ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS/TOP STORIES

Επιλέγουμε τους 20 καλύτερους δίσκους για το πρώτο μισό του 2020

Τα albums που μας ενθουσίασαν στο πρώτο μισό της χρονιάς. Το 2020 είναι μια από τις χειρότερες χρονιές για την μουσική βιομηχανία, με την πανδημία του COVID-19 να έχει ανατρέψει τα σχέδια μουσικών, συγκροτημάτων, διοργανωτών αλλά και των fans που βλέπουν μια συναυλιακή χρονιά να χάνεται. Παρόλα αυτά, είτε στην…

Τα albums που μας ενθουσίασαν στο πρώτο μισό της χρονιάς.


Το 2020 είναι μια από τις χειρότερες χρονιές για την μουσική βιομηχανία, με την πανδημία του COVID-19 να έχει ανατρέψει τα σχέδια μουσικών, συγκροτημάτων, διοργανωτών αλλά και των fans που βλέπουν μια συναυλιακή χρονιά να χάνεται.

Παρόλα αυτά, είτε στην αρχή της χρονιάς, είτε ακόμα και εν μέσω πανδημίας, κάποιοι μουσικοί και συγκροτήματα αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν τις δουλειές τους και να χαρίσουν στους fans μερικές πολύ αξιόλογες μουσικές στιγμές.

Παρακάτω παραθέτουμε σε αλφαβητική σειρά τα albums που έκαναν σε εμάς μεγαλύτερη αίσθηση σε αυτό το πρώτο μισό της χρονιάς και αυτά που θεωρούμε ότι στο τέλος του έτους θα βρίσκονται στις λίστες μας με τις κορυφαίες κυκλοφορίες του έτους.

The 1975 – Notes On A Conditional Form

Τα 21 τραγούδια του «Notes On A Conditional Form» ίσως σας φανούν πολλά, όμως πατώντας το play θα δείτε πως η ακρόαση κυλά ευχάριστα και με πολλές εκπλήξεις. Οι 1975 δεν κολλάνε σε ταμπέλες και φλερτάρουν με διαφορετικούς ήχους και μουσικές, χαρίζοντας μας έναν από τους πιο περιπετειώδεις δίσκους της χρονιάς. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι εδώ έχουμε «κάτι για όλους».

 

Asking Alexandria – Like A House On Fire

Μπορεί να έχουν χάσει λίγη από την δυναμική του ήχου τους, ακολουθώντας ελαφρώς πιο εμπορικά μονοπάτια, όμως οι Asking Alexandria συνεχίζουν να γράφουν καταπληκτική μουσική. Το «Like A House On Fire» είναι γεμάτο με sing-along τραγούδια και αυτό στο σύγχρονο rock γίνεται πλέον όλο και πιο δύσκολο.

 

Blanco White – On The Other Side

Έχοντας κυκλοφορήσει μια σειρά από EPs τα προηγούμενα χρόνια, ο Blanco White (aka Josh Edwards) κυκλοφόρησε επιτέλους στην αρχή της χρονιάς το full-length ντεμπούτο το. Έχοντας ως όπλο την καταπληκτική του φωνή αλλά και τις σπουδές που έκανε πάνω στο φλαμένκο, ο Άγγλος κυκλοφορεί έναν από τα καλύτερα indie/folk albums της χρονιάς. Το όνομα του σίγουρα θα μας απασχολήσει αρκετά στο μέλλον.

 

Code Orange – Underneath

Η επιλογή μας για τον χώρο του πιο ακραίου metal δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τους Code Orange. Πολύ πιο σίγουροι μετά την τεράστια επιτυχία του προ τριετίας «Forever», οι Αμερικανοί σαρώνουν για ακόμα μια φορά και βάζουν υποψηφιότητα για έναν από τους δίσκους της χρονιάς, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με την πιο extreme πλευρά της heavy μουσικής.

 

Hällas – Conundrum

Με τις prog επιρροές τους σε πρώτο πλάνο, οι Σουηδοί καταφέρνουν να κάνουν το αναχρονιστικό η αλήθεια είναι rock τους ιδιαιτέρως ελκυστικό. Πομπώδες, συμφωνικό (όπως το όρισαν οι μεγάλοι των 70s), υπερβολικό, κιτς, νοσταλγικό, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που μπορείς να του δώσεις. Ακούγοντας όμως τις μελωδίες του δεν μπορείς να μην πατήσεις αρκετές φορές το repeat στο player σου. Εξαιρετικό!

