Θέλω να αναρωτηθείτε. Τι είναι αυτό που σας φρικάρει περισσότερο σε μία ταινία τρόμου; Και δεν λέω τυχαία «φρικάρει» για την παραστατικότητα του ρήματος. Το λέω για να σκεφτείτε πραγματικά αυτό που σας φρικάρει, όχι αυτό που σας κάνει «μπού» και τρομάζετε, αλλά αυτό που αφού τελειώσει η ταινία θα κυριεύσει τις σκέψεις σας κυρίως κατά την REM φάση της νύχτας.

Αρκετοί θα πουν κλόουν ή πορσελάνινες κούκλες που ανοίγουν απότομα τα μάτια τους και κινούν τις κουκλίστικες αρθρώσεις τους. Άλλοι ίσως να εστιάσουν σε μεταφυσικές αγωνίες τύπου φαντάσματα ή τέρατα. Οι περισσότεροι, όμως, θα πουν τα μικρά κοριτσάκια ειδικά όταν έχουν μακριά μαύρα μαλλιά. Δείτε και την πίτα γιατί στο rockyourlife μιλάμε μόνο με επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία.

horrorgirlsin
Μία από τις πρώτες μου εμπειρίες με θρίλερ ήταν το The Ring (2002) το οποίο και είδα περίπου 3 χρόνια αφότου κυκλοφόρησε, κάπου στα 13 μου δηλαδή, και για χρόνια μετέπειτα όποτε έβλεπα τηλεόραση με χιόνια (πριν την εποχή της ψηφιοποίησης που μας χάλασε μέχρι και τις εφιαλτικές φαντασιώσεις) σκεφτόμουν πως θα αντιδρούσα και που θα κρυβόμουν τώρα που θα έβγαινε έρποντας η Samara Morgan με το πιο λευκό νυχτικό του κόσμου το οποίο θα έμοιαζε μπεζ μπροστά στη νεκρική χλομάδα του προσώπου της που έκανε ανατριχιαστική αντίθεση με τα μαύρα, μακριά, βρεγμένα μαλλιά της τα οποία θα έσταζαν φρικιαστικές σταγόνες πηγαδίσιου νερού μέσα σε όλο το σπίτι.

horrorgirlsin1

Στα περισσότερα παραμύθια, πριν τη Disney, η πρωταγωνίστρια δεν ήταν εν δυνάμει πριγκίπισσα, αλλά μία νεαρά 10-13 χρονών

Αρχικά κάποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει το concept creepy little girl στο horror γενικότερα. Δηλαδή οκ η Samara, άλλα είναι τόσα πολλά τα φαινόμενα, είναι τόσο συχνό το πάτερν του μικρού κοριτσιού στο θρίλερ ώστε να χρήζει ανάλυσης και συζήτησης; Η απάντηση είναι ΝΑΙ. Δεν υπάρχει, ψυχολογικό κυρίως, horror που σέβεται τον εαυτό του και δεν χρησιμοποιεί ένα κοριτσάκι μεταξύ 10 και 13 χρονών με μακριά μαλλιά και χαριτωμένο φουστανάκι το οποίο θα πεταχτεί σε κάποια φάση, με κρυμμένο πρόσωπο, χωρίς να μιλάει και απλώς θα σε δολοφονήσει, συνήθως γιατί κάποτε επίσης δολοφονήθηκε. Σκεφτείτε τον Εξορκιστή του 1973 που έκανε τα κεφάλια μας να στριφογυρνάνε (καλό το λογοπαίγνιο ε;) με το πόσο γρήγορα άνθρωποι από όλο τον κόσμο μάθανε το όνομα της νεαρής Linda Blair. Σκεφτείτε την Isabelle Fuhrman που είναι ό,τι καλύτερο έχει να μας δείξει το Orphan (2009) με το ρόλο της Esther που ναι μεν ουσιαστικά δεν ήταν μικρό κοριτσάκι όπως αποκαλύφθηκε αλλά ακριβώς αυτή η γνώση του ότι η 11χρονη Isabelle έπρεπε να ενσαρκώσει αυτό τον ιδιαίτερα ενήλικο ρόλο ίσως και να ήταν αυτό που μας ανακάτεψε το στομάχι περισσότερο όταν είδαμε το Orphan. Θυμηθείτε επίσης το The Shining (1980) και το διπλό κακό, τις δίδυμες αδερφές Grady, που πάντα περνάνε σα σκέψη από το μυαλό μου όταν διασχίζω διαδρόμους ξενοδοχείων, να πιάνονται χέρι χέρι και να τραγουδάνε «παιδικά τραγουδάκια» (λέμε τώρα) στο Danny. Και αν δεν το έχετε υπόψη, πηγαίνετε λίγο πιο πίσω στο Bad Seed (1956) ή Κακό Σπόρο όπου η τέλεια οχτάχρονη κοτσιδού Rhoda Penmark έγινε μία αδίστακτη δολοφόνος και ουσιαστικά εγκαινίασε το κινηματογραφικό είδος των δολοφονικών νεανίδων. Τέλος σκεφτείτε τη βασίλισσα των creepy κοριτσακίων, Karen Cooper, που έφαγε, χωρίς εισαγωγικά, τo μπαμπά της και μαχαίρωσε τη μαμά της στη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών (1968).

