ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ

Ελλάδα 2019: Arch/Matheos και τα μυαλά στα κάγκελα

Ως πότε ο μουσικός τύπος στην Ελλάδα θα δίνει στον αναγνώστη αυτό που θέλει να διαβάσει, βάζοντας σε δεύτερη & τρίτη μοίρα τα όσα συμβαίνουν στην παγκόσμια μουσική σκηνή; «Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια».  Αν είσαι υποστηρικτής αυτού του γνωμικού, δεν χρειάζεται να διαβάσεις το παρακάτω κείμενο.  «Γίνεται…

Ως πότε ο μουσικός τύπος στην Ελλάδα θα δίνει στον αναγνώστη αυτό που θέλει να διαβάσει, βάζοντας σε δεύτερη & τρίτη μοίρα τα όσα συμβαίνουν στην παγκόσμια μουσική σκηνή;

«Όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια». 

Αν είσαι υποστηρικτής αυτού του γνωμικού, δεν χρειάζεται να διαβάσεις το παρακάτω κείμενο. 

«Γίνεται να είσαι μεταλάς και να μην ακούς Manowar;», «Είναι μεταλάς όποιος δεν ακούει Manowar;» Όλοι ξέρουμε ότι εδώ χωρά μόνο μια απάντηση: ΟΧΙ!

Την ώρα που διαβάζω τις παραπάνω γραμμές σε ελληνική ιστοσελίδα εκατομμυρίων επισκέψεων, στη χώρα μας έχει συσταθεί διαστημικός οργανισμός, στην Βαρκελώνη άνοιξε ο πρώτος οίκος ανοχής με ανθρωποειδή ρομπότ, το ολόγραμμα του Ronnie James Dio βγαίνει σε περιοδεία, ενώ το Μέτσοβο φαντάζει λιγότερο γραφικό από τα παραπάνω ερωτήματα. 

200 likes, 59 καρδούλες, 11 χαμόγελα και ένα ουάου…

Σε μια Ελλάδα που ετοιμάζεται να ανακηρύξει δίσκο της χρονιάς το «Winter Ethereal» των Arch/Matheos, album που η Metal Blade μπορεί να έβγαλε σε κυκλοφορία μόνο για την αγορά της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και ίσως και σε αυτή του Εκουαδόρ, η παγκόσμια πραγματικότητα απέχει για ακόμα μια φορά παρασάγγας από την ελληνική. 

Φυσικά θα βρεθεί κάποιος με το επιχείρημα «Ρε φίλε, το Rolling Stone έγραψε πριν λίγες μέρες: Ο πρώην frontman των Fates Warning, John Arch, δημιουργεί prog metal μαγεία με τον παλιό του συνεργάτη Jim Matheos στο κομμάτι «Vermilion Moon»». 

Θα απαντήσω. Αν εξαιρέσουμε την μόδα της παρελθοντολογίας που προσπαθεί να τραβήξει μετά βίας κάτι από τα 80s, να σημειώσω ότι ο συντάκτης του αμερικανικού περιοδικού που έγραψε την συγκεκριμένη φράση, έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο για το album των Ween «Chocolate And Cheese», δίσκο που έκανε επιτυχία έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του, επειδή το κομμάτι «Voodoo Lady» μπήκε στις ταινίες «Dude, Where’s My Car» και «Roadtrip». Αυτό.

Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να διαβάσω ακόμα ένα αφιέρωμα για το πόσο αδικημένο album είναι το «Flow»των Conception και το πόσο μπροστά ήταν από την εποχή τους οι Νορβηγοί. Φοβερός δίσκος, αλλά φτάνει τόσο… 

Ας ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν έχω τίποτα με τα 80s. Άλλωστε η παιδική μου ηλικία βασίστηκε στο τρίπτυχο Iron Maiden, Νίκος Γκάλης και «Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια» αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εμμονή, την γραφικότητα και το ότι οι Warlord επανασυνδέθηκαν αποκλειστικά για να ανταποδώσουν την αγάπη των Ελλήνων οπαδών. Σεναριακά, και ο αλησμόνητος Νίκος Φώσκολος θα χασκογελούσε. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι αν στην Ελλάδα δεν είχαμε το διαδίκτυο για να ενημερωθούμε για την παγκόσμια μουσική σκηνή και περιμέναμε από τα εγχώρια έντυπα όπως συνέβαινε στα 80s και τα 90s, τότε να είστε σίγουροι ότι η επανασύνδεση των Psychotic Waltz θα ήταν το νέο της χιλιετίας. Όταν ο Buddy Lackey έφτιαξε τους κατά τα άλλα συμπαθητικούς Dead Soul Tribe φαντάζομαι θυμάστε ότι έπαιζε τρεις φορές τον χρόνο ζωντανά στην χώρα μας. Δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη. 

