Δώδεκα βιβλία για το 2017

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Δεκέμβριος 17, 2017, 9:38 μμ
24 secs

Πιστοί στο ραντεβού  μας, προτείνουμε μια σειρά τίτλων, που κάποιους έχουμε ήδη παρουσιάσει. Έναν τίτλο, για κάθε μήνα της χρονιάς που φεύγει, που αξίζει να διαβάσετε. Παρέα με ένα καλό μαλτ ή ένα ποτήρι κρασί, μουσική που θα σας συνοδεύσει και τους δικούς σας ανθρώπους, Καλές γιορτές (για τους άπιστους, καλή ψυχανάλυση).

Κώστας Περούλης –  «Τα αυτόματα»  – (Αντίποδες)
Μια συλλογή δέκα διηγημάτων με θέμα την εργασία. Δέκα διαφορετικές προσεγγίσεις σε δέκα διαφορετικά επαγγέλματα από τη μεριά του εργαζόμενου. Με μια προσέγγιση βαθιά ανθρώπινη, ξεγυμνωμένη από συνδικαλιστικά τσιτάτα και θεωρίες που άνθισαν με τον διαφωτισμό, ο Περούλης πεζογραφεί γύρω από την ουσιαστική αίσθηση της εργασίας. Τέμνει εις βάθος την καθημερινότητα,  την ανάγκη για εργασία, γιατί αυτή αποτελεί πρώτα παράγοντα επιβίωσης αλλά και διαβίωσης και μετά μια ακόμη συνήθεια, μια νόρμα παραγωγής προσαρμοσμένη στην κοινωνική συνθήκη και σε άλλες χώρες δικαίωμα, που αποτελεί η εργασία. Εστιάζεται εύστοχα στις κοινωνικές συμβάσεις που καθορίζουν την εργασία, την αποδοχή ή ευτελισμό του κάθε επαγγέλματος και τις επί μέρους περιγραφές της  Ελληνικής κοινωνίας, όπως αλληλεπιδρούν με κάθε επάγγελμα, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την ομερτά των συνδικάτων, την εχθρότητα και απαξίωση όσων δουλεύουν στα Σώματα Ασφαλείας , ένα μωσαϊκό χαρακτήρων και επαγγελμάτων που αναδύεται μόνο του από το κοχλάζον καζάνι της Ελλάδας του σήμερα, άλλοτε με μυρωδιές μπαχαρικών και άλλοτε δύσοσμο και βορβορώδες, ανάλογα με τα συστατικά του.

Χρυσόστομος Τσαπραϊλής – «Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας»- (Αντίποδες) 
Ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλής επιχειρεί στις “Παγανιστικές δοξασίες” ένα τολμηρό λογοτεχνικό παιχνίδι συνδυάζοντας υλικό της λαογραφικής παράδοσης με τη λογοτεχνία τρόμου. Μια πρωτότυπη μίξη, παρελθόντος (Δοξασίες) και παρόντος,. Η εισαγωγή/αποδοχή των δοξασιών στην καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου, που δυναμιτίζει την ασφάλεια του, καθώς  ζει αποκομμένος από το παρελθόν του, στους ίδιους χώρους, τα ίδια χώματα, που έθρεψαν θεούς και δαίμονες, για χιλιάδες χρόνια. Με ιδιάζουσα εφευρετικότητα στη γλώσσα και τις εικόνες κατασκευάζει ένα σώμα επινοημένων παραδόσεων που μοιάζουν αυθεντικές αλλά είναι μπολιασμένες με ένα απόλυτα σύγχρονο αίσθημα. Μια πνοή φρέσκου αέρα, με Ελληνικό άρωμα, σε ένα χώρο που βασιλεύει ο τρόμος των νεκροζώντανων και των ανάλογων b movies.

