Με αφορμή τα 74 χρόνια από τον θάνατο του Νορβηγού ζωγράφου Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch) (23 Ιανουαρίου 1944), πρόδρομου του εξπρεσιονισμού και δημιουργού του παγκοσμίως φήμης ζωγραφικού πίνακα «Κραυγή» και σε συνδυασμό με τη χρονική σύμπτωση της αποψινής εμφάνισης των Satyricon στη χώρα μας, οι οποίοι στο πρόσφατο άλμπουμ τους “Deep Calleth Upon Deep” χρησιμοποίησαν ως εξώφυλλο τη λιθογραφία του Μουνκ “Todeskuss” (The Kiss of Death, 1899),επαναφέρουμε στη μνήμη μας 13 άλμπουμ του μεταλλικού ήχου -από τα δεκάδες- που έχουν χρησιμοποιήσει σημαντικούς πίνακες ζωγραφικής (στην ολότητά τους ή μέρος αυτών) ως εξώφυλλο.

Bathory – Blood Fire Death
Peter Nicolai Arbo – Åsgårdsreien, 1872

 

Anathema – Pentecost III
Frederic Leighton – Perseus and Andromeda, 1891

 

Candlemass – Nightfall
Thomas Cole – The Voyage of Life Old Age, 1842

 

Celtic Frost – Into Pandemonium
Hieronymus Bosch – The Garden of Earthly Delights, ~1500

 

Bolt Thrower – The IV Crusade
Eugène Delacroix – Entry of the Crusaders in Constantinople, 1840

 

Black Sabbath – Mob Rules
Greg Hildebrandt – Dream 1: Crucifiers, 1974

 

Cirith Ungol – Frost and Fire
Michael Whelan – Stormbringer, 1977

 

Atlantean Kodex – The White Goddess
Caspar David Friedrich – Monk by the Sea, 1810

 

Bruce Dickinson  – The Chemical Wedding
William Blake – The Ghost of a Flea, 1819

 

Triptykon – Eparistera Daimones
H.R. Giger – Vlad Tepes, 1975

 

Burzum – Filosofem
Theodor Severin Kittelsen – Up in the hills a clarion call rings out, 1900

 

The Obsessed – Lunar Womb
Francisco Goya – Saturn Devouring His Son, 1819-1823

 

Count Raven – Destruction of the Void
Juan de Valdés Leal – Finis Gloriae Mundi, 1672

Ο Παναγιώτης Κάπος γεννήθηκε στην Αθήνα.  Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στη “Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων”. Αυτή την περίοδο εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Η σχέση του με τον κόσμο του γραπτού και μουσικού πολιτισμού είναι καθαρά βιωματική. Πάντοτε εύρισκε τρόπο να συνδυάζει αυτούς τους δύο εθισμούς: από την εποχή της γραφομηχανής, όταν κυκλοφορούσε Underground Fanzine έως την ψηφιακή εποχή με την αρθρογραφία σε διαδικτυακά περιοδικά και την επαγγελματική ενασχόληση στους τομείς των εκδόσεων και της πολιτιστικής επικοινωνίας. Πιστεύει ακράδαντα ότι η μουσική και η γραφή που αναβλύζουν ψυχή δεν γνωρίζουν χωροχρονικά όρια.