Η κυκλοφορία του «Villains» μας άνοιξε την όρεξη για περισσότερο Josh Homme.

Ένα από τα πλέον αναμενόμενα albums της χρονιάς είναι το «Villains» και εμείς είπαμε να περάσουμε από το μικροσκόπιο του rockyourlife.gr ολόκληρη τη δισκογραφία των Queens Of The Stone Age, βάζοντας τα studio albums τους από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

Με δεδομένο ότι το «Villains» κυκλοφορεί επίσημα σήμερα, Παρασκευή 25 Αυγούστου, δε το συμπεριλάβαμε στην λίστα μας, δίνοντάς του τα απαραίτητα ακούσματα.

… Like Clockwork (2013)
Θα σταθώ σε δύο σημεία για να δικαιολογήσω τη χαμηλή θέση του «… Like Clockwork» σε αυτήν τη λίστα, αφού πρώτα ξεκαθαρίσω ότι οι QOTSA δεν έχουν κυκλοφορήσει κακό album. Το πρώτο σημείο είναι η ποιότητα των καλεσμένων που αφήνει τεράστιες προσδοκίες, οι οποίες τελικά δε δικαιώνονται στον βαθμό που θα ήθελα και θα περίμενα. Γιατί όταν στα credits του album σου έχεις αστέρες όπως οι sir Elton John, Dave Grohl, Alex Turner, Trent Reznor και φυσικά τον Mark Lanegan, περιμένεις από αυτούς να κάνουν τη διαφορά και να αφήσουν στο album και τη δική τους σφραγίδα, πράγμα που εδώ δε συμβαίνει σε καμία περίπτωση. Το δεύτερο -και πιο βασικό σημείο- είναι η έλλειψη ρίσκου από τον Josh Homme. Και εξηγώ. Στο «Keep Your Eyes Peeled» ακούω το riff που χρειάζομαι για να κουνήσω το κεφάλι μου και το «I Sat By The Ocean» έχει τη δύναμη να εισβάλει στο ραδιόφωνο, χωρίς να «νερώνει» την μουσική μαγκιά της μπάντας. Αυτοί είναι οι QOTSA της νέας δεκαετίας και μέχρι εδώ τέλεια. Αλλού είναι το πρόβλημα. Ο Homme, ίσως για πρώτη φορά στην καριέρα του, δείχνει διστακτικός. Θέλει να κάνει ακόμα μεγαλύτερο άνοιγμα προς την pop και το καταλαβαίνεις ότι γουστάρει να χορέψει με την κιθάρα του κάτω από μια τεράστια ντισκομπάλα. Την τελευταία στιγμή όμως κωλώνει σαν έφηβος που πάει στα πρώτα του πάρτι. Κάπως έτσι, εκεί που δείχνει να απολαμβάνει τα πρώτα του βήματα προς το dance floor με την εξωστρέφεια του «If I Had A Tail», έρχεται το «My God Is The Sun» και σε γυρίζει πίσω στα «Rated R» και «Songs For The Dead». Και είναι κακό αυτό θα πει κάποιος; Σίγουρα όχι. Είναι όμως ξενέρωτο. Γιατί εγώ έχω μάθει τον Homme να μη μασάει ακόμα και σε πιο ζόρικες καταστάσεις. Eίναι τελικά το «… Like Clockwork» ένας μέτριος δίσκος; Θα είμαι ειλικρινής. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν τελικά ο Homme αποφάσισε να ξεδώσει για τα καλά, ήρθε το «Villains» και τον δικαίωσε.