Norodahl, Eirikur Orn – «Illska- το κακό» (Πόλις)
Η Άγκνες, νεαρή ιστορικός, με Λιθουανική καταγωγή, γράφει τη διπλωματική της με αντικείμενο την άνοδο των ακροδεξιών ρευμάτων στην ξενοφοβική Ισλανδία και την Ευρώπη του 21ου αιώνα. Για τις ανάγκες της έρευνάς της, συναντά τον Άρνορ, έναν νεοναζί «διανοούμενο» που ερωτεύεται, παρά τη λιθουανοεβραϊκή της καταγωγή. Ο σύντροφός της, ο Όμαρ βάζει φωτιά στο σπίτι τους, όταν διαπιστώνει την απιστία της Άγκνες. Θα μπορούσε να είναι ένα συνηθισμένο ερωτικό τρίγωνο, κάπως προκλητικό ίσως (Eβραία συνάπτει ερωτική σχέση με νεοναζί). Το «Illska» (Το Κακό ) είναι, όμως, κάτι πολύ περισσότερο. Κάνει μια βουτιά στην ιστορική μνήμη, στην κατάκτηση της Λιθουανίας από τους Γερμανούς και τη μαζική εξόντωση των Εβραίων της χώρας, που διεξάγεται με την ενεργό συνεργασία μερίδας του ντόπιου πληθυσμού και την ανοχή των υπολοίπων.  Μια ιστορία σε δύο χωροχρονικές περιόδους, στο σήμερα και το αδιέξοδο του έρωτα της Άγκνες με τον νεοναζί, που εξωθεί τον μειλίχιο σύντροφο της στο να γίνει εμπρηστής και λαθραίος παρατηρητής της  οικογενειακής του ζωής, ακόμα και στο ίδιο του το σπίτι.

Η άλλη περίοδος αφορά την Λιθουανία του Β ΠΠ, την εξόντωση της ακμάζουσας Εβραϊκής κοινότητας , από τους χθεσινούς τους γείτονες. Το κακό, κρύβεται μέσα μας, δίπλα μας, και απλώνει τα πλοκάμια του αθόρυβα, αφήνοντας μας άφωνους, με τον δυναμισμό και την επεκτατικότητα του και  πάνω από όλα  την ανηθικότητα του,. Η βία του Β ΠΠ, οι νεοναζί του σήμερα και  η πίστη των Ισλανδών στον Εθνικιστικό εγωκεντρισμό τους, δίνουν τον τόνο σε ένα μυθιστόρημα, με διαφορετικές ιστορίες που εμπλουτίζουν οι συνεχείς αναφορές-γέφυρες του συγγραφέα στο Ολοκαύτωμα και τους μοντέρνους αρνητές του, κάνοντας την ανάγνωση, δύσβατη αλλά  γεμάτη μικρές στιγμές απόλαυσης για όσους εντρυφήσουν στο πεσιμιστικό, μισανθρωπικό ύφος του δουλεμένου αυτού βιβλίου. Γεμάτο ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση, διεγείρει το μυαλό, αλλά ποτέ δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση των ηθικολογικών απαντήσεων.

Mitch Winehouse – «Amy- Η κόρη μου» (Ροπή)
Μια βιογραφία που δεν ωραιοποιεί, αποσιωπά , αλλά καταγράφει σαν ημερολόγιο, την άνοδο, την θυελλώδη ζωή , την εξάρτηση και το άδοξο τέλος, μιας χαρισματικής τραγουδίστριας .Τα πάντα μέσα από την οπτική του πατέρα της, που θα έκανε τα πάντα για να την σώσει, αλλά έχει μόνο την απώλεια της κόρης του, σαν ανάμνηση.

Οι περισσότερες βιογραφίες γράφονται με τη βοήθεια του μουσικού ή καλλιτέχνη και στις υπόλοιπες περιπτώσεις από τα παιδιά ή τους συντρόφους. Η συγκεκριμένη βιογραφία έχει σαν συγγραφέα τον πιο στενό σύντροφο στη ζωή της άτυχης (?) τραγουδίστριας, τον πατέρα της. Δεν είναι ένα ωραιοποιημένο χρονικό, μιας «βασανισμένης» ζωής. Είναι μια περιδιάβαση, στη ζωή ενός χρήστη, πέρα από ηθικολογίες και αναλύσεις του γιατί έφτασε εκεί. Όπως και στη διαχείριση των εξαρτημένων ατόμων, το πρώτο μέλημα είναι η συμπτωματική διαχείριση, μαζί με την διερεύνηση των αιτίων που οδήγησαν στην εξάρτηση.

