Dirty Granny Tales: Καθαρή Τέχνη από τη Βρώμικη Γριά

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Posted on Μάρτιος 03, 2018, 6:52 πμ
2 mins

Ένας μοναδικός συνδυασμός ακουστικής μουσικής, χορού, κουκλοθεάτρου και animation. 

Το λεκτικό-ηχητικό ταξίδι της στήλης «Εκεί που οι λέξεις ηχούν» συνεχίζεται με τους ιδιαίτερους και αξιόλογους Dirty Granny Tales, μια καλλιτεχνική κολεκτίβα που συνδυάζει με τελετουργικό τρόπο ακουστική μουσική, χορό, κουκλοθέατρο και animation. Με αφορμή τις νέες παραστάσεις τους επικοινωνήσαμε μαζί τους για να μάθουμε ποιες επώδυνες ιστορίες ανασύρει η βρώμικη γριά από τα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού στην επιφάνεια των σκοτεινών καιρών μας.

Τι είναι οι Dirty Granny Tales;

-Είμαστε ένα ακουστικό συγκρότημα που αφηγούμαστε σκοτεινά παραμύθια με τη μουσική μας. Το κουκλοθέατρο, ο χορός και οι προβολές animation ζωντανεύουν τις ιστορίες μας πάνω στη σκηνή.

Πώς προέκυψε το όνομα του σχήματος-ομάδας; Ποιοι αποτελούν τους Dirty Granny Tales;

-Δεν ήθελα ένα όνομα που απλά ηχεί όμορφα στο αυτί. Ήθελα κάτι το οποίο να συνδέεται άμεσα με το project μας. Μια γιαγιά μπροστά από το τζάκι πλέκοντας να αφηγείται παραμύθια στα εγγόνια της θα μπορούσε να εκπροσωπήσει κάποιους παραμυθάδες σαν εμάς. Αλλά εμάς οι ιστορίες μας περιγράφουν πολύ αλλόκοτους κόσμους, δεν θα ακούσεις ποτέ στο φινάλε τη γνωστή ατάκα “και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Οπότε η αθώα φιγούρα μιας τέτοια γιαγιάς δεν μας ταιριάζει. Μια βρώμικη γριά όμως στην ψυχή και στο σώμα θα μπορούσε να αφηγείται τις ιστορίες μας. Τα μέλη της ομάδας είναι τα εξής: Σταύρος Μητρόπουλος στο ρόλο του Mouldbreath (ακουστική κιθάρα, Μαντολίνο, φωνή) Θάνος Μητρόπουλος στο ρόλο του Worm eaten vagus (ακουστικό μπάσο, κλαρίνο, φλάουτο, μεταλλόφωνο, δεύτερες φωνές) Χριστίνα Συριοπούλου στο ρόλο της Shake Teeth (Πιάνο, δεύτερες φωνές) Μιχάλης Κασβίκης στο ρόλο του Ηeart Beat Zero (κρουστά). H Eριφύλη Δαφέρμου έχει αναλάβει το χορευτικό κομμάτι, όπως επίσης το χειρισμό κούκλας. Όπως και ο Σταύρος Ψιλλάκης χειρίζεται κούκλες και κάνει και κάποια performances.

Be my possession,
full by your reflection.
I need your loving,
don’t you disappoint me,
dance with your ego,
fame is your placebo,
take my devotion,
feed me your emotions.
Victim of my thirst for love…

Ύστερα από 8 χρόνια οι Dirty Granny Tales θα ανεβάσουν ξανά στη σκηνή την κοκκινομάλλα πριγκίπισσά τους. Η παράσταση Didi’s Son ανανεωμένη, δοσμένη μέσα από μία άλλη οπτική γωνία, εμπλουτισμένη με καινούργια acts on stage και animations θα περιοδεύσει στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2018. Ποια είναι εν συντομία η ιστορία του Didi’s Son;