horrorgirlsin2

Τα μικρά κορίτσια συμβολίζουν την αθωότητα και την αγνότητα. Ως δυτικός κόσμος επενδύουμε πολύ σε αυτή τη συμβολική κοριτσίστικη αθωότητα και ρίχνουμε μεγάλο πολιτισμικό βάρος στο τι κάνει ένα κορίτσι κορίτσι

Το θέμα, όμως, είναι γιατί τα μικρά κοριτσάκια στα θρίλερ μας φρικάρουν τόσο βαθιά; Η εύκολη απάντηση στο καίριο αυτό ερώτημα είναι φυσικά χάριν της σκηνοθεσίας. Γιατί ο κινηματογραφιστής της εκάστοτε ταινίας έχει χρησιμοποιήσει τόσο έντεχνα το φως, τις σκιάσεις, τη μουσική, έχει χτίσει το suspense με πολύ μελετημένο τρόπο έτσι ώστε όταν η κάμερα θα γυρίσει αργά και θα βρει τη νεαρά να στέκεται ακίνητη στη γωνία με τα μακριά της μαλλιά και τις παιδικές τις λευκές κάλτσες, απλώς θα τσιρίξεις. Οκ δεχτό και αυτό. Γιατί όμως όταν κάνει αυτή τη βασανιστική στροφή η κάμερα, κατά την οποία ξέρεις τι θα ακολουθήσει, δεν σε περιμένει στη γωνία ένα μικρό αγοράκι ας πούμε; Εκτός από πολύ συγκεκριμένες εξαιρέσεις βέβαια που το φύλο του παιδιού εξυπηρετεί την πλοκή για σημαντικούς λόγους, βλέπε απώλεια ανδρικού προτύπου για το μικρό Cole στην Έκτη Αίσθηση (1999). Η απάντηση βρίσκεται και πάλι μέσα στην πολύ απλή ερώτηση «Τι είναι το θρίλερ και ποιά η ρίζα του;».

horrorgirlsin3

Οι Ιάπωνες, λοιπόν, πιστεύουν σε ένα φάντασμα ονόματι onryō που είναι το πνεύμα μιας νεαρής κοπέλας στην οποία κάποιος άντρας έχει φερθεί φρικτά όσο ζούσε με αποτέλεσμα τώρα να έχει επιστρέψει για εκδίκηση από τους ζωντανούς.

Αν σκεφτούμε, λοιπόν, πως η απαρχή του horror είναι τα γνωστά σε όλους μας παραμύθια τα οποία με τον καιρό και με την εξέλιξη της παιδαγωγικής κάπως εξωραΐστηκαν, θα καταλήξουμε πως το horror δεν είναι τίποτα άλλο από ηθικολογίες βαθιά ριζωμένες σε πολιτισμικούς και υποσυνείδητους φόβους. Στα περισσότερα παραμύθια, πριν τη Disney, η πρωταγωνίστρια δεν ήταν εν δυνάμει πριγκίπισσα, αλλά μία νεαρά 10-13 χρονών, κάπου εκεί δηλαδή που ηλικιακά «γίνεσαι γυναίκα», η οποία έπρεπε, πάση θυσία, να προστατεύσει την παρθενία της από τον κακό το «λύκο» που όταν με τη σειρά του έπαιξε σε ταινία horror χρησιμοποίησε κάποιο μεταφορικό, ή και μη, φαλλό για να τη σκοτώσει και η μικρή επέστρεψε σα φάντασμα για να εκδικηθεί όχι μόνο τον «κακό το λύκο» αλλά την κοινωνία ολάκερη που έκανε το λύκο συνεργό της.