 

Katatonia – City Burials

Ανεξάντλητοι, με διάθεση περαιτέρω εξερεύνησης, οι Katatonia συνεχίζουν να κυκλοφορούν συγκλονιστικές δουλειές. Το «City Burials» είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί και μοιάζει να συγκεντρώνει στα τραγούδια του όλη την συνθετική σοφία που έχουν πλέον τα μέλη της μπάντας. Δίσκος μνημείο για την δισκογραφία των Σουηδών αλλά και για τον σύγχρονο μελαγχολικό προοδευτικό ήχο.

 

Kvelertak – Splid

Η αλλαγή τραγουδιστή όχι μόνο δεν φρέναρε τους Νορβηγούς, αλλά τους έδωσε μια δυνατή κλωτσιά για να φύγουν μπροστά και να εξαπολύσουν ακόμα έναν μουσικό θρίαμβο. Το «Splid» αφήνει μίλια πίσω του το εσωστρεφές και άνισο «Nattesferd» και βάζει ξανά το όνομα των Kvelertak στα χείλη των οπαδών. Το πάρτι συνεχίζεται.

 

Lamb Of God – Lamb Of God

Με το πόδι στο γκάζι, χωρίς διάθεση για πολλά «φτιασίδια» στον ήχο τους, οι Lamb Of God δίνουν το όνομα τους στο νέο album και κάνουν σαφές ότι εδώ έχουμε με έναν in-your-face δίσκο. Το θέλαμε και το πήραμε.

 

Lowrider – Refractions

Κυκλοφορείς το ντεμπούτο σου το 2000 και χάνεσαι από προσώπου γης. Εμφανίζεσαι δισκογραφικά 20 χρόνια μετά και πιστεύεις ότι μπορώ να σε πάρω σοβαρά; Και όμως, οι Lowrider διαλύουν κάθε έννοια λογικής και μας χαρίζουν το κορυφαίο -εκτός απροόπτου- album του 2020 στον heavy rock χώρο.

 

Oranssi Pazuzu – Mestarin Kynsi

Οι Oranssi Pazuzu δε αφορούν πλέον μονάχα το κοινό της extreme σκηνής. Το «Mestarin Kynsi» είναι το πιο ψυχεδελικό, πιο απόκοσμο και πιο κινηματογραφικό album της έτσι και αλλιώς σπουδαίας καριέρας τους. Δίσκος ογκόλιθος που λυτρώνει τους ίδιους και είναι δεδομένο πως θα αποτελέσει αρχέτυπο για το metal της νέας δεκαετίας.

 

Ozzy Osbourne – Ordinary Man

Ίσως η συγκινητική προσπάθεια του madman να παραμείνει στο rock προσκήνιο να είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το «Ordinary Man», όμως κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι στο 12o του album ο βετεράνος θεός του heavy metal δεν τα καταφέρνει περίφημα. Έχοντας δίπλα του σπουδαία στηρίγματα, ο Ozzy τιμά το όνομα του και την ιστορία του με τον καλύτερο τρόπο. Και αυτό αρκεί.

 

Paradise Lost – Obsidian

Η επιστροφή των Άγγλων στον ήχο που τους καθιέρωσε δεν θα ήταν αρκετή για το «Obsidian», αν όντως εδώ δεν μιλούσαμε για μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει τα τελευταία χρόνια. Μελωδικό όσο πρέπει, λιγότερο doom σε σχέση με το «Medusa», οι Paradise Lost δείχνουν να διανύουν μια δεύτερη νεότητα, κάτι υπερβολικά δύσκολο για κάθε συγκρότημα με 30+ χρόνια πορείας.

 

Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs – Viscerals

Καταπληκτικό τρίτο album από τους Βρετανούς, οι οποίοι συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, δίνοντας μας τον πιο μελωδικό και πιο πιασάρικο δίσκο τους. Φοβερές και γεμάτες ενέργεια ενορχηστρώσεις, ερμηνείες που σε πορώνουν και ένας ήχος που δείχνει να μπορεί να σταθεί εύκολα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.

