Θυμόμαστε δέκα χαρακτηριστικά studio albums από την καριέρα του σπουδαίου Βρετανού drummer.

Ο Colin Trevor Powell, όπως είναι το πλήρες όνομα του, ήταν ένας drummer που το παίξιμό του χαρακτήρισε τα albums στα οποία συμμετείχε, σε σημείο που τα ανέβαζε επίπεδο. Ο ήχος του με έντονες επιρροές από πεδία βολής πυροβολικού χαρακτηρίστηκε από την δυναμική, τον όγκο και το πομπώδες επικό στιλ. Λάτρης της ταχύτητας, οδηγούσε τα σχήματα στα οποία συμμετείχε, παρέχοντας ρυθμικό υπόστρωμα αντίστοιχο της εισόδου των Ρωμαϊκών λεγεώνων στον θρίαμβο στη Ρώμη, μετά από κάθε νικηφόρα εκστρατεία.

Το rockyourlife.gr επιλέγει δέκα albums που συμμετείχε και που αξίζουν να βρίσκονται σε κάθε ενημερωμένη δισκοθήκη μουσικόφιλου και σας τα παρουσιάζει με την χρονολογική σειρά που κυκλοφόρησαν.

Bedlam – Bedlam (1973)
Βρετανικό hard rock supergroup των 70s, με τις επιρροές τους φανερές στον ήχο και τις συνθέσεις. Πατώντας στους Free, τους Small Faces και τον Jimi Hendrix και σε συνδυασμό με τον μουσικό τσαμπουκά και τις συνθέσεις που βασίζονται στην πιο σκληρή πλευρά των blues, οι Bedlam κυκλοφορούν ένα album πρόγονο του εκκολαπτόμενου heavy metal.

Rainbow – Rising (1976)
Το «Rising» είναι ο πατέρας του power metal και βάση του το επικό παίξιμο του Power. Ρυθμοί που θα έκαναν ιδανική υπόκρουση σε βιβλία του J.R.R. Tolkien και συνολικό παίξιμο που κολακεύει ακόμα και τα σπουδαία riffs του Ritchie Blackmore. Αποτέλεσμα όλων αυτών, ένα μνημειώδες αψεγάδιαστο μουσικό διαμάντι και ένα «Ευαγγέλιο» για όλα όσα θα πρέπει να ξέρει ένας power metal drummer.

Rainbow – Long Live Rock N’ Roll (1978)
Αν το «Rising» ήταν ο προπομπός του σύγχρονου power metal, το «Kill The King» του «Long Live Rock N’ Roll» είναι ο παππούς του thrash metal, με το γρήγορο παίξιμο του Powel να συναγωνίζεται μανιακό κιθαριστικό παίξιμο του Ritchie Blackmore. Το ομώνυμο κομμάτι – έπος που ανοίγει τον δίσκο ξεσηκώνει τα πλήθη στις συναυλίες, με το «Gates Of Babylon» να σε καθηλώνει με το άρωμα Ανατολής. Τρία τραγούδια ενός κορυφαίου δίσκου που συνδύασε μοναδικά την εμπορικότητα και την δύναμη.

Cozy Power – Tilt (1981)
Οι προσωπικές του δουλειές βασίστηκαν στις συμμετοχές επώνυμων. Στο «Tilt» του 1981 οι Gary Moore, Jeff Beck, Jack Bruce, Neil Murray, Don Airey, Bernie Marsden και Chris Glen αφήνουν το στίγμα τους σε ένα album που συνδυάζει το blues rock και το hard rock με το fusion και το AOR, με έναν μοναδικό τρόπο, αναδεικνύοντας το πολυποίκιλο παίξιμο του μεγάλου drummer.

The Michael Schenker Group – MSG (1981)
Η πρώτη προσωπική δουλειά του Michael Schenker μετά την αποχώρηση του από τους UFO είναι γεμάτη αξιομνημόνευτα τραγούδια. «On And On», «Let Sleeping Dogs Lie», «Attack Of The Mad Axeman» και «Are You Ready To Rock» έχουν μείνει ήδη στην ιστορία και χαρακτηρίζονται από το σπουδαίο στιλ του Γερμανού κιθαρίστα, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το «γεμάτο» παίξιμο του Powell, με τα ξεσπάσματά του τελευταίου να εναλλάσσονται με μαεστρία με τις κιθαριστικές μελωδικές εξάρσεις του Schenker.

