ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Η δυστυχία του να αδιαφορείς για τον θάνατο του Prince

Ομολογώ ότι ο Prince δεν ήταν μέσα στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Ουδέποτε είχα κάποιο δίσκο του αλλά ούτε και κάποιο τραγούδι του σε καμία κασετο-συλλογή αυτοκινήτου για τις δύσκολες ώρες. Ξέρετε, αυτές που χρειάζεται να φτιάξεις ατμόσφαιρα όταν το έτερο ήμισυ δεν «ψήνεται» με κομμάτια τύπου “Wasting Love”, “I Died…

Ομολογώ ότι ο Prince δεν ήταν μέσα στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Ουδέποτε είχα κάποιο δίσκο του αλλά ούτε και κάποιο τραγούδι του σε καμία κασετο-συλλογή αυτοκινήτου για τις δύσκολες ώρες. Ξέρετε, αυτές που χρειάζεται να φτιάξεις ατμόσφαιρα όταν το έτερο ήμισυ δεν «ψήνεται» με κομμάτια τύπου “Wasting Love”, “I Died For You”, “Glory to the Brave” και “Alone You Breathe”.
Μπορώ επίσης, να παραδεχτώ δημοσίως και αναλαμβάνοντας το κόστος των προτιμήσεων μου, ότι πάντα προτιμούσα τα “Bed of Roses” & “Always” του Bon Jovi, το “Please Forgive me” του Bryan Adams από το “Purple Rain”. Προτιμούσα ακόμα-ακόμα και το “White Dove” των Scorpions από τις μπαλάντες του «Πρίγκιπα».

Βέβαια όλα αυτά ποτέ δεν με εμπόδισαν να λατρεύω συγκροτήματα τύπου Behemoth, At The Gates, Rotting Christ κα, αν και η επιλογή αυτών των ονομάτων γίνεται περισσότερο για να τονίσω ότι ποτέ δεν είχα «κόλλημα» με τα μουσικά ακούσματα ούτε και χαρακτήρισα ποτέ κάποιον «πουλημένο» επειδή μαλάκωσε τον ήχο του. Αυτές ήταν νοοτροπίες της δεκαετίας του 80 και των πρώτων ετών των 90s που δυστυχώς περιόρισαν τη μουσική «ελευθερία» όλων των οπαδών της σκληρής μουσικής στη χώρα μας και οδήγησαν σε καταστάσεις κομπλεξισμού και υποκρισίας.

Φυσικά και η μουσική είναι θέμα γούστου. Αλλά άλλο είναι το γούστο και άλλο το χτίσιμο μια μεταλλικής περσόνας προς υπεράσπιση του αγνού και ανόθευτου heavy metal εθελοτυφλώντας για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου.

Ναι εθελοτυφλώντας.

Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός να βρίσκεται νεκρός ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της τελευταίας και βάλε τριακονταετίας (αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά ) και συ να προσποιείσαι ότι η pop κουλτούρα δεν αγγίζει τα μεταλλικά σου κεκτημένα.

Κανένας δεν σε υποχρεώνει να βγεις στο Facebook, twitter, instagram και να μοιρολογάς για τον ξαφνικό χαμό ενός καλλιτέχνη που δεν εκτιμάς, ασχέτως αν το κάνει το 70% των μουσικών που απαρτίζουν τις αγαπημένες σου μπάντες (πράγμα που μεταξύ μας θα έπρεπε να σε προβληματίσει) αλλά από την άλλη είναι εντελώς υποκριτικό να θεωρείς πιο σημαντικό γεγονός ότι οι In Flames ανακοίνωσαν ότι μπήκαν στο studio ή το ότι οι Black Sabbath έδωσαν ένα εξαιρετικό show στην Αυστραλία (τα παραδείγματα είναι εντελώς τυχαία).

Ο κόσμος γύρισε ανάποδα. Πολλά κτίρια φωτίστηκαν με μοβ χρώμα προς τιμή του “Πρίγκιπα”, ο Πρόεδρος της Αμερικής έβγαλε ανακοίνωση για τον θάνατο του, η NASA δημοσιεύει μια φωτογραφία στον λογαριασμό της στο twitter αφιερωμένη σ’ αυτόν ενώ το περιοδικό Rolling Stone μαζί με πολλές εταιρίες παγκοσμίου φήμης διαμόρφωσαν το χρώμα του λογοτύπου τους προς τιμή του.

Εντάξει όλα αυτά μπορεί να σ’ αφήνουν ασυγκίνητο. Αλλά όπως και να το κάνουμε δεν μπορεί να σ’ αφήσει ασυγκίνητο το γεγονός το ότι οι μισοί και βάλε μουσικοί που γουστάρεις αποτίουν φόρο τιμής σ’ ένα μουσικό είδωλο που κρύβεις πίσω από το δάχτυλο σου. Μετράω… Slash, Gene Simmons, Tom Morello, Corey Taylor, Jordan Rudess, John Petrucci, Mike Portnoy, Zakk Wylde, Paul Stanley, David Gilmour, Charlie Benante, Dark Tranquillity, Chris Cornell, Pearl Jam, Bruce Springsteen, Duff McKagan, Benjamin Weiman, Billy Graziadei, Rob Caggiano, Matt Sorum, Lzzy Hale, Jesse Leach, Sebastian Bach, Rex Brown και δεκάδες άλλοι.

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω μουσικά τον Prince ούτε να αναλύσω την προσφορά του σε αυτό που λέμε μουσική και παίξιμο ηλεκτρικής κιθάρας. Οι κιθαρίστες γνωρίζουν πολύ καλύτερα και τα έχουν ήδη πει πριν από μένα.

Είμαι όμως εδώ για να θίξω το γεγονός ότι ακόμα και εν έτει 2016, οι μισοί εκεί έξω νομίζουν πως το να αγνοήσουν ένα τόσο σημαντικό γεγονός μη θέλοντας να κλονίσουν τα σιδερένιo προσωπείο τους, τους κάνει περισσότερο αμόλυντους και αυθεντικούς.

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που μέχρι σήμερα έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που εκτιμούσαν τη μουσική ασχέτως τα μουσικά τους γούστα…

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Go to Top