Ακούσαμε τη μουσική τους και φτιάχνουμε το mixtape των Ιταλών horror masters.

Οι Ιταλοί πρωτομάστορες των horror soundtracks Goblin έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας με τα 4/5 της αυθεντικής τους σύνθεσης, υποσχόμενοι ένα ατμοσφαιρικό live που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις μνήμες μας.

Το rockyourlife.gr άκουσε για άλλη μια φορά τα albums αλλά και τα soundtracks του θρυλικού συγκροτήματος και σας προτείνει 15 κομμάτια, έτσι ώστε να έρθετε υποψιασμένοι στο live της 12ης Ιουνίου.

 

«Profondo Rosso» (from Profondo Rosso, 1975)
Οι φίλοι των ταινιών τρόμου έχουν τη συγκεκριμένη μελωδία από το αριστούργημα του Dario Argento «τατουάζ» στον μυαλό τους. Αφού πέταξε στα σκουπίδια τη μουσική του συμπατριώτη του πιανίστα Giorgio Gaslini χαρακτηρίζοντάς της ως… «απαράδεκτη» και έχοντας φάει άκυρο από τους Pink Floyd, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποφάσισε να στραφεί στους Goblin. Το ομώνυμο εναρκτήριο κομμάτι με το όργανο, τις κιθάρες και την εκπληκτική του ατμόσφαιρά βρίσκεται κοντά στο προοδευτικό rock των Yes και των King Crimson, κλείνοντας όμως το μάτι και στην jazz. Πραγματικά είναι αδύνατον να πιστέψεις πως αυτή ήταν μόλις η πρώτη απόπειρα των Goblin στον κόσμο των soundtracks.

«Goblin» (from Roller, 1976)
Εύκολη και προφανής επιλογή, αν και μέσα από το συγκεκριμένο album λατρεύω και το εναρκτήριο ομώνυμο track. Το γεγονός πως εδώ μιλάμε για μια «κανονική» κυκλοφορία και όχι για soundtrack, γέρνει την ζυγαριά προς τη rock και prog πλευρά των Goblin, χωρίς όμως να χάνεται ο κινηματογραφικός χαρακτήρας. Αυτή η «χρυσή τομή» συναντάται στο 11λεπτο έπος «Goblin», κομμάτι το οποίο περικλείει όλη την μαγεία της σπουδαίας αυτής μπάντας. Ανατριχιαστικά πλήκτρα, δαιδαλώδη κιθαριστικά περάσματα που φέρνουν στο νου τους Camel, τους Emerson Lake & Palmer και τους King Crimson (ξανά), jazz φράσεις στο μπάσο,  και φυσικά την ατμόσφαιρα σήμα-κατατεθέν που αναφέραμε στην αρχή.

«Suspiria» (from Suspiria, 1977)
Ακόμα μια προφανής επιλογή. Το κομμάτι που ανοίγει την ομώνυμη ταινία του Dario Argento είναι ίσως η πιο αναγνωρίσιμη μελωδία των Goblin, οι οποίοι πλέον μοιάζουν συνθετικά ασταμάτητοι. Οι πειραματισμοί του Claudio Simonetti με τα ορχηστρικά μέρη που υπάρχουν διάσπαρτα σε ολόκληρο το album σε καθηλώνουν. Ο Ιταλός πληκτράς το χαρακτήρισε ως το «magnum opus» τους και εγώ απλά θα προσθέσω πως αν στο παρελθόν δεν είχατε έρθει σε επαφή με την μουσική των Goblin, αυτός εδώ ο δίσκος είναι η αφετηρία σας. Κλασικό, cult, θρυλικό, ιστορικό, το αριστουργηματικό «Suspiria» είναι το διαβατήριο των Goblin στο πάνθεο της μουσικής ιστορίας.