Whitesnake – Slide It In (1984)
Το τελευταίο μεγάλο album των αυθεντικών Whitesnake οδηγείται από το φρενήρες παίξιμο του Cozy Powell. Τραγούδια όπως τα «Spit It Out», «Here I Go Again», αλλά και το ομώνυμο, βασίζονται στο παίξιμο του Άγγλου που μοιάζει να καθοδηγεί και να «σπρώχνει» τον David Coverdale να ξεδιπλώσει τις φωνητικές του ικανότητες, πάνω στους «κανονιοβολισμούς» του Powell.

Black Sabbath – Headless Cross (1989)
Οι περισσότεροι το θεωρούν σαν την καλύτερη δουλειά των Black Sabbath, χωρίς τον Ozzy Osbourne και τον Ronnie James Dio. Η σκοτεινή πλευρά των γιγάντων του heavy metal τονίζεται από το βαρύ και πομπώδες παίξιμο του Powell. Μια μίξη κόλασης και παραδείσου, χρώματος και σκοταδιού, δύναμης και μελωδίας. Εκεί όπου το αρχοντικό παίξιμο του Tony Iommi τονίζεται από το «κέντημα» του Powell στα τύμπανα.

Forcefield – Forcefield III: To Oz And Back (1989)
Μετά το «Down To Earth» των Rainbow, οι Cozy Powell και Graham Bonnet ξανά μαζί σε ένα album υποτιμημένου μελωδικού hard rock με jazz, reggae και west coast AOR ξεσπάσματα. Αξίζει να ακούσετε πως μπορεί το μελωδικό hard rock να αποκτήσει διαφορετική προσέγγιση από μουσικούς με ευρύτερες rock επιρροές και να νιώσετε την ηχητική ευελιξία του Powell σε διαφορετικά είδη, πέραν του κλασικού hard rock/heavy metal.

Black Sabbath – TYR (1990)
Οι Rainbow  δίνουν το υπόβαθρο για το πιο Βόρειο album των Black Sabbath. Εδώ, οι heavy metal θρύλοι κοιτάνε τη βόρεια μυθολογία, έχοντας και το «Rising» ως πηγή έμπνευσης. Ένας δίσκος που χάθηκε στον χρόνο γιατί απλά δεν υποστηρίχτηκε όπως έπρεπε και που συνθετικά στέκεται κοντά στο «Mob Rules» σαν τα αδικημένα αποπαίδια των αξιόλογων στιγμών των Black Sabbath. Το rhythm section των Neil Murray – Cozy Powell είναι ένα δίδυμο που αλλάζει τις ρυθμικές παραμέτρους στο σκοτεινό ρυθμικό υπόβαθρο των Black Sabbath.

Brian May – Back To The Light (1993)
Η πρώτη προσωπική δουλειά του Brian May έδωσε ένα τραγούδι επιτυχία («Driven By You»), με τον Powell να μη παίζει στο studio και ένα album κλασικού ραδιοφωνικού rock. Η συμμετοχή του Cozy στη δημιουργία ενός ηχητικού υπόβαθρου που θα καθηλώσει τον ακροατή είναι καταλυτική, όπως καταλυτική ήταν και η εμφάνιση του με τον κιθαρίστας των Queen ως support act των Guns N Roses στην πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα.

Bonus: Cinderella – Don’t Know What You Got (LP: Long Cold Winter – 1988)
O παραγωγός του album Andy Johns θεώρησε τον drummer των Cinderella ανέτοιμο να δώσει το συναίσθημα που χρειάζεται μια μπαλάντα αυτού του βεληνεκούς. Η επιλογή του Cozy Powell το κατατάσσει στις χρυσές στιγμές των Cinderella αλλά και του hard rock  γενικότερα.

 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.