη κι ο σεβασμός ψεύτικος. Έτσι, δημιουργήθηκε κάπου εκεί στα 80ς, το περίφημο Beyourself. Μέχρι διαφημιστικά projects στήθηκαν πάνω σ’αυτό. Για να πιεις και μόνο μια πορτοκαλάδα, η παρότρυνση ήταν «Νάσαι ο εαυτός σου». Αργά και υποδόρια απ’ το Να είσαι ο εαυτός σου, φτάσαμε στο Πες ό,τι σούρχεται στο κεφάλι. Σε ρωτάει ο άλλος πώς σου φαίνεται κι εσύ ξερνάς τη χολή σου πάνω του γιατί έτσι σου είπανε ότι Θα είσαι ο εαυτός σου. Υπερτιμημένο πράγμα η ειλικρίνεια. Αν κάτι δεν μπορεί να αλλάξει, ποιος ο λόγος να ρίξεις τον απέναντι στη μαύρη θλίψη; Σ’ αρέσει το κούρεμα μου, ρωτάς. Χάλια είσαι, απαντώ. Γιατί; Μήπως θα ξαναμακρύνουν τα μαλλιά σ’ ένα λεπτό; Χάθηκε ο κόσμος να έχεις ένα τακτ, ένα γάρμπο; Έστω ένα Δεν τρελαίνομαι, αλλά μια χαρά είσαι;  Σου πετάω τη γνώμη μου στα μούτρα, έχοντας την απόλυτη σιγουριά ότι είναι και η μόνη σωστή. Στην πετάω ακόμα κι αν δεν μου την έχεις ζητήσει. Για να είμαι ο εαυτός μου! Σαν χάλι μαύρο μου ακούγεται αυτός ο περίφημος εαυτός σου. Βρίζουμε τον δάσκαλο, τον καθηγητή, τον πατέρα, γιατί έτσι θα γίνουμε ο εαυτός μας, ο σιχαμένος εαυτός μας.

Κι έρχεται και το διαδίκτυο και σκάει μύτη ο βόθρος κανονικά. Λες και άνοιξαν απότομα οι πύλες και ξεχύθηκε ο οχετός. Σε μεγάλη πλειοψηφία, οι γράφοντες ξερνάνε με ονοματεπώνυμο. Βγάζουν σε κοινή θέα όλα όσα προφανώς με ζόρι κρατούσαν κρυφά. Επιτίθενται σε ό,τι δεν συμβαδίζει με τα πιστεύω τους με τρόπο που ούτε στο γήπεδο δεν περίμενες να ακούσεις. Προφανώς αυτό τους κάνει να νιώθουν περήφανοι, σοφοί, μάγκες, που είναι ο εαυτός τους. Δεν είμαι ο Φρόυντ και δεν ξέρω, αλλά θα είχε πολύ δουλειά στις μέρες μας. Άνθρωποι που τους λογάριαζες για ευγενείς και κύριους, αποδεικνύονται οι μεγαλύτεροι αλήτες του πληκτρολογίου. Πετάγονται και βρίζουν ό,τι βρίσκουν λάθος ή μάλλον ό,τι δεν συμφωνεί με την υπέρ πάντων όλων γνώμη τους. Σκέφτεσαι, αν τους είχα καλέσει σπίτι μου, έτσι θα μιλούσαν στους υπόλοιπους καλεσμένους; Ίσως. Πολύ πιθανόν. Ή θα κόλωναν όταν θα βρίσκονταν πρόσωπο με πρόσωπο; Δεν ξέρω αλλά και δεν με νοιάζει. Γιατί ο άνθρωπος και το ποιον του έχει ήδη φανεί. Και λυπάμαι βαθύτατα που θα το πω, αλλά αν είναι να γίνουμε ανθρωποφάγοι, θα προτιμήσω την παλαιού τύπου ευγένεια κι ας είναι ξύλινη, ψεύτικη, σχηματική ή ό,τι άλλο της προσάψαμε κατά καιρούς.

ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ
Η Ζωή Ρηγοπούλου είναι ηθοποιός, απόφοιτος της σχολής Κατσέλη, και πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Εργάζεται στο θέατρο και στην τηλεόραση ως ηθοποιός καθώς και στο ραδιόφωνο ως μουσικός παραγωγός. Διδάσκει υποκριτική σε Δραματικές σχολές της Αθήνας και μεταφράζει από τα Αγγλικά για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Γράφει για καλλιτεχνικά και μουσικά sites.