Οι αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού Clutch ετοιμάζονται να παρτάρουν για ακόμα μια φορά στη χώρα μας, στα πλαίσια προώθησης της τελευταίας τους δισκογραφικής δουλειάς «Psychic Warfare» και το rockyourlife.gr ακούει ξανά τα studio albums τους, προσπαθώντας να τα κατατάξει από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

Clutch_Transnational_Speedway_League_200Transnational Speedway League (1993)
Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Clutch έχει μαζεμένες όλες τις «παιδικές ασθένειες» που συναντάμε στο πρώτο album των περισσοτέρων συγκροτημάτων. Μπερδεμένες συνθέσεις, ακατέργαστη δύναμη, νεανική αφέλεια και ωμότητα αλλά και την σπίθα που ετοιμάζεται να γίνει φωτιά. Με στοιχεία από punk, heavy metal, alternative και hardcore, το συγκρότημα προσπαθεί να παίξει όλα όσα άκουγαν εκείνη την εποχή στα σπίτια τους αλλά και στα clubs στα οποία σύχναζαν οι Neil Fallon, Tim Sult, Dan Maines και Jean-Paul Gaster. Οι heavy κιθάρες και τα γεμάτα όγκο -αλλά άγουρα- φωνητικά του Fallon αποτελούν τον μοναδικό λόγο να αφιερώσετε κάποιες ακροάσεις στο «Transnational Speedway League», το οποίο πάντως αποτυγχάνει να κερδίσει συνολικά τον ακροατή με τις συνθέσεις του. Φωτεινή εξαίρεση η ενδιαφέρουσα γκρούβα του «Binge & Purge» που συνδέει τους τωρινούς Clutch με το μακρινό πλέον νεανικό παρελθόν τους.

Clutch_Jam_Room_200Jam Room (1999)
Αν και βρίσκεται χαμηλά στη λίστα, θεωρώ το «Jam Room» μια πολύ έξυπνη και στρατηγική κίνηση για τους Clutch. Βρισκόμαστε στο τέλος των 90s με το group να έχει κυκλοφορήσει ήδη 3 albums κάνοντας το brand name του ολοένα και πιο δυνατό. Το «Jam Room» μοιάζει να είναι ο δίσκος εκείνος που θα αποφορτίσει τους Clutch, θα τους κάνει να δουν τη φάση λίγο πιο χαλαρά και παράλληλα θα τους δώσει δυνάμεις για τη νέα χιλιετία και το μεγάλο ξεπέταγμα. Η ατμόσφαιρα αποτυπώνεται σε κομμάτια όπως το groove n’ roll «Big Fat Pig» με τη διάθεση να χτυπά κόκκινο. Ναι, ο δίσκος είναι άνισος και ενδεχομένως σε αρκετές του στιγμές να κουράζει, όμως τη στιγμή που κυκλοφόρησε αποσυμπίεσε την αγαπημένη μας τετράδα, κάτι που θα φαινόταν ξεκάθαρα στην επόμενη δεκαετία.

Clutch_Pure_Rock_Fury_200Pure Rock Fury (2001)
Οι συμμετοχές των Leslie West και Wino απέδειξαν πως οι Clutch μπορούσαν να αφομοιώσουν πολλές μουσικές επιρροές στα τραγούδια τους. Το κακό είναι όμως πως στο «Pure Rock Fury» αυτό παράγινε. Ο όγκος στις κιθάρες στο εναρκτήριο «American Sleep» σου δίνει την ένεση αδρεναλίνης που θες για να ξεσαλώσεις, το ομώνυμο track που ακολουθεί σε κάνει να θες να χορέψεις και γενικά οι καλές στιγμές είναι αρκετές. Ωστόσο, αυτή η ανισότητα στις συνθέσεις καθώς και η φριχτή παραγωγή αφαιρούν πόντους από το αποτέλεσμα, κάτι που έχει παραδεχτεί και το ίδιο το group, το οποίο μάλιστα βγάζει έναν ασυνήθιστο αρνητισμό για τον δίσκο. Τελικά, το «Pure Rock Fury» χαντακώνεται μάλλον από το πάθος των Clutch να αποτυπώσουν όλες τους τις επιρροές με τον πιο εμφατικό τρόπο. Σίγουρα δεν πρόκειται για τον δίσκο που θα συνιστούσατε σε κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την μπάντα.

Clutch_The_Elephant_Riders_200The Elephant Riders (1998)
Ο πρώτος δίσκος των Clutch στη λίστα μας με ξεκάθαρα θετικό πρόσημο σε όλες του τις πτυχές. Το οργισμένο και γεμάτο εκρήξεις παρελθόν της μπάντας έχει δώσει τη θέση του στη σοφία των blues, την τεχνική της jazz και της funk και όλα αυτά μέσα από ένα heavy rock πρίσμα που απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα. Οι συνθέσεις σφύζουν από ενέργεια, τα κομμάτια έχουν μια αξιοσημείωτη συνοχή και οι Clutch φαίνεται να πατάνε γερά στα πόδια τους έχοντας πλέον και τη στήριξη της Columbia. Κομμάτια σαν τα «Ship Of Gold», «The Soapmakers» και «The Yeti» άνοιξαν λεωφόρους στο συγκρότημα, κάτι που φάνηκε περισσότερο στις μετέπειτα μυθικές κυκλοφορίες των Clutch. Δυστυχώς το διαζύγιο με την Columbia καθιστά το «The Elephant Riders» δυσεύρετο σήμερα και έναν δίσκο φετίχ για τους οπαδούς του συγκροτήματος.