Σε αντίθεση με άλλες βιογραφίες, ο κεντρικός ήρωας εδώ, είναι η προσπάθεια να ξεφύγει η Winehouse από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Η ίδια όπως και η οικογένεια και οι φίλοι της είναι κομπάρσοι σε ένα έργο, που το τέλος του, αφήνει πικρή γεύση στον αναγνώστη. Ίσως ο πιο σωστός τίτλος να ήταν Amy και Mitch.

Ένα βιβλίο ποταμός, για την ζωή με ένα επώνυμο χρήστη, την ανιδιοτελή πατρική και μητρική αγάπη και την προσπάθεια μιας χαρισματικής καλλιτέχνιδας, να ξεφύγει από τους δαίμονες του. Με μια πολύ καλή μετάφραση της Αφροδίτης Γεωργαλιού, σε αγγίζει με την αμεσότητα του και σε ευαισθητοποιεί στην κατάχρηση των ουσιών και του αλκοόλ, δείχνοντας ότι πίσω από τη βιτρίνα του lifestyle, βρίσκονται άνθρωποι με αδυναμίες και οικογένειες που συμπάσχουν μαζί τους.

Eric Lichtblau-  «Οι Ναζί της διπλανής πόρτας» (Ποταμός)
Ένα βιβλίο γεμάτο αληθινές ιστορίες, για την συγκάλυψη εγκληματιών πολέμου που ζήτησαν καταφύγιο στις Η.Π.Α αλλά και την αφύπνιση της Αμερικανικής κοινής γνώμης που διαρκεί ως σήμερα. Εκεί που ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και κάποιοι Δον Κιχώτες αναζητούν το δίκαιο. Για όλα αυτά και περισσότερα, ο Eric Lichtblau, μιλά με στοιχεία που σε καθηλώνουν” Η ουσιαστική και ανεκτίμητη αξία αυτού του βιβλίου, έγκειται κατ εμέ προσωπικά, στο θάρρος της Δύσης, να έχει αναδείξει, κάποιους ανθρώπους που χρησιμοποιώντας το σαθρό νομικό σύστημα κυνήγησαν εγκλήματα και εγκληματίες 40 χρόνια μετά. Γιατί η δικαιοσύνη πρέπει να απονέμεται και η παραγραφή είναι νομικός όρος, που εξυπηρετεί συνήθως τον ένοχο. Επίσης η έλλειψη στοιχείων για την αντίστοιχη δράση των Σοβιετικών κάνει αυτό το βιβλίο πολύτιμο, γιατί η δικαιοσύνη, ανθίζει μόνο σε πραγματικά ελεύθερες κοινωνίες, που υπάρχει η ελπίδα  να ελεγχθούν οι πάντες ασχέτων θέσεως και οικονομικής κατάστασης.

Μειονέκτημα του βιβλίου, ο ξύλινος λόγος του και η αποσπασματική αφήγηση, που απαιτεί συγκέντρωση από τον αναγνώστη και ενδιαφέρον για το θέμα , καθώς και η έντονη προσωπική άποψη του συγγραφέα, η φόρτιση του. Σαν ουσιαστικά δημοσιογραφική έρευνα περίμενα κάτι πιο πλούσιο σε πηγές και με πιο δυνατό ρυθμό. Αυτά είναι όμως μικρά μειονεκτήματα μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τα αποτελέσματα του ολοκληρωτισμού όχι μόνο στην χώρα τους σαν πράξεις , αλλά και σαν ανθρώπους που οφείλουν να λογοδοτήσουν, όταν τελικά εντοπισθούν. Η συγκάλυψη τους δείχνει μόνο την ηθική παρακμή της ανθρωπότητας, που με το τέλος ενός τόσο μεγάλου πολέμου, ετοιμάστηκε για τον επόμενο, ξεπλένοντας τα όπλα/ανθρώπους στην πηγή της λήθης, για να τα έχει πρόχειρα και ετοιμοπόλεμα. Διαβάστε το, για να φωτίσετε μια πλευρά του ΒΠΠ που έχει αποσιωπηθεί τεχνηέντως και ζει ακόμα ανάμεσα μας.