-Ένας συγγραφέας αρχίζει να γράφει την ιστορία του. Μια ιστορία που εξελίσσεται σε έναν αντίστροφο κόσμο. Εκεί οι μαριονέτες χειρίζονται τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε ανδρείκελα. Ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας του είναι η μαριονέτα Didi. Καθώς περιγράφει στο χαρτί την Didi σαν το κορίτσι των ονείρων του, αρχίζει και την ερωτεύεται παράφορα, με αποτέλεσμα να γίνει και αυτός άλλος ένας χαρακτήρας του ίδιου του του παραμυθιού. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία και από την Didi μιας και ο δημιουργός της δείχνει στα μάτια της σαν Θεός. Ο καρπός του έρωτα τους θα φέρει στον κόσμο των κουκλών έναν απόγονο. Ένα παιδί μισός άνθρωπος, μισός μαριονέτα, μισός φανταστικός, μισός αληθινός. Ο κόσμος που γεννήθηκε δεν του ταιριάζει. Βρίσκεται σε μια αναζήτηση να βρει σε ποιον κόσμο ανήκει.

Πώς θα περιγράφατε με λίγες λέξεις σε κάποιον που δεν έχει ακούσει / δει μια εμφάνιση των Dirty Granny Tales;

-Από τότε που δημιουργήθηκε το σχήμα είμαστε σε αναζήτηση ενός τίτλου ο οποίος να περιγράφει αυτό που κάνουμε. Δεν ανήκουμε σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία. Σε αυτή την περίπτωση είναι αδύνατον να εξηγήσουμε σε κάποιον το τι κάνουμε με λίγες λέξεις. Οπότε θα του πούμε για το συνδυασμός ζωντανής ακουστικής μουσικής, χορού, κουκλοθέατρου και animation. Θα μιλήσουμε για τη σκοτεινή τελετουργική ατμόσφαιρα πάνω στο stage, και για να δώσουμε μια ακόμα πιο ξεκάθαρη εικόνα κάποιες φορές αναφέρουμε ως επιρροή τις ταινίες του Tim Burton.

Συνδυάζετε πολλές μορφές τέχνης: τη μουσική, τον χορό, το κουκλοθέατρο, τα κόμικς, την αφηγηματική τέχνη που έρχεται από τα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ο στίχος και η αφήγηση η απαρχή που χτίζεται η ιστορία που διηγείται η βρώμικη γριά. Από πού εμπνέεται;

  -Συγκεκριμένα στην παράσταση Didi’s Son, η ιστορία γεννήθηκε από τη μουσική. Γιατί πολλές φορές οι μελωδίες ζωγραφίζουν εικόνες, και στη δική μας περίπτωση αυτές οι εικόνες έδωσαν έμπνευση στη βρώμικη γριά για αυτή την ιστορία.

 Στην τελευταία μας παράσταση Telion’s Garden όμως η βάση ήταν η ιστορία.

Με ποια διαδικασία συνήθως εμπλουτίζετε τις ιστορίες σας με τις άλλες μορφές τέχνης εκτός της μουσικής; Πώς γίνεται η επιλογή για το τι ταιριάζει κάθε φορά και πώς γίνεται ο επιμερισμός των εργασιών;

-Στην αρχή γίνονται κάποια σχέδια των χαρακτήρων και του περιβάλλοντος. Όταν η μουσική είναι έτοιμη συνθετικά, συζητάμε με τη χορογράφο και φυσικά ενώ χτίζεται η χορογραφία παράλληλα γίνονται κατασκευές κοστουμιών, κουκλών κ.λ.π

 Όταν έχουμε τη βάση της μουσικής και της χορογραφίας, αρχίζουν οι πρόβες ξεχωριστά. Μόλις φτάσουμε σε ένα καλό στάδιο και έχει γίνει και το animation, το οποίο καθορίζει τη ροή της παράστασης, αρχίζουμε ομαδικές πρόβες για να δέσουν όλες οι τέχνες μαζί.

Ας προσπαθήσουμε να εισέλθουμε στο εργαστήρι του στιχουργού των Dirty Granny Tales. α) Πότε, πού και πώς γράφετε στίχους; β) Συνήθως γράφετε πρώτα στίχους και τους ντύνετε με την κατάλληλη μουσική ή γράφετε πρώτα μουσική και οι στίχοι ακολουθούν τα ανάλογα μουσικά μονοπάτια;

-Μόλις γραφτεί η μουσική και γίνει η τοποθέτηση φωνής, τότε ο στιχουργός αρχίζει δράση, αφού έχει μια καθοδήγηση για το πού θα αναφέρεται μέσα στο κάθε κομμάτι. Συγκεκριμένα για την παράσταση Didi’s Son ο στιχουργός μας ήταν εξωτερικός συνεργάτης, ο οποίος ήταν ο Χάρης Λόξας.