Lullabies To Paralyze (2005)
Πρόκειται για το album των QOTSA που έχω ακούσει λιγότερο και για αυτό δεν έχω εξήγηση. Οι αλλαγές στο line-up και η απουσία του Nick Oliveri ίσως είναι ένας λόγος, αλλά μάλλον αυτό είναι μια αστεία δικαιολογία. Το «Lullabies To Paralyze» μοιάζει να έχει βγει με πόνο και αίμα και με σκοπό να διατηρήσει τα κεκτημένα του εκπληκτικού «Songs For The Deaf» 3 χρόνια νωρίτερα. Το κακό είναι πως ο Josh Homme δείχνει μετά από χρόνια να μην απολαμβάνει την ασπίδα που του προσέφεραν στο πρόσφατο παρελθόν οι εκλεκτοί καλεσμένοι του. ΟΚ, ο Mark Lanegan δίνει τον καλύτερο του εαυτί στα κομμάτια που συμμετέχει, ενώ και ο σπουδαίος Billy Gibbons των ZZ Top βάζει την δική του αλητεία σε μερικά άλλα, όμως η γενικότερη αίσθηση είναι πως ο πρώην κιθαρίστας των Kyuss μοιάζει περισσότερο απορροφημένος στο να διαχειριστεί την κρίση, παρά να στο να γράψει έναν σπουδαίο δίσκο. Ακόμα και έτσι όμως, το «Lullabies…» έχει τις στιγμές του. τα «I Never Came» και «Everybody Knows That You Are Insane» είναι δύο πραγματικά εμπνευσμένα τραγούδια με υπέροχες φωνητικές μελωδίες, το refrain του «Little Sister» σου τρυπάει τον εγκέφαλο, το «In My Head» θα σε πορώσει, ενώ και το «Tangles Up In Pain» διοχετεύει punk ηλεκτρισμό στο σώμα σου. Δυστυχώς, στο «Lullabies…» τα καλά κομμάτια μοιάζουν να έχουν στοιβαχτεί στο πρώτο μισό, με το album στη συνέχεια να κάνει κοιλιά. Μακράν ο δίσκος με τα περισσότερα προβλέψιμα στοιχεία και σίγουρα ο λιγότερο εθιστικός. Χμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος που του έχω αφιερώσει τα λιγότερα ακούσματα σε σχέση με τα υπόλοιπα albums των QOTSA.

Era Vulgaris (2007)
Το «Era Vulgaris» σηματοδοτεί την έναρξη της νεότερης εποχής των QOTSA. Είναι ο δίσκος στον οποίο ο Josh Homme βλέπει τους pop/disco σπόρους που είχε φυτέψει τα προηγούμενα χρόνια να φυτρώνουν και να μεγαλώνουν. Είναι ο δίσκος που έχει πασπαλιστεί με χρυσόσκονη και την κοσμοπολίτικη αύρα του Los Angeles. Είναι επίσης το album που φανερώνει, μετά τις αναταράξεις του «Lullabies To Paralyze», τις ηγετικές ικανότητες του πρώην κιθαρίστα των Kyuss. Α! Ναι! Και για κάποιους λίγους, είναι απλά ο δίσκος στον οποίο υπάρχει το «Make It Wit Chu», ακόμα και αν  έτσι αδικούνται τα πιασάρικα «3s & 7s» και «Sick Sick Sick». Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για το πιο ευθύ και άμεσο album των QOTSA, με μικρά σε διάρκεια κομμάτια και με σαφέστατα πιο γυαλισμένη παραγωγή. Είναι το άρμα που θα επιχειρήσει να βάλει το rock του Josh Homme σε μεγαλύτερα clubs και arena shows, με τα new wave στοιχεία σε κομμάτια όπως τα «Battery Acid» και «I’m Designer» να φέρνουν έναν αέρα ανανέωσης και εξωστρέφειας, χωρίς ευτυχώς να αλλοιώνεται το DNA της μπάντας. Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το «Era Vulgaris» μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως ο δίσκος που απομάκρυνε οριστικά τους QOTSA από τον ήχο της ερήμου, αλλάζοντας παράλληλα αρκετά και την ανθρωπογεωγραφία των οπαδών τους. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί με αυτό το album έκλεισαν οριστικά την πόρτα στο group. Αυτό όμως ήταν κάτι που ευτυχώς δε θα άγγιζε καθόλου τον Josh Homme. Άλλωστε ήταν ένα έργο που είχε ξαναδεί το 1998.

Queens Of The Stone Age (1998)
Το εξώφυλλο σε προϊδέαζε, έστω και αν δεν ήθελες να το πιστέψεις. Οι νεοσύστατοι QOTSA των Josh Homme και Alfredo Hernandez ΔΕΝ θα ήταν η συνέχεια των Kyuss. Οι πρώτες νότες του «Regular John» διαλύουν πλέον κάθε αμφιβολία. Ο Homme, παράλληλα με τα Desert Sessions του, αρχίζει να βλέπει το μουσικό του μέλλον, το οποίο δεν περιορίζεται στα όρια του Palm Desert. Θέλει μια μπάντα με πιο αλήτικο κλασικό punk/rock ήχο, αγαπάει τον Iggy και τους Stooges και ναι, τολμώ να πω, θέλει να γράψει hits. Μεγάλα hits που θα παίζονται παντού. Και το καταφέρνει με το καλημέρα.  Το album είναι γεμάτο από τέτοια, με τον Homme να κρατάει ελάχιστα πράγματα από τους ηγέτες του desert rock που είχαν διαλυθεί επίσημα έναν χρόνο νωρίτερα. Τα ωμά riffs των «Walkin’ On The Sidewalks» και «Mexicola» αλλά και οι σκόρπιες ψυχεδελικές πινελιές («Hispanic Impressions») έχουν κάτι από το παρελθόν. Από την άλλη έχεις τον ρομποτικό ήχο του «You Would Know», τις χορευτικές εξάρσεις του «The Bronze», και φυσικά το μαγικό «If Only», ένα από τα κομμάτια που δείχνει ίσως με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει ο Homme. Ας είμαστε ειλικρινείς. Είναι σίγουρα πολλοί αυτοί που με την κυκλοφορία του «Queens Of The Stone Age» έσπευσαν να τον αναθεματίσουν. Είναι όμως πολλοί περισσότεροι εκείνοι που εξαιτίας αυτού του album έμαθαν τους Kyuss.

