ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Οι rock ντισκόμπαλες των Night Flight Orchestra

Ακούμε ξανά την δισκογραφία του Σουηδικού supergroup. Οχτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους «Internal Affairs» και με το νέο τους, πέμπτο συνολικά album με τίτλο «Aeromantic» να κυκλοφορεί αυτήν την εβδομάδα, οι Night Flight Orchestra έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας για μια συναυλία στην Αθήνα! Χωρίς…

Ακούμε ξανά την δισκογραφία του Σουηδικού supergroup.

Οχτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους «Internal Affairs» και με το νέο τους, πέμπτο συνολικά album με τίτλο «Aeromantic» να κυκλοφορεί αυτήν την εβδομάδα, οι Night Flight Orchestra έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας για μια συναυλία στην Αθήνα! Χωρίς ενοχές, ανάβουμε τα φωτορυθμικά και τις ντισκόμπαλες, ακούμε και αξιολογούμε τα πέντε albums των Σκανδιναβών.

Internal Affairs (2012)
Αν κάποιος μας έλεγε κάποτε ότι εξέχοντα μέλη του ακραίου σουηδικού ήχου (Bjorn «Speed» Strid και Dave Andersson των Soilwork και Sharlee D’Angelo των Arch Enemy και Spiritual Beggars) θα φώναζαν κάποιους από τους φίλους τους για να φτιάξουν ένα μουσικό project που θα εκφράζει την αγάπη τους για το κλασικό hard rock, το AOR και το rock n roll, μπολιασμένο με ισχυρές δόσεις από… «καρεκλάδικη» disco από τα τέλη των 70s μέχρι και τα μέσα των 80s, το πιο πιθανό είναι ότι θα τον παίρναμε με τις πέτρες. Ακούγοντας όμως το πρώτο δείγμα γραφής των Night Flight Orchestra, το λιγότερο που μπορούμε να του πούμε είναι ένα μεγάλο «ευχαριστώ» που μας έφερε σε επαφή με το υλικό τους. Το ντεμπούτο των Σουηδών είναι το τέλειο μουσικό όργιο των Ultravox, ZZ Top (περιόδου «Eliminator» και «Afterburner»), ABBA, Foreigner και Survivor. Ο Strid κάνει την έκπληξη με τα καθαρά του φωνητικά να βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο, οι μελωδίες είναι κολλητικές, η διασκέδαση χτυπάει κόκκινο και το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό μα πάνω από… όλα μη αναμενόμενο. Ο λόγος που το «Internal Affairs» βρίσκεται σε αυτή την θέση είναι ότι όταν το πράγμα στην πορεία σοβάρεψε περισσότερο, η μουσική των Night Flight Orchestra εξελίχθηκε σε κάτι ακόμα πιο σπουδαίο.

Sometimes The World Ain’t Enough (2018)
Μετά τον θρίαμβο του 2017 για τον οποίο θα μιλήσουμε αμέσως μετά, οι Night Flight Orchestra θέλουν να κεφαλαιοποιήσουν τον αυξανόμενο ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομα τους και επιστρέφουν αμέσως με νέα δισκογραφική δουλειά. Το «Sometimes The World Ain’t Enough» αν και δεν μπορεί να κοιτάξει το «Amber Galactic» στα μάτια, δεν σημαίνει πως χάνει σε δύναμη και έμπνευση. Επειδή όμως οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά, θα πω ότι από εδώ λείπουν μια-δυο πιο up-tempo συνθέσεις και ενδεχομένως μερικά larger than life refrains που θα απογείωναν το τελικό αποτέλεσμα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, με το πέρασμα των ακροάσεων, ο δίσκος σε κερδίζει με τις καλοδουλεμένες συνθέσεις και τις ανεξάντλητες μελωδίες που βγάζουν από το καπέλο τους οι Night Flight Orchestra. Πώς μπορείς να παραβλέψεις την late 70s αισθητική στα «Paralyzed» και «Pretty Thing Closing In», τον δυναμισμό στα «This Time» και «Barcelona» και την εμπνευσμένη power pop των «Turn To Miami» και «Lovers In The Rain»; Η μεγαλύτερη «κατάκτηση» ωστόσο των Night Flight Orchestra είναι πως αυτό που ενδεχομένως ξεκίνησε ως μια πλάκα με ημερομηνία λήξης, εξελίσσεται σε ένα πολύ σοβαρό group που συνεχώς κερδίζει έδαφος και οπαδούς. Οι Σουηδοί από ότι φαίνεται ήρθαν για να μείνουν και αυτό μας αρέσει πολύ.