horrorgirlsin5
Γιατί να φρικάρουμε τόσο άσχημα εμείς τώρα; Εδώ είναι που έρχεται και ο υποσυνείδητος και πολιτισμικός φόβος. Τα μικρά κορίτσια συμβολίζουν την αθωότητα και την αγνότητα. Ως δυτικός κόσμος επενδύουμε πολύ σε αυτή τη συμβολική κοριτσίστικη αθωότητα και ρίχνουμε μεγάλο πολιτισμικό βάρος στο τι κάνει ένα κορίτσι κορίτσι, στοιχεία που συνήθως έχουν να κάνουν ναι μεν με αθωότητα και αγνότητα αλλά και με τον έλεγχο, με μία παθητική στάση που αναμένεται από τα θηλυκά πλάσματα πάντα στα πλαίσια της τεράστιας δυτικής αγωνίας σχετικά με την αναπαραγωγή του είδους που κοινωνικά βαραίνει περισσότερο τις γυναίκες. Όταν, λοιπόν, έρχεται ένα horror με ένα κοριτσάκι ανεξέλεγκτο που προφανώς έχει χάσει την αθωότητα του, γεγονός που φαίνεται ή υπονοείται από μία υποβόσκουσα ή και μη σεξουαλικότητα που δεν νοείται να συνοδεύει ένα κορίτσι, σημαίνει ότι έχει χαθεί ο έλεγχος του θηλυκού αυτού πλάσματος και κατά συνέπεια ο έλεγχος της μητρότητας, της αναπαραγωγής, της κοινωνίας όλης που τόσο πολύ στηρίζεται στον έλεγχο της γυναικείας φύσης. Σας φαίνεται τραβηγμένο, ακριβώς δηλαδή όπως μας φαίνονται όλες οι αναλύσεις των υποσυνείδητων σκέψεων μας.

horrorgirlsin6
Και αν δεν εμπιστεύεστε τις αναλύσεις της δυτικής ψυχανάλυσης, κοιτάξτε τις ανατολικές παραδόσεις οι οποίες δεν θα μπορούσαν να μην έχουν απάντηση στο φαινόμενο creepy little girl μιας και είναι οι μετρ του είδους. Αρκεί μία ματιά στην Alessa του Silent Hill (2006) που βασίζεται στο Ιαπωνικό horror ηλεκτρονικό παιχνίδι επιβίωσης. Η Alessa, ένα κορίτσι γεννημένο εκτός γάμου, αντιμετωπίζει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας από πολύ μικρή ηλικία με αποκορύφωμα το βιασμό της και την προσπάθεια να «επαναφερθεί η αθωότητα της» καίγοντας την στην πυρά. Ε μετά πώς να μην τα κάνει όλα λίμπα αυτή η κοπελιά, πείτε! Οι Ιάπωνες, λοιπόν, πιστεύουν σε ένα φάντασμα ονόματι onryō που είναι το πνεύμα μιας νεαρής κοπέλας στην οποία κάποιος άντρας έχει φερθεί φρικτά όσο ζούσε με αποτέλεσμα τώρα να έχει επιστρέψει για εκδίκηση από τους ζωντανούς. Στην ιαπωνική εικονογραφία η onryō φοράει λευκά ρούχα που κάνουν το δέρμα της να φαίνεται σχεδόν διάφανο και έχει μακριά μαύρα μαλλιά. Ακριβώς δηλαδή η εικονογραφία που συνοδεύει το πάτερν του creepy μικρού κοριτσιού όταν το συναντάμε στις διάφορες horror ταινίες.

horrorgirlsin7
Χαμένη αθωότητα, σεξουαλική καταπίεση, δύναμη που δαμάζεται και ελέγχεται κοινωνικά αλλά πάντα απειλεί να βγει εκτός ελέγχου και να ανατρέψει δομές και κανόνες ή απλώς καμβάς που προσφέρεται για horror. Ό,τι από αυτά και αν δεχτούμε ότι ισχύει το μόνο σίγουρο είναι πως ένα μικρό κοριτσάκι που εμφανίζεται σε μία σκηνή μιας ταινίας τρόμου δεν χρειάζεται καν να κινηθεί για να μας κάνει να φρικάρουμε για μέρες.

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!