Songs For The Deaf (2002)
Η επιτυχία του «Rated R» δύο χρόνια νωρίτερα, γέμισε με αυτοπεποίθηση τον Homme, ο οποίος έχοντας στο πλευρό του μια σπουδαία ομάδα καλεσμένων, αλλά και την dream team του Palm Desert δημιουργεί το ονειρικό «Songs For The Deaf». Και μπορεί κάποια από τα κομμάτια του δίσκου να τα είχαμε ακούσει ξανά στα Desert Sessions, όμως εδώ αποκτούν ακόμα πιο ουσιώδη υπόσταση. Το concept που ξεδιπλώνεται -με το ταξίδι με αυτοκίνητο από το Los Angeles στο Joshua Tree- κερδίζει αμέσως το ενδιαφέρον σου. Οι Mark Lanegan και Dave Grohl φυσικά αποδεικνύονται άξιοι συνεπιβάτες του Homme, ενώ και ο Nick Oliveri ακούγεται πιο επικίνδυνος και πιο πουτανιάρης από ποτέ. Όλα αυτά μαζί όμως δεν επισκιάζουν και δεν εκτοπίζουν την απίστευτη συνθετική δουλειά που έχει γίνει εδώ. Το «Songs For The Deaf» έχει ορισμένα από τα πιο πιασάρικα τραγούδια που έχουμε ακούσει ποτέ από τον Josh Homme. Από το garage rock του «Another Love Song», στην heavy pop των «Go With The Flow» και «No One Knows» και από εκεί στο heavy riffing των «Song For The Dead» και «You Think I Ain’t Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire», το τρίτο album των QOTSA είναι punk, είναι ραδιοφωνικό, είναι desert, είναι κλασικό και μυρίζει δρόμο και καταχρήσεις. Είναι το ιδανικό soundtrack μιας «κακογυρισμένης» b-movie από τα 80s που όμως για κάποιον λόγο θέλεις να βλέπεις ξανά και ξανά. Είναι απλά, ένα από τα καλύτερα albums της περασμένης δεκαετίας.

Rated R (2000)
Μπορείς να παίζεις ένα απλό ακόρντο τραγουδώντας τις ίδιες 6 λέξεις (και τι λέξεις…) καμιά 15αρια φορές, να προσθέτεις άλλη μια στο refrain, και αυτό να είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια σου; Όταν λέγεσαι Josh Homme και έχεις γράψει το «Feel Good Hit Of The Summer» η απάντηση είναι… ναι, μπορείς. Και το «Rated R» είναι αυτό ακριβώς. Είναι ο θρίαμβος της απλότητας, είναι το rock που πήρε ο Iggy Pop από τους Beatles, το παραμόρφωσε και μας το έφτυσε στα μούτρα. Θορυβώδες μα και ραδιοφωνικό («The Lost Art Of Keeping A Secret»), μελωδικό και αλήτικο, trippy («Better Living Through Chemistry»), τραχύ και συχνά επαναλαμβανόμενο -όπως ακριβώς και το αφιλόξενο τοπίο στο Joshua Tree- το «Rated R» είναι το rock της ερήμου που για πρώτη φορά καταφέρνει να ακουστεί έξω από τα όριά του. Και σε αυτή του την προσπάθεια ο Homme δεν είναι μόνος. Με τον Nick Oliveri να στέκεται στο πλευρό του τραγουδώντας στα «Auto Pilot», «Quick And To The Pointless» και «Tension Head» και τον Mark Lanegan να δίνει ρέστα στο «In The Fade», το «Rated R» είναι ο απόλυτος μοντέρνος rock δίσκος, σε μια εποχή που τον είχε απόλυτα ανάγκη. Κλασικό και αξεπέραστο όσα χρόνια και αν περάσουν.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.