Clutch_Strange_Cousins_From_The_West_200Strange Cousins From The West (2009)
Μετά από 2 πραγματικά σπουδαία albums με τον Mick Schauer στα πλήκτρα, οι Clutch αποφασίζουν να γυρίσουν ξανά σε τετράδα και με την ένατη studio δουλειά τους ουσιαστικά κλείνουν τη δεκαετία με μια σύνοψη της μέχρι τότε καριέρας τους. Το «Strange Cousins From The West» αποτελεί το απόσταγμα των επιρροών και των εμπειριών που αποκόμισε το συγκρότημα μετά από μια ξέφρενη πορεία που άρχισε το 2004 με το «Blast Tyrant». Εμπνευσμένες συνθέσεις όπως τα «Abraham Lincoln», «50,000 Unstoppable Watts» ακούγονται ακόμα και σήμερα σε πολλά live των Clutch ενώ η έκπληξη γίνεται με τη διασκευή στο «Algo Ha Cambiado» των Poppo’s Blues Band, στην οποία ακούμε τον Fallon να τραγουδά στα Ισπανικά! Το κλείσιμο ενός κύκλου έμοιαζε να αφήνει μια πολύ γλυκιά γεύση και πλέον οι Clutch θα ήταν έτοιμοι να μπουν στη νέα δεκαετία ανανεωμένοι και με φρέσκιες ιδέες.

Clutch_Psychic_Warfare_200Psychic Warfare (2015)
Η τελευταία δισκογραφική δουλειά των Clutch ακολουθεί τα βήματα του «Earth Rocker», όντας πάντως ένα-δυο κλικ πιο κάτω. Με πολλά funk και southern στοιχεία, το «Psychic Warfare» μοιάζει το επόμενο λογικό βήμα των Αμερικανών που δεν έχουν χάσει τη σπιρτάδα τους σε αυτόν τον ενδέκατο δίσκο τους, κυκλοφορώντας ακόμα ένα εμπνευσμένο studio album. Στα «Firebirds» και «Sucker For The Witch» οι Clutch ποντάρουν στη hard rock ωμότητα που θα κάνει τους fans τους να ιδρώσουν περισσότερο στα live shows, ενώ τα «Our Lady Of Electric Light» και «Son Of Virginia» προσπαθούν να σταθούν με αξιώσεις δίπλα στο «Regulator». Αν και ασφαλής σαν επιλογή, το «Psychic Warfare» σε κερδίζει με τις πολύ ποιοτικές του συνθέσεις. Οι Clutch παίζουν πλέον μπάλα με τους δικούς τους κανόνες και δείχνουν να διαχειρίζονται ιδανικά την επιτυχία τους.

Clutch_From_Beale_Street_To_Oblivion_200From Beale Street To Oblivion (2007)
Οι Clutch δείχνουν να τρέχουν πλέον με σπασμένα φρένα και κυκλοφορούν το τρίτο στη σειρά εξαιρετικό album τους. Με τον Mick Schauer σε πιο ενεργό ρόλο, η πεντάδα -πλέον- κάνει μια βουτιά στα blues και το κλασικό hard rock (με έντονες αναφορές σε πρώιμους Deep Purple) και με ρετρό αισθητική και διάθεση για ξέφρενο πάρτι η φάση χτυπά κόκκινο. Το εναρκτήριο «You Can’t Stop Progress» αναγκάζει ακόμα και τους λιγότερους εκδηλωτικούς fans να λικνιστούν, η τριάδα των «Power Player», «The Devil & Me» και «White’s Fairy» προσφέρει υψηλής ποιότητας συνθέσεις που σε κάνουν να πετάξεις τη σκούφια σου, αλλά, χωρίς καμία αμφιβολία, την παράσταση κλέβει το «Electric Worry» που μέχρι σήμερα προκαλεί φρενίτιδα στις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας. Ακόμα και η επανεκτέλεση του «One Eye Dollar» ακούγεται τόσο πωρωτική και αναγκαία εδώ.