 

Run The Jewels – RTJ4

Hip hop. Ναι! Οι Run The Jewels βγάζουν έναν από τους πιο μεστούς και ώριμους πολιτικούς δίσκους της χρονιάς και ένα album με τεράστιο rock ενδιαφέρον από τις συμμετοχές των Zach de la Rocha (Rage Against The Machine) και Josh Homme (Queens Of The Stone Age). Ανοίχτε τα μυαλά και τα αυτιά σας και απολαύστε τον πύρινο λόγο των EL-P και Killer Mike.

 

Sepultura – Quadra

Οι «νέοι» Sepultura προσαρμόζονται στις επιταγές της εποχής και μας χαρίζουν ένα groove διαμάντι που στέκεται με αξιώσεις δίπλα στα διαμάντια του παρελθόντος. Όσοι έχουν ξεκολλήσει σε ποιον τελικά ανήκει η ιστορία των Seps, απολαμβάνουν τον καλύτερο δίσκο της μπάντας από την εποχή του «Roots». Και… Eloy Casagrande, είσαι μεγάλος!

 

The Strokes – The New Abnormal

Οι Strokes μαγειρεύουν τις ηλεκτρικές καταβολές τους με τους πειραματισμούς της περασμένης δεκαετίας και για πρώτη φορά δείχνουν τόσο σίγουροι για το ηχητικό αποτέλεσμα που μας προσφέρουν. Το «The New Abnormal» αποτελεί με διαφορά την πιο σοφή δισκογραφική τους πρόταση και ένα album πυξίδα για τους ίδιους στο μέλλον.

 

Tame Impala – The Slow Rush

Ο Kevin Parker δεν βιάστηκε να κεφαλαιοποιήσει την τεράστια επιτυχία του «Currents», με αποτέλεσμα το «The Slow Rush» να ακούγεται ως η φυσική συνέχεια του σπουδαίου προκατόχου του. Και μπορεί ο δίσκος να έχει περισσότερα pop στοιχεία, όμως ο τρόπος με τον οποίο ο Parker ξεδιπλώνει τις συνθέσεις του παραμένει εξαιρετικά εθιστικός.

 

Testament – Titans Of Creation

Ίσως η πιο αδικημένη μεγάλη thrash μπάντα όλων των εποχών, παίρνει το αίμα της πίσω με την κυκλοφορία του εκπληκτικού «Titans Of Creation». Με ένα ονειρικό line-up, οι βετεράνοι μάστορες του thrash γνωρίζουν ότι έχουν δημιουργήσει ένα μαγικό album και έχουν κάθε λόγο να υπερηφανεύονται για αυτό. Και εμείς μαζί τους.

 

Those Damn Crows – Point Of No Return

Ο δεύτερος δίσκος κάθε συγκροτήματος είναι εξαιρετικά σημαντικός και οι Those Damn Crows φρόντισαν να δικαιώσουν τις προσδοκίες όσων πίστεψαν σε αυτούς. Σύγχρονο rock, μελωδικό και πιασάρικο, από αυτά που ακούς στο ραδιόφωνο αλλά και σε ένα κλασικό rock bar. Η Βρετανική απάντηση στους Shinedown και τους Alter Bridge είναι ηχηρή.

 

Trivium – What The Dead Men Say

Αν υπάρχει μια μπάντα που οσμίζεται προς τα πού πηγαίνει το metal της επόμενης δεκαετίας, αυτή είναι οι Trivium. Κρατώντας τα καλύτερα συστατικά των προηγούμενων δουλειών τους και διατηρώντας τα υψηλά ηχητικά και συνθετικά standards, το συγκρότημα Matt Heafy ανοίγει ξανά δρόμους για το υπόλοιπο ιδίωμα.

Έγκυρες ειδήσεις από όλο το φάσμα της rock και όχι μόνο μουσικής, την ώρα που συμβαίνουν, όταν συμβαίνουν σε συνεχή ροή από την συντακτική μας ομάδα.

Latest from IN FOCUS

Go to Top