ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ

Από τον καναπέ στην αποθέωση: Τα 6 στάδια εσωτερικής αναταραχής

Μια ζωντανή εμφάνιση των Dream Theater δεν είναι για μένα μια συνηθισμένη συναυλία. Κάθε φορά όμως έρχομαι αντιμέτωπος με την ίδια ιστορία. 6 στάδια που περνάω από την ανακοίνωση του live τους μέχρι και μερικά λεπτά αφού τελειώσει.  Η αλήθεια είναι ότι γίνονται πολλές συναυλίες. Τα τελευταία χρόνια δεν προλαβαίνεις όχι…

Μια ζωντανή εμφάνιση των Dream Theater δεν είναι για μένα μια συνηθισμένη συναυλία. Κάθε φορά όμως έρχομαι αντιμέτωπος με την ίδια ιστορία. 6 στάδια που περνάω από την ανακοίνωση του live τους μέχρι και μερικά λεπτά αφού τελειώσει.

 Η αλήθεια είναι ότι γίνονται πολλές συναυλίες. Τα τελευταία χρόνια δεν προλαβαίνεις όχι να πας, αλλά να διαβάσεις ακόμα και τα ονόματα που έρχονται για να εμφανιστούν μπροστά στο ελληνικό κοινό. Άλλα για πρώτη φορά άλλα για τελευταία και άλλα και εκατομμυριοστή φορά.

Κάθε φορά οι ίδιες σκέψεις. «Θα πάω αν δεν δουλεύω». «Θα πάω αν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω». «Πάλι αυτοί; Δεν θέλω να τους ξαναδώ». «Γιατί να τους δω τώρα στα τελειώματα τους;». «Τους είδα πριν 15 χρόνια στη Γερμανία». «Καλά 11 το βράδυ οι headliners; Υπάρχουμε και εμείς που δουλεύουμε αύριο το πρωί». Οι γνωστές ηλίθιες δικαιολογίες που ανασύρω από το ντουλάπι των έτοιμων απαντήσεων όταν βαριέμαι. Όταν δεν μου κάνει κλικ για οποιοδήποτε λόγο να πάρω το αυτοκίνητο, να ψάξω να παρκάρω, να περπατήσω μέχρι τον χώρο της συναυλίας, να δω μέσα σε όλα και συγκροτήματα που μου είναι εντελώς αδιάφορα και στη συνέχεια φτου και πάλι πίσω. Περπάτημα, αυτοκίνητο, σπίτι, ύπνος, δουλειά.

Συγκροτήματα πάνε και έρχονται, ανταποκρίσεις συναυλιών γεμίζουν ηλεκτρονικές και έντυπες σελίδες, φωτογραφίες και stories κατακλύζουν τους λογαριασμούς των social media αλλά και πάλι δύσκολα θα ζηλέψω. Πολύ δύσκολα από την αναπαυτική γωνιά του καναπέ μου θα πω «κρίμα, έπρεπε να πάω». Χρησιμοποιώ το «I am too old for this shit» που είπε κάποτε ο Danny Glover αλλά κατά βάθος ούτε εγώ αλλά ούτε και εκείνος δεν πίστευε.

Έτσι οι μέρες περνούν, γνωστοί και φίλοι πηγαινοέρχονται σε συναυλίες, ο καναπές μου αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο βαθούλωμα από το καθισιό και ξαφνικά έρχονται οι Dream Theater. Αν και γνωρίζω εκ των προτέρων το τελικό αποτέλεσμα, μου αρέσει να παρακολουθώ βήμα βήμα τις προβλεπόμενες αντιδράσεις τόσο των άλλων όσο και τις δικές μου. Έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, πώς να το κάνουμε.

ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΩΤΟ: Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

Η αρχή γίνεται με την υποδοχή της ανακοίνωσης της συναυλίας με τον απαραίτητο ενθουσιασμό. Οι φράσεις «ναι ρε, καιρός ήταν», «επιτέλους ξανά στην Ελλάδα» και «θα γίνει χαμός» διαδέχονται η μία την άλλη όχι απαραίτητα με τη συγκεκριμένη σειρά. Το πρώτο που κάνω πάντα είναι να στείλω email στον Jordan Rudess για να κανονίσουμε να βρεθούμε για φαγητό. Μπορεί η συναυλία να είναι σε ένα πεντάμηνο αλλά εγώ πιστεύω ότι ο Jordan μπορεί να κανονίσει από τώρα το πρόγραμμα του. Ευτυχώς, μετά από τόσα χρόνια παραμένει ευγενικός και δεν με βρίζει στις απαντήσεις του.

ΣΤΑΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΟΙ HATERS

Ως γνωστόν οι άνθρωποι που μισούν τους Dream Theater είναι πολλοί και ο καθένας από αυτούς για τους δικούς του λόγους λατρεύει να διαλαλεί την απέχθεια του συνήθως με τρόπο ειρωνικό. Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της συναυλίας άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το κλειδί του σολ από το κλειδί του σπιτιού τους και άνθρωποι που δεν γνωρίζουν πόσες γραμμές έχει το πεντάγραμμο κοροϊδεύουν τον John Petrucci για το πόσες νότες παίζει το δευτερόλεπτο. Για αυτούς δεν χρειάζεται να πω κάτι εγώ αλλά η γνωστή φιλόσοφος Paris Hilton τα έχει πει καλύτερα και πολύ πριν από μένα. «Όταν οι άνθρωποι σε μισούν, τότε ξέρεις πως είσαι ο καλύτερος».

ΣΤΑΔΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΤΟ SETLIST

Όταν το συγκρότημα σε έχει καλομάθει, αν παίξουν δυόμιση ώρες αντί για τρεισήμισι, ευθαρσώς δηλώνεις απογοητευμένος. Απογοητευμένος και ξενερωμένος την ίδια ώρα που έχεις πληρώσει στο παρελθόν 45 ευρώ εισιτήριο για να δεις συγκρότημα που έπαιξε 55 λεπτά. Όταν πρόκειται για τους Dream Theater ο αγώνας για την ανακάλυψη του setlist μοιάζει με τους «Αγώνες Πείνας». Ποια κομμάτια θα παίξουν, από ποια albums, αν θα παίξουν διασκευές, αν θα παίξουν κάποιο album ολόκληρο κ.ο.κ. Δυστυχώς ή ευτυχώς με τους Dream Theater δεν μπορείς να ξέρεις όσες λίστες και αν έχει βρει στο διαδίκτυο. Ακόμα θυμάμαι την χρονιά που είχαν παίξει στο Μητροπολιτικό Πάρκο Τρίτση. Μιλούσα στα παρασκήνια με τον Mike Portnoy την ώρα που ο James LaBrie έκανε φωνητικές ασκήσεις με το «The Trooper» των Iron Maiden. «Θα παίξετε Iron Maiden;» τον ρώτησα. «Όχι, το κάνει σε κάθε live», μου είχε πει. Όλοι γνωρίζουν τη συνέχεια…

ΣΤΑΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Περίπου ένα μήνα πριν το live, το USB stick με την δισκογραφία των Αμερικανών συνδέεται στο αυτοκίνητο. Από το «When Dream And Day Unite» μέχρι το «Distance Over Time» και πάλι πίσω, με πάνω από 1000 λεπτά ηχογραφημένης μουσικής πάντα το ίδιο πρόβλημα. Μέχρι να φτάσω στη δουλειά δεν προλαβαίνω να ακούσω ούτε το «A Change Of Seasons». Για τους μυημένους, προσπαθώ στο δρόμο επί ένα μήνα να ακούσω ένα κομμάτι και πάλι δεν τα καταφέρνω. Έτσι φτάνει αναγκαστικά η στιγμή που πρέπει να ψάξεις μετά βίας τραγούδι του εξαλέπτου για να βιώσεις αρχή, μέση και τέλος. Δυστυχώς αριστουργήματα τύπου «A Change Of Seasons» μπορείς να τα απολαύσεις στο μέγεθος τους σε Κυριακάτικη επιστροφή από την παραλία. Μόνο τότε ο χρόνος θα είναι αρκετός.

ΣΤΑΔΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: ΤΟ SOLD OUT

Και ως συνήθως έρχεται η άγια τούτη μέρα που λαμβάνεις τα πρώτα μηνύματα. «Κανένα εισιτήριο που θα βρούμε;», «Παίζει καμία πρόσκληση;». Έχεις μπροστά σου ανθρώπους που φρόντισαν να προμηθευτούν έγκαιρα εισιτήριο για τους Disturbed πριν από 6 μήνες σε χώρο που χωράει 20.000 κόσμο αλλά δέκα μέρες πριν δεν έχουν πάρει για τους Dream Theater σε χώρο που χωράει 3.000. Εμφανώς ο προγραμματισμός κάπου πάσχει.

ΣΤΑΔΙΟ ΕΚΤΟ: Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ

Έχω δει τους Dream Theater περισσότερες από δεκαπέντε φορές και δεν θυμάμαι σε καμία να απογοητεύτηκα. Αν εξαιρέσω την τραγική διοργάνωση στο ολυμπιακό γήπεδο του beach volley το 2005 όπου οι κερκίδες ήταν 150 μέτρα από τη σκηνή και την ίδια μέρα έπαιζαν οι Kansas στο Λυκαβηττό, κάθε φορά που τελειώνει ένα live τους δηλώνω ακόμα μεγαλύτερος οπαδός τους. Είσαι δεν είσαι ο μεγαλύτερος θιασώτης τους, γνωρίζεις ή όχι την δισκογραφία τους, δε νομίζω ότι γίνεται να παρακολουθήσεις συναυλία τους και να μη φύγεις ενθουσιασμένος και γεμάτος. Γεμάτος από μουσική και συναισθήματα από ένα συγκρότημα που σέβεται τον θεατή όσο ελάχιστοι εκεί έξω.

Υ.Γ. Ότι θα χρησιμοποιούσα φράση της Paris Hilton σε άρθρο για τους Dream Theater ούτε στα καλύτερα όνειρα μου. Σημεία των καιρών…

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ

Go to Top