Λουις Σεπουλβέδα- «Το τέλος της ιστορίας» (Opera)
Η πτώση που έδωσε γενιές πολιτικών προσφύγων, ανθρώπων δίχως ηθικά και ιδεολογικά ερείσματα, που είδαν το εκάστοτε (για αυτούς ) κακό να θριαμβεύει. Άλλοι συνέχισαν, απομονωμένοι, αρνούμενοι τον «θαυμαστό» νέο κόσμο, άλλοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη γνώση του παρελθόντος, αλλά για τους πάντες το παρελθόν είναι η πυξίδα. Ο Σεπουλβέδα μιλά για τους χαμένους του δίπολου, του ψυχρού πολέμου, με ειλικρίνεια, σκληρότητα και την ευαισθησία που έχει πάντα για του απόκληρους αυτού του κόσμου, χωρίς να ξεχνά την στάση του , του αρνητή της βίας, με έντιμο τρόπο, μπροστά πάντα στις πραγματικές συνθήκες. «Το τέλος της ιστορίας», έχει συγγραφέα της τελευταίας γραμμής τον αναγνώστη, αλλά είναι και ένα βιβλίο που θα έπρεπε, να διαβάσει ο κάθε  «ιδεολόγος» των άκρων ( αριστερών και δεξιών), αν μπορεί χωρίς παρωπίδες.

Bruce Dickinson – “What does this button do- An autobiography”
Η βιογραφία του τραγουδιστή των  Iron Maiden και Samson  και επιτυχημένου σόλο καλλιτέχνη, αλλά και συγγραφέα, επαγγελματία πιλότου, ξιφομάχου, συγγραφέα, επιχειρηματία και επιζώντα του καρκίνου  Bruce Dickinson αποτελεί ένα αναγκαίο αγώνισμα για τον κάθε φίλο της  μουσικής , ειδικότερα της σκληρής. Γεμάτο από το γνώριμο χιούμορ, του και ιστορίες που έχουμε διαβάσει ή ακούσει αλλά και αρκετό ανέκδοτο υλικό, μας δίνει μια άλλη άποψη για έναν μουσικό, που όπως το παγόβουνο έχει πολλά περισσότερα να δείξει πέραν της εκπληκτικής φωνής του και της τρομερής σκηνικής παρουσίας του.

Σαντιάγο Ρονκαλιόλο- «Καρφίτσες στην άμμο» (Καστανιώτης)
Βρισκόμαστε στην Λίμα, τη δεκαετία του 1990. Μια ταραγμένη εποχή για το Περού, με τη βία να έχει απλωθεί πέρα από την ύπαιθρο και να έχει φτάσει στις πόλεις και στην πρωτεύουσα, ακόμα και στις πλούσιες συνοικίες της. Βόμβες εκρήγνυνται, το ρεύμα κόβεται όταν οι αντάρτες ανατινάζουν τους πυλώνες του ηλεκτρικού, η αβεβαιότητα κυριαρχεί μέσα στο σκοτάδι. Η πρώτη ύλη για τον συγγραφέα που λατρεύει τους γήινους τόνους, τέσσερις φίλοι στην αρχή της εφηβείας τους, μαθητές σε σχολείο ιησουιτών, Αυτοί εμπλέκονται σταδιακά, σχεδόν ασυναίσθητα, σε μια περιπέτεια που αρχίζει σαν αταξία, τους οδηγεί όμως να δοκιμάσουν και στη συνέχεια να κάθε φραγμό ανάμεσα στο καλό και στο κακό, πριν φτάσουν στο απόλυτο δράμα.