Clutch_Robot_Hive_Exodus_200Robot Hive/Exodus (2005)
Οι Clutch αντιμετώπισαν το 2005 τη μεγαλύτερη πρόκληση της μέχρι τότε καριέρας τους, καθώς είχαν το δύσκολο έργο του να παραμείνουν στην κορυφή που κατέκτησαν έναν χρόνο πριν με το μαγικό «Blast Tyrant». Ευτυχώς οι Αμερικανοί heavy rockers φέρθηκαν ώριμα και δεν έπεσαν στην παγίδα του να κυκλοφορήσουν ένα «Blast Tyrant 2». Έτσι, βάζοντας στο παιχνίδι και τον Mick Schauer στα πλήκτρα και το Hammond και στην εξίσωση των συνθέσεων περισσότερα πειραματικά και space στοιχεία, το «Robot Hive/Exodus» επιτυγχάνει τον σκοπό του και κρατά το όνομα της μπάντας καυτό. Από τα 15 τραγούδια του δίσκου, δείγμα του συνθετικού οίστρου που βρίσκονταν εκείνη την περίοδο, ξεχωρίζουν τα κορυφαία «Mice & Gods», «10001110101» και φυσικά το σήμα κατατεθέν πλέον «Burning Beard». Οι δυο διασκευές που ολοκληρώνουν τον δίσκο αποτελούν το επιδόρπιο μιας άκρως χορταστικής και πειστικής κυκλοφορίας.

Clutch_Clutch_200Clutch (1995)
Θεωρώ το δεύτερο album των Clutch ως το πλέον αδικημένο στην πλούσια καριέρα τους. Με το stoner rock να βρίσκεται στην απόλυτη ακμή του, το επώνυμο album της τετράδας βάζει ακόμα ένα λιθαράκι στην εξάπλωση του είδους κλείνοντας όμως το μάτι και σε μουσικές που αργότερα θα αποτελούσαν φλέβα έμπνευσης για το συγκρότημα. Οι χαρακτηριστικές funky μπασογραμμές του Maines, τα blues παιξίματα του Sult και οι hard rock ερμηνείες του Fallon θα αποτελέσουν τη μαγιά πάνω στην οποία θα στηθεί η μετέπειτα επιτυχία των Clutch. Σε κάτι λιγότερο από 1 ώρα, το «Clutch» μοιάζει η «διατριβή» των Αμερικανών πάνω στη δισκογραφία των Black Sabbath και των Led Zeppelin με κομμάτια όπως τα δύο «Big News» που ανοίγουν τον δίσκο, η πωρωτική γκρούβα του «Escape From The Prison Planet» αλλά και το «Texan Book Of The Dead» να αποτελούν ως και σήμερα σημείο αναφοράς στην πλούσια δισκογραφία της μπάντας.

Clutch_Earth_Rocker_200Earth Rocker (2013)
Το δέκατο album των Αμερικανών έμελλε να είναι αυτό που θα φτάσει πιο κοντά από όλα στην τελειότητα του «Blast Tyrant». Τέσσερα χρόνια μετά το «Strange Cousins From The West» και έχοντας κάνει και το απαραίτητο διάλειμμα ανασύνταξης μετά από μια εξαντλητική πενταετία (2004-2009) κατά την οποία κυκλοφόρησαν 4 albums, οι Clutch μπαίνουν στο studio με τον Machine, τον ίδιο άνθρωπο που καθόταν πίσω από την κονσόλα στο αριστούργημα του 2004, με σκοπό την σύνθεση τραγουδιών που θα χωράνε σε ένα μονό LP. Το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό και στα σχεδόν 45 του λεπτά το «Earth Rocker» έχει τόσα πολλά καλά τραγούδια που «αναγκάζουν» την μπάντα να το παρουσιάζει ζωντανά σχεδόν ολόκληρο. Οι Clutch έχουν βρει τον ήχο που θα τους καθιέρωνε για τα επόμενα χρόνια και μοιάζουν πλέον αμετακίνητοι από τον θρόνο του μοντέρνου heavy rock.

Clutch_Blast_Tyrant_200Blast Tyrant (2004)
Η μόνη θέση για την οποία δεν ταλαντεύτηκα καθόλου όταν έφτιαχνα αυτή τη λίστα ήταν η πρώτη, με το «Blast Tyrant» να φαντάζει αμετακίνητο από αυτήν. Το magnum opus των Clutch είναι ένα album που και οι ίδιοι οι δημιουργοί του γνωρίζουν πως αποκλείεται να ξεπεράσουν στο μέλλον. Τα πάντα εδώ είναι τέλεια και το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει να είναι προϊόν συμφωνίας με τον Διάβολο. Αψεγάδιαστες rock συνθέσεις μακριά από ταμπέλες, super hits τύπου «Regulator» και «The Mob Goes Wild» που ακόμα και σήμερα βάζουν φωτιά στις συναυλίες της μπάντας, στιχουργική ευφυΐα και εκτελεστική δεινότητα, σε ένα album με διαχρονική αξία που αποτελεί σεμινάριο για το πώς πρέπει να παίζεται και να ακούγεται ένας μοντέρνος heavy rock δίσκος. Στον έκτο δίσκο της καριέρας τους, οι Fallon & Co. κυκλοφορούν ένα πραγματικό διαμάντι χωρίς κανένα μουσικό ψεγάδι.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.