Σε μια εποχή που όλα γίνονται και καταναλώνονται ταχύτατα και με την ταυτόχρονη κυριαρχία της επιφάνειας και της εικόνας τι νόημα έχει τελικά η επένδυση χρόνου και μόχθου στη στιχουργία σήμερα; Μήπως στην περίπτωσή σας η παράσταση των ιστοριών αποτελεί το έναυσμα για τον θεατή να ψάξει περισσότερο και τη στιχουργία;

-Η αλήθεια είναι πως ο στίχος δεν είναι τόσο ευδιάκριτος στις παραστάσεις μας. Και αν κρίνω από μηνύματα που έχω λάβει, μπορώ να πω πως ένα μεγάλο ποσοστό των θεατών έχουν την τάση να ψάξουν πιο βαθιά μέσα στις ιστορίες μας.

Συχνότατα στα κομμάτια σας υπάρχει η έντονη εναλλαγή φωνητικών ερμηνειών. Το επιτάσσει κυρίως η μουσική, η ατμόσφαιρα, ο στίχος ή όλα μαζί;

-Τα φωνητικά μιλούν και στο πρώτο και στο δεύτερο και στο τρίτο πρόσωπο, δηλαδή έχουν ρόλο αφηγητή, αλλά μιμούνται επίσης και φωνές χαρακτήρων από τα παραμύθια μας. Εκτός αυτού για μένα τα φωνητικά είναι άλλο ένα μουσικό όργανο μέσα σε μια ενορχήστρωση. Όποτε οι παλμοί της μουσικής επηρεάζουν και το χρώμα της φωνής έτσι ώστε να γίνουν όλα τα στοιχεία μαζί ένα συμπαγές κομμάτι.

Ποιες είναι οι φωνητικές και μουσικές επιρροές των Dirty Granny Tales;

-Ένας κανόνας που έχω ως συνθέτης είναι να αφήνω το συναίσθημα να με οδηγήσει στο θεμιτό αποτέλεσμα. Έχοντας την εικόνα του παραμυθιού στο μυαλό μου παίρνω την κιθάρα μου και  παίζω. Δεν θεωρώ σωστό να χρησιμοποιώ τις επιρροές μου σαν κομμάτια από puzzle για να ολοκληρώσω μια σύνθεση. Απλά ότι έχω ακούσει και μου αρέσει θα λειτουργήσει υποσυνείδητα στη μουσική. Αυτό μπορεί να είναι ένα μουσικό συγκρότημα, μια μελωδία από μια ταινία, ακόμα και ένα τραγούδι ενός τρελού που μπορεί να πάρει το αυτί μου στο δρόμο. Θα μπορούσα όμως να αναφέρω κάποια σχήματα που έστω και υποσυνείδητα έχουν βάλει την πινελιά τους στο ηχόχρωμά μας. Αυτοί είναι οι Tiger Lillies, Diamanda Galas, The Residents, David Bowie, Μάνος Χατζιδάκης, Νίκος Κηπουργός, Dimmu Borgir, αν και τα soundtracks από πολλές ταινίες σίγουρα με έχουν επηρεάσει ακόμα περισσότερο.

Go fly above your weakness
the sky above is endless
look below this world is small
could not contain your godly soul

Η στιχουργία σας σκάβει σε βάθος για να απογυμνώσει την ανθρώπινη ψυχή. Τι βλέπετε εκεί;

-Οι ιστορίες μας έχουν αλληγορικό χαρακτήρα. Θέλουμε να εισβάλουμε βαθιά μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, και να εκθέσουμε στο κοινό τα αρχέγονα ένστικτα μας. Με αυτό τον τρόπο απομυθοποιούμε το καλό και το κακό, όπως μας το έχει πλασάρει η κοινωνία που ζούμε. Δίνουμε γλυκιά γεύση στο πικρό, και γοητεία στο άσχημο.