Amber Galactic (2017)
Στο τρίτο τους πόνημα οι Σουηδοί συνεχίζουν το μακροβούτι τους σε μια μουσική περίοδο που όχι μόνο δεν είναι ξεχασμένη αλλά λατρεύεται ακόμα σχεδόν θρησκευτικά από τους φανατικούς θαυμαστές της. Το «Amber Galactic» αποπνέει μια πραγματική και χωρίς ενοχές αγάπη για την μουσική -και όχι μόνο- αισθητική των 80s, εκεί που εκατοντάδες σκληρές rock και metal μπάντες έβαλαν νερό στο κρασί τους και «νόθευσαν» την μουσική τους με πλήκτρα, pop μελωδίες και γλυκανάλατους στίχους. Από κοντά οι καθαρόαιμες jazzy γραμμές, τα κοφτερά hard rock solos και τα uplifting γυναικεία δεύτερα φωνητικά, κάνουν το αποτέλεσμα θελκτικό για τους rock και metal fans, που βρίσκουν στο πρόσωπο των Night Flight Orchestra την αγαπημένη τους «ένοχη απόλαυση» των τελευταίων ετών. Η εκτέλεση της παραπάνω συνταγής γίνεται μάλιστα με τόσο ιδιοφυή τρόπο, με το «Amber Galactic» να φιγουράρει στο τέλος του 2017 σε πολύ ψηλές θέσεις σε αρκετά μουσικά websites και περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Χορέψτε με τα super hits «Star Of Rio» και «Gemini», αποθεώστε το «Domino» όπου οι Toto συναντούν τον Santana, ακούστε το «Sad State Of Affairs» με τους Kiss να φλερτάρουν με τους Foreigner και απολαύστε το «Midnight Flyer» που αποπνέει έναν εντελώς NWOBHM αέρα και θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

Aeromantic (2020)
Η τελευταία δουλειά των Σουηδών βρίσκεται στο player μου εδώ και λίγα 24ωρα, με τους Night Flight Orchestra να εκφράζουν την αγάπη και τον σεβασμό τους για τους ABBA περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ενδεχομένως αυτό να είναι κάτι που περιμέναμε να συμβεί νωρίτερα στην δισκογραφία του group, με την συγκεκριμένη οπτική τόσο σε επίπεδο σύνθεσης όσο και σε αυτό της παραγωγής να παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μιλώντας για παραγωγή, θα δούμε πως στο «Aeromantic» τα synths και τα samples βρίσκονται ακόμα πιο μπροστά, με αποτέλεσμα να τονίζεται ακόμα περισσότερο η αγάπη για τα 80s και να ενισχύεται η νοσταλγική ατμόσφαιρα για τους 35+. Τραγούδια όπως το πρώτο single «Divinyls», το «Transmissions» (με το εκπληκτικό solo στο βιολί στο τέλος του) και το «If Tonight Is Our Only Chance» είναι από εκείνα που μια-δυο ακροάσεις αρκούν για να κολλήσουν στο κεφάλι σου και να σε κάνουν να τραγουδάς τα refrains τους όπου βρεθείς και όπου σταθείς. Ανεξάντλητοι συνθετικά, οι Night Flight Orchestra με χαρακτηριστική άνεση συνεχίζουν τις υψηλές τους πτήσεις και εμείς θα πρέπει να αισθανόμαστε εξαιρετικά τυχεροί που θα τους απολαύσουμε στο peak της δημοτικότητάς τους και σε ένα album που αν δεν υπήρχε αυτό που ακολουθεί αμέσως μετά, θα βρισκόταν στην κορυφή αυτής της λίστας.

Skyline Whispers (2015)
Ο λόγος για τον οποίο θεωρώ το δεύτερο album των Night Flight Orchestra ως την καλύτερη δουλειά τους είναι πιθανότατα περισσότερο συναισθηματικός. Το «Skyline Whispers» του 2015 ήταν o πρώτος δίσκος της disco παρέας των Strid και Andersson που έπεσε στα χέρια μου και έμεινε καρφωμένος στο playlist μου για πάρα πολύ καιρό. Οι 70s αναφορές στις οποίες ήταν βουτηγμένο το «Internal Affairs» ήταν και εδώ αρκετές, ωστόσο συνολικά το album πατάει περισσότερο στην επόμενη δεκαετία, με τους Night Flight Orchestra να μας πετάνε το τυράκι και εμείς να τσιμπάμε αμέσως. Η εναρκτήρια τριπλέτα των «Sail On», «Living For The Nighttime» και «Stiletto» μιλάει στην ψυχή όσων ανθρώπων δεν μπόρεσαν -ή δεν θέλησαν- ποτέ να κρύψουν το γεγονός ότι μεγάλωσαν διασκεδάζοντας με ντισκόμπαλες πάνω από το κεφάλι τους μέχρι να βουτήξουν στον μαγικό κόσμο του rock και του metal. Ταυτόχρονα όμως, το «Skyline Whispers» είναι και η πιο hard rock δουλειά του group, αποπνέοντας σε πολλά σημεία έναν έντονο Deep Purple και Uriah Heep αέρα («Demon Princess» και «Lady Jade»), ενώ ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στο 10λεπτο blues/prog όργιο του «The Heather Reports», με το οποίο οι Night Flight Orchestra κλείνουν έναν εξαιρετικό από κάθε άποψη δίσκο. Υπόκλιση!

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from CRISIS POINT

Go to Top