Οι Καρφίτσες στην άμμο είναι μια ιστορία βίαιης ενηλικίωσης τεσσάρων παιδιών που βιώνουν με έναν σκληρό τρόπο τη φιλία και τη συντροφικότητα, το ξύπνημα της σεξουαλικότητας, την οικογενειακή καταπίεση, τα κόλπα της εξουσίας, αλλά συγχρόνως μαθαίνουν τον φόβο, την απελπισία, την οργή, την εκδίκηση. Η τραγωδία μιας χώρας σε αναβρασμό, ο παραλληλισμός με τη ζωή τεσσάρων εφήβων που το παιχνίδι ξεφεύγει από τα όρια του για να οδηγηθεί σε τραγωδία. Βίοι παράλληλοι και σημειολογίες που αναδύουν την αλληγορία του παιχνιδιού με την χώρα σε κατάσταση/κατάρρευσης. Όλα δοσμένα μέσα από την γεμάτη Λατινοαμερικάνικη ζωντάνια πένα του Ρονκαλιόλο.

Σώτη Τριανταφύλλου- «Το τέλος του κόσμου σε Αγγλικό κήπο» (Πατάκης)
Το νεότερο πόνημα μυθιστόρημα της πολυγραφότατης και πολυαγαπημένης συγγραφέως, που δείχνει οτι το ιστορικό μυθιστόρημα αποτελεί τον χώρο που ξεδιπλώνει καλύτερα το ταλέντο της, Η ιστορία είναι τοποθετημένη την εποχή του Αγγλικού εμφυλίου, μεταξύ των Βασιλικών και των Κοινοβουλευτικών και ως συνήθως αποτελείται από ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι χαρακτήρων και γεγονότων που ξεδιπλώνεται γύρω  από τον Λούσιους Πρέσκοτ ράφτη και στρατιώτη στον εμφύλιο. Ιστορικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα σχόλιο σε μια εποχή που ο εχθρός είχε χρώμα και μορφή από μια συγγραφέα που η μανιέρα της είναι και πιο δυνατό της σημείο. Αυτή τη φορά υπηρετεί μια ιστορία που η πλοκή της θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο. Το πραγματικό σημείο που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει είναι οι συνεχείς βιβλιοφιλικές αναφορές, από τον ίδιο τον «συγγραφέα» και τον «εκδότη» του, ουσιαστικά ένα πανέξυπνο παιχνίδι της Τριανταφύλλου που καθιστούν το «Τέλος του κόσμου» , ένα βιβλίο μέσα σε βιβλίο, απόλαυση για τους γνώστες της λογοτεχνίας και των εκδόσεων του 17ου αιώνα και φίλους της ανάγνωσης γενικά.

Luis Malle, Patrick Modiano- «Λακόμπ Λυσιέν» – (Πόλις)
Ένα βιβλίο που αποτελεί το σενάριο της ταινίας του Λουί Μαλ γράφτηκε σε συνεργασία με τον Πατρίκ Μοντιανό. Τον Ιούνιο του 1944, στη Νοτιοδυτική Γαλλία, ένα δεκαοκτάχρονο χωριατόπαιδο θα μοιραστεί διαδοχικά τη ζωή μιας ομάδας Γάλλων συνεργατών των Γερμανών που δουλεύουν για την Γκεστάπο και, στη συνέχεια, την παράξενη οικογενειακή ζωή ενός Εβραίου ράφτη από το Παρίσι. Περισσότερο από απεικόνιση της Γαλλίας κατά την περίοδο της Κατοχής, είναι η ιστορία ενός αγοριού ο οποίος, μέσα στην αφέλειά του, αδυνατεί να διακρίνει το καλό από το κακό και με τη λαχτάρα του για ζωή πέρα από κάθε ιδεολογία, θα μπορούσε να είναι ένας σημερινός νέος. Ερωτήματα τίθενται, χωρίς να δίνονται απαντήσεις, για έναν άνθρωπο που η ηθική του καλύπτεται με ασφάλεια από την αφέλεια του σε ένα κόσμο, που το πρωτόγονο κακό θριαμβεύει με μοναδικό τρόπο στα ανθρώπινα χρονικά. Αφέλεια ή ανάγκη για ζωή, ένα ερώτημα που θα συζητηθεί πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης. Με τον ίδιο τρόπο που θα συζητηθεί η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο κακό, το καλό, την αδιαφορία που γίνεται συνέργεια και τις ηθικές επιταγές και πόσο αυτές μπορούν να μας επιβάλλουν τον τρόπο σκέψης και ζωής μας.