Πόσο πιο βρώμικες μπορεί να είναι οι ιστορίες από αυτές που ακούμε στον πραγματικό κόσμο;

-Η φαντασία μας όσο και να το προσπαθήσουμε δεν θα καταφέρει ποτέ να ξεπεράσει τη βρωμιά που κρύβεται στον πραγματικό κόσμο μας.

Έχετε κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ. Τα “Inversed World”, και το “Didi’s Son”. Υπάρχει προοπτική για τρίτο;

-Η μετακόμιση στο Βερολίνο μας ανάγκασε να χτίσουμε τις παραστάσεις μας πάλι από την αρχή μιας και δυστυχώς δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τα περισσότερα μέλη. Οπότε όλο αυτό το διάστημα έχουμε αφιερώσει άπειρο χρόνο στη δημιουργία καινούριων και παλιών παραστάσεών μας. Είναι μια πολύ χρονοβόρα διαδικασία που σίγουρα για μας έχει προτεραιότητα. Παρόλα αυτά έχουμε υλικό από live shows το οποίο κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει σε DVD. Μιλάμε για τις παραστάσεις Rejection, και Telion’s Garden.

Στιχουργία στην ελληνική γλώσσα ή στη μητρική γλώσσα κάθε συγκροτήματος (πλην αγγλόφωνων). Η άποψή σας;

– H κάθε γλώσσα έχει τη μελωδία της. Οπότε κατά την άποψή μου πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη μας όταν γράφουμε μουσική. Επίσης δεν μπορώ να δω σοβαρά σχήματα που υποκρίνονται πως είναι από άλλη χώρα. Δεν είναι ντροπή να δείχνεις την ταυτότητά σου, δεν είναι απαραίτητο να συμπεριφέρεσαι σαν Αμερικάνος για να παίξεις rock. Δυστυχώς ενώ είμαστε από μια χώρα με πάρα πολύ βαθιά μουσική κουλτούρα, έχουμε μια έντονη έλξη στη μίμηση.

 Αγαπημένα Concept άλμπουμ.

-Αν και πάμε στην κατηγορία soundtrack θα έλεγα το Nightmare Before Christmas

Αγαπημένοι τίτλοι δίσκων.

King for a day… Fool for a lifetime – FAITH NO MORE

Αγαπημένοι τίτλοι τραγουδιών.

Sleep is wrong – SLEEPYTIME GORILLA MUSEUM

Ποια παραμύθια δεν θα διάβαζες στα παιδιά σου;

-Τουλάχιστον, τα παιδιά της γενιάς μου μεγαλώσαμε με παραμύθια με ήρωες πρίγκιπες και φτωχά κορίτσια που ονειρεύονται να γίνουν πριγκίπισσες. Δεν θα ήθελα τα παιδιά μου να έχουν τέτοια όνειρα, ούτε φυσικά τέτοια πρότυπα.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο-ορόσημο ή ταινία που να έχει επηρεάσει το στιχουργικό πεδίο των Dirty Granny Tales;

-Βιβλίο δεν το έλεγα μιας και το πάθος μου είναι οι ταινίες. Ο κινηματογράφος είναι η μεγαλύτερη επιρροή μου και στο σενάριο και στη μουσική, αλλά φυσικά και στη σκηνοθεσία των παραστάσεών μας. Γενικώς ταινίες του Tim Burton (sleepy hollow, nightmare before christmas, και του Guillermo Del Toro (Pan’s Labyrinth, The Devil’s Backbone, Hellboy),κάποια shortfilms του animator Jan Svankmajer, αλλά εκτός από ταινίες που έχουν παραμυθένια ατμόσφαιρα με έχουν επηρεάσει και έργα πιο ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα, όπως του Ιρανού σκηνοθέτη Αshgar Farhad η ταινία A Seperation, το Head on  του Fatih Akin κ.α

Μέλη των Dirty Granny Tales έχουν ένα σοβαρό μεταλλικό παρελθόν. Εστιάζω στους Horrified, μια πρωτοποριακή μπάντα στις αρχές των 90’s. Υπάρχει νοσταλγία από εκείνη την εποχή; Σχέδια για κάποια επανεργοποίηση; Ίσως μια έκτακτη επιμετάλλωση των Dirty Granny Tales σε Distorted Granny Tales;

-Έχω πολλές ευχάριστες αναμνήσεις από την Metal εποχή, αλλά δεν θα έλεγα πως μου λείπει ιδιαίτερα, γιατί και η Dirty Granny έχει έντονο αυτό το στοιχείο. Ομολογώ πως μου έχει περάσει πολλές φορές από το μυαλό μια πιο μεταλλική version της Dirty Granny on stage. Κάποια στιγμή θα γίνει σίγουρα.