«Seq.1 – Main Titles» (from La Via Della Droga, 1977)
Η συνεργασία με τον σκηνοθέτη Enzo Castellari στο «La Via Della Droga» ξεκινά με μια από τις πλέον αγαπημένες μου στιγμές από τους Goblin. Το soundtrack του film, δεύτερου μέσα στο 1977, μετά το «Suspiria» βρίσκει τους Ιταλούς να συνθέτουν για τις ανάγκες του film μικρά -κυρίως- μουσικά «σφηνάκια» με τις ψυχεδελικές, classic rock και funk επιρροές. Η μουσική των τίτλων αρχής του film χαρακτηρίζεται από τα εκπληκτικά κιθαριστικά leads του Massimo Morante, σε ένα 2λεπτο rock όργιο, του οποίου οι επιρροές φαίνονται ακόμα και σήμερα σε δεκάδες μπάντες και μουσικούς. Αν κάποιος ισχυριστεί ότι οι Goblin δεν είναι rock μπάντα, βάλτε του αυτό το κομμάτι.

«Le Cascate di Viridiana» (from Il fantastico viaggio del «bagarozzo» Mark, 1978)
Το 1978 βρίσκει τους Goblin να κυκλοφορούν ακόμα ένα studio album, το μοναδικό με φωνητικά (και στίχους στα Ιταλικά) στην μέχρι τότε καριέρα τους. Με πολλά pop και κάποια λίγα disco στοιχεία, ο concept δίσκος που διηγείται την ιστορία του Mark, ενός γιγαντιαίου εντόμου (!!!), αποτυγχάνει να κάνει αίσθηση και ξεχνιέται σχεδόν αμέσως. Οι αλλαγές στη σύνθεση είναι φανερό πως έχουν επηρεάσει και κουράσει το σχήμα, με ελάχιστες στιγμές να διασώζονται. Μια από αυτές είναι το instrumental (δε διάλεξα τυχαία κομμάτι χωρίς στίχους) «Le Cascate di Viridiana», που στέκεται με κάποιες αξιώσεις και δικαιολογεί τον μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω από τους Goblin.

«L’alba Dei Morti Viventi» (from Dawn Of The Dead, 1978)
Η μουσική από το θρυλικό film του George Romero το 1978 δε θα μπορούσε να απουσιάζει από την συγκεκριμένη λίστα, παρόλο που το soundtrack δεν αποτελεί και το σημαντικότερο έργο των Goblin. Η ιστορία θέλει τον Romero να χρησιμοποιεί «έτοιμη» μουσική για την δική του πρεμιέρα στην Αμερική, με τον Dario Argento να κυκλοφορεί το film στην Ευρώπη ως «Zombi», με τους Goblin φυσικά υπεύθυνους για τη μουσική. Το εναρκτήριο «L’alba Dei Morti Viventi» με το υπνωτικό του πέρασμα στα πλήκτρα, δημιουργεί μια άκρως τρομακτική ατμόσφαιρα, που οι fans των ταινιών horror εκτιμούν ιδιαίτερα ακόμα και σήμερα. «When there’s no more room in HELL, the dead will walk the earth».

«Patrick» (from Patrick, 1979)
Την μουσική για το «Patrick» έγραψε ο Αυστραλιανός συνθέτης Brian May (καμία σχέση με τον κιθαρίστα των Queen), με τον παραγωγό Dino De Laurentiis να ζητά τη βοήθεια των Goblin σε μια προσπάθειά του να κάνει την ταινία πιο γνωστή στην Ιταλική και Ευρωπαϊκή αγορά. Η φήμη άλλωστε των Goblin στα τέλη των 70s ήταν τέτοια, που κάθε εμπλοκή τους σε ταινία ήταν συνώνυμο της επιτυχίας, τουλάχιστον στην ήπειρό μας. Παρόλο που το «Metamorfosi» αποτελεί το γνωστότερο μουσικό μέρος του film, επέλεξα το «Patrick» κυρίως λόγω της ατμόσφαιράς του, αλλά και της δομής του, με το κομμάτι να έχει εκτός απο κινηματογραφική μουσική και στοιχεία από prog rock.

