ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ Category

Posted On Αύγουστος 21, 2017By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Σκέψεις Καλοκαιριού

Ωραίο το Καλοκαίρι σε τούτο το χωράφι που μας έλαχε να κατοικούμε. Κάθε φορά που ταξιδεύω, σκέφτομαι τι όμορφο που είναι αυτό το κομμάτι γης και πόσο άσχημα του φερόμαστε. Όχι όλοι, όχι παντού. Αλλά συχνά.Read More

Posted On Ιούνιος 5, 2017By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Γυάλινος Κόσμος

Πας να γράψεις αλλά τι να γράψεις και πώς να το γράψεις; Λέξεις σαν σφαίρες, προτάσεις χαστούκια. Όλα ανάκατα. Τρομοκρατικό χτύπημα στο Λονδίνο… ξανά. Η Καμπούλ χάος! Η Αίγυπτος το ίδιο. Τρόμος παντού. Διαβάζω διάφορα. Στηλιτεύουν όσους δεν κλαίνε το ίδιο για όλα. Σαν να κλαις για τη μάνα σου, αλλά για να είσαι πολιτικά σωστός, πρέπει να κλάψεις το ίδιο και για τη μάνα του άλλου. Μα δεν γίνεται. Μπορεί τα γεγονότα να είναι ίδια, αλλά πάντα θα υπάρχει το υποκειμενικό στοιχείο, το δίπλα σου, το πιο κοντινό σου.Read More

Posted On Απρίλιος 24, 2017By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ, Προτεινόμενα

They Shoot Horses, Don’t They?

Θυμάμαι τρώγαμε σ’ ένα ταβερνάκι με τον πατέρα μου. Τον πλησιάζει μια κυρία: «Αχ, κύριε Ρηγόπουλε, τι παίζετε στην τηλεόραση τώρα;» «Το και το» εκείνος. «Αχ, εγώ δεν βλέπω τηλεόραση» εκείνη.Read More

Posted On Μάρτιος 3, 2017By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ!

Ο Έλληνας… ο πρόεδρος, ο πρωθυπουργός, ο προπονητής, ο δικαστής, ο κριτής, ο τιμωρός. Έλληνας ο ξερόλας. Που αφορίζει και απαξιώνει τα πάντα και τους πάντες. Επειδή ξέρει αυτός. Έχει γνώμη για ό,τι κινείται.Read More

Posted On Ιανουάριος 28, 2017By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Μέρες βραβείων

Κάθε χρόνο αυτές οι μέρες είναι των βραβείων. Των κινηματογραφικών, εννοώ. Αρχίζουν οι Χρυσές σφαίρες, τη σκυτάλη παίρνουν τα βραβεία του Σωματείου των Ηθοποιών και τελειώνουμε πανηγυρικά με τα Όσκαρ της Ακαδημίας. Κάπου ανάμεσα έχουν δοθεί τα επί μέρους των σκηνοθετών, σεναριογράφων, μοντέρ και παραγωγών. Κάθε χρόνο εμείς οι κινηματογραφόφιλοι, στηνόμαστε αξημέρωτα μπροστά στην τηλεόραση και χαιρόμαστε ή απογοητευόμαστε λες και το δίνουνε σε μας προσωπικά. Φέτος δεν είναι καμιά σπουδαία κινηματογραφική χρονιά, αλλά μήπως και πέρυσι και πρόπερσι τα ίδια δεν λέγαμε; 14 υποψηφιότητες για το «La la land».Read More

Posted On Δεκέμβριος 21, 2016By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