Ζυράννα Ζατέλη – «Τετράδια ονείρων» (Πατάκης)
Όσοι αγαπάμε την Ζυράνα Ζατέλη και το ονειρικό, λυσεργικό καμιά φορά σύμπαν της, εδώ θα βρούμε τις ρίζες όσων αγαπήσαμε. Η συγγραφέας που ένωσε το “ιστορικό” μυθιστόρημα με τον Πόε και τον Καραγάτση πατώντας στον Παπαδιαμάντη και τον Μυριβήλη έχει τις δικές της ρίζες στα όνειρα που τόσο γλαφυρά αποτελούν την μαγιά των βιβλίων της. Η καταγραφή τους μας δίνει αυτό το βιβλίο, ένα οδηγό ή καλύτερα μια περιδιάβαση στο θυμικό της.

Τίποτα δεν είναι όπως το περιμένεις, ακριβώς όπως κάθε βιβλίο της  Ζατέλη. Το «Τετράδια ονείρων «είναι ένα παράξενο και απρόσμενο βιβλίο, όπου η Ζυράννα Ζατέλη αποκαλύπτει τις θρυαλλίδες της γραφής της, τις μύχιες εικόνες που δημιούργησαν το μαγικό της σύμπαν. Το ταξίδι που μας προσκαλεί  είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των ονείρων της. Καταγράφοντας τα, ξεγυμνώνει το ασυνείδητο της, την πρωταρχική ύλη της πεζογραφίας της. Η επιλογή όσων θελήσει να μοιραστεί μαζί μας είναι δική της, η αναφορά όμως και η εκλογίκευση αυτών των ονείρων είναι το μικρό δώρο που κάνει ξεχωριστά στον καθένα από τους αναγνώστες της.

Μάρλον Τζέιμς-  «Η σύντομη ιστορία επτά φόνων» (Αίολος)
Η Τζαμάικα είναι η πατρίδα της μουσικής ρέγκε αλλά και του κυριότερου, πιο γνωστού και δημοφιλούς εκπρόσωπου της Μπομπ Μάρλει. Ο Τζαμαϊκανός Μάρλον Τζέιμς με αφορμή μια απόπειρα δολοφονίας του τραγουδιστή, δημιουργεί ένα αστυνομικό βιβλίο, που ακροβατεί ανάμεσα στο noir και την μοντέρνα αστυνομική λογοτεχνία που έκανε αγαπητή ο Πελεκάνος με την βία, την ζωή στις φτωχογειτονιές και την μουσική να αποτελούν το υπόβαθρο σε όσα διαδραματίζονται. Γρήγορος ρυθμός, δράση, μουσική και μυθοπλασία που εμπλέκει μυστικούς πράκτορες, γκάγκστερ ,πολιτικούς και ένα φάντασμα, ζωντανεύουν μια ιστορία που μυρίζει δεκαετία του 70, Τζαμάικα , μουσική ρέγκε, μαριχουάνα και κινηματογραφική πλοκή. Διαβάστε το ,σύντομα πριν η ταινία που ετοιμάζεται βασισμένη στο βιβλίο, βγει στις σκοτεινές αίθουσες και καταστρέψει την μαγεία της ανάγνωσης.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.