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα μου πείτε, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι το 2019, ονόματα όπως οι Architects, Deafheaven, Code Orange και Zeal & Ardor αναφέρονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο της χώρας μας λιγότερες φορές από τους Anvil και τους Armored Saint. Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να διαβάσω ακόμα ένα αφιέρωμα για το πόσο αδικημένο album είναι το «Flow»των Conception και το πόσο μπροστά ήταν από την εποχή τους οι Νορβηγοί. Φοβερός δίσκος, αλλά φτάνει τόσο… 

Δεν μπορώ με τίποτα να δεχθώ ότι κράζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τις υποψηφιότητες των Grammy και την ίδια ώρα κάνουμε 10 σελίδες αφιέρωμα για το πόσο -αδίκως ενδεχομένως- αδικημένες είναι μπάντες όπως οι Brocas Helm, Riot και Heir Apparent. Πρόσφατο παράδειγμα για ποδοσφαιρόφιλους. Δεν μπορείς ρε φίλε να προπονείς την Εθνική ομάδα εν έτει 2019 με τακτική Αλκέτα Παναγούλια του 1994. Όποια ηλικία και αν είσαι, όταν ο ρόλος σου είναι να ενημερώνεις μένοντας επίκαιρος στις ανάγκες του σύγχρονου ποδοσφαίρου δεν μπορείς να μπαίνεις στα αποδυτήρια και να λες αν είμαστε εμείς αυτοί που πρέπει δεν με νοιάζει ποιος είναι αντίπαλος. Με αυτή την τακτική εκτός από το φυσιολογικό να φας 3 από την Ιταλία, θα φας 3 και από την Αρμενία. Αν δεν έχεις κατανοήσει τον τρόπο παιχνιδιού του Van Dijk δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις γνωρίζοντας απλά και μόνο το πώς έπαιζε ο Romario. Σου αρέσει δεν σου αρέσει. Σε βολεύει δεν σε βολεύει. Ο δεκαοκτάχρονος δεν δίνει δεκάρα για το αν ο αγαπημένος σου παίχτης είναι ο Πελέ και άντε το πολύ πολύ να διαβάσει καμιά παράγραφο από αυτά που γράφεις. Έτσι, καταλήγεις να σε διαβάζουν οι συνομήλικοι σου και οι φίλοι σου που δεν ενδιαφέρονται για το σήμερα ή να κάνεις ραδιοφωνικές εκπομπές για βετεράνους ποδοσφαιριστές. Δηλαδή, 0.8 ακροαματικότητα.  

Ο «δάσκαλος» Στάθης Παναγιωτόπουλος όταν έκανε εκπομπή στο ραδιόφωνο και του ζητούσαν πχ το «The Trooper» των Iron Maiden έλεγε χαρακτηριστικά στο μικρόφωνο: «Φίλε, άκουσε το σπίτι σου. Έτσι και αλλιώς το ακούς όποτε θες, ακόμα και 10 φορές την ημέρα. Θες να το ακούσεις και στο ραδιόφωνο; Έλεος». 

Κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε στην άκρη το μουσικό μας γούστο, να το κρατήσουμε για το σπίτι μας και να αντιληφθούμε λίγο περισσότερο τις ανάγκες των καιρών. Μουσική δημοσιογραφία (φυσικά και δεν υφίσταται τέτοιος τίτλος στην Ελλάδα) δεν γίνεται με το τι ακούω εγώ αλλά με το τι ακούει ολόκληρος ο κόσμος. Δεν γίνεται δημοσιογραφία με βάση το ότι περιμένω με ανυπομονησία να επανακυκλοφορήσει με 2 bonus tracks το «Holy Land» των Angra τώρα που έφυγε από τη ζωή ο Andre Matos αλλά αν όντως αξίζει το «So, What» των While She Sleeps να βρίσκεται στη λίστα με τα καλύτερα album της χρονιάς.          

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ

Go to Top