…and a happy new year…

Και τι να γράψεις; Όλα μου έρχονται ανακατωμένα και σβουρίζουν σαν σφαίρες στο κεφάλι μου. Να γράψεις για τέχνη, για πολιτική, για το χάλι μας το μαύρο, για την αισιοδοξία που κρατάμε με όση αφέλεια χρειάζεται αυτό; Είδα το «Κάπταιν Φαντάστικ» και επιτέλους μετά από καιρό συνάντησα ένα ενδιαφέρον θέμα στο σινεμά! Θέμα που ανοίγει μεγάλες και πολλές συζητήσεις. Για το πώς επιλέγεις να ζήσεις τη ζωή σου, αλλά πώς επιλέγεις και τη ζωή που θα ζήσουν τα παιδιά σου. Πόση δύναμη τελικά έχει ο γονιός πάνω στο παιδί του,Read More

Posted On Νοέμβριος 12, 2016By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ, Προτεινόμενα

He’s Our Man

Στο προηγούμενο άρθρο μου για τον Ντύλαν και την βράβευση του, έγραφα ότι για κάποιον λόγο δεν υπήρξα ποτέ τρελή φαν του Ντύλαν. Ίσως επειδή ήμουν φανατική του Λένον και του Κοεν. Τους ένοιωθα πιο κοντά μου.Read More

Posted On Οκτώβριος 13, 2016By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ, Προτεινόμενα

The Times They Are A Changin’

Δεν ήμουν ποτέ τρελή φαν του Μπομπ Ντύλαν.  Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αλλά δεν ήμουν. Αγαπούσα τη φωνή της Μπαέζ και κάποια απ’ τα τραγούδια του, αλλά να σας πω ότι ήταν το νεανικό μου είδωλο, θα σας πω ψέματα.  Χάρηκα όμως αφάνταστα για την πρόσφατη βράβευση του με το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Κυρίως επειδή επιβραβεύθηκε πανηγυρικά η συμβολή των τραγουδοποιών/στιχουργών στην διαμόρφωση αισθητικής, πολιτικής συνείδησης και κοινωνικής συναίσθησης. Άσε που είναι πολυδιαβασμένος. Πολυακουσμένος θέλεις; Και έτσι να το πεις, αλήθεια θα είναι. «Ο αμερικανός καλλιτέχνης τιμάται για τη δημιουργία νέωνRead More

Posted On Σεπτέμβριος 5, 2016By ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥIn ΖΩΗ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Πως περάσαμε το Καλοκαίρι μας

Βλέπω ότι έχω να σας γράψω απ’τα τέλη Ιουνίου. Και τι δεν θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μέσα σ’αυτό το διάστημα! Και θα σας τα παραθέσω όλα μακάρι κι αν τάχω σαλάτα στο κεφάλι μου. Πρώτα ήταν το Euro. Άκουγα σε όλα τα ραδιόφωνα ότι τώρα οι γυναίκες βγαίνουν και διασκεδάζουν μόνες επειδή οι άντρες βλέπουν μπάλα. Τι να πω εγώ που στηνόμουν 5 λεπτά νωρίτερα μπροστά στην τηλεόραση μην τύχει και χάσω καμία φάση; Κακό πράμα οι γενικεύσεις. Παθιάστηκα, συγχύστηκα, φώναξα… Τους Γάλλους ήθελα, τους Γερμανούς δεν τους συμπαθώRead More
Σε πλαζ της Αττικής, ώρα 11.30. Απλωμένη στην ξαπλώστρα, μόνη, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να παρακολουθήσω τους γείτονες. Αριστερά μου σε απόσταση αναπνοής, 2 κυρίες τρώνε και πίνουν! Ανάμεσα τους αγοράκι 2χρονο, πανέμορφο, με μπαντάνα στο κεφάλι. Του μιλάνε αυτή τη γλώσσα τη μωρουδιακή που σίγουρα σπάει τα νεύρα όλων των μωρών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Μαμά-γιαγιά, σίγουρα. Καρμπόν. Ίδιος σωματότυπος, ίδια στεντόρεια φωνή ! Η γιαγιά έχει αναλάβει το παιδί, το πάει στη θάλασσα, το βρέχει, το βγάζει έξω, του φτιάχνει αμμόλοφο.Read More