Η Ελλάδα ανέκαθεν τρώει τα παιδιά της και πόσο μάλλον τα διαφορετικά παιδιά της. Όποιος δεν θέλει να συμβιβαστεί με τη μετριοκρατία, το δήθεν και το επιφανειακό, όποιος θέλει να ακολουθήσει δρόμους τέχνης απερπάτητους δραπετεύει, αν μπορεί. Έδρα σας πλέον το Βερολίνο. Κάποιες συγκρίσεις;

-Εμένα η Ελλάδα είναι ο τόπος μου, είναι πολύ δύσκολο για μένα να ζω σε ένα περιβάλλον γεμάτο ευθείες όπως το Βερολίνο. Γιατί η άποψη μου είναι πως μια πόλη χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες έχει και flat κατοίκους. Ο Ήλιος επίσης δεν δίνει μόνο στα φυτά αρώματα  και γεύση, αλλά και στους ανθρώπους. Αλλά το μεγάλο μειονέκτημα του Έλληνα είναι ότι δεν έχουμε συλλογική συνείδηση, το οποίο μας κάνει αδύναμους. Και θα έπρεπε να είμαστε ενωμένοι και δυνατοί γιατί οι πιο όμορφες χώρες στον κόσμο όπως και η δική μας δέχονται διαρκώς απειλές. Ήμουν και εγώ άλλος ένας που πήγαινε στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Στην αρχή ήμασταν όλοι ενωμένοι και ένιωθα μια ελπίδα, μετά άρχισαν να έρχονται οι έξυπνοι με τα σημαιάκια τους και μας χωρίσανε. Ύστερα από αυτό είπα πως εγώ σε αυτό το θέατρο του παραλόγου δεν θέλω να συμμετέχω για αυτό και έφυγα. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα κάτσω ακόμα εκεί πάνω, πια ο μόνος λόγος που δεν γυρνάω είναι ότι δεν μπορώ να δεχτώ να είμαι σκλάβος κανενός.

 Θέματα που θα θέλατε να καταπιαστείτε στο μέλλον.

-H παράσταση που ετοιμάζουμε τώρα μιλάει για τη θρησκεία. Ο στόχος μας είναι να δείξουμε στον κόσμο πόσο γελοίο είναι να αγαπάμε Θεούς που μόνο με απειλές και φόβο μας κάνουν να τους σεβόμαστε και να τους πιστεύουμε.

 Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Ο επίλογος σας ανήκει.

-Kι εγώ σας ευχαριστώ, το μόνο που έχω να πω είναι πως κάθε φορά που ερχόμαστε στην Ελλάδα να παίξουμε αυτό μας γεμίζει συγκίνηση.

 

Επόμενες παραστάσεις 2018:

Ιωάννινα,  Stage Ioannina, Σάββατο 3 Μαρτίου

Αθήνα, Θέατρο Σταθμός, 9 έως 25 Μαρτίου

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΣ
Ο Παναγιώτης Κάπος γεννήθηκε στην Αθήνα.  Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στη “Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων”. Αυτή την περίοδο εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Η σχέση του με τον κόσμο του γραπτού και μουσικού πολιτισμού είναι καθαρά βιωματική. Πάντοτε εύρισκε τρόπο να συνδυάζει αυτούς τους δύο εθισμούς: από την εποχή της γραφομηχανής, όταν κυκλοφορούσε Underground Fanzine έως την ψηφιακή εποχή με την αρθρογραφία σε διαδικτυακά περιοδικά και την επαγγελματική ενασχόληση στους τομείς των εκδόσεων και της πολιτιστικής επικοινωνίας. Πιστεύει ακράδαντα ότι η μουσική και η γραφή που αναβλύζουν ψυχή δεν γνωρίζουν χωροχρονικά όρια.