«Buio Omega» (from Buio Omega, 1979)
Σε μια μεταβατική περίοδο για την μπάντα, τα soundtracks των ταινιών «Amo Non Amo», «Squadra Antigagsters» και «Buio Omega» που κυκλοφόρησαν το 1979, δείχνουν τους Goblin να περνούν μια κάμψη, κάτι που θα οδηγήσει τελικά στην έξοδο τους Claudio Simonetti και Massimo Morante. Ακολουθώντας τη μόδα της εποχής, οι Goblin φλερτάρουν έντονα με την funk και disco σκηνή, με το ομώνυμο κομμάτι από το soundtrack του «Buio Omega» να αποτελεί την πιο αξιομνημόνευτη στιγμή τους. Η χαρακτηριστική ατμόσφαιρα της μπάντας με τα spooky πλήκτρα και τις jazz μπασογραμμές, είναι εδώ για να μας θυμίσουν το μεγαλείο του πρόσφατου παρελθόντος των Goblin.

«Connexion» (from Contamination, 1980)
Τα χρόνια της παρακμής συνεχίζονται για τους Goblin, οι οποίοι πλέον χωρίς τους Claudio Simonetti και Massimo Morante στη σύνθεσή τους, καλούνται να σταθούν στα πόδια τους και να δουν πως θα κινηθούν στη «νέα εποχή». Το «Connexion» μέσα από «Contamination» στην αυγή των 80s έχει μεν όλα τα κλισέ της μουσικής εκείνης της δεκαετίας, δείχνει όμως πως η μπάντα έχει ακόμα ιδέες και βενζίνη να κάψει. Το όργανο, το βασικό κιθαριστικό θέμα αλλά και τα ατμοσφαιρικά αναλογικά πλήκτρα βάζουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των οπαδών της μπάντας. Μια στιγμή αναλαμπής σε μια -κατά τα άλλα- αρκετά δύσκολη εποχή για τους Goblin.

«Tenebre» (from Tenebre, 1982)
Ο Dario Argento αναλαμβάνει να τραβήξει το κάρο των Goblin μέσα από τον βούρκο και το 1982 αναθέτει στους Simonetti/Pignatelli/Morante να γράψουν τη μουσική της ταινίας «Tenebre», σώζοντας έτσι το status και την ιστορία της μπάντας. Αν και το soundtrack δεν κυκλοφορεί -λόγω δικαιωμάτων- κάτω από το όνομα των Goblin, οι οποίοι παρεμπιπτόντως την ίδια χρονιά κυκλοφορούν το άθλιο «Volo», η μουσική του είναι ό,τι πιο κοντά ακούμε στους κλασικούς Goblin. Σε έναν χορταστικό δίσκο με πολλές εξαιρετικές στιγμές, όπως το «Gemini» και το «Waiting Death», το εναρκτήριο ομώνυμο μουσικό θέμα αποτελεί ακόμα και σήμερα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ευρύτερης ιστορίας των Ιταλών. Επιτέλους…

«Jennifer» (from Phenomena, 1985)
Με τους Goblin πλέον ουσιαστικά διαλυμένους και τα μέλη τους να συνεισφέρουν μουσική σε διάφορες συνεργασίες, ο Argento επιχειρεί ακόμα μια ανάσταση του συγκροτήματος. Ο Claudio Simonetti με τον μπασίστα Fabio Pignatelli βάζουν ορισμένες πολύ αξιόλογες πινελιές σε ένα soundtrack στο οποίο συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Iron Maiden (με το «Flash Of The Blade») και οι Motorhead (με το «Locomotive»). Με εντελώς 80s αισθητική όπως επιτάσσει πλέον η μόδα της εποχής αλλά και η αισθητική του Simonetti, το ντουέτο ανοίγει το soundtrack με το ομώνυμο κομμάτι, με τα «Jennifer», «Wind» και «Jennifer’s Friends» να ακολουθούν. Η σοπράνο που πατάει πάνω στη μουσική της μπάντας, είναι ένα δείγμα της μεγαλομανίας του Ιταλού πληκτρά, ο οποίος όμως υπογράφει 4 συνθέσεις που «ξεδιψάνε» τους οπαδούς της μπάντας.

«La Chiesa» (from La Chiesa, 1989)
Ο μπασίστας των Goblin Fabio Pignatelli σε συνεργασία έκπληξη με τον τεράστιο Keith Emerson υπογράφουν στα τέλη των 80s το soundtrack της ταινίας «La Chiesa» (The Church). Η συνύπαρξη των δύο καλλιτεχνών κρίνεται απόλυτα επιτυχημένη, με τον Pignatelli να τιμά το όνομα των Goblin με το παραπάνω, γράφοντας μαζί με τον πολύπειρο πληκτρά των Emerson, Lake & Palmer ένα πομπώδες soundtrack που μπορεί εκ πρώτης όψεως να μην έχει μεγάλη σχέση με την ιστορία των Goblin, με μια πιο προσεκτική ακρόαση όμως θα σας κάνει να ανακαλύψετε το DNA της μπάντας και εδώ. Το ομώνυμο κομμάτι είναι από τα πλέον αντιπροσωπευτικά.

«Non Ho Sonno» (from Non Ho Sonno, 2001)
«Argento and Goblin are finally back together again» αναγράφεται στο poster της ταινίας «Non Ho Sonno» το 2001, με τον Ιταλό σκηνοθέτη να επιχειρεί τη μεγάλη επιστροφή τόσο του ίδιου όσο και των Goblin. Ο Massimo Morante, στο ομώνυμο κομμάτι του soundtrack, μας χαρίζει ένα heavy κιθαριστικό θέμα, με τον Claudio Simonetti να προσθέτει τα πλήκτρα-σήμα κατατεθέν του σε μια τέλεια μίξη progressive rock και κινηματογραφικής μουσικής. Με τα 47 λεπτά αυτού τους του album, οι Goblin έδειξαν πως μπορούν να παρακολουθήσουν τις σύγχρονες μουσικές τάσεις, παραμένοντας όμως πιστοί στον ήχο που τους καθιέρωσε. Εξαιρετικό και απίστευτα heavy για τα δεδομένα τους, το «Non Ho Sonno» soundtrack αποτελεί μια εμφατική επιστροφή!

«Magic Thriller» (from Back To The Goblin, 2005)
Ένα από τα κομμάτια που συναντά κανείς πλέον συχνά-πυκνά στο set list των συναυλιών των Goblin επέλεξα μέσα από το συγκεκριμένο LP, το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και βρίσκει τους Goblin να κινούνται σε πιο προοδευτικές rock φόρμες. Συμφωνικό και πομπώδες, αλλά ευτυχώς όχι πολύ «φορτωμένο» μουσικά, με κάποιες easy listening πινελιές («Lost In The Universe») να κάνουν την εμφάνισή τους, το συγκεκριμένο album βάζει τους Goblin στη σύγχρονη μουσική σκηνή. Μπορεί να λείπει πλέον η κινηματογραφική ατμόσφαιρα των πρώτων τους αριστουργημάτων, όμως οι progressive rock εξάρσεις που βρίσκονται εδώ σε αφθονία θα ικανοποιήσουν τους μουσικόφιλους.

In The Name Of Goblin (from Four Of A Kind, 2015)
Μέσα από το πιο πρόσφατο studio album τους το 2015, το «In The Name Of Goblin» είναι από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν με τα πλήκτρα και την ατμόσφαιρα να προσεγγίζον με αξιώσεις το μεγαλείο των «Suspiria» και «Profondo Rosso». Με τους Massimo Morante Maurizio Guarini να δίνουν την σκυτάλη ο ένας στον άλλο, το κομμάτι σε μαγεύει με την δομή και τις μελωδίες του. Με τα 4/5 της αυθεντικής τους σύνθεσης, οι Goblin δείχνουν πως ακόμα έχουν πράγματα να πουν μουσικά και κάπως έτσι το album αποθεώνεται από τους fans και αποτελεί το «διαβατήριο» της μπάντας για περισσότερες